Kohët moderne
Paradigma e subjektit pa objekt, e subjektit pa tjetrin, mund të shihet në gjithë çfarë e ka humbur hijen e vet dhe është e kthyer të jetë e tejdukshme ndaj vetes. Edhe në përbërjet e çgjallëruara : sheqer pa kalori, sheqer pa sheqer, kripë pa sodium, jetë pa erëza, pasoja pa shkaqe, luftra pa armiq, pasione pa objekt, kohë pa kujtime, zotërinj pa skllevër apo skllevërit pa zot në të cilët jemi kthyer. Çfarë mund të ndodh me një zotëri pa asnjë skllav? Ai do përfundojë të terrorizojë veten. Çfarë mund ti ngjasë një skllavi pa zot? Do përfundojë të shfrytëzojë veten e vet. Të dy janë bashkë-bashkuar sot, në formën moderne të shërbimtarisë vullnetare. Asgjësimi i tjetrit është i shoqëruar prej sintetizimit artificial të tjetërsisë – një operacion kozmetik radikal ndaj të cilit operacioni plastik i fytyrave dhe trupave nuk është veçse një simptomë.Me modernitetin, ne kemi hyrë në epokën e prodhimit të tjetrit. Qëllimi nuk është më ta vrasësh tjetrin, ta përlash, ta joshësh, të matesh me të, ta duash apo ta urresh, por së pari dhe mbi të gjitha është ta prodhosh. Ai nuk është më objekt pasioni, por objekt prodhimi. Ndoshta, në përveçsinë e tij të pareduktueshme, Tjetra është bërë e rrezikshme apo e padurueshme dhe joshja e saj duhet të ekzorcizohet. Ndoshta është vetëm kaq thjeshtë; Tjetërsia dhe marrdhënia e dyfishtë zhduken progresivisht ndërsa ngadhënjejnë vlerat individuale. Ngelet prapëseprapë fakti që tjetërsia mbetet ngushtë shumë për nga nevoja për ta jetuar veten si paracaktim kështu që Tjetri duhet domosdoshëm të prodhohet si ndryshim. Kështu është për trupin, seksin dhe marëdhëniet shoqërore. Është për ti shpëtuar botës si paracaktim, trupit si paracaktim, seksit ( dhe seksit të kundërt) si paracaktim, që prodhimi i tjetrit si ndryshim është shpikur. Është e njëjta gjë me ndryshimin seksual. Të duash të shftillësh tjetërsinë e pazgjidhshme të burrit dhe gruas, ti rikthesh secilit veçanësinë dhe ndryshimin e vet, është një absurditet. Ky është absurditeti i kulturës së çlirimit dhe emancipimit të dëshirës. Çdo seks, të ketë karakteristikat e veta anatomike dhe psikologjike, dëshirat e veta dhe gjithë dramat që rrjedhin prej tyre, duke përfshirë ideologjinë e seksit dhe utopinë e një ndryshimi të bazuar dhe në të drejtën dhe në natyrë.
Shpikja e ndryshimit përtakohet me shpikjen e një imazhi të ri të gruas dhe kështu me një ndërrim të paradigmës seksuale. Ky ndërrim, që ngjau diku në prag modernitetit, ndërsa kthente shekulli i XIX, ishte një prodhim i histerisë mashkullore, i një përfytyrimi të gruas në vend të feminilitetit të saj të vjedhur. Në këtë konfigurim histerik, ishte deri në një farë mase, feminiliteti i burrit që projektohej tek gruaja, duke e mbrujtur atë si një figurë ideale sipas shembëlltyrës së tij. Çështja nuk ishte më, ashtu siç në vizionin aristokratik dhe oborrtar të seduksionit, ta fitosh një grua, ta joshësh apo të joshesh prej saj, por ta prodhosh atë si një utopi të realizuar – gruaja ideale apo femme fatale, një metaforë histerike dhe e mbinatyrshme. Skenimi i kësaj ideje është punë e Erosit Romantik: gruaja si ringjallje paramenduar e vetnjësojtës, njëfarësoj binjaku, pothuaj incestare si figurë, një gjeturinë e dënuar prej atij çasti e këtej të kthehej në një pështjellim dashuror, domethënë në patosin e ngjashmërisë ideale ndërmjet qenieve e sekseve. Ndryshimi seksual, koncepti i ndryshimit seksual që u krijua prej së njëjtës lëvizje, nuk ishte vetëm se një variant i formës së incestit. Në këtë koncept burri dhe gruaja nuk janë më asgjë tjetër përveçse pasqyrime(vegime) të njëri tjetrit. Ata ndaheshin e ndryshonin vetëm që të mundeshin edhe më akoma të bëheshin pasqyrime – shpesh fare indiferente – të njëri-tjetrit. Gjithë makineria e eroticizmit u kthye kokëposhtë meqënëse grishja erotike ecila më parë buronte prej tëhuajtjes dhe tjetërsisë, shkau përtej dhe filloi të buronte prej ngjashmërisë dhe shembëllimit.
Nëpërmjet shpikjes së femëroritetit e cila e bën gruan të tepërt, e bën atë njëfarë mishtimi suplemental, gruaja në të vërtetë është zhdukur, në mos fizikisht, së paku përnën një zëvendësues të feminilitetit. Për më tepër, është kështu për burrat po aq, meqenëse është feminiliteti i tij i vjedhur ajo që ai transpozon në pasqyrimin teatral të rolit dhe idesë së gruas. Dhe nëse gruaja e vërtetë duket se është zhdukur tek kjo shpikje histerike, nuk mund të mos shihet se dëshira e mashkullit është bërë po aq problematike, përderisa është e aftë të projektojë vetëm veten e vet në imazhin e vet duke qenë kështu jo tjetër gjë përveçse spekulative. Gjithë komentet e pafundme mbi privilegjet seksualë të meshkujve janë shkurt e qartë budallallëqe. Ka në iluzionin seksual të kohëve tona, një lloj drejtësie të vazhdueshme, që do të thotë se; në këtë ndryshim trompe-l’œil, të dyja sekset e humbin veçanësinë e tyre njësoj, ndryshimi i tyre kulmon pada në pandryshueshmëri. Procesi i ndërpërdorimit të Vetnjësojtës dhe binjakëzimit të sekseve rezulton në një asimilim progresiv, i cili shkon aq larg sa ta sjellë seksualitetin të jetë një funksion i kotë.
Kur sekset hahen me sy, vëngërohen jashtë nëpërmjet syve të njëri tjetrit. Burri syon gruan, gruaja syon burrin. Ky nuk është më vështrimi seduktiv, por një strabizëm i përgjithshëm seksual i cili pasqyron atë të vlerave morale dhe kulturore: e vërteta syon të gënjeshtërtën, e bukura të shëmtuarën, e mira të ligën dhe anasjellatas. Secili “lock on to” tek tjetri në përpjekjen për të keqpërvetsuar shenjat dalluese. Por në fakt janë të dy së bashku në një lidhje qark-shkurtër ndryshimi. Ata funksionojnë si enë komunikuese sipas ritualeve të rinj makinikë të ndërrimit dhe përndërrimit. Utopia e ndryshimit seksual përfundon me ndërrimin e poleve seksualë dhe shkëmbimin interaktiv. Në vend të jetë një marrëdhënie dyshe, seksi bëhet një funksion i prapakthyeshëm. Në vend që të jetë alteritet bëhet një rrymë alternuese.
Është tek seduksioni, tek iluzioni, tek artifici, ku gjendet intesiteti maksimal, ku çdo seks është fatal për tjetrin, çka është: mbartësi i tjetërsisë radikale. Në terma natyralistë, për kontrast— termat në të cilët ndryshimi e për rrjedhojë çlirimi ynë është është bazuar—seskset ndryshojnë shumë më pak sesa mendohet në përgjithësi. Ata tentojnë bile më së shumti të njësohen ose edhe të ndërrojnë vendet. Ajo që është çliruar nuk është fare veçanësia e tyre por nëpërzierja e tyre relative. Natyrisht, kur orgjia dhe ekstaza e dëshirimit merr fund, vjen indiferenca përkatëse.
Çlirimi është përherë natyralizues; natyralizon dëshirën si funksion, si energji, si libido dhe është ky farë natyralizimi i kënaqsive dhe ndryshimeve që çon po kaq “natyrisht” në humbjen e iluzionit seksual. Seks, që i është hequr artifici, iluzioni, dhe seduksioni dhe që i është ridhënë ndërgjegja apo pandërgjegja e vet ekonomike. Gruaja e zhvatur prej gjendjes së saj artificiale dhe e rikthyer në gjendjen e vet natyrore si qenie, tek statusi i saj “legjitim” si qenie seksuale dhe në të njëjtën kohë në rinjohjen formale të saj. Seduksioni dhe pasioni nuk duan tia dijnë për rinjohjen e tjetrit dhe veçanësia nuk ka fare të bëjë me identitetin apo ndryshimin, mënyra e saj e veprimit është e veçantë dhe e paligjshme dhe kjo është gjithë çka në të. Rinjohja ndodh me ndryshimin dhe të dyja janë virtyte borgjezë.
Në çdo rast, në gjithë këtë diskutim mbi ndryshimin, ka përherë një term më shumë, të ndryshëm prej të tjerëve. Gruaja është në fakt më e ndryshme se burri dhe jo vetëm më e ndryshme se ai, por më shumë se ndryshe. Burri është vetëm i ndryshëm, ndërsa gruaja është e çuditëshme, e munguar, enigmatike dhe antagoniste. Ishte për të zbuar tutje këtë tjetërsi radikale që ndryshimi biologjik dhe po ashtu ai psikologjik, ideologjik dhe politik u deshën të shpikeshin. Gruaja fatale nuk është kurrë fatale si një element natyror, por si një artific, si joshëse apo si objekt i projeksionit të histerisë mashkullore. Gruaja që s’është, ideale apo djallëzore, eva makinike, ky grua e ndërtuar, ky objekt mendor, e përçmon ndryshimin e sekseve. Ajo tallet me dëshirën dhe subjektin e dëshirës. Më shumë femërore se femërorja: gruaja-objekt. Sidoqoftë, nuk po flitet për tëhuajte, alienizim, por për një objekt mendor, një objekt të kulluar mendor (që nuk e sheh veten si subjekt), një qenie që është e pavërtetë, kallpe, cerebrale, një ngrënëse materiesh të hirta dhe libidinoze. Nëpërmjet saj është seksi që e mohon ndryshimin seksual, është dëshira vetë që ngre çarqe për veten, objekti që hakmerret. Gruaja-objekt, femra fatale, luan me histerinë femërore që është mashkullore në thelb. Ajo luan me imazhin spekulativ me spekullime të pakushte, duke e fryrë imazhin e vet. Duke e mbiofruar gjendjen e vet si objekt ajo bëhet “fatale” për veten dhe kështu është si ajo bëhet e tillë dhe për të tjerët. Mu në tiparet e idealit artificial që është fabrikuar për të, është femërorja që shfaqet qartë- jo të takohet më me gruan e vërtetë që ajo është e supozuar të jetë, por ta largojë atë edhe më akoma prej natyrës së vet dhe ta bëjë nëpërmjet kësaj një artific të një caktimi triumfant. Por sekset kanë caktime asimetrikë. Nuk është e mundur për burrin të marrë të njëjtën “ dyfisho a lërefare” mundësi me llojin e virilitetit ideal të cilin ja kanë bërë barrë. Ai nuk mund ta ngrejë ofertën e tij, vetëm lë ti ikin ca nga letrat e veta. Edhe nëse ka gjithmonë e më pak femme fatale, kjo është sepse nuk ka më burra ku ato të gjahtojnë.
Ky histerizim përkatës i roleve është në çdo rast duke u pakësuar meqenëse besimi në natyrën po humbet dhe si me “çlirimin” e saj, problmatika dhe ambiguiteti i karakterit të këtij ndryshimi po bëhet gjitmonë e më dukshëm i qartë. Histeria ishte forma e fundit e strategjive fatale të seksualitetit. Nuk është pra rastësi që është duke u zhdukur sot, pasiqë trazoi gjithë figurat ekstreme të mitologjisë seksuale për një shekull të tërë. Strategjitë fatale hiqen mënjanë përpara zgjidhjeve finale. Një spektër i ri i shpërndarjes është shfaqur dhe në këtë low-definition lojë seksuale duket në të vërtetë se po shkitet prej ekstazës në metastazë, metastazë dispozitivësh të panumërueshëm transfuzioni dhe spërkimi libidinoz, mikro-skenarë joseksualiteti dhe transeksualiteti në të gjitha format e tij. Përfundimi i seksit në gjymtyrën tij të hedhur, në objektet e tij të pjesshëm, në elementet e tij fraktalë.
~
Është shkrimi i nje mikut tim qe e solli ketu me kushtin qe te mbese anonim. Pa dashur qe te turbulloj me tej sekelldimen e ndokujt qe ne keto rrjeshta do te gjente shume gjera qe s’do t’i pelqenin,do t’ju ftoja te gjitheve qe te shprehnit nje mendim.
Edrus.
2 April 2007 @ 3:19 am
“në përveçsinë e tij të pareduktueshme, Tjetra është bërë e rrezikshme apo e padurueshme dhe joshja e saj duhet të ekzorcizohet” - sa e vertete dhe e hidhur! Kete e sheh perdite dhe e sheh kudo! Per nje stomak te afte te trese vetem candy 10 centesh cdo fiber dhe proteine duhet te zhbehet, te zberthehet perkatesisht ne karbohidrate dhe aminoacide te thjeshta pa fytyre, te rrafshohet ne nivelin qe pranon filtri 10 centesh…. Skajet bashkohen: demokracia rrezikon te behet bashkesi tiranesh xhuxhmaxhuxhe.
Edrus, shkrimi i mesiperm eshte proteine e tipit 4; kush ka haber nga biokimia do me kutpoje. Shume enzima tretese ne stomakun tim u gjenden te papergatitura. Pra do e shijoj (=tres) pjese pjese. Nderkaq, te lutem me jep adresen private te e-mailit.
Flm.
2 April 2007 @ 7:19 am
Lexueshmeria e ketij shkrimi eshte e barabarte apo me e ulet se lexueshmeria e nje shkrimi cfardo te Marc Augé. Por mos u shqeteso. Ky eshte problemi im dhe pjeserisht edhe i yti.
Pjesa e meposhtme qe citoj eshte ajo cfare me mbeti mbas filtrimit te leximit te dyte, nje lloj sinteze e shkrimit, dhe qe ndaj plotesisht me ty. Pershkruan nje mekanizem qe mund te lexohet edhe pertej raportit femer-mashkull.
“Gruaja-objekt, femra fatale, luan me histerinë femërore që është mashkullore në thelb. Ajo luan me imazhin spekulativ me spekullime të pakushte, duke e fryrë imazhin e vet. Duke e mbiofruar gjendjen e vet si objekt ajo bëhet “fatale” për veten dhe kështu është si ajo bëhet e tillë dhe për të tjerët. Mu në tiparet e idealit artificial që është fabrikuar për të, është femërorja që shfaqet qartë - jo të takohet më me gruan e vërtetë që ajo është e supozuar të jetë, por ta largojë atë edhe më akoma prej natyrës së vet dhe ta bëjë nëpërmjet kësaj një artific të një caktimi triumfant. Por sekset kanë caktime asimetrikë. Nuk është e mundur për burrin të marrë të njëjtën “ dyfisho a lërefare” mundësi me llojin e virilitetit ideal të cilin ja kanë bërë barrë. Ai nuk mund ta ngrejë ofertën e tij, vetëm lë ti ikin ca nga letrat e veta. Edhe nëse ka gjithmonë e më pak femme fatale, kjo është sepse nuk ka më burra ku ato të gjahtojnë.”
2 April 2007 @ 7:33 am
Edrus,
ti e fileton hudhren me brisk..
2 April 2007 @ 8:06 am
Romeo, lexoje prap se eshte e veshtire ta kuptosh me nje lexim, sidomos nese nuk ndan te njejtin kendveshtrim me autorin.
2 April 2007 @ 9:04 am
C’lidhje ka kjo fotoja me shkrimin?
Shkrimi shumer i gjate dhe teper i “veshtire”!
Duhet te jesh psikolog te mbarosh gjer ne fund.
2 April 2007 @ 9:59 am
Per nje lexim te dyt e pa kaosin e punes, shkrimit tend do ti kushtoj me kenaqesi oret e darkes. Me ngjau ca si vazhdimi i “Historia e seksit” e Faucault.
2 April 2007 @ 11:30 am
Harroje Fukonë!
2 April 2007 @ 12:48 pm
Ky qe e paska shkruajtur kete, paska nje admirim e cila ndonjehere ngaterrohet deri ne maraz karshi femres. Ndryshim rolesh, femer fatale… Nuk besoj se ka nevoje per rilexim te dyte. Mendoj se ne psikozen e tij, femra ka krijuar nje fobi nga afer, e perselargu, admirim te tmerrshem deri ne vegim
2 April 2007 @ 12:52 pm
Te them te drejten Edrus me çudite shume me kete shkrim.Ti per mua je profumi i tokes se sapo pluguar,profumi i luleve te portokallit ne prill,me nje fjale tokesor,gjenuin e jo “i helmuar”nga “pippe mentale”te intelektualeve te vertete.Sinqerisht me çudite.Sepse ky shkrim eshte shume i thelle,duhet marre pak nga pak me shume kujdes ta shkrifetosh e te arrish ne domethenie.Te imagjinoj ne nje shesh te Autogrill me cigaren e pandashme ne dore duke medituar mbi famme fatale,mbi sekset asimetrike.Qe te te vine keto mendime kushedi si do te jete compagna jote.Eh Edrus trimi ç’me vure ne mendime!Te jesh vertet ti???
2 April 2007 @ 12:53 pm
Duhet sqaruar se edrus ka sjelle ketu shkrimin e nje mikut te tij qe preferon te mbetet anonim.
2 April 2007 @ 12:58 pm
Po ngadale o njerez. Direkt e ne sulm. Po ta lexoni me vemendje nja 2-3 here do kuptoni se s’ka asgje per t’u sulmuar. Eshte thjesht nje panorame. Kaq.
2 April 2007 @ 1:05 pm
Ah blend ,i rashe ne te ;por nuk quhet……Duhet ta kishit vene qe ne fillim kete sqarim.Pa i hequr asnje vlere shkrimit gjithsesi ,(per mua eshte shume interesant pikveshtrimi i tij)nuk eshte korrekte as per Edrus e as per anonimin vete
2 April 2007 @ 1:08 pm
@ zana, ti gjithmone i bie ne te.
ps:ngela tere diten me gishtin jeshil pas teje.
2 April 2007 @ 1:16 pm
Blendi thotë:
2 Prill 2007 @ 12:53 pm
Duhet sqaruar se edrus ka sjelle ketu shkrimin e nje mikut te tij qe preferon te mbetet anonim.
———–
Ne shqip kesaj i thone “dhjerje e sportit”. Peshku po humbet klas!
Ed, sidoqofte emailin tend e mora dhe tani eshte ne librin tim te adresave. Do ta pijme nje gote virtuale tek e tek (ndoshta te hidhur, por miqesore) kur te kthehesh.
Te pershendes!
2 April 2007 @ 1:33 pm
emigrant, Edrus e ka derguar vete shkrimin tek Peshku, pa sqarimin te cilin ma ka derguar me email. Nuk e kam lexuar ne kohe keshtu qe sapo mora vesh erdha dhe e shtova nje fjali ne paragrafin me te erreta ne fund. Me beso qe e kam shume te veshtire te garantoj perkryemerine qe kerkoni. Sidomos kur shumica e peshqve qe komentojne cdo dite rralle apo kurre nuk kontribuojne ndonje shkrim.
2 April 2007 @ 1:41 pm
Blend, ti je OK. I kam pas thene edhe Llukanit ne kohet e para, nuk di si ja dilni!
Problemi eshte se shpatullat e peshkut u zgjeruan shume e nje kostum veresije ndoshta nuk i mban dot me. Kerkohen andrra andej ketej, ndonjehere peri eshte i bardhe….
I ke degjuar trojkat ruse pa diskutim! Te “letersia e madhe”. Quhen te tilla se jane me tre kuaj. Po te kishin dy si do quheshin? Trojka padiskutim qe jo!
2 April 2007 @ 1:50 pm
Virus informativ. Një leitmotiv për përdorimin e Agjensisë së Disinformacionit Viral. Një ide e komunikueshme, mendim, ideologji, imazh parim apo koncept që është krijuar prej dikujt, për asnjë veçanërisht por për të gjithë në përgjithësi, qëllimi i të cilit është të infektojë, pushtojë, përmbysë dhe mësfundi transformojë shqërinë ku futet, kulturën, qëndrën e metropolit, kombin-shtet apo çdo tjetër sistem qarqesh kulturorë, dukshëm me një farë mbiteprice bollëku vet-shtytës (self-propelling) që vrullon drejt shembjes së vet, shkatërrimit, asgjësimit, katastrofës dhe/ose vdekjes. - Ky në vetvete është një informacion viral, i dizenjuar të infektojë trupin e papjekur politik të cilin banon.
Me jetë miku yt edrus, kushdo qoftë!
Emigrant çfarë janë lazaronet, ka të bëjë me lazanjat apo me Llazarin?
2 April 2007 @ 3:15 pm
Edrus, mos eshte gje femer ky miku jot qe ka shkruar kete?
2 April 2007 @ 6:33 pm
2 April 2007 @ 9:56 pm
Kam pershtypjen qe shkrimi fillimisht nuk eshte shkruar ne shqip…nese eshte perkthim, i duhet pershtatje, gje kjo - duke i bashkangjitur dendesine e shprehimise- e ben pak te veshtire per nje lexim te vetem…Rileximin do ja kushtoj neser..
2 April 2007 @ 10:12 pm
Tek pjesa “Koha per ballo” e Emigrantit kam shkruar ne 19 shkurt 12.02 p.m… se te gjithe ata qe shkruajne pas Shekspirit shkruajne kot… Ky eshte mendimi im per letersine e madhe… Por Laura i dha kesaj ceshtjeje nje nenkuptim fyes… ndaj edhe ne po merremi prej disa ditesh me togfjaleshin e saj denigrues…
2 April 2007 @ 10:32 pm
S’po arrij ta gjej, po kete shkrim e kam pare njehere verdalle neper Peshk, ndoshta jo te plote dhe ne forme komenti. Gjithesesi, autori mund te kish pak besim te shpirti luftarak por dashamires i peshkatareve dhe te luante rolin e peshkut si ka hije.
Nje keshille (gratis dhe pa keqdashje) per autorin: mos u perpiq t’i analizosh grate, s’ke per t’i kuptuar kurre, sado filozof te jesh, mjaftohu te duash ndonje prej tyre here pas here. Sinqerisht.
3 April 2007 @ 12:04 am
Memo, e di si o puna ti menon inglish e shkruan shqip nderkohe qe une mundohem te menoj shqip ato qe ti ke shkruar shqip te cilat mund te mendohen vetem inglish, sepse fatkeqesisht ajo eshte forma e tyre e pakapercyeshme. Bej sevap e shruj inglish noj’here se shume po humb ne perkthimin e dyfishte.
Si ishte paradigma seksuale e para shekullit te XIX? Qe femra deshirohej dhe ajo i jepej ketij deshirimi pa menduar parapercaktimin roli-objekt? Ne c’forme manifestohej kjo? Cila ishte ajo ngjarje/shtyse aq tronditese pikerisht ne kete kohe qe prodhoi histerine mashkullore e cila prodhoi paradigmen e re? Shumices se persiatjeve te tua u mungon mbeshtetja ose vargu llogjik i argumetave qe s’eshte gje e keqe ne vetvete sepse nxit debatin dhe te sqaron akoma dhe me teper ty vete idete e tua, por me duket se ketu jemi ne mediumin e gabuar.
Nderkohe qe menyra se si shkrimi u soll ketu eshte ironikisht manifestim i ideve te tua per “parapercaktimin” & “tjetren”, bishe te cilen as ti vet s’po mundesh ta vesh pertoke megjithese e dallon bukurfort tek te tjeret.
3 April 2007 @ 12:59 am
Panacotta - Unë do të falënderoja sikur shkrimi të ishte imi dhe ti të kishe vërejtur që autori është gjenial. Por ti nuk e vure re. Dhe unë nuk jam autori. Mua sidoqoftë nuk më vjen keq që jam dëshmor dhe që jam ky që jam, i pajisur me atë që është dhënë, kaq për fundin e retorikës sate deri aty për sa unë mund të përgjigjem dhe që ka të bëjë me paracaktimin. Jam i qetë me një llaf. Në lidhje me paracaktimin flas. Nëse ti ngulmon se shkrimi është i imi seriozisht më bën një nder të madh - tërësisht të kotë dhe të panevojë - por prapëseprapë të madh, si sasi e kam llafin, si fryrje.
Meqë punët janë kështu, pra unë duke mos qenë autori i supozuar, më vjen keq por ndoshta e vë re dhe vetë se unë nuk kam si përgjigjem për sintaksën, e cila të them të drejtën më argëton dhe pëlqen pa masë, por kjo është punë gjendjesh shpirtërore dhe as ti pranoj apo justifikoj akuzat miqësore për dhe mbi atë se në ç’gjuhë mendojmë reciprokisht.
Do që të diskutoj atë që ti pyet sesi e kuptoj si unë lexues dhe jo si autori i supozuar? Më thuaj se çfarë kupton ti me me paradigmë - që të biem parimisht dakort e kam fjalën - dhe unë do shpreh mendimin tim, me sintaksën që disponoj pa kushte. (Sintaksa ime kjo, ajo pa kushte pra…kupton)
Nuk është mirë të vijë njeriu në shtëpi dhe të shoh se e akuzojnë fantazmat(meqë helbete, botë virtuale) për mendimtar radikal. Dhe meqë nuk të falënderoj dot (ti përmenda arsyet), të lutem, a më kërkon falje?
3 April 2007 @ 2:09 am
Duke qene se shkrimi ishte i postuar ne blogun tend pa ju atribuar nje autori tjeter (megjithese duhet te shtoj qe komentet e korrit ishin pjesa me e bukur) mua me duket deduksion natyral qe te mendoj qe autori je ti. Tani ti mund te thuash qe shkrimi eshte i huazuar, s’je ti pronari i atij blogu etc etc dhe une ne baze te etikes minimale terhiqem dhe kerkoj ndjese (sinqerisht!)*
Nderkohe une duke mos pasur nevoje per etiketa te tipit “gjenial” e shpreh interesin tim ne menyra me objektive 1) duke u interesuar nese shkrimi mundet te transmetohet ne gjuhen qe eshte menduar 2) duke bere pyetje direkte per idete qe jane parashtruar aty. Meqense ti nuk je autori i shkrimit ti nuk mund ti pergjigjesh pyetjeve te mia sepse mua te pakten tani per tani me intereson vetem shpjegimi i tij specifikisht se cili ishte katalisti qe shtyu histerine e burrave.
Pjesen e akuzimit per mendimtar radikal une nuk pa ja atribuoj vehtes duke qene se nuk e kam shprehur kund, preokupimi im eshte me shkoqjen e shkrimit.
*Duke qene se sic shof une ne keto momente, pronari i blogut e paska fshire kete shkrim nga faqja e tij (cfare reaksioni!) une e ftoj ti dali zot tek peshku te pakten.
3 April 2007 @ 2:38 am
E pranoj ndjesën tuaj!
Unë do ju sugjeroja të përmirësonit njohjen e shqipes apo të më tregonit mua sesi të shkruaj shqip, rast në të cilin do t’iu falënderoja. E them këtë sepse unë nuk kam thënë që ti mendon se unë mendimtar radikal, por duke menduar ti se unë jam autor i shkrimit dhe unë e shoh autorin si mendimtar radikal (meqë ashtu më duket) shpreha ndjenjat e mësipërme. E njëjta gjë shkon për epitetin gjenial.
Meqë ju nuk ju përgjigjët pyetjes sime, me gjithë ngazëllimin tim dhe patosin
e mirëfilltë, nuk mund te flas për shkrimin sepse nuk iu pëgjigjët pyetjes që unë bëra, Që sërish mund të jetë faji i sintaksës sime, për të cilën nëse disponon njohuri më të thella për hir të patriotizmit dhe mëshirës popullore që duhet të na karakterizojë në këto kohë të vështira je i lutur të ma mësosh a thjesht të më hedhsësh llafin për mundësinë. Për bisedën dhe pyetjen ti i ke shanset në dorë vetë.
Unë kam parë të njëjtin shkrim tek blogu juaj, por nuk desha ta përmendja. Në fakt nuk e di nëse keni ndonjë blog. Kam një lloj indiference kaq të plotë dhe të pacënueshme për hulumtimet tuaja nëpër hiçin e thithur në vakum të internetit sa do t’iu vinte vërtetë keq sikur të provonit në zemrën tuaj të respektueshme të njëjtën ndjenjë. Sikur ti vetëm ta dije se për çfarë realiteti je duke folur. E ke vënë epitetin tjetër (të cilin nuk po përmend sepse nuk e di si mund të ndihesh në lidhje me të po ashtu, nga respekti kjo gjë, respekt) që i bashkangjitet këtij emri, realitetit ku ti quhesh panacotta?
Një e dhënë, togfjalshi është një oksimoron!
3 April 2007 @ 3:33 am
Edhe këtë po ta them nga vetja, ashtu miqësisht, nëse ke ndonjë ide, ndonjë njohje, nëse di kush ishte ideologjia, qëndrimet dhe platforma e shprehur në muzikë, letërsi, arte, politikë dhe shkrime shoqërorë gjatë periudhës në fjalë (Romanticizmit) - gjë që po ishte ndonjëfarë realiteti i prekshëm, nuk do ta bënit pyetjen - do mund të flisnim, megjithqë pa duk. Sepse pyetja jote, po ta them prapë miqësisht, është pak absurde. Ti jërkon që këtu të shkruhet një studim i tërë që do mund të provonte ndikimin e njërës prej lëvizjeve më të mëdha në historinë kulturore të Evropës në krijimin e një imazhi të ri të gruas, pra në ndërrimin e paradigmës. E ke seriozisht ti? Po nuk sqarohet mu në shkrim se çfarë kuptohet me këtë? A është e vërtetë? Edhe njëherë nëse do doje të dije se çfarë synonte dhe kush ishin ndryshimet që solli dhe si, lëvizja romantike, do t’iu këshilloja, përherë, përherë shumë miqësisht dhe kokulur, të gjenit dhe të lexonit Arthur Oncken Lovejoy.
# Essays in the History of Ideas (1948). Johns Hopkins U. Press. 1978 edition: ISBN 0-313-20504-3
Për referenca të tjera jeni i mirëpritur të pyesni.
3 April 2007 @ 3:56 am
hej po prit …pastaj, nëse e gjetë shkrimin atje ku thoni se e patë, përse nuk pyetët atje, pse nuk latë një koment aty, përse nuk shtruan çështjen tuaj në vend dhe me autorin e vërtetë, gjithmonë nëse jeni i shqetësuar vërtetë dhe mirfilli për të vërtetën e ndërrmit të paradigmës.
A duhet të dyshojë unë për qëllimet tuaja? A po pyes vërtetë? A po pres përgjigje?
Panacotta, mua më kujtohet po ashtu mirë se kam qenë unë që ju kam këshilluar të flisni me argumenta kur thjesht përçmonit lart e posht duke shprehur ndjenjat tuaja sinqerta por jo dhe asnjëherë ndonjë mendim për shkrimet e botës. Ju kujtohet? Me siguri, ju kujtohet (subjekti i pyetjeve të mësipërme ky)Ai koment seminal për ju, fillonte me “panacottisima”. Këtë po e përmend sepse, ajo që implikohet në mbaresën e shtuar pseudonimit tuaj, mund të jetë jo e mirëpritur dhe desha të përfitoja nga rasti tu kërkoja falje. Përgjigjen tuaj e pres me një durim që personalisht e admiroj! Porse në do më falnit sa më shpejt të jetë e mundur, mëshirën tuaj dhe mirkuptimin do i admiroj edhe më.
Kam vënë rënë po ashtu se pas asaj dite, ca ditë më vonë, ju ndërruat paradigmën e shprehjes dhe qëndrimit. përgëzime. Mendoj - përulësisht - se ju duhet më shumë punë. Me shumë respekt dhe nderime.
Memo Meto.
3 April 2007 @ 5:06 am
e arrita deri ne mes, fitore…. s’vazhdoj dot me…
What is your point? qe i thone shqip, ku e ke llafin???
Duket sikur eshte permbledhje e dickaje te lexuar por e perpiluar ngaterrueshmerisht (sigurisht, jemi mesuar tashme, qe per te tingelluar sa me te thelle ta bejme shqipen lemsh, pa permendur fjalorin ketu, sintaksa eshte bere fertele….
tere kjo mesele, evitohet nga koncepti i Foucault ne discourse, prandaj kur thuhet “Çfarë mund të ndodh me një zotëri pa asnjë skllav? Ai do përfundojë të terrorizojë veten. Çfarë mund ti ngjasë një skllavi pa zot? Do përfundojë të shfrytëzojë veten e vet.”
sa e thjeshtesuar… ky eshte vetem nje interpretim,
jo , me fal as interpretim, se s’ma ke interpretuar akoma… , ma thuaj pse skllavi pa zot do shfrytezoje veten…
Foucault do thoshte, skllavi pa zot, s’do e kish idene fare cfare eshte fjala ’skllav’, ose edhe po ta kishte nga Zoti i meparsem i vdekur, a do e kishte nje kuptim ’significant’ fjala skllav per te… varet… nga se varet? nga muhabeti i themi ne shqip, ai e thote me termin ‘from the multiple contextual discourses’ Kete e kuptoj… S’kuptova, pse do perfundoje te shfrytezoje veten?
Ky ehste vetem nje shembull per te thene, qe ka nje art retorike, dhe perderisa shkruhet mendohet qe do kete nje lexues qe duhet te kuptoje dhe mos te humbase kohen kot…
Femrat qenkan prodhim i meshkujve dhe meshkujt prodhim i grave…. sa e thjeshte 2 2 bejne 4…!!!
Meqe permende Plato dhe Aristotle, Plato ka argumentuar se grate dhe burrat kane te njeten natyre:
“The women and the men, then, have the same nature in respect to the guardianship of the state, save in so far as the one is weaker, the other stronger. Apparently Women, of this kind, then, must be selected to cohabit with men of this kind and to serve with them as guardians since they are capable of it and akin by nature. (…) For the production of a female guardian, then, our education will not be one thing for men and another for women, especially since the nature which we hand over to it is the same. (Republic V, 456 d)
Plato, nuk interesohej ne ato qe thua ti, ai interesohej ne ndertimin e nje shteti ne duart e filozofit. Domethene ‘Mimesis’ kish te bente me reason, sesa me gender!!!!
po e le me kaq se po te shkoj me poshte, jane fare marrina…
Rimbaud ka thene; “je est un autre” (Une eshte nje tjeter) surrealistet “Je est multiple” (une ehste shumica) e me radhe filozofi pas filozofie, ideologji pas ideologjie, dihet qe jemi majmune kopjace, por kjo nuk lidhet vetem me gender… kjo lidhet me shoqerine humane, prandaj Rousseau nuk gjeti zgjidhje tjeter dhe propozoi shpetim te vetem njeriun fillikat ne natyre (ndonese normal pranoi, rrota e historise nuk kthehej kurre mbrapa)…
Nuk jane vetem grate qe shpikin ‘moden e burrave’ , mjafton te perfundosh ne nje gay neighbourhood …
3 April 2007 @ 12:01 pm
Laura, të mbështes. Plotësisht.
Absurdi total dhe i paekuivok ka tërheqje magjike ndaj meje. A mund ta marr këtë postimin tuaj dhe ta printoj, dua ta botoj në librin (me fragmente, poezi, tregime, ese) që do dalë pas pak muajsh? Natyrisht me emrin tuaj. Mbiemrin nuk ua di, por nëse do dëshironit ta botoja dhe të vija emrin tuaj të plotë ju dini si të më gjeni. Mua Laura më mjafton.
Libri do botohet nga Carleton University Press.
3 April 2007 @ 3:16 pm
Akull-naja ke te drejte…Pjese te ketij shkrimi jane ne forme komenti ne Shkrimin “Triptik i nje te shtune mbrema”nga Memo
3 April 2007 @ 3:21 pm
cfare ka per te botuar nga ajo cfare thashe? Asgje!
3 April 2007 @ 4:46 pm
Zonja dhe zoterinj mire se ju gjeta.
Me vjen keq se eshte e dyta here qe sjell shkrime tek peshku,dhe ne te dyja raste, eshte botuar kur une s’kam patur mundesi qe te jem prane kompiuterit, dhe per kete s’e di nese me duhet t’ju kerkoj te falur ose jo.
Kete shkrim e solla per disa aresye:
e para:sepse jam i dashuruar me menyren e te shkruajturit te autores.
e dyta:jane pjese e nje diskutimi te bere mes cunash para disa kohesh, dhe me kete desha qe te konfermoja idene antimaskiliste te ndokujt, qe meshkujt e kane mendjen vetem tek femrat,por ne kete rast, jo per te shkembyer linqe te siteve porno, por per te bere nje diskutim me te thelle teorik e filozofik (kuptohet per ata qe arrinin t’a kuptonin).
e treta:morfologjia,sintaksa,leksiku i ketij shkrimi, eshte ndertuar ne nje menyre qe per mua( dhe e pranoj qe shkrimet e ketij lloji me duhet qe ti rilexoj mbi 2 here), rezulton e pakuptueshme deri ne imtesi.
Prandaj duke patur parasysh keto tre pika, e solla ketu, prandaj:
@Zana:menyra e te llogjikuarit, dhe aq me teper e te shprehurit te autores, i perket asaj kaste studiuesish e filozofesh qe mund t’ja lejojne vetes luksin e te jetuarit pa patur nevoje per te punuar,dhe s’eshte se une, ti, apo kushdo qofte nga ata qe shkruajne tek peshku, s’do te mundnin te mendonin dhe te flisnin me te njejten gjuhe (terminologji) si autorja… por: -na duhet te punojme(dhe duhet te limojme menyren e te shprehurit ne baze te ambientit ne te cilin ndodhemi) dhe fatkeqesisht, duke u marre si zakonisht me dhenien e opinionit ne funksion te kujt e ka shkruar shkrimin, shpeshhere bijem ne po ato nivele diskutimesh prej simpatizantesh partiake te partive pa ideale.
@Emigrant, ky shkrim, ishte dicka komplet ndryshe nga ato qe jemi mesuar te shikojme zakonisht (dhe besoj se pajtohesh me mendimin tim), autorja (te cilen Memua e njeh aq sa dhe une) ka nje vizion te sajin rreth botes dhe njerezve, dhe eshte e bindur ne ate qe thote.
Perse t’a mohoj, per t’a kuptuar s’te duhet kohe qe ta rilexosh, te duhet kohe qe te shkosh ne bibloteke dhe te rikthesh permbys nje mal me libra.
E solla ketu per te pare nese kishte njeri qe arrinte te kuptonte dicka me teper, si persa i perket ‘filozofise’ si persa i perket ‘terminologjise’ si persa i perket menyres se te shprehurit.
PS: kam ngelur i zhgenjyer nga pothuajse shumica,qe ne vend te diskutonin rreth shkrimit, diskutonin se perse eshte me ose pa autor.
)
C’rendesi ka nese e ka shkruar Vehbiu, Ypi, Nano, edrus apo ai qe po pret barin e lulishtes….. Kur do kerkojme te gjejme dicka ne ndonje shkrim pa pregjykuar opinionin tone prej autoresise (partishmeria ka hedhur rrenje te pashlyeshme ne te gjithe ne
3 April 2007 @ 4:51 pm
Zana, kjo nuk do të thotë që shkrimin e kam bërë unë! Por që unë e di që ekziston! Autori quhet Gilles Deleuze, nga libri Critique et clinique (1993). Përkthyesi nga frëngjishtja kërkon të jetë anonim.
Gjithë pretendimet që janë ngritur janë të kota, shkrimi ekziston në më shumë se një website dhe nuk jam unë që desha të sillej këtu, bile unë këshillova ndryshe. Gjithë reagimet po ashtu ishin të pritëshme, por nuk ishin arsyeja.
Unë nuk e di shkallën e besnikërisë me të cilën është përkthyer shkrimi kështu që nuk mund të përmendë emra. Paraqitja e një teksti nën një emër anonim, shkon me filozofinë e autorit dhe idetë e tij. Asnjeri nuk merr po ashtu përsipër , nën të njëjtën filozofi, të deklarojë se është përkthyesi.
Çfarë është qesharake dhe në kufij të groteskes, është ajo se; vetëm shumë pak u interesuan për idetë e shprehura, për qëndrimet dhe analizat, këndvështrimin dhe hipotezat, çfarë është në të vërtetë arsyeja e vërtetë e ekzistencës së çdo shkrimi. Këtu shumicën e kapi një inat pubertiv mbi çikërrima plastike. Asnjerit pra nuk duket se i interesojnë idetë. Triumfi yt prej Zane të konvertuar në të vdekshme që mund të bëjë mrekulli akoma edhe pasi që kaq thjesht njerëzore është një subjekt i rrahur gjerë në letërsi. Sidomos nga Kadereja (referencat nëse kërkohen).
E bukura e gjithë kësaj është se nuk ka përfundim, as fund. (nuk po flas për shkrimin)
3 April 2007 @ 4:57 pm
Edrus nuk ishte nevoja të thoshe që ishte grua, por meqënëse e the, ska gjë, më mirë akoma.
3 April 2007 @ 5:03 pm
Edrus, Memo na thote qe shkrimin e ka bere Gilles Deleuse, mashkull me timen, ti na lavderon autoren… A bini dot dakord me njeri tjetrin?
Pse nuk shkruhet autori? Cikerrima? S’jane fare çikerrima, sidomos kur eshte perkthim! Nje perkthim i keq i ul vleren shkrimit! Sintaksa e frengjishtes nuk eshte bere per shqipen, ndaj te duhet ta lexosh dy here.
3 April 2007 @ 5:18 pm
Laura: “Duket sikur eshte permbledhje e dickaje te lexuar por e perpiluar ngaterrueshmerisht “…
a nuk thashe…
perkthim… sot do marr tekstin ne fjale, dhe ta ballafaqojme shqipen me frengjishten, se me bete kurioze tani…
ata qe kane mbaru per perkthim e dine qe rregulli numer nje ehste te mos pervetesosh autorin (Plagjiarizmi denohet me ligj)
pastaj Kundera mire u tha perkthyesve “traducteurs ne nous enculez pas!!!”
3 April 2007 @ 6:04 pm
Në kontrast me ata të cilët i vendosin gjithë shpresat e tyre në tretjen e ideve dhe argumenteve - abuzimi i ideve, prostituimi i fjalëve, dhe mbingacmimi tekstual i gjuhës, mund të jetë, është, një subjekt interesant për debat - ju do të gjykoheni sipas shkurtpamësisë të intuitës dhe argumenteve tuaj.
Edrusi nuk ka asnjë faj. Edrusi pa një shkrim dhe mendoi se ishte mirë të diskutohej dhe me mirësjellje e kërkoi të vihej tek peshku. Gjithë çfarë ai përshkoi më lart është saktësisht ashtu siç e ka dëgjuar. Ajo që unë i kam thënë. As më shumë as më pak. Unë i dija reagimet dhe i thashë se ndoshta nuk qe mirë. Por ai pati besim tek peshku se njerëzit janë të interesuar për idetë. Unë i rashë dakort duke i thënë se nuk do doja të merrja autorsinë dhe nuk desha të kisha të bëja. I kujt është teksti? Lexoni paragrafin e parë!
Akull-naja nuk po të them gjë sepse e di që ke aq veti vet-vëzhguese edhe pse nuk do i shprehësh, për të dalluar se ti je thjesht shumë e pakënaqur me veten dhe se nuk është faji i shkrimit si ekzistencë por i paragrafit të parë të këtyre rradhëve.
Laura - q dhe ç janë dy shenja fonetike të ndryshme!
e.T. unë personalisht të kërkoj falje, por ama për hir të respektit dhe jo se shoh ndonjë gabim. Është një shkrim, nuk ka rëndësi i kujt, është hedhur për debat. Ju kujtohet filmi televiziv shqiptar “Rikonstruksioni”? Kur djali i një shkrimtari të njohur dhe të afirmuar boton një libër të të atit
me emrin e tij (në fakt është i jati që e bën këtë punë meqë djali nuk kish mesatare për shkollë të lartë). Librin e masakroi kritika si të pavlerë duke e vënë në pikëpyetje të rëndë identitetin artistik dhe qytetar të shkrimtarit në fjalë.
3 April 2007 @ 6:11 pm
I dashuri Memo,
Pasiv-agresiveteti yt Donkishotian, me xhentilesat e shtirura, eshte per tu mrekulluar. Une me korrektese ndersa mbyllja pune tek peshku, u ktheva (megjithese nuk e meritonte pas atij puci aq te rafinuar ha ha) te komunikoja me pronarin e blogut te cilin cdo njeri normal do ta mendonte autorin e shkrimit, perderisa ai e kishte pervetesuar shkrimin pa i dhene kredi autorit. Memo ji i qete, ti e ke pervetsuar shkrimin jo nje here po dy (ndoshta dhe me shume here) nje akt sublim ky qe duhet duartrokitur, ndaj une e kuptoj pse ti je kaq i qete sic eshte evidente ne pergjigjet e tua.
“Punch line” i kesaj barcalete ngelet pjesa e nxirre ne fund te shkrimit “shkrim i nje MIKUT (jo mikeshe, megjithese une jam e gatshme te besoj qe edrus e ka vertete mikeshe autoren lol) qe deshiron te ngelet anonim”. Veshtire po me duket ama qe nje autore e botuar, te jete aq e ndjeshme se te kerkoje anonimitet ne ujerat e peshkut.
Nderkohe me fton te perkufizojme fjalen paradigme kur une kam levizur pertej (paradigm, subject, object, other and othering se jane koncepte qe kane 130 vjet qe shtjellohen nuk I pame per here te pare ne kete shkrim) e jam futur direct e ne thela, ne ate qe eshte vete premisa/pikenisja e autorit per te shtjelluar idene e tij. Ne ate pike imagjinare kur burri ojekt kthyer ne subject flaku paradigmen e vjeter e adoptoi te rene. Meqe ti nuk je autori i shkrimit ti nuk mund ti pergjigjesh pyetjes sime, megjithese s’ke duruar e ke tentuar ti pergjigjesh. Mirepo kur nje njeri eshte I qarte per ate qe do te thoje ai ka nevoje ta mbeshtes mendimin e tij me shembuj dhe kjo I duket gjeja me e natyrshme, dhe behet lehte (shembull konkret laura me siper) ndersa kur ai vete nuk eshte I qarte per ate qe do te thoje, atehere I bie shkurt dhe ja kthen tjetrit harbutce (por me embelsi , me shume sheqer pa sheqer) qe ti referohet gjithe letersise, arteve dhe filozofise te shekujve precedente, se ai s’ka ndermend te rri e te japi shembuj per ate qe dihet. Shkurt ai eshte me teper se persiper aktit te argumentimit te ideve te veta. Kjo eshte shenja kryesore qe personi se ka idene as vete se per cfare ka dashur te flase. Ti ke ngelur tek tejtra dhe procesi i tjetres (othering) ndaj s’ke mberritur akoma tek pyetja ime.
3 April 2007 @ 7:16 pm
Më vjen shumë mirë që ti mrekullohesh. Xhentilesa ime është mirëfilltë por nuk po ju lutem mos të dyshoni. Entuziazmi yt Eno, më fal, panacotta tregon shumë më tepër nga si do doje të merrej vesh. Qesh edhe njëherë…qeshi xhaxhit. Edhe një çikë. Aty, mbaje, qëndro ashtu.
Ti gjithësesi nuk e përkufizove fjalën paradigmë.
Ty të duket se Laura kanë dhënë shembuj, bobe, ti je përtej çdo konsiderate. Unë të propozova një libër. Lexoje. Përkufizimin e paradigmës nuk e dhe. Ça thelash je futur ti o qyq?
Pyetja jote është kush është autori. Kush të jetë vallë? Pyetja tjetër është; si ishte paradigma seksuale para shekullit të XIX. Ke dëgjuar ndonjë herë për Iluminizmin, nga Kanti deri tek Adorno? A e di sesi përfytyrohej gruaja në mesjetë? A e di sesi e ka përshkruar Shën. Pali gruan? Si një nga format e shprehej së keqes, si mishtëzim të djallit? A e di se përgjatë lëvizjes iluministe në qendër dhe motor lëvizës i së cilës (jo vetëm sipas Kantit, Hegeli po ashtu më vonë, lexo Historinë e Religjionit) ishte vullneti për të njohur dhe se gruaja edhe pse paradigma filozofike ndërroi (prej asaj të Thomas Aquinas) koncepti për të ngeli ai kristian, meqë gruaja shihej si krijesë Irracionale? Pra e paaftë për mendim dhe përsosje të vetes përveç se nëpërmjet burrit. Ja mu kjo paradigmë ndryshoi në lëvizjen Romantike, meqë këta u ngritën kundër filozofisë racionale, kundër aristokracisë dhe zakoneve të saj, kundër gjendjes politike dhe e panë njeriun si një krijesë që mundohet po ashtu prej tmerrit, frikës, pasigurisë (kjo duhet të të kujtojë ndonjë), dyshimeve, pra si një qenie irracionale, pra me veti të gruas (mendimet e tyre këto). Dhe përderisa dalluan këto ngjashmëri dhe i pranuan, panë tek gratë veten e tyre, dhe sesi e panë sqarohet më lart prej autorit që nuk është unë.
Dëgjo, fatosllëku yt është përfundimisht i padenjë, ti nuk ke dinakërinë dhe çiltërsinë e fëmijëve, atë mënyrën e tyre subtile për ta bërë prindin të mendojë se ai është në kontroll të situatës, se ai është i rrituri. Ata e lnë prindin të besojë se këta janë fëmijë, ndërsa brenda tyre ata e dinë, që janë ata vetë, fëmijët që komandojnë sepse ata nuk besojnë se janë fëmijë. Ata janë por nuk e besojnë. Rolet toan janë të anasjellta.
Por Është e vërtetë që unë të kam thënë idiot, por ti i mban mend dhe arsyet. Fakt është që ajo që shkruan Laura të duket se ka kuptim, por sidomos se me anë të saj thuhet ndonjë gjë vërtetë në lidhje me tekstin. Dhe Eno, më fal panaccota, të thashë edhe herën e parë që ti do vish dhe ta them se prapë. Ti do vish dhe do lexosh. Meqenëse është kështu po të jap përkufizimin e ndërrimit të paradigmës (paradigm shift) - Termi është formuluar nga Thomas Kuhn në librin që titullohet Strutktura e Revolucionit Shkencor. Që prej asaj kohe është përdorur gjerë gjithandej. Në fjalët e tij është; Një pardigmë është çfarë anëtarët e një komuniteti shkencor kanë të përbashkët - aplikoje këtë duke hequr mbimerin “shkencor” në çfarëdo mejedisi të dallueshëm si të ndryshëm përkah idetë, ideologjitë dhe platformat politike të një shoqërie të cilat ndikojnë në formimin e saj dhe do kuptosh se për çfarë bëhet fjalë.
…përtoj i gjithë ky është një budallëk fund e krye…
3 April 2007 @ 9:26 pm
Edrus!Sinqerisht une po çuditem shume me ty…..Kjo eshte teresisht una presa per cullo.Vitet qe paske jetuar ne Napoli paskan bere qe mos te dallosh mungesen e korrekteses.ça doje te tregoje me kete…qe a e hanin keta te peshkut ???E ne rast se po nje qeshje me shpirt ne blogjet tuaja.Eshte e vertete,ti s’flet e nuk mendon keshtu e ky nuk eshte mekat.Nuk e dija qe je kaq pervers.Po zhgenjehem Edrus shume n,ga ti.Tasht qe e zbuluat te themi te”verteten “mbase mund te qeshesh e te kenaqesh ne blogun tend,por me beso ke humbur shume edhe se virtualisht respektin tim.Nuk ishte rastesi e shkrimi kishtenevoje per identitetin tend te bere me komente te mbushura plot me humanizem.Degjo Eduart!ka teori qe na bejne ne shqiptareve inclini(predispozicion natural)per te qenq delinquente,mjaft qe te na jepet rasti.Eshte e poshter si teori ,e ngritur prej atyre qe kane krijuar ate imazh qe di e di mire.Djalli ta marre …sa shpesh kane te drejte.
3 April 2007 @ 10:49 pm
Enon nuk e njoh, por me shume kurreshtje pres qe ti te me prezantosh me sozen time. Duke qene se ti ishe aq xhentil (pas aq cytjesh) te nxirrje ne drite emrin e autores une do te jem po aq xhentile me ty duke autorizuar Blendin te shikoje adressen e e-mail me te cilen jam regjistruar tek peshku (te cilen e kam prej shume vitesh dhe ai ka per ta njohur) dhe te te konfirmoje mos qenien time te Enos, hap I rendesishem ky qe paranoja jote te mos shumefishohet dhe qe te me ndertosh nje paracaktim tjeter ne pergjigjet e mepasshme(qe s’jane te dobishme), megjithese mund edhe te vazhdosh me paracaktimin Eno.
Interesimi im ne postimin fillestar ishte 1) mundesia e sjelljes se shkrimit ne gjuhen qe u mendua (e qe tani marr vesh qe u shkrua) sepse s’ka perkthyes ne bote qe te te jape ate qe te jep origjinali. Ti duke qene perkthyesi, egoja e te cilit u lendua, e con muhabetin ne qorrsokaqe per sintaksen, mosnjohjen time te shqipes etc etc etc muhabete femijesh te cilave s’ndiej kenaqesi tu pergjigjem se jane cikerrima te parendesishme. Interesi im eshte shkrimi ne origjinal. Check
2) Pyetjet e mia per autoren jane te ciltra dhe jo tendencioze, pra une duke qene e njohur perciptazi (te pakten jo ne nivelin qe ajo apo ti pretendoni te jeni) me paradigm e vjeter jam kurjoze te di cilat jane pikat e referimit te autores mundesisht edhe nje permbledhje shkurt, perpara se te hidhet tek e reja. Ti do thuash qe nese muhabeti rrutullohet reth kesaj njohjeje athere nuk ja vlene barra qirane te shkohet me tej. Bukur, athere shkrimi nuk duhet sjelle tek peshku por ne nje “peer-review journal”, megjithese edhe aty do kerkohej nje bibliografi e madhe. Ti nuk e shikon interesin tim per ate qe eshte por si nje akt klloun te nje femije te pandreqshem. Vazhdon ti referohesh paracaktimit tend.
3) Une kam aluduar qe ti mund te ishe autori, nderkohe qe tani mesojme qe je hajduti, ose me mire perkthyesi i cili nuk e shikon te arsyeshme bashkangjitjen e emrit te autores kur e sjell shkrimin ne mediume te ndryshme. Pra edhe ne kete pike qe isha e interesuar u sqaruam. Check
Nderkohe une nuk kam vleresuar akoma as PERMBAJTJEN/IDETE e shkrimit te autores as ate te Laures por jam marre me FORMEN. Forma e Laures per mua eshte korrekte dhe ajo me te cilen vazhdoj te ndeshem ne cdo shkence apo art. Une I di pikat e referimit te Laures, une mund te ballafaqohem me to, une mund te gjykoj perfundimet e saj. Une s’mund ta bej kete me kete shkrim. Ti do thuash portretizimi i gruas ne art deri ne ate filan shekull dihet, s’ka debat me per te, eshte i pakontestueshem pra pikenisja s’eshte e rendesishme e s’duhet analizuar fare sepse eshte e pakontestueshme, une them me lejo mua lirine ta vendos ate. Une s’kam interes te diskutoj per permbajtjen e shkrimit pa e analizuar ate sipas kritereve qe jane te rendesishme per mua(dhe pikat e referimit jane te rendesishme per mua). Ti i sjell pikat e referimit pas pilafit.
Qellimi i sjelljes se ketij shkrimi tek peshku ishte tendencioz dhe i lige, jo per te pasur nje debat reth shkrimit, por si arme per ti mesuar nje mesim personave te caktuar. Dhe ky lloj paramendimi (pra jo nje akt spontan) e ben dyfish te lige. Vazhdoni rrugen djema, Dostoevski paskesh qene gabim per moshen ne te cilen njerezit fillojne ta marrin vehten shume seriozisht. S’qenka reth te 50-tave paske filluar goxha me heret.
3 April 2007 @ 11:11 pm
Memo, s’kam sherr te te jap. Désolée. Akoma dhe me désolée qe ti s’e ve talentin e te shkruarit ne sherbim te nje ideje qe mund te kesh si tek oret p.sh., po ne sherbim te kerkimit te sherrit me çdo kusht. Dhe ne fund,s’ka thene njeri qe perkthimi eshte gje e lehte. T’en fais pas, ça va venir.;)
Edrus, me vjen shume shume keq te te shoh shkas i nje gerr-verri pseudo-intelektual…
4 April 2007 @ 12:37 pm
Shkrim sfide..
me vjen keq qe eshte harxhuar gjithe ajo energji per mustaqet e celos…
Me vjen keq qe nuk kane marre pjese pozitivisht disa ketu…
Shume i guximshem ky Tipi i shkrimit…
Une po e lexoj dhe rilexoj…
Bie dakord me Emigrantin kur thote…
“shkrimi i mesiperm eshte proteine e tipit 4; kush ka haber nga biokimia do me kutpoje. Shume enzima tretese ne stomakun tim u gjenden te papergatitura. Pra do e shijoj (=tres) pjese pjese.”… plotesisht dakord…
Urime autorit… guxim i papare…
Duhet thirrur ne mbledhje te “partise” per ta bere rrezil…
5 April 2007 @ 4:35 am
OK, miqte e mi edrus dhe alb, lexova pjese te shkrimit dhe dola nga “salla” me vetem dy “bullet points”, sado qe shpresova per me shume ne fillim:
1. Kontrolli total i objektit si qellim final. Prodhimi i “tjetrit” eshte funksion i kesaj. Jemi gati qe te sakrifikojme çdo veçori individuale te objektit qe nuk i sherben ketij qellimi. Kunder deshires sime (truri punon vetiu ti thjeshtoje gjerat), kujtoj nje science fiction me action hero, “Demolition man”; seksi i te ardhmes pa “transferim fluidesh”….
2. Incesti si nje nocion relativ, po te mendosh qe te themi evropianet rrjedhin prej vetem nja 7-8 protonjerezish, apo akoma me keq, qe ne te gjithe vijme mbase nga nje pike koacervate.
Pjesa tjeter mu duk “overkill”. Shtrydhje titanike e mardhenieve midis sekseve per te nxjerre vec nje pike lengu filozofik. Qe s’shuan dot etjen e kureshjtjes sime te natyrshme te fillimit, te sekondes se pare te leximit. Jemi mesuar keq ne kete boten e ketushme te biznesit, qe cdo minute te nxjerr para ate pyetjen qe beri Laura: Where is the point? (ku e ke llafin?). Tani, per te gjetur “llafin”, ato enzimat e mija do te donin mbase me shume lexime (per te cilat mungon koha - edhe kaq ishte vetem prej situates koti qe u krijua dhe prej respektit per edrusin); apo ndofta mund qe edhe sikur 1000 here te lexoja prape s’do e merrja vesh ku po hidhej llafi (se aq eshte “dollapi”, merr vesh?), por ky eshte thjesht kusuri im si peshk kokunjur, jo i autorit/autores.
5 April 2007 @ 4:42 am
@edrus:
Pse ta nisim ters, ò là,
pse s’rrijmë e shikojmë atllarët
(ne fakt eshte e vërtetë, kur zihen ata,
shqelmat i hanë gomarët)
ha ha ha… kush ta merr per ters ty, o vella, ters u befte vete… po shiko, mos me thuaj qe nuk je nga fshati i gruas! se kjo shprehje e “atllareve” vetem atje perdoret
…..
Perfitoj nga rasti te te pershendes, Perparim. Edrusi del (nepermjet “objektit” te vet, gruas) andej nga anet tona
)
5 April 2007 @ 4:57 am
Emigrant, s’e solla shkrimin qe te gjithe te duartrokisnin per ate qe e ka shkruar, e solla qe te shikoja se a do ishin te shumte ata qe do te mund te ‘replikonin’ (ne kuptimin e mire te fjales), dhe t’a them sinqerisht, qe me behet qejfi qe nje nder ata qe besoja se kishte bagazhin per ta lexuar artikullin dhe te mund te analizonte dicka, sic te konsideroja, rimore mundimin per te shkruar.
S’me interesojne ‘perplasjet’ filozofike qe mund te vijne… e rendesishme eshte qe te behen nga njerez qe dine se c’kane thene
5 April 2007 @ 5:01 am
ed, respekte dhe nje dite te mire…. per mua u be vone tani… flasim prape.
5 April 2007 @ 6:03 am
Nje rast i ngjashem me kete qe ka ndodhur ketu eshte Sokal affair, por, sigurisht, ne nje komunitet akademik. Autoret e kesaj “loje” ndoshta jane te vetedijshem per kete incident te meparshem, dhe duhet ta dine qe ajo cka e bene kete loje interesante eshte se mund te luhet nga te dyja anet (apo edhe me shume) dhe si perfundim i presim kembet njeri-tjetrit.
Ne fund te fundit, pasi jemi zene e sterzene, do mbetemi tek perkufizimet e mjegullta te “etikes” dhe pyetjes se c’rendesi ka autori. Nuk eshte e mireqene qe teksti ne kohen a botes virtuale ka fuqine qe Derrida & Co i japin - per kete nuk jam i sigurte, eshte thjesht instinkt.
Por per kete, me shume se fryrje virtualisht intelektuale dhe lojra, do na duhet nje hapesire pozitive dialogu ku harxhojme me pak kohe me vete-mburrje. Ky - thjesht mendimi im.
5 April 2007 @ 11:30 pm
quo vadis…
5 April 2007 @ 11:45 pm
Po e shoh qe paskam patur te drejte me konstatitimin tim te diteve me pare, qe eshte perkthim qe i duhet bere pershtatja..
5 April 2007 @ 11:55 pm
Prape me kete mesele ju…
Per mendimin tim, s’keni spe te na ngaterroni kot (se s’kemi dhe kohe tani…) , kur ehste perkthim, thuaje direkt dhe mos bej numra…
Kur e ke shkruar vete, thuaje prape, se sd’o luajme kukafshehti…
E cfare do fitoni… Thjesht do na merzisni, dhe pastaj do ja veme dhe vizen peshkut…
Edrus, ja fut si shume kot ndonjehere, per zotin…
6 April 2007 @ 12:04 am
Emigranto…
Pjesa tjeter mu duk “overkill”. Shtrydhje titanike e mardhenieve midis sekseve per te nxjerre vec nje pike lengu filozofik… Where is the point?
………..
Pyetja eshte e “bollshme”
quo vadis…
6 April 2007 @ 4:54 am
Laura thotë:(5 Prill 2007 @ 11:55 pm)
Per mendimin tim, s’keni spe te na ngaterroni kot….
Laura,me vjen keq qe konfuzionit tend ju shtua dhe ky shkrim qe ndoshta dhe per ty (ashtu si per mua ) eshte i pakapshem, por une te pakten justifikohem se s’kam akreditetin e duhur per te mundur qe te bej vleresime (s’jam diplomuar as ne letersi dhe as ne psikologji).
Por kohet e fundit, kur lexoj komentet e tua, nje pyetje me lind vetvetiu: KUSH ka qene ai/ajo qe te ka zgjidhur zinxhiret? (e kam fjalen per zinxhiret qe duhet te te mbanin lidhur me gjuhen shqipe).
6 April 2007 @ 12:43 pm
Edrus, nje gje me ka bere pershtypje ne kete affaire, qe ti vete s’ke lidhje me shkrimin, kisha droje te ta thoja me pare, po me qe e e the vete… Atehere pse e solle? Ku qendron interesi yt ne kete mes, nqs s’je i afte te diskutosh? Objekt pa subjekt. Dhe sa per kush e ka shkruar dhe kur, ngul kembe se eshte me rendesi, sepse çdo shkrimi gjykohet ne kontekstin e tij kohor e hapsinor, sidomos kur flet per nje mardhenie si ajo mes dy seksesve. Ja tungjatjeta ty dhe mik(eshes) tende perkthyese a shkrimtare a ç’te jete.
6 April 2007 @ 7:30 pm
alb, sinteza kulmon si piramidat, ne nje gur maje. eT e ka perkufizuar diku te peshku, kete gur maje per “Lufta dhe paqia” (qe eshte goxha e koklavitur me lloji lloji nasihatesh, besoj s’me kundershton per kete) si “Napoleoni humbi”. Po ti thosh njeri Tolstoit qe ku e ke llafne, me dy fjale, edhe ai kete do thosh… pyet ndonje rus po s’besove
quo vadis? Ne Rome. Thjesht. Qarte. No ambiguity.
6 April 2007 @ 8:41 pm
Sfida eshte shume e qarte Emigranto… mbritja ne Rome mund te jete edhe si ajo e Fantozit… ne vend te mbrinte i vetem dhe pa mundime… mbriti i “shoqeruar” nga nje nga ato kolonetat greke apo romake qe ia “dhuruan” vete romaket, pikerisht rruges per ne rome, “mjeti” (karroca) qe ishte e predispozuar ti lehtesonte dhimbjet e rruges…
PS… kam probleme me linjen… nuk mund te jem on-line per disa kohe.
6 April 2007 @ 8:45 pm
Ice-Naje… sa me sherr e paske pijen mer amon… kush te paska njof…
6 April 2007 @ 10:36 pm
personalisht nuk e kam lexuar as deluze e as guatari, por jam perpjekur te njoh pak a shume mbi punen e tyre nepermjet tingujsh te arsyeshem te atyre qe shoh se jane te influecuar prej tyre. sa per keta te fundit, kam vene re se format rizomatike kane krijuar nje lloj mendimi kancerogjen ne mendjet e tyre, dhe jam i bindur qe shume ide te deluze dhe guatari i keqkuptojne hidhur. me sa di, ideja kryesore e deluze dhe guatari, ne se mund te flasim per nje ide kryesore kur flasim per idete e tyre, eshte nje lloj reaksioni, apo nje lloj konstantimi i kundert me panoptikonin e facault, ku ne vend qe te kemi nje qender autoritative kontrolluese, kemi nje forme me shumesi qendrash, per te mos thene pa qender fare. shembuj formash te tilla natyra ofron shume, mjegulla, rizomat, kristalet e xhamit te thyer te makines se lawman kur nuk i bie nje pike shiu por nje tulle, kanceri, etj. te gjitha keto jane forma jete. keqkuptimi i deluze dhe guatari kam pershtypjen, vjen nga ajo qe te semuret nga teoria e tyre, si edrus dhe memo, nuk shohin asnje forme tjeter jete pervec kaosit te padeshifrueshem mjegullor te ketyre formave, dhe arrijne me kete nje fodullek aq te cuditshem, sa e marrin per te qene idene se tjetri mund te prodhohet. tjetri mund te prodhohet per aq sa eksistenca e tjetrit afirmon ekzistencen time. por kjo nuk eshte gjithmone e vertete, pasi tjetri mund te me vrasi, (akt te cilin shkrimi me siper ia ka lene shekullit te kaluar). nuk eshte as e vertete qe ekzistenca ime afirmon apo komfirmon ekzistencen e tjetrit. nese do flisnim ne forme te drejte epistemologjike, ekzistenca ime afirmon dhe komfirmon vetem veten time. eshte kjo lloj njohjeje qendrore e vetes qe me lejon te njoh tjetrin, por te cilen, mbase me te drejte deluze dhe guatari e kundershtojne. nuk eshte per t’u habitur fakti qe ideja se tjetri eshte prodhim i joni mund te mbrohet vetem me argumentin e seksit, si tek shkrimi me lart. kjo eshte e lehte, pasi ekzistenca e seksit afirmon deshiren. pra, une deshiroj seks, tjetri deshiron seks, nuk do te thote qe une kam prodhuar tjetrin, por qe ekzistenca ime ne kete rast afirmon dhe konfirmon ekzistencen e tjetrit. pranoj qe mund te kete lapsuse epistemolpgjike ne kete qe po them, por nuk besoj qe njohja e tjetrit mund te arrihet pervecse duke afirmuar tjetrin tek vetja. nese do e shihja ne nje ane pozitive shkrimin me lart, do thosha se eshte pikerisht kritike ndaj ketij lapsusi, i cili mund te na coj deri sa te mendojme se mund te prodhojme tjetrin.