Edrus, shkrimi i mesiperm eshte proteine e tipit 4; kush ka haber nga biokimia do me kutpoje. Shume enzima tretese ne stomakun tim u gjenden te papergatitura. Pra do e shijoj (=tres) pjese pjese. Nderkaq, te lutem me jep adresen private te e-mailit.

Flm.

Pjesa e meposhtme qe citoj eshte ajo cfare me mbeti mbas filtrimit te leximit te dyte, nje lloj sinteze e shkrimit, dhe qe ndaj plotesisht me ty. Pershkruan nje mekanizem qe mund te lexohet edhe pertej raportit femer-mashkull.

“Gruaja-objekt, femra fatale, luan me histerinë femërore që është mashkullore në thelb. Ajo luan me imazhin spekulativ me spekullime të pakushte, duke e fryrë imazhin e vet. Duke e mbiofruar gjendjen e vet si objekt ajo bëhet “fatale” për veten dhe kështu është si ajo bëhet e tillë dhe për të tjerët. Mu në tiparet e idealit artificial që është fabrikuar për të, është femërorja që shfaqet qartë - jo të takohet më me gruan e vërtetë që ajo është e supozuar të jetë, por ta largojë atë edhe më akoma prej natyrës së vet dhe ta bëjë nëpërmjet kësaj një artific të një caktimi triumfant. Por sekset kanë caktime asimetrikë. Nuk është e mundur për burrin të marrë të njëjtën “ dyfisho a lërefare” mundësi me llojin e virilitetit ideal të cilin ja kanë bërë barrë. Ai nuk mund ta ngrejë ofertën e tij, vetëm lë ti ikin ca nga letrat e veta. Edhe nëse ka gjithmonë e më pak femme fatale, kjo është sepse nuk ka më burra ku ato të gjahtojnë.”

Duhet sqaruar se edrus ka sjelle ketu shkrimin e nje mikut te tij qe preferon te mbetet anonim.

———–

Ne shqip kesaj i thone “dhjerje e sportit”. Peshku po humbet klas!

Ed, sidoqofte emailin tend e mora dhe tani eshte ne librin tim te adresave. Do ta pijme nje gote virtuale tek e tek (ndoshta te hidhur, por miqesore) kur te kthehesh.

Te pershendes!

Problemi eshte se shpatullat e peshkut u zgjeruan shume e nje kostum veresije ndoshta nuk i mban dot me. Kerkohen andrra andej ketej, ndonjehere peri eshte i bardhe….

I ke degjuar trojkat ruse pa diskutim! Te “letersia e madhe”. Quhen te tilla se jane me tre kuaj. Po te kishin dy si do quheshin? Trojka padiskutim qe jo!

Me jetë miku yt edrus, kushdo qoftë!

Emigrant çfarë janë lazaronet, ka të bëjë me lazanjat apo me Llazarin?

Nje keshille (gratis dhe pa keqdashje) per autorin: mos u perpiq t’i analizosh grate, s’ke per t’i kuptuar kurre, sado filozof te jesh, mjaftohu te duash ndonje prej tyre here pas here. Sinqerisht.

Si ishte paradigma seksuale e para shekullit te XIX? Qe femra deshirohej dhe ajo i jepej ketij deshirimi pa menduar parapercaktimin roli-objekt? Ne c’forme manifestohej kjo? Cila ishte ajo ngjarje/shtyse aq tronditese pikerisht ne kete kohe qe prodhoi histerine mashkullore e cila prodhoi paradigmen e re? Shumices se persiatjeve te tua u mungon mbeshtetja ose vargu llogjik i argumetave qe s’eshte gje e keqe ne vetvete sepse nxit debatin dhe te sqaron akoma dhe me teper ty vete idete e tua, por me duket se ketu jemi ne mediumin e gabuar.

Nderkohe qe menyra se si shkrimi u soll ketu eshte ironikisht manifestim i ideve te tua per “parapercaktimin” & “tjetren”, bishe te cilen as ti vet s’po mundesh ta vesh pertoke megjithese e dallon bukurfort tek te tjeret.

Meqë punët janë kështu, pra unë duke mos qenë autori i supozuar, më vjen keq por ndoshta e vë re dhe vetë se unë nuk kam si përgjigjem për sintaksën, e cila të them të drejtën më argëton dhe pëlqen pa masë, por kjo është punë gjendjesh shpirtërore dhe as ti pranoj apo justifikoj akuzat miqësore për dhe mbi atë se në ç’gjuhë mendojmë reciprokisht.

Do që të diskutoj atë që ti pyet sesi e kuptoj si unë lexues dhe jo si autori i supozuar? Më thuaj se çfarë kupton ti me me paradigmë - që të biem parimisht dakort e kam fjalën - dhe unë do shpreh mendimin tim, me sintaksën që disponoj pa kushte. (Sintaksa ime kjo, ajo pa kushte pra…kupton)

Nuk është mirë të vijë njeriu në shtëpi dhe të shoh se e akuzojnë fantazmat(meqë helbete, botë virtuale) për mendimtar radikal. Dhe meqë nuk të falënderoj dot (ti përmenda arsyet), të lutem, a më kërkon falje?

Nderkohe une duke mos pasur nevoje per etiketa te tipit “gjenial” e shpreh interesin tim ne menyra me objektive 1) duke u interesuar nese shkrimi mundet te transmetohet ne gjuhen qe eshte menduar 2) duke bere pyetje direkte per idete qe jane parashtruar aty. Meqense ti nuk je autori i shkrimit ti nuk mund ti pergjigjesh pyetjeve te mia sepse mua te pakten tani per tani me intereson vetem shpjegimi i tij specifikisht se cili ishte katalisti qe shtyu histerine e burrave.

Pjesen e akuzimit per mendimtar radikal une nuk pa ja atribuoj vehtes duke qene se nuk e kam shprehur kund, preokupimi im eshte me shkoqjen e shkrimit.

*Duke qene se sic shof une ne keto momente, pronari i blogut e paska fshire kete shkrim nga faqja e tij (cfare reaksioni!) une e ftoj ti dali zot tek peshku te pakten.

Unë do ju sugjeroja të përmirësonit njohjen e shqipes apo të më tregonit mua sesi të shkruaj shqip, rast në të cilin do t’iu falënderoja. E them këtë sepse unë nuk kam thënë që ti mendon se unë mendimtar radikal, por duke menduar ti se unë jam autor i shkrimit dhe unë e shoh autorin si mendimtar radikal (meqë ashtu më duket) shpreha ndjenjat e mësipërme. E njëjta gjë shkon për epitetin gjenial.

Meqë ju nuk ju përgjigjët pyetjes sime, me gjithë ngazëllimin tim dhe patosin
e mirëfilltë, nuk mund te flas për shkrimin sepse nuk iu pëgjigjët pyetjes që unë bëra, Që sërish mund të jetë faji i sintaksës sime, për të cilën nëse disponon njohuri më të thella për hir të patriotizmit dhe mëshirës popullore që duhet të na karakterizojë në këto kohë të vështira je i lutur të ma mësosh a thjesht të më hedhsësh llafin për mundësinë. Për bisedën dhe pyetjen ti i ke shanset në dorë vetë.

Unë kam parë të njëjtin shkrim tek blogu juaj, por nuk desha ta përmendja. Në fakt nuk e di nëse keni ndonjë blog. Kam një lloj indiference kaq të plotë dhe të pacënueshme për hulumtimet tuaja nëpër hiçin e thithur në vakum të internetit sa do t’iu vinte vërtetë keq sikur të provonit në zemrën tuaj të respektueshme të njëjtën ndjenjë. Sikur ti vetëm ta dije se për çfarë realiteti je duke folur. E ke vënë epitetin tjetër (të cilin nuk po përmend sepse nuk e di si mund të ndihesh në lidhje me të po ashtu, nga respekti kjo gjë, respekt) që i bashkangjitet këtij emri, realitetit ku ti quhesh panacotta?

Një e dhënë, togfjalshi është një oksimoron!

Për referenca të tjera jeni i mirëpritur të pyesni.

Kam vënë rënë po ashtu se pas asaj dite, ca ditë më vonë, ju ndërruat paradigmën e shprehjes dhe qëndrimit. përgëzime. Mendoj - përulësisht - se ju duhet më shumë punë. Me shumë respekt dhe nderime.

Memo Meto.

What is your point? qe i thone shqip, ku e ke llafin???

Duket sikur eshte permbledhje e dickaje te lexuar por e perpiluar ngaterrueshmerisht (sigurisht, jemi mesuar tashme, qe per te tingelluar sa me te thelle ta bejme shqipen lemsh, pa permendur fjalorin ketu, sintaksa eshte bere fertele….

tere kjo mesele, evitohet nga koncepti i Foucault ne discourse, prandaj kur thuhet “Çfarë mund të ndodh me një zotëri pa asnjë skllav? Ai do përfundojë të terrorizojë veten. Çfarë mund ti ngjasë një skllavi pa zot? Do përfundojë të shfrytëzojë veten e vet.”

sa e thjeshtesuar… ky eshte vetem nje interpretim,

jo , me fal as interpretim, se s’ma ke interpretuar akoma… , ma thuaj pse skllavi pa zot do shfrytezoje veten…

Foucault do thoshte, skllavi pa zot, s’do e kish idene fare cfare eshte fjala ’skllav’, ose edhe po ta kishte nga Zoti i meparsem i vdekur, a do e kishte nje kuptim ’significant’ fjala skllav per te… varet… nga se varet? nga muhabeti i themi ne shqip, ai e thote me termin ‘from the multiple contextual discourses’ Kete e kuptoj… S’kuptova, pse do perfundoje te shfrytezoje veten?

Ky ehste vetem nje shembull per te thene, qe ka nje art retorike, dhe perderisa shkruhet mendohet qe do kete nje lexues qe duhet te kuptoje dhe mos te humbase kohen kot…

Femrat qenkan prodhim i meshkujve dhe meshkujt prodhim i grave…. sa e thjeshte 2 2 bejne 4…!!!

Meqe permende Plato dhe Aristotle, Plato ka argumentuar se grate dhe burrat kane te njeten natyre:

“The women and the men, then, have the same nature in respect to the guardianship of the state, save in so far as the one is weaker, the other stronger. Apparently Women, of this kind, then, must be selected to cohabit with men of this kind and to serve with them as guardians since they are capable of it and akin by nature. (…) For the production of a female guardian, then, our education will not be one thing for men and another for women, especially since the nature which we hand over to it is the same. (Republic V, 456 d)

Plato, nuk interesohej ne ato qe thua ti, ai interesohej ne ndertimin e nje shteti ne duart e filozofit. Domethene ‘Mimesis’ kish te bente me reason, sesa me gender!!!!

po e le me kaq se po te shkoj me poshte, jane fare marrina…

Rimbaud ka thene; “je est un autre” (Une eshte nje tjeter) surrealistet “Je est multiple” (une ehste shumica) e me radhe filozofi pas filozofie, ideologji pas ideologjie, dihet qe jemi majmune kopjace, por kjo nuk lidhet vetem me gender… kjo lidhet me shoqerine humane, prandaj Rousseau nuk gjeti zgjidhje tjeter dhe propozoi shpetim te vetem njeriun fillikat ne natyre (ndonese normal pranoi, rrota e historise nuk kthehej kurre mbrapa)…

Nuk jane vetem grate qe shpikin ‘moden e burrave’ , mjafton te perfundosh ne nje gay neighbourhood …

Kete shkrim e solla per disa aresye:
e para:sepse jam i dashuruar me menyren e te shkruajturit te autores.

e dyta:jane pjese e nje diskutimi te bere mes cunash para disa kohesh, dhe me kete desha qe te konfermoja idene antimaskiliste te ndokujt, qe meshkujt e kane mendjen vetem tek femrat,por ne kete rast, jo per te shkembyer linqe te siteve porno, por per te bere nje diskutim me te thelle teorik e filozofik (kuptohet per ata qe arrinin t’a kuptonin).

e treta:morfologjia,sintaksa,leksiku i ketij shkrimi, eshte ndertuar ne nje menyre qe per mua( dhe e pranoj qe shkrimet e ketij lloji me duhet qe ti rilexoj mbi 2 here), rezulton e pakuptueshme deri ne imtesi.

Prandaj duke patur parasysh keto tre pika, e solla ketu, prandaj:

@Zana:menyra e te llogjikuarit, dhe aq me teper e te shprehurit te autores, i perket asaj kaste studiuesish e filozofesh qe mund t’ja lejojne vetes luksin e te jetuarit pa patur nevoje per te punuar,dhe s’eshte se une, ti, apo kushdo qofte nga ata qe shkruajne tek peshku, s’do te mundnin te mendonin dhe te flisnin me te njejten gjuhe (terminologji) si autorja… por: -na duhet te punojme(dhe duhet te limojme menyren e te shprehurit ne baze te ambientit ne te cilin ndodhemi) dhe fatkeqesisht, duke u marre si zakonisht me dhenien e opinionit ne funksion te kujt e ka shkruar shkrimin, shpeshhere bijem ne po ato nivele diskutimesh prej simpatizantesh partiake te partive pa ideale.

@Emigrant, ky shkrim, ishte dicka komplet ndryshe nga ato qe jemi mesuar te shikojme zakonisht (dhe besoj se pajtohesh me mendimin tim), autorja (te cilen Memua e njeh aq sa dhe une) ka nje vizion te sajin rreth botes dhe njerezve, dhe eshte e bindur ne ate qe thote.
Perse t’a mohoj, per t’a kuptuar s’te duhet kohe qe ta rilexosh, te duhet kohe qe te shkosh ne bibloteke dhe te rikthesh permbys nje mal me libra.
E solla ketu per te pare nese kishte njeri qe arrinte te kuptonte dicka me teper, si persa i perket ‘filozofise’ si persa i perket ‘terminologjise’ si persa i perket menyres se te shprehurit.

PS: kam ngelur i zhgenjyer nga pothuajse shumica,qe ne vend te diskutonin rreth shkrimit, diskutonin se perse eshte me ose pa autor.
C’rendesi ka nese e ka shkruar Vehbiu, Ypi, Nano, edrus apo ai qe po pret barin e lulishtes….. Kur do kerkojme te gjejme dicka ne ndonje shkrim pa pregjykuar opinionin tone prej autoresise (partishmeria ka hedhur rrenje te pashlyeshme ne te gjithe ne )

Çfarë është qesharake dhe në kufij të groteskes, është ajo se; vetëm shumë pak u interesuan për idetë e shprehura, për qëndrimet dhe analizat, këndvështrimin dhe hipotezat, çfarë është në të vërtetë arsyeja e vërtetë e ekzistencës së çdo shkrimi. Këtu shumicën e kapi një inat pubertiv mbi çikërrima plastike. Asnjerit pra nuk duket se i interesojnë idetë. Triumfi yt prej Zane të konvertuar në të vdekshme që mund të bëjë mrekulli akoma edhe pasi që kaq thjesht njerëzore është një subjekt i rrahur gjerë në letërsi. Sidomos nga Kadereja (referencat nëse kërkohen).

E bukura e gjithë kësaj është se nuk ka përfundim, as fund. (nuk po flas për shkrimin)

Pse nuk shkruhet autori? Cikerrima? S’jane fare çikerrima, sidomos kur eshte perkthim! Nje perkthim i keq i ul vleren shkrimit! Sintaksa e frengjishtes nuk eshte bere per shqipen, ndaj te duhet ta lexosh dy here.

Edrusi nuk ka asnjë faj. Edrusi pa një shkrim dhe mendoi se ishte mirë të diskutohej dhe me mirësjellje e kërkoi të vihej tek peshku. Gjithë çfarë ai përshkoi më lart është saktësisht ashtu siç e ka dëgjuar. Ajo që unë i kam thënë. As më shumë as më pak. Unë i dija reagimet dhe i thashë se ndoshta nuk qe mirë. Por ai pati besim tek peshku se njerëzit janë të interesuar për idetë. Unë i rashë dakort duke i thënë se nuk do doja të merrja autorsinë dhe nuk desha të kisha të bëja. I kujt është teksti? Lexoni paragrafin e parë!

Akull-naja nuk po të them gjë sepse e di që ke aq veti vet-vëzhguese edhe pse nuk do i shprehësh, për të dalluar se ti je thjesht shumë e pakënaqur me veten dhe se nuk është faji i shkrimit si ekzistencë por i paragrafit të parë të këtyre rradhëve.

Laura - q dhe ç janë dy shenja fonetike të ndryshme!

e.T. unë personalisht të kërkoj falje, por ama për hir të respektit dhe jo se shoh ndonjë gabim. Është një shkrim, nuk ka rëndësi i kujt, është hedhur për debat. Ju kujtohet filmi televiziv shqiptar “Rikonstruksioni”? Kur djali i një shkrimtari të njohur dhe të afirmuar boton një libër të të atit
me emrin e tij (në fakt është i jati që e bën këtë punë meqë djali nuk kish mesatare për shkollë të lartë). Librin e masakroi kritika si të pavlerë duke e vënë në pikëpyetje të rëndë identitetin artistik dhe qytetar të shkrimtarit në fjalë.

Pasiv-agresiveteti yt Donkishotian, me xhentilesat e shtirura, eshte per tu mrekulluar. Une me korrektese ndersa mbyllja pune tek peshku, u ktheva (megjithese nuk e meritonte pas atij puci aq te rafinuar ha ha) te komunikoja me pronarin e blogut te cilin cdo njeri normal do ta mendonte autorin e shkrimit, perderisa ai e kishte pervetesuar shkrimin pa i dhene kredi autorit. Memo ji i qete, ti e ke pervetsuar shkrimin jo nje here po dy (ndoshta dhe me shume here) nje akt sublim ky qe duhet duartrokitur, ndaj une e kuptoj pse ti je kaq i qete sic eshte evidente ne pergjigjet e tua.

“Punch line” i kesaj barcalete ngelet pjesa e nxirre ne fund te shkrimit “shkrim i nje MIKUT (jo mikeshe, megjithese une jam e gatshme te besoj qe edrus e ka vertete mikeshe autoren lol) qe deshiron te ngelet anonim”. Veshtire po me duket ama qe nje autore e botuar, te jete aq e ndjeshme se te kerkoje anonimitet ne ujerat e peshkut.

Nderkohe me fton te perkufizojme fjalen paradigme kur une kam levizur pertej (paradigm, subject, object, other and othering se jane koncepte qe kane 130 vjet qe shtjellohen nuk I pame per here te pare ne kete shkrim) e jam futur direct e ne thela, ne ate qe eshte vete premisa/pikenisja e autorit per te shtjelluar idene e tij. Ne ate pike imagjinare kur burri ojekt kthyer ne subject flaku paradigmen e vjeter e adoptoi te rene. Meqe ti nuk je autori i shkrimit ti nuk mund ti pergjigjesh pyetjes sime, megjithese s’ke duruar e ke tentuar ti pergjigjesh. Mirepo kur nje njeri eshte I qarte per ate qe do te thoje ai ka nevoje ta mbeshtes mendimin e tij me shembuj dhe kjo I duket gjeja me e natyrshme, dhe behet lehte (shembull konkret laura me siper) ndersa kur ai vete nuk eshte I qarte per ate qe do te thoje, atehere I bie shkurt dhe ja kthen tjetrit harbutce (por me embelsi , me shume sheqer pa sheqer) qe ti referohet gjithe letersise, arteve dhe filozofise te shekujve precedente, se ai s’ka ndermend te rri e te japi shembuj per ate qe dihet. Shkurt ai eshte me teper se persiper aktit te argumentimit te ideve te veta. Kjo eshte shenja kryesore qe personi se ka idene as vete se per cfare ka dashur te flase. Ti ke ngelur tek tejtra dhe procesi i tjetres (othering) ndaj s’ke mberritur akoma tek pyetja ime.

Ti gjithësesi nuk e përkufizove fjalën paradigmë.
Ty të duket se Laura kanë dhënë shembuj, bobe, ti je përtej çdo konsiderate. Unë të propozova një libër. Lexoje. Përkufizimin e paradigmës nuk e dhe. Ça thelash je futur ti o qyq?

Pyetja jote është kush është autori. Kush të jetë vallë? Pyetja tjetër është; si ishte paradigma seksuale para shekullit të XIX. Ke dëgjuar ndonjë herë për Iluminizmin, nga Kanti deri tek Adorno? A e di sesi përfytyrohej gruaja në mesjetë? A e di sesi e ka përshkruar Shën. Pali gruan? Si një nga format e shprehej së keqes, si mishtëzim të djallit? A e di se përgjatë lëvizjes iluministe në qendër dhe motor lëvizës i së cilës (jo vetëm sipas Kantit, Hegeli po ashtu më vonë, lexo Historinë e Religjionit) ishte vullneti për të njohur dhe se gruaja edhe pse paradigma filozofike ndërroi (prej asaj të Thomas Aquinas) koncepti për të ngeli ai kristian, meqë gruaja shihej si krijesë Irracionale? Pra e paaftë për mendim dhe përsosje të vetes përveç se nëpërmjet burrit. Ja mu kjo paradigmë ndryshoi në lëvizjen Romantike, meqë këta u ngritën kundër filozofisë racionale, kundër aristokracisë dhe zakoneve të saj, kundër gjendjes politike dhe e panë njeriun si një krijesë që mundohet po ashtu prej tmerrit, frikës, pasigurisë (kjo duhet të të kujtojë ndonjë), dyshimeve, pra si një qenie irracionale, pra me veti të gruas (mendimet e tyre këto). Dhe përderisa dalluan këto ngjashmëri dhe i pranuan, panë tek gratë veten e tyre, dhe sesi e panë sqarohet më lart prej autorit që nuk është unë.

Dëgjo, fatosllëku yt është përfundimisht i padenjë, ti nuk ke dinakërinë dhe çiltërsinë e fëmijëve, atë mënyrën e tyre subtile për ta bërë prindin të mendojë se ai është në kontroll të situatës, se ai është i rrituri. Ata e lnë prindin të besojë se këta janë fëmijë, ndërsa brenda tyre ata e dinë, që janë ata vetë, fëmijët që komandojnë sepse ata nuk besojnë se janë fëmijë. Ata janë por nuk e besojnë. Rolet toan janë të anasjellta.
Por Është e vërtetë që unë të kam thënë idiot, por ti i mban mend dhe arsyet. Fakt është që ajo që shkruan Laura të duket se ka kuptim, por sidomos se me anë të saj thuhet ndonjë gjë vërtetë në lidhje me tekstin. Dhe Eno, më fal panaccota, të thashë edhe herën e parë që ti do vish dhe ta them se prapë. Ti do vish dhe do lexosh. Meqenëse është kështu po të jap përkufizimin e ndërrimit të paradigmës (paradigm shift) - Termi është formuluar nga Thomas Kuhn në librin që titullohet Strutktura e Revolucionit Shkencor. Që prej asaj kohe është përdorur gjerë gjithandej. Në fjalët e tij është; Një pardigmë është çfarë anëtarët e një komuniteti shkencor kanë të përbashkët - aplikoje këtë duke hequr mbimerin “shkencor” në çfarëdo mejedisi të dallueshëm si të ndryshëm përkah idetë, ideologjitë dhe platformat politike të një shoqërie të cilat ndikojnë në formimin e saj dhe do kuptosh se për çfarë bëhet fjalë.

…përtoj i gjithë ky është një budallëk fund e krye…

Interesimi im ne postimin fillestar ishte 1) mundesia e sjelljes se shkrimit ne gjuhen qe u mendua (e qe tani marr vesh qe u shkrua) sepse s’ka perkthyes ne bote qe te te jape ate qe te jep origjinali. Ti duke qene perkthyesi, egoja e te cilit u lendua, e con muhabetin ne qorrsokaqe per sintaksen, mosnjohjen time te shqipes etc etc etc muhabete femijesh te cilave s’ndiej kenaqesi tu pergjigjem se jane cikerrima te parendesishme. Interesi im eshte shkrimi ne origjinal. Check

2) Pyetjet e mia per autoren jane te ciltra dhe jo tendencioze, pra une duke qene e njohur perciptazi (te pakten jo ne nivelin qe ajo apo ti pretendoni te jeni) me paradigm e vjeter jam kurjoze te di cilat jane pikat e referimit te autores mundesisht edhe nje permbledhje shkurt, perpara se te hidhet tek e reja. Ti do thuash qe nese muhabeti rrutullohet reth kesaj njohjeje athere nuk ja vlene barra qirane te shkohet me tej. Bukur, athere shkrimi nuk duhet sjelle tek peshku por ne nje “peer-review journal”, megjithese edhe aty do kerkohej nje bibliografi e madhe. Ti nuk e shikon interesin tim per ate qe eshte por si nje akt klloun te nje femije te pandreqshem. Vazhdon ti referohesh paracaktimit tend.

3) Une kam aluduar qe ti mund te ishe autori, nderkohe qe tani mesojme qe je hajduti, ose me mire perkthyesi i cili nuk e shikon te arsyeshme bashkangjitjen e emrit te autores kur e sjell shkrimin ne mediume te ndryshme. Pra edhe ne kete pike qe isha e interesuar u sqaruam. Check

Nderkohe une nuk kam vleresuar akoma as PERMBAJTJEN/IDETE e shkrimit te autores as ate te Laures por jam marre me FORMEN. Forma e Laures per mua eshte korrekte dhe ajo me te cilen vazhdoj te ndeshem ne cdo shkence apo art. Une I di pikat e referimit te Laures, une mund te ballafaqohem me to, une mund te gjykoj perfundimet e saj. Une s’mund ta bej kete me kete shkrim. Ti do thuash portretizimi i gruas ne art deri ne ate filan shekull dihet, s’ka debat me per te, eshte i pakontestueshem pra pikenisja s’eshte e rendesishme e s’duhet analizuar fare sepse eshte e pakontestueshme, une them me lejo mua lirine ta vendos ate. Une s’kam interes te diskutoj per permbajtjen e shkrimit pa e analizuar ate sipas kritereve qe jane te rendesishme per mua(dhe pikat e referimit jane te rendesishme per mua). Ti i sjell pikat e referimit pas pilafit.

Qellimi i sjelljes se ketij shkrimi tek peshku ishte tendencioz dhe i lige, jo per te pasur nje debat reth shkrimit, por si arme per ti mesuar nje mesim personave te caktuar. Dhe ky lloj paramendimi (pra jo nje akt spontan) e ben dyfish te lige. Vazhdoni rrugen djema, Dostoevski paskesh qene gabim per moshen ne te cilen njerezit fillojne ta marrin vehten shume seriozisht. S’qenka reth te 50-tave paske filluar goxha me heret.

Edrus, me vjen shume shume keq te te shoh shkas i nje gerr-verri pseudo-intelektual…

Me vjen keq qe nuk kane marre pjese pozitivisht disa ketu…

Shume i guximshem ky Tipi i shkrimit…

Une po e lexoj dhe rilexoj…

Bie dakord me Emigrantin kur thote…
“shkrimi i mesiperm eshte proteine e tipit 4; kush ka haber nga biokimia do me kutpoje. Shume enzima tretese ne stomakun tim u gjenden te papergatitura. Pra do e shijoj (=tres) pjese pjese.”… plotesisht dakord…
Urime autorit… guxim i papare…

Duhet thirrur ne mbledhje te “partise” per ta bere rrezil…

1. Kontrolli total i objektit si qellim final. Prodhimi i “tjetrit” eshte funksion i kesaj. Jemi gati qe te sakrifikojme çdo veçori individuale te objektit qe nuk i sherben ketij qellimi. Kunder deshires sime (truri punon vetiu ti thjeshtoje gjerat), kujtoj nje science fiction me action hero, “Demolition man”; seksi i te ardhmes pa “transferim fluidesh”….

2. Incesti si nje nocion relativ, po te mendosh qe te themi evropianet rrjedhin prej vetem nja 7-8 protonjerezish, apo akoma me keq, qe ne te gjithe vijme mbase nga nje pike koacervate.

Pjesa tjeter mu duk “overkill”. Shtrydhje titanike e mardhenieve midis sekseve per te nxjerre vec nje pike lengu filozofik. Qe s’shuan dot etjen e kureshjtjes sime te natyrshme te fillimit, te sekondes se pare te leximit. Jemi mesuar keq ne kete boten e ketushme te biznesit, qe cdo minute te nxjerr para ate pyetjen qe beri Laura: Where is the point? (ku e ke llafin?). Tani, per te gjetur “llafin”, ato enzimat e mija do te donin mbase me shume lexime (per te cilat mungon koha - edhe kaq ishte vetem prej situates koti qe u krijua dhe prej respektit per edrusin); apo ndofta mund qe edhe sikur 1000 here te lexoja prape s’do e merrja vesh ku po hidhej llafi (se aq eshte “dollapi”, merr vesh?), por ky eshte thjesht kusuri im si peshk kokunjur, jo i autorit/autores.

ha ha ha… kush ta merr per ters ty, o vella, ters u befte vete… po shiko, mos me thuaj qe nuk je nga fshati i gruas! se kjo shprehje e “atllareve” vetem atje perdoret …..

Perfitoj nga rasti te te pershendes, Perparim. Edrusi del (nepermjet “objektit” te vet, gruas) andej nga anet tona )

Ne fund te fundit, pasi jemi zene e sterzene, do mbetemi tek perkufizimet e mjegullta te “etikes” dhe pyetjes se c’rendesi ka autori. Nuk eshte e mireqene qe teksti ne kohen a botes virtuale ka fuqine qe Derrida & Co i japin - per kete nuk jam i sigurte, eshte thjesht instinkt.

Por per kete, me shume se fryrje virtualisht intelektuale dhe lojra, do na duhet nje hapesire pozitive dialogu ku harxhojme me pak kohe me vete-mburrje. Ky - thjesht mendimi im.

E cfare do fitoni… Thjesht do na merzisni, dhe pastaj do ja veme dhe vizen peshkut…

Edrus, ja fut si shume kot ndonjehere, per zotin…

Pjesa tjeter mu duk “overkill”. Shtrydhje titanike e mardhenieve midis sekseve per te nxjerre vec nje pike lengu filozofik… Where is the point?
………..

Pyetja eshte e “bollshme”

quo vadis…

Laura,me vjen keq qe konfuzionit tend ju shtua dhe ky shkrim qe ndoshta dhe per ty (ashtu si per mua ) eshte i pakapshem, por une te pakten justifikohem se s’kam akreditetin e duhur per te mundur qe te bej vleresime (s’jam diplomuar as ne letersi dhe as ne psikologji).

Por kohet e fundit, kur lexoj komentet e tua, nje pyetje me lind vetvetiu: KUSH ka qene ai/ajo qe te ka zgjidhur zinxhiret? (e kam fjalen per zinxhiret qe duhet te te mbanin lidhur me gjuhen shqipe).

quo vadis? Ne Rome. Thjesht. Qarte. No ambiguity.

PS… kam probleme me linjen… nuk mund te jem on-line per disa kohe.