Peshku pa uje » Takimet e dashurisë për brezin me tel

Takimet e dashurisë për brezin me tel - një shok prej silikoni

22 Nëntor 2007 @ 10:30 pm · në Internet, Sociale, Letërsi, Humor, Teknologji, Shkencë · postuar nga Ravintsara

Marrë nga revista NATURE, Vol 450, më 22 Nëntor 2007
Përkthyer nga Ravintsara.

Stiven Gaskell
—————————————————–

Në fillim qe Gloria. E njoha nëpërmjet një agjensie takimesh të quajtur Aromë Parajse. Këta shquheshin për erërat. E ke parasysh kur u merr erë flokëve të së dashurës dhe bëhesh aq i ndjeshëm e të fluturon mendja? Ti mendon se ndodh për shkak të ndonjë tërheqjeje të natyrshme nga përzierja e saj e veçantë e djersës me “Head and Shoulders”?

Mirë, nuk thashë që po.

Cfarë ndodh në të vërtetë është se ti po provon në ç’masë puqesh me partnerin tënd në mbrojtjen kundër sëmundjeve. Me sa duket, përbërja e aromës vetjake është tregues për yçkëlat e sistemit tënd imunitar. Mjafton një kombinim i gabuar dhe kolopuçët tuaj të dashur do rriten si heqakeqë që s’i bëjnë dot ballë as rrufës më të vogël. E kujt i duhet një kalama qaraman gjithë ditën e ditës?

Kështu pra, siç po tregoja, më erdhi në zyrë paketa e testit dhe gjysmë ore më vonë, një nënshkrim kimik i llojit “i juaji përzemërshisht” paketuar në një mbështjellëse-Lycra u nis mbrapsht për në laboratoret e Aromës së Parajsës.

Të nesërmen po kontrolloja postën kur, ç’të shikoj, më kishin gjetur një shoqe! Madje, më kishin bashkangjitur edhe profilin e saj me gjithë fotografi. Gloria ishte e zgjuar, e lezetshme, përveçse me premisa olfaktive të larta. Atë mbrëmje, u lava, u rrojta - gjithë duke u kujdesur që të mos e fshihja aromën time të miratuar nën ndonjë shtresë deodoranti - dhe shkova për darkë. Sapo e pashë, e kuptova që s’ishte e duhura. Ajo ishte një Chanel belle, ngjyer në parfumin më kutërbues që mund të imagjinohet ndonjëherë. Për më tepër, personalitetit të vet të vrazhdë nuk i gjendej shoku. E rënë Parajse? Endërroje!

Më pas erdhi Lusi. Lusi ishte në rradhët e Barazpeshës së Përkryer. Këta janë një sit takimesh në rrjet që besojnë në simetrinë e fytyrës. Mendojnë se, në përgjithësi, na tërheqin më shumë njerëzit me fizionominë e fytyrës më të ngjashme me tonën. Duke qenë se vetë nga fytyra dukem si ariu i murrmë, kisha edhe unë dyshimet e mia. I bëra ca shkrepje surratit, prapëseprapë - nuk më hëngri më shumë se pesë minuta përpara web-kamerës.

Kur Lusi iu afrua tryezës sime te Starbucks-i, në fillim kujtova se mos ishte ndonjë burrë që po kërkonte drejtimin për në banjo. Pastaj e pashë edhe një herë dhe m’u duk sikur po shikohesha në pasqyrë. Tani, e di që na kanë thënë t’a duam vetveten, po deri në atë pikë? Një dopje moka dhe u zhduka që aty.

Këmbëngulja, thashë me vete, është çelësi. Dhe vajta te Shoqëruesit e Avatarëve - në kuptimin virtual të fjalës. Këta i kanë zyrat në Sim-Londër. Puna është kështu: ti krijon një profil të personalitetit tënd, jep të dhënat fizike dhe ata krijojnë një version në linjë të vetes tënde - një homonkulus prej kodi kompjuterik.

Kjo vetja jote virtuale, si të thuash, sillet nëpër Sim-Londër dhe përpiqet të gjejë dashurinë me tipat e tjerë. Kur gjen ndonjë që i përshtatet, ti i vërteti në botën e vërtetë shkon të takosh burrin apo gruan që fshihet prapa skene. Ide gjeniale! Pa shumë mundime, me plot takime. Madje, mund edhe ta ndjekësh veten virtuale të partnerit tënd të ardhshëm duke shkuar në punë të vet, sa për t’u siguruar që është tipi yt. Realizmi i këtyre avatarëve është i pabesueshëm. Kur virtuali unë takoi virtualen Selli, kujtova se kisha gjeta njeriun e duhur.

Për fat të keq, u gabova. Selli virtualja dhe Selli e vertetë nuk bëheshin dot më të ndryshme. Selli virtualja vinte rrotull, ia kërciste me shakara dhe kishte shumë klas. Selli e vertetë lëvizte si marionetë, dërdëlliste pa pushim dhe s’mund të ishte treguar më e pasjellshme me banakierin që na shërbeu.

Më tha që edhe unë isha ku e ku më atë çfarë priste.

Kam përshtypjen se jemi gjykuesit më të këqinj të vetvetes. Takimi përfundoi si mos më keq. Shyqyr, them, që po pinte kafe me akull dhe jo të nxehtë kur m’a derdhi gotën në prehër.

Prapë, nuk ndalesha dot. Po sikur t’i provoj të gjitha, mendova. Shoqërimi sipas harmonisë zanore i ra ziles së portës së Beverlit. Përputhja e traumave në jetë më çoi drejt Ketit. Afërsia bioritmike më ngjiti me Prithën. Të gjitha vajtën për faqe të zezë!

Më tutje provova Emporiumin e Takimeve me Mënyra Djallëzore. Këta i shoqëronin partnerët në varësi të GM-së ose Gradës së tyre të Moralit. Sipas kësaj teorie, na tërheqin më shumë ata që janë po aq të këqinj apo të mirë sa ne vetë. Në ndonjë situatë historike liri pa kufi, Jezusi do ishte shoqëruar me Nënë Terezën, ndërsa Hitleri me, kë të them tani, Eva Braunin, m’a merr mendja.

GM-ja ime ishte 95. Pak më e ulët se mesatarja. Mjaft i keq sa për t’i gjuajtur ishes kushërirën. Jo edhe aq i keq sa për t’i ardhur vërdallë motrës së ishes. Më ra Jasmina.

“Ti duhet të jesh djali i keq.” - më tha, ndërsa më hodhi një sy nga lart poshtë teksa po përshëndeteshim përpara barit Casa Blanca Tapas.

“Kurse ti, vajza e keqe.” - qesha unë. Shejtane e kishte emrin e dytë. Ose, të paktën, kështu m’u duk.

Për darkë porositëm thuajse çdo gjë që kishte menuja dhe u dendëm sa s’mbanim më. Disa shishe me verë Rioja na e zgjidhën gjuhën. Qe takim i shkëlqyer - derisa vajti ora për t’u ngritur.

Jasmina u përkul drejt meje me shikimin nga dera: “E ke lënë ndonjëherë faturën pa paguar?”

Përpara se të mund t’i përgjigjesha, tjetra u ndodh në gjysmë të rrugës përmes restorantit, duke rrëzuar peceta gjithandej. E ligë! Si mund të lija një darkë pa paguar? I mundur, u përplasa në karrige.

Nuk mbante më kupa. Sillni Luditët*! Unë po shkoj në ndonjë bar!

Stiven (Stephen) Gaskell është student për Master Shkencash në “Sisteme evolucionare dhe adaptive”, në Universitetin e Suseksit në Angli. Kohët e fundit u ka shitur Shkrimtarëve të së Ardhmes, vol.XXIII (Writers of the Future) tregimin e tij të parë.

———————————————————————————————————————————
* Ludit (Luddite) : Anëtar i një grupi punëtorësh në Anglinë e shekullit të 19-të, të cilët kundërshtonin revolucionin industrial dhe shkatërronin makineritë, sepse i shikonin si rrezik që u kanosej vendeve të tyre të punës. (Shënim i përkthyesit)

81 Komente »

Perparim Hysi thotë:

22 Nëntor 2007 @ 11:24 pm

I bukur shkrimi sa nuk ke se cfare t’i thuash.Ndaj ne si popull kemi ate shprehjen”S’ha ujku me te porositur!”

akull-naja thotë:

23 Nëntor 2007 @ 1:05 am

hehehe, kam një propozim për titullin; nga “brezi me tel” të bëhet “brezi me tel-ashe”. FLM!:)

krasta krau thotë:

23 Nëntor 2007 @ 2:15 am

shume mire ishte… qaj hall se do ngelkemi te gjithe beqar

emigrant thotë:

23 Nëntor 2007 @ 2:24 am

back to the future, te kenga: te rashe pas moj te rashe pas / rruges kur shkojshe per ne gjimnaz….

Pse i keni mor kaq inot ato skemat e vjetra ju, tip “goce, a ka munci i minut-e?”…. xxxxx….. “e kom seriozisht”….. xxxxx “po e pate seriozisht, drejtohu ne familje…” xxxx etj etj…

S’kon qen skema aq t’kqija jo… dmth ka ene mo keq…

Ravintsara, cool article!