Ismail Kadare ka dhënë me qindra, në mos me mijëra intervista. Nga SHBA e deri në Japoni. Nga Anglia e deri në Australi. Por kurrë deri më sot, nuk kishte folur për një media ruse.

Edhe ca pastaj ?

Femrat reale pas krijimeve artistike duhet te nderrojne identitet.

origjinali

vetëm se te origjinali nuk ka koment sipas të cilit Kadareja është romancieri më i mirë në botë dhe këtë rusët nuk e dinin (frymëmarrje e thellë). unë e kuptoj që një libri mund t’i bëhet reklamë me kësi lloj fjalish, po që një intervistë të ketë nevojë për reklamë, duke qenë vetë reklamë, nuk më kish vajtur mëndja dhe s’kisha dëgjuar ndonjëherë, dhe as lexuar, sigurisht.

Një gazetar me emrin Vasilij Tjuhin ka zbuluar se romancieri më i mirë në botë është një shqiptar, që studimet e larta i ka kryer në Rusi. Madje edhe librin e tij të parë e ka botuar atje.

Ky eshte shembull interesant per raportin e cuditshem me te verteten. “Romancieri me i mire ne bote” eshte ne koncept i ngjashem me miss universum, apo simotren folklorike, te bukuren e dheut. Praktikisht nje gje e tille nuk ekziston.

Qafoku mendon ndoshta qe IK eshte me i miri (qe ta mendosh kete duhet ne fakt te kesh lexuar tere romanet e botes, por ky eshte tjeter muhabet), dhe ne fjaline e cituar ky fakt jepet me ambiguitet, pra eshte Qafoku qe e mendon kete, apo Qafoku e di qe rusi e mendon kete.

Po ashtu, kam sigurine pothuaj absolute qe Kadare ka botuar aty nga mosha 17-18 vjec. Libri ka qene titulluar “Frymezime djaloshare”. Mqse IK ka lindur ne 36, botimi duhet te jete i viti 1953-54. Kohe para se IK te shkonte ne USSR.

Pse keto pasaktesi, kur ketu nuk po kerkohet as ndonje “genjeshter nga halli” (NotLuege), nuk e kuptoj.

Kadare nuk ka nevoje fare per keto. Gjashte germat e mbiemrit tashme jane te vetmjaftueshme.

Sapo u ktheva ne zyre. Kjo eshte nje nga gjerat qe do e beja me me qejf. Nje sec.

-I-
Prape mu kujtove, Llora.
Dashurine tone te shkuar
Prape ripertyp
Si demi qe ripertyp barin e livadheve te larget
Naten
Ne grazhdin e rrethuar nga bora.

Po ripertyp
Ate asfalt e zhavorr te zi kerrcites,
Borite dhe katroret mizeri te taksive,
Tabelat e kafeve plot drite,
Afishe, stacione metroshe
Ku me ty brodha

Nofullat e zemres
Me dhembin
Llora.

-II-

Tani shiu godet me shkelma xhamave.
Atje qielli si negativi i zi i nje shkretetire.
Llora,
Me ka marre malli,
Mall boje hiri.
Tani nata si nje mbulese vigane
qendisur me drita aneve
Karrfosur me paralele dhe meridiane
Nga lindja ne perendim,
Na mbulon e shqetesuar.
Ne shtrihemi nen te,
Si ne ethe zbulohemi
Te ndare,
Te larget,
Te vetmuar.

Pati nete
I qullur nga stuhia jote
Heshtja prane teje dhe pasionit te marre
Mberthyer mbi krahet dhe kembet e tua
Si mbi nje kryq te madh
Te bardhe.

Ne fillim e mora kaq lehte.
Madje s’thosha as fjalen “dashuri”.
S’e dija se dhjete vjet me i ri se Krishti
Do te kryqezohesha mbi ty.

-III-

Ja
Vetetimat e bardha ne qiej
Adresen tende shkarravisin.
Sikur keto re
Te perhimta
Te ngarkuara
Te ti dergoja si letra, Larisa.

Letra …
Nga tere letrat qe shkrova
Sdi pse te dergova ate me te marren
Pas se ciles si personazh Dostojevski
Te thashe njeqind here “me fal!”

Me pas ate faj per ta shlyer
Doja te te shkruaja por me kot.
Lapsi me ngrinte mbi leter
Dhe une ngrija si robot.

Ti u ngryse kur ta shpjegova,
Veshtrimi t’u err, t’u mpi,
Si syte e falltarit kur pikasin
Midis fallit kumtin e zi.

Dicka qe prishur ne bote
Ne zemrek te saj, ne aks.
Ikje e letrave si e zogjve
S’parandillte vec dimrin plak.

-IV-

Keshtu pra te ti nisja keto re
Gjer ne vilen tende ne rrethine te Moskes.
Ti ne mesnate e hutuar atje
Do te coheshe nga gjumi
Tek xhami t’afroheshe:
C’ndodh keshtu?
C’eshte kjo gjeme,
Ky shi here i merzitur, here i rrepte,
Keto vetetima,
Keto rrufe?
Dhe do te rrije gjithe naten tek dritarja
Rete te deshifroje,
Llora.

-V-

Zor se ne jete do te takohemi.
Adresat humben,
S’ka me letra.
Ti mjegullat,
Une rete
Do ti dergojme njeri-tjetrit
Gjersa dhe vete
Te mjegullohemi.

-VI-

Me kujtohet, gazetat hapa ne mengjes
Si nje terbim, si nje shkulm ere,
Shkronjat vallzonin si ne ethe:
Prerje. Prerje. Prerje.

Prerje maredheniesh diplomatike
Kurre s’do te shoh ty.
Ambasadat u mbyllen.
Pasaportat,
Vizat
Rame ne zi.

Mbi ijet tua te bardha
Ra pluhur.
Mbi syte e tu.
Larisa diplomaticeskaja
C’ndodhi ne bote keshtu?

-VII-

Qendrova perpara globit.
Ballin e nxehte mbeshteta
Mbi rrudhat e meridianeve
Do te desha te pija me globin,
T’endeshim te dy te dehur,
Ai mes kozmosit,
Une rrugicave te Tiranes.

-VIII-

Nga erdhi kjo dashuri
Ne kohen kur turp me vinte nga fjale.
Ishte me siguri si ndeshkimi
I atij qe me tempullin tallet.

Njohja ne stacionin Konsomolskaja
Banale si rrallehere ish
Numri i telefonit
Numri i telefonit shkarravitur shkujdesshem
Me te kuq buzesh
Barbarisht.

Restorant Leningradi
Shampanje
Snobizem i dyanshem.
Kotni.
Perlat, secili, pse valle
Perpiqet ti fshihte ne thellesi?

Nje te kollur si prej prostitute
Ajo nxirrte ore e cast si mburoje,
Ndersa une ngul kembe se nga lirat,
Merrja vesh me pak se nga futbolli.

Vec te port e shtepise
Nen ca jorgovane
Ajo psheretiu njerezisht
Dhe iku me vrap pas puthjes se pare
E kthyer ne madone serisht.

-IX-

Gjithe naten fluturuam mbi qytetet e Evropes
Naten avioni u ul n’aeroport.
C’pati mes nesh,
Llora,
Harrese, ftohje, abort?

Tek dera e avionit era te priste.
Zemra ime me debore u mbush
Si nje vetmi e madhe zbrisja
Po n’aeroport.
Askush.

askush.
Hamej, merrini keto valixhe.
Te renda?
Jane mbushur me pritje.

Gjithe naten fluturuam mbi qytetet e Evropes
Ti s’dija c’kishe, s’me prisje.

-X-

Ne kafe artistike bashke jemi prape.
Jashte debora ruse.
Brenda ti.
Shkrofetin brenda meje geni i rraces:
Prape me sllaven ben dashuri.

Pusho, gen i vjeter i rraces,
Ne thellesi, ne humnere hesht,
Nese jetes sime do ti duhej nje kryq
Kryqi im ajo le te jete.

-XI-

Dhe ja gdhiu mengjesi plot gazeta.
I ngrysur, shpresepak, shteteror,
Kemi flakur te dy mburojat,
Si qelqi te thyeshem jemi prore.

Ku jane ditet e shkujdesshme.
Te dielat mendjelehta, te martat,
Kur ti me shthurjen une me injorancen
Vertiteshim si me maska?

Tani qe te tjeret rresht vune maskat
Ne papritur i hoqem ato
Fishkelle, uleri ere e marre,
Oren e ndarjes kendo!

-XII-

Ndarja …
Nje fjale goje
Por ndarja eshte e rende, shpirtin ta qit.
Te ndertosh nje ndarje per te qene
Esht’ m’e zorshme se te ngresh nje piramide.

Si yjet jane vertete dashurite,
Kerkojne hapesira te medha e po aq mund.
por jet´ e njeriut s’eshte galaktike
Qe te nxeje kaq yje e katastrofa e shkrumb.

Ne jeten e ngushte koha vertet s’mjafton
Per dashuri,
Per ndarje,
Harrese.
Pleksen dashurite dhe ndarjet dhe harrimi
Kengetor i thinjur shetites syqorruari …

Era e nentorit
Librin e trete te vjeshtes
Shfleton dhe mbyll duke uluritur trishtuar.

Te gjitha keto rikujtoj
Ripertyp.
Ne dhembe guret e pendimit me kerrcasin,
Asfalti i zi me varet nofullave te lodhura.

Keshtu pra, Larisa, moskovitja.
Keshtu pra, Llora.

Ismail Kadare (1961)

-I-
Llora
Prape mu kujtove, Llora.
Dashurine tone te shkuar
Prape ripertyp
Si demi qe ripertyp barin e livadheve te larget
Naten
Ne grazhdin e rrethuar nga bora.
Po ripertyp
Ate asfalt e zhavorr te zi kerrcites,
Borite dhe katroret mizeri te taksive,
Tabelat e kafeve plot drite,
Afishe, stacjone metroshe
Ku me ty brodha
Nofullat e zemres
Me dhembin
Llora.

-II-
Tani shiu godet me shkelma xhamave.
Atje qielli si negativi i zi i nje shkretetire.
Llora,
Me ka marre malli,
Mall boje hiri.
Tani nata si nje mbulese vigane
qendisur me drita aneve
Karrfosur me paralele dhe meridiane
Nga lindja ne perendim,
Na mbulon e shqetesuar.
Ne shtrihemi nen te,
Si ne ethe zbulohemi
Te ndare,
Te larget,
Te vetmuar.
Pati nete
I qullur nga stuhia jote
Heshtja prane teje dhe pasjonit te marre
Mberthyer mbi krahet dhe kembet e tua
Si mbi nje kryq te madh
Te bardhe.
Ne fillim e mora kaq lehte.
Madje s’thosha as fjalen “dashuri”.
S’e dija se dhjete vjet me i ri se Krishti
Do te kryqezohesha mbi ty.

-III-
Ja
Vetetimat e bardha ne qiej
Adresen tende shkarravisin.
Sikur keto re
Te perhimta
Te ngarkuara
Te ti dergoja si letra, Larisa.
Letra …
Nga tere letrat qe shkrova
Sdi pse te dergova ate me te marren
Pas se ciles si personazh Dostojevski
Te thashe njeqind here “me fal!”
Me pas ate faj per ta shlyer
Doja te te shkruaja por me kot.
Lapsi me ngrinte mbi leter
Dhe une ngrija si robot.
Ti u ngryse kur ta shpjegova,
Veshtrimi t’u err, t’u mpi,
Si syte e falltarit kur pikasin
Midis fallit kumtin e zi.
Dicka qe prishur ne bote
Ne zemrek te saj, ne aks.
Ikje e letrave si e zogjve
S’parandillte vec dimrin plak.

-IV-
Keshtu pra te ti nisja keto re
Gjer ne vilen tende ne rrethine te Moskes.
Ti ne mesnate e hutuar atje
Do te coheshe nga gjumi
Tek xhami t’afroheshe:
C’ndodh keshtu?
C’eshte kjo gjeme,
Ky shi her i merzitur, her i rrepte,
Keto vetetima,
Keto rrufe?
Dhe do te rrije gjithe naten tek dritorja
Rete te deshifroje,
Llora.

-V-
Zor se ne jete do te takohemi.
Adresat humben,
S’ka me letra.
Ti mjegullat,
Une rete
Do ti dergojme njeri-tjetrit
Gjersa dhe vete
Te mjegullohemi.

-VI-
Me kujtohet, gazetat hapa ne mengjes
Si nje terbim, si nje shkulm ere,
Shkronjat vallzonin si ne ethe:
Prerje. Prerje. Prerje.
Prerje mardheniesh diplomatike
Kurre s’do te shoh ty.
Ambasadat u mbyllen.
Pasaportat,
Vizat
Rame ne zi.
Mbi ijet e tua te bardha
Ra pluhur.
Mbi syte e tu.
Larisa diplomaticeskaja
C’ndodhi ne bote keshtu?

-VII-
Qendrova perpara globit.
Ballin e nxehte mbeshteta
Mbi rrudhat e meridjaneve
Do te desha te pija me globin,
T’endeshim te dy te dehur,
Ai mes kozmosit,
Une rrugicave te Tiranes.

-VIII-
Nga erdhi kjo dashuri
Ne kohen kur turp me vinte nga fjale.
Ishte me siguri si ndeshkimi
I atij qe me tempullin tallet.
Njohja ne stacjonin Konsomolskaja
Banale si rrallehere ish
Numri i telefonit
Numri i telefonit shkarravitur shkujdesshem
Me te kuq buzesh
Barbarisht.
Restorant Leningradi
Shampanje
Snobizem i dyanshem.
Kotni.
Perlat, secili, pse valle
Perpiqet ti fshihte ne thellesi?
Nje te kollur si prej prostitute
Ajo nxirrte ore e cast si mburoje,
Ndersa une ngukembe se nga lirat,
Merrja vesh me pak se nga futbolli.
Vec te port e shtepise
Nen ca jargavane
Ajo psheretiu njerezisht
Dhe iku me vrap pas puthjes se pare
E kthyer ne madone serisht.

-IX-
Gjithe naten fluturuam mbi qytetet e Evropes
Naten avjoni u ul n’aeroport.
C’pati mes nesh,
Llora,
Harrese, ftohje, abort?
Tek dera e avjonit era te priste.
Zemra ime me debore u mbush
Si nje vetmi e madhe zbrisja
Po n’aeroport.
Askush.
askush.
Hamej, merrini keto valixhe.
Te renda?
Jane mbushur me pritje.
Gjithe naten fluturuam mbi qytetet e Evropes
Ti s’dija c’kishe, s’me prisje.

-X-
Ne kafe artistike bashke jemi prape.
Jashte debora ruse.
Brenda ti.
Shkrofetin brenda meje geni i rraces:
Prape me sllaven ben dashuri.
Pusho, gen i vjeter i rraces,
Ne thellesi, ne humnere hesht,
Nese jetes sime do ti duhej nje kryq
Kryqi im ajo le te jete.

-XI-
Dhe ja gdhiu mengjesi plot gazeta.
I ngrysur, shpresepak, shteteror,
Kemi flakur te dy mburojat,
Si qelqi te thyeshem jemi prore.
Ku jane ditet e shkudesshme.
Te djelat mendjelehta, te martat,
Kur ti me shthurjen une me njorancen
Vertiteshim si me maska?
Tani qe te tjeret rresht vune maskat
Ne papritur i hoqem ato
Fishkelle, uleri ere e marre,
Oren e ndarjes kendo!

-XII-
Ndarja …
Nje fjale goje
Por ndarja eshte e rende, shpirtin ta qit.
Te ndertosh nje ndarje per te qene
Esht’ m’e zorshme se te ngresh nje piramide.
Si yjet jane vertete dashurite,
Kerkojne hapsira te medha e po aq mund.
por jet e njeriut s’eshte galaktike
Qe te nxeje kaq yje e katastrofa e shkrumb.
Ne jeten e ngushte koha vertet s’mjafton
Per dashuri,
Per ndarje,
Harrese.
Pleksen dashurite dhe ndarjet dhe harrimi
Kengetor i thinjur shetites syqorruari …
Era e nentorit
Librin e trete te vjeshtes
Shfleton dhe mbyll duke uluritur trishtuar.
Te gjitha keto rikujtoj
Ripertyp.
Ne dhembe guret e pendimit me kerrcasin,
Asfalti i zi me varet nofullave te lodhura.
Keshtu pra, Larisa, moskovitja.
Keshtu pra, Llora.

Po ripertyp
atë asfalt e zhavorr kercites
borite dhe katroret mizeri te taksive,
tabelat e kafeve plot drite,
afishe,stacione metroshe
ku me ty brodhe

Nofullat e zemrës
me dhembin,
Lora.

II.
Tani shiu godet me shkelma xhamave,
atje qielli i zi si negativi i një shkretetire,
Lora,
më ka marrë malli,
mall boje hiri.
Tani nata si një mbulesë vigane,
qendisur me drita aneve,
karfosur me paralele dhe meridiane
nga lindja ne perëndim
na mbulon e shqtesuar
ne shtrihemi nën te,
si ne ethe zbulohemi
te ndare,
te largët,
te vetmuar.

Pati nete
i qullur nga stuhia jote
heshtja pranë teje dhe pasionit te marrë
mberthyer mbi krhaet dhe kembet e tua
si mbi një kryq të madh,
te bardhe.

Ne fillim e mora kaq lehtë,
madje s’thoja as fjalën dashuri
s’e dija se dhjetë vjet me i ri se Krishti
do të kryqezohesha mbi ty.

III.
Ja
vetetimat e verdha ne qiell
adresen tënde shkarravisin
sikur këto re
te perhimta
te ngarkuara
te ti dergoja si letra,Larisa.

Letra…
Nga gjithë letrat qe shkrova
s’di pse te dërgova me te marren
pas se cilës si personazh i Dostojevskijt
të thashë njeqind here “Më fal”

Me pas atë faj për te ndrequr
doja te te shkruaja por me kot
lapsi me ngrinte mbi leter
dhe unë ngrija si robot.

Ti u ngryse kur ta shpjegova
veshtrimi t’u err,t’u mpi,
si sytë e fallatarit kur pikasin
midis fallit kumtin e zi.

Diçka qe prishur ne botë,
ne zemrek te saj,ne aks.
Ikje e letrave si e zogjve,
s’parandillte veç dimrin plak.

IV.
Kështu pra te ti nisja këto re
gjer ne vilen tënde ne rrethine te Moskes,
ti ne mesnate e hutuar atje
do të coheshe nga gjumi,
tek xhami do t’afroheshe;
C’ndodh kështu?
C’është kjo gjeme
ky shi here i mërzitur,here i rrepte,
këto vetettima
këto rrufe?
Dhe do të rrije gjithë naten tek dritorja
rete te deshifroje,
Lora.

V.
Zor se ne jetë do takohemi,
adresat humben
s’ka letra,
ti mjegullat,
unë rete,
do ti dergojme njeri-tjetrit,
gjersa dhe vete
te mjegullohemi.

VI.
Më kujtohet,gazetat hapa ne mëngjes
si një terbim,si një shkulm ere.
Shkronjat vallezonin si n’ethe.
Prerje,prerje,prerje.

Prerje mardheniesh diplomatike
kurrë s’do të shoh ty
ambasadat u mbyllen,
pasaportat,
vizat,
rame ne zi.

Mbi ijet e tua te bardha
ra pluhur.
Mbi sytë e tu
Larisa Diplomaticeskaja
c’ndodhi ne botë kështu?

VII.
Qendrova përpara globit
ballin e nxehte mbeshteta
mbi rrudhat e meridianeve
do të desha te pija me globin,
t’endeshim te dy te dehur
ai mes kozmosit,
unë rruginave te Tiranës.

VIII.
Nga erdhi kjo dashuri,
kur turp më vinte nga kjo fjale,
ishte me siguri si ndeshkim
i atij qe me tempullin tallet.

Njohja ne stacjonin Kosmolskaja
banale si rrallehere ish
numri i telefonit shkarrevitur shkujdeshem
me te kuq buzesh
barbarisht.

Restorant”leningradi”
shampanje
snobizem i dyanshem
kotni
perlat,secili,pse valle
perpiqej ti fshihte ne thellesi?

Një te kollur si pre prostitute
ajo nxirrte ore e çast si mburoje
ndërsa unë kembengulja se nga librat
merrja vesh më pak se nga futbolli.

Veç te porte e shtepise
nën ca jargavane
ajo psheretiu njerezisht
dhe iku me vrap pas puthjes se pare
e kthyer ne madone sërish.

IX.
Gjithë mbremjen fluturuam mbi qytete e Europes
naten avioni u ul ne aeroport.
C’pati mes nesh ,
Lora,
harrese,ftohje,abort?

Tek dera e avionit era te priste
zemra me debore m’u mbush,
si një vetmi e madhe,
zbrisja,
po n’aeroport,
askush,

Askush,
Hamej,merrini këto valixhe!
Të renda?
Janë mbushur me pritje.

Gjithë naten fluturuam mbi qytetet e Europes
ti s’dija c’kishe,
s’me prite.

X.
Ne kafe artisktike bashke jemi prapë
jashtë debora ruse
brenda ti.
Shkrofetin brenda meje geni i races
Prapë me skllaven bën dashuri.

Pusho,gen i vjetër i races.
ne thellesi,he humnere,hesht,
nëse jetës sime do ti duhej një kryq,
kryqi im ajo le të jetë.

XI.
Dhe ja gdhiu mëngjesi plot me gazeta
i ngrysur,shpresepake,shtetëror.
Kemi flakur te dy mburojat,
si qelqi te thyeshem jemi prore.

Ku janë ditet e shkujdeshme
te djelat mendjelehta,te martat,
kur ti me shthurjen,unë me injorancen,
vertiteshim si me maska?

Tani qe te tjerët rresht i vune maskat
ne papritur i hoqem ato,
fishkelle,uleri,ere e marrë,
ore e ndarjes,këndo!

Por ndarja është e rëndë,
shpirtin ta qit.
Të ndertosh një ndarje për te qenë
është me e rëndë se te ngresh një piramide.

Si yjet janë dashurite
kërkojnë hapsira te mëdha e po aq mund.
Po jetë e njeriut s’është galaktike,
qe te nxeje kaq yje e katastrofa e shkrumb.

Ne jetën e ngushtë koha vërtetë s’mjafton
për dashuri,
për ndarje,
harrese.
Pleksen dahsurite dhe ndarjet dhe harrimi.

Kengetor i thinjur shetites sy qerruari…
era e nentorit,
librine tretë te vjeshtes
shfleton dhe mbyll duke uleritur trishtuar.

Të gjitha këto rikujtoj,
ripertyp,
ne dhëmbë guret e pendimit me kercasin
Asfalti i zi me varet nofullave te lodhura.

Kështu pra, Larisa moskovitja,
Kështu pra, Llora.

p.s. gabimet janë atij që e kishte hudhë në internet. të përshëndes, Zana.

Me ngelin ne mendje…

Pati nete
I qullur nga stuhia jote
Heshtja prane teje dhe pasionit te marre
Mberthyer mbi krahet dhe kembet e tua
Si mbi nje kryq te madh
Te bardhe.

Qe vllai dhe nje rubin tjeter (ngjyre manushaq i thelle ky, aty ku vishnnja fqinjeron me blune)

Të ndertosh një ndarje për te qenë
është me e rëndë se te ngresh një piramide.

mos prit të vijë letërsia te ty. kape:

http://www.shqiperia.com/letersia/index.php

ose dhe këtë tjetrën:

http://parnasi.blogspot.com/

ose, ose, më mirë akoma:

http://bletebzz.wordpress.com/postings-ii-ervin-hatibi/

ose, ose: http://groups.yahoo.com/group/albanian-one/messages/23

ose pastaj, mund dhe të blesh libra…
pa të keq.

… balli im shkrin xhamin e dritares.
Si do jetë kjo dashuri, vrundull mrekullor apo e çalë,
Do jetë e përjetshme apo do vdesë ngadalë?

Nuk duket
Si dashuri e madhe,
Duhet të jetë
Dashuri e vockël - foshnjarake,
Qe e trembin boritë, zhurmat e kamionëve,
Dhe e ngazëllejne veç zilkat minjone te pajtonëve.

Përballë vij
Me shiun që valëzon pellgjet,
I stërpikur nga zhurmat e qytetit.

Duke rendur amok me një thikë përjashta
Nata e arriti
Dhe e goditi
Në shpinë.

Goditja e mesnatës u ndie
Si koka që bie nga një gijotinë.

Pikat gri të shiut skërmiteshin
Dhe ulërinin
Mbi xham.
Te bëhej sikur hungërrinin
Gargoillat në Notrë Dam.

Hyre ti.
E rrepte si “na” - ja,
Dorashkat duke vertitur, nderkohe
the:
“E dini -
Une do martohem!”
E mire martohuni.
S’ka gje.
Do duroj.
E shihni sa i qete rri!
Si pulsi
I te vdekurit.

Ju kujtohet?
Ju thate
“Xhek London,
Pasion
Pare
Te bredh”,
Por une nje gje dija:
Ju jeni Xhokonda,
Te cilen duhet ta vjedh,
Dhe ma vodhen.

And someone stole you.

Well, hats off to the geniuses (IK & VM) who brought us here!

Po kontriboj edhe vete me 3 strofa nga Esenini, shume e ndjere (ka 13 strofa)

LETER NENES

Gjale je, nenoke? Edhe une
Gjalle jam. Shendet me pac, shendet!
Drite e befte krejt kjo mbremje e lume
Izben tende, qe me mall me pret.

Thone se je ligur e je tretur
Nga meraku im, po nuk ankon,
Se, peshtjelle me nje shall te vjeter,
Fillikate rruges shpesh kalon.

Dhe kur mugetire e ngrysur bie
Nje vegim i zi ty te kall frike,
Sikur ne nje sherr diku ne pije,
Vjen dikush e ma keput me thike.

vargje te thjeshta dhe aq njerezore e depertuese, i madh eshte Esenini. Kam pare edhe nje foto te tij duke ja lexuar poezine nenokes se tij te moshuar, shum foto prekese.

me kujtohet, dikur kam thene, ore sikur fizikisht nuk shko kjo puna kryqit..

Pusho,gen i vjetër i races.
ne thellesi,he humnere,hesht,
nëse jetës sime do ti duhej një kryq,
kryqi im ajo le të jetë.

Ah ky geni i vjeter i rraces!!!!
Kur e lexova per her te pare, pa hikur nga shqiperia, nuk e merrja vesh per cfare po fliste Kadareja.
Por do ti qe mbasi erdha ne NY dhe fillova te takoj gene te huaj fillova ta ndigjoj dhe une genin e rraces se vjeter.
Vetem rrespekt Molit qe e ka kap kte detaj te jetes jashte shqiperise kaq kuptimplote kaq thjeshte dhe bukur

Me ka marre malli per Shqiperine tone
Sonte, kur po kthehesha me autobuz,
Tymi i cigares “Partizani” qe pinte dikush
Dridhej, kalteronte bente spirale,
Sikur te fshehta me thosh me gjuhen e shqiptareve
Mua bashkeatdhetarit
Te shikoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
Ku kam bere dikur ndonje marrezi.
Dhe ne rruget ku s’kam bere marrezi.
Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
Inatin akoma do ta mbajne,
Koken do ta tundin,
Po une s’do ta marr per keq,
Se malli me ka marre.

Dhe t’eci rrugicave plot gjethe te thara
Gjethe te thara gjethe vjeshte,
Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.

Me ka marre malli per Shqiperine tone;
Per ate qiell te madh, te gjere e te thelle,
Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike
Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
Per alpet mjeker bardha e mjekergjelbra,
Per netet e najlonta qe nga flladet fergellojne,
Per mjegullat qe si indiane te kuq
muzgjeve shtegtojne.

Per lokomotivat e kuajt,
Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
Per qiparisat, kopete, e varret
Malli me ka mare, malli me ka mare,
per shqiptaret.

Me ka mare malli e se shpejti vi atje
Duke fluturuar mbi mjegullat si mbi deshira,
Sa i larget, aq edhe i dashur je, Atdhe.

Aerodromi do te dridhet nga uturima
Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
Larg Atdheut sigurisht do te kene qene
ndonjehere.
Ismail Kadare

nëse jetës sime do ti duhej një kryq,
kryqi im ajo le të jetë.

Ketu sonda shko shume thelle. Une nuk besoj qe IK ne kete kohe te kete qene i ndergjegjshem ne domethenien e asaj qe po shkruante ketu dhe se pas ketyre rreshtave (ne linje me “kryqin e bardhe”) kishte teori dhe koncepte te tjeresh nga raca e vet e gjenive. Keshtu duket funksionon mekanizmi i ketyre niveleve, keto jane elementet qe bejne gjeniun, qe jane me te dhene jo me te thene.

15 Maj 2008 @ 1:41 pm

nëse jetës sime do ti duhej një kryq,
kryqi im ajo le të jetë.

Ketu sonda shko shume thelle. Une nuk besoj qe IK ne kete kohe te kete qene i ndergjegjshem ne domethenien e asaj qe po shkruante ketu dhe se pas ketyre rreshtave

Vitet e mia në Moskë dhe dashuria e humbur me vajzën Larisa

…nuk eshte as i pari dhe as i fundit…IK,ne dashurite e humbura..por ne se ai vertet beson ne dashurine (e humbur),let te pendohet per mekatin qe i shkaktoi djalit qe i dashuroi dhe e humbi njekohesisht vajzen e tij..Ai nuk ishte njeri dhe te drejte te dashuronte ,si IK.??

Oreeee thotë:

15 Maj 2008 @ 1:59 pm

Vitet e mia në Moskë dhe dashuria e humbur me vajzën Larisa

…nuk eshte as i pari dhe as i fundit…IK,ne dashurite e humbura..por ne se ai vertet beson ne

Syribukur thotë:

15 Maj 2008 @ 2:22 pm

S’e di perse, por mua me ka pelqyer gjithmone me shume Kadare Poet se sa Prozator (qe gjithesesi eshte gjeni)

Permbytja

Zoti
Pergatiti
Permbytjen apokaliptike,
Noe ndertoi arken
Strehoi ne arke çiftet “elite”.

Bota
Ishte prishur,
Duhej pastruar,
Duhej shfarosur fara e korruptuar.

U mbyten njerezit,
Kafshet.
U permbyt bota dyzet dite.
Por lulezuan peshkaqenet…
Festuan
Gjarperinjte.

Dhe bota mbeti siç ish…

për më tepër…

Hamej,merrini këto valixhe!
Të renda?
Janë mbushur me pritje.

Gjithë naten fluturuam mbi qytetet e Europes
ti s’dija c’kishe,
s’me prite.

E si te mos i pelqesh keto vargje? E si te mos revoltohesh nga banda e mediokerve, qe s’rreshtin se llomotituri vec fjale qe ndotin?

Me 5 rreshta ka thene sa te tjeret thone ne 4 strofa.

Njeriu i zi

Ah miku im, miku im,
I pamundur jam e s’di
Si më erdh’ sëmundja
Kjo flamë e sëkëlldi.
Mbi fushën e vetmuar
Era kërcëllimë,
Shtatori zhvesh korijet,
Alkooli trurin tim.

Natë e kallkanosur.
Udhkryqet xhan-xhin.
Fillikat parvazit
Unë nuk pres njeri.
Fusha tej mbuluar
Me bardhësi të butë
Në kopsht mbledhur pemët,
Kalorës të drunjtë.

Diku një zog nate
Sjell ogur të keq,
Kalorësit e drunjtë
Trokojnë nëpër terr.
Ah, prap njeriu i zi
Në karriken time,
Kapelen heq ngadalë,
Zhytur në mendime.

Te vdesesh s’eshte e re ne kete bote te trishte,
Por edhe te jetosh, e panjohur s’eshte, natyrisht.

Unë nuk pendohem, s’thërres, s’vajtoj,
Avulli tretet nga mollë e bardhë,
Mbërthyer nga floriri’ vyshkjes
I ri s’do jem më si më parë.

Ti nuk do rrahësh si dikur
Zemër nga përbrenda mardhur,
Dhe lendinat me meshtekna
S’do grishin më ti shëtis zbathur.

Shpirt shtegëtar, pak e më pak
Flakën e buzëve përshkëndit.
Shkëlqimi im shkoi edhe vate
Shkëndijë e syrit m’u venit.

Tani u zbuta në dëshira
A ëndërr ish ç’po ëndërroja?
Pranvera si jehonë e hershme,
Një mëz i kuq që kalëroja.

Po shume e frikshme kjo o emigrant.

Young at heart, si i thonte, jang et hart.

Si ai xhaja ne televizor qe pi lengje frutash…

mos ma shuj ket Blend, se eshte i cik si me Marks kjo: Leber te te gjitha fshatrave, bashkohuni!

Vetëm në ëndrra, ah, në ëndrra
T’i përqafoja flokët e dendura.
Gaz më shumë ndjeja tek të pushtoja
Se gjithë grekët kur ra Troja.
Ismail Kadare

Ti ike udhes se pafundme
Ku zverdhin druret gjetherenes
Mbi gjokse pellgjesh tani tundet
I arti medalion i henes.
Lejleket iken.
Fill pas teje
Si stof i keq u zbeh blerimi
Dhe ngjajne toka, pylli, reja,
Me negativin e nje filmi.

Tani ne fusha shkoj menduar
Ku nis te fryje ere e ftohte,
Ku ca mullare te gjysmuar
Duken qe larg si Don Kishote.

C’te bej, po them me vehten time,
Ne kete ore te vone te muzgut,
Ku qerrja baltave ben shkrime.
Te lashta sa te Gjon Buzukut?

Do te shkoj te ulem permbi pellgjet,
Te pi ne gjunje duke rene,
Ne gryke e di qe do te me ngelet
I ftohte medalioni i henes.

Fragile, fading 37,
she wears her wedding ring like a trance
and stares straight down at an empty coffee cup
as if she were looking into the mouth of a dead bird.
Dinner is over. Her husband has gone to the toilet.
He will be back soon and then it will be her turn
to go to the toilet.

Richard Brautigan

LOVING CUP
(M. Jagger/K. Richards)

I’m the man on the mountain, come on up.
I’m the plowman in the valley with a face full of mud.
Yes, I’m fumbling and I know my car don’t start.
Yes, I’m stumbling and I know I play a bad guitar.

Give me little drink from your loving cup.
Just one drink and I’ll fall down drunk.

I’m the man who walks the hillside in the sweet summer sun.
I’m the man that brings you roses when you ain’t got none.
Well I can run and jump and fish, but I won’t fight
You if you want to push and pull with me all night.

Give me little drink from you loving cup.
Just one drink and I’ll fall down drunk.

I feel so humble with you tonight,
Just sitting in front of the fire.
See your face dancing in the flame,
Feel your mouth kissing me again,
Oh, what a beautiful buzz, what a beautiful buzz.

Yes, I am nitty gritty and my shirt’s all torn,
But I would love to spill the beans with you till dawn.

Mirupafshim pa shumë lotë, të shkretën.
Mos u ngrys! Ja qave, po përse?!
Që të vdesësh, s’është e re për jetën,
por dhe të jetosh, nuk është e re.

Përshtatur në shqip : Agim Shehu

Fito nje Zemer, puthe dhe rrembeje,
dhe adhuroje si Altar prej Feje:
Njeqind Qabera sa nje zemer svlejne;
Zemer kerko, Haxhi, jo Gur Qabeje.

Te shkuarat mos i kujto me lot
per te pritmet mos u lodh me kot:
Sa koh ne luadh je, kullot;
Nga drapr i vdekjes nuk shpeton dot.

Dergova Shpirtin lart ne Qiell mbi rete
Dhe n’Erresiren posht’ tatepjete
Mu Kthye pasi e zbuloi Misterin;
Me the keshtu: “Parajs’ e ferr jam vete.”

Veten s’e gënjej unë kot me fjalë.
Zemra tym do shlodhje, doemos
Emri sharlatan ndal më ka dalë,
ndaj më ka dalë emri skandaloz.

S’kam grabitur, s’merrem me kusarë,
Nëpër skuta nuk kam vrarë fatkeqë,
Jam veç një nga rruga, një i marrë
që në udhë gjithkujt i buzëqesh!

Unë, i prapi i rrugëve moskovite
shesheve po endem në qytetë
çdo zagar i mjerë i çdo rrugice
e njeh mirë hapin tim të lehtë.

Çdo kalë komunaleje i gjorë
mua më tund kokën e njerëzishme
Unë për kafshët jam aq mik njerëzor
sa me varg zbut shpirtin e një bishe.

S’mbaj në kokë cilindër për gratë,
të bëj dashuri - idiot i tërë.
Unë më mirë cilindrin e bëj tas
të ushqej një pelë me tërshërë.

Njerëz, miq nuk kam. S’kam përkëdhelje;
tjetër gjëje i bindem në hapësirë.
Jam gati, në qafë t’i var një pele
një kravaten time më të mirë.

Ndaj sot me rënkime nuk më gjeni
Zemra - tym ka dritë, doemos.
Prandaj sharlatan më ka dalë emri.
Emri ndaj më doli skandaloz.

FLM te dyve!

PS E boni fora New York City!!!

Marrezi, turp turp dhe
mekate
per jeten e terbuar
se kur me ndal, o gjenerate,
qe vuan rruges ndonje nate,
me merr per te denuar
dhe, me nje ze qe vret,
ngahera me pyet:
-Ku linde, o i ri?
-O jete, linda ne shkreti!
-Ku rron dhe ku vete,
ne c’dhera e ne c’dete?!
-Cudi! C’kerkon prej meje ti
dhe si, o jete, pyet,
kurse ne varferi
me hodhe kur me gjete
te lindur nga skelete
pa drite, pa liri?
-Njeri!
Nga vete, as me thua?
-S’e di! Jo, Nuk e di!
Po lerme, o jete, c’ke me
mua?
-Dua ta di, po dua!
-Atehere, jete e krisur,
per mua mos pyet
se qysh ne n’agim kam nisur
te shkel si skllav i shkrete
mbi gjurma shprese drite…

te jesh poet-eshte njesoj
sikur me te vertetat e jetes
te theresh mishin tend te bute
dhe me gjakun e ndjenjave
te perkedhelesh shpirtrat e te tjerve..

Emo,
e kane pas perkthy ne fillim fare, edhe ket edhe te birin. se mbaj mend se kush. E kam bler te ajo kioska perball xhamise dhe anash palatit te kultures.. Se mbaj mend kush e ka perkthyer, libri fle mes shokesh ne memedhe..

O mëkatar,
as faliu ligjes sime,
bindu i çmendur ëndërrtar,
s’jeton me shqetesime!…
-Mu thell’ në brendësire
ku ndjenja rron e lire,
ku dhëmbja dhëmb e prekur

nga ligja jote e fuqiplotë,
ne gjirin tim si hekur,
si hekur e çelik,
qëllo, qëllo, o me kamxhik;
pa frik’ e pa mëshirë
e pa pendim,
se mu në thellësirë
të shpirtit, në një kënd,
lindi një shqetësim
që çeli varrin tënd…

PARA ELEGJISE

Një ditë do t’i marrësh në gji
gjethet e rëna të stinëve të tua
dhe do të kërkosh kot veten
shtigjeve të harruara të një moshe
e nuk do të kesh më as flokë ere,
as shikim ylberi ta matësh fillin
dhe fundin e mashtrimit tënd të shkurtër.
Një ditë do t’i shpalosh vjetët tua
si pajën e nuses së vdekur
e do të numrosh fluturat e shkuara
t’agsholeve t’prenduara
e s’do të kesh më as zjarr në buzë,
as lot në sy të qeshën ngrohtë,
të qajsh rrejshëm dhe t’i mahnitësh
djelmoshat.

Një ditë dot’i hash buzët e tua,
gjurmët e tua do t’i pështysh
dhe secilin muzg do ta pagëzosh
me nganjë pendim që dhemb
e s’do te kesh me as sy deti,
as hap te hedhur sorkadheje
te shohesh si t’perqeshin gonxhet
dhe te ikesh prej hijes sate.

Ruaju, moj se vashat me te bukura
i vret bukuria e vet.

E ke degjuar Luzatin?

Eshte rruges kur shkon per nga qyteti i ketij gjeniut….

Edhe nje: ne ate listen siper, kam harruar kryesorin e kryesoreve: Gusmarin

PS Nuk je i pari qe me ke keqkuptu. Kur kam shkrujt dicka per Progonatin, u hodhen nja dy se pale cfare kujtuan…

Te pershendes!

Me duket se kam pare pjese te saj ne shqip, por s’jam i sigurte.

P.S. Kete duhet ta kishe ditur vete, apo jo?

Ate fragmentin me siper nga reja s’do e kisha prek me dore po ta dija ket fakt… Te njejten frike kam me Eseninin…

TI PO VJEN QE PREJ SE LARGU

Ti po vjen qe prej se largu magjiplote e dalengadal
Ti po vjen qe prej se largu duke shkitur mi lendina.
Nene themberzat e tua pergezohet trendelina,
Shtrihet luleja mitare e zembakut qe t’u fal

E si shkon me hap te matur me pushton nje dhemshuri
Do te tretem te kullohem ne kalim te kembes s’ate
T’i pushtoj i llahtaruar ato hapeza mekate
Ndaj kalon mi tufe lulesh madherisht si yll i ri.

Dhe te qaj me mall te rende poshte teje pa pushim,
Poshte fillit te poleskes ku do shkeli kemba jote.
Te te shtroj nga dhembja ime nje cudi prej pikash lote,
Nje fluture te pervajshme vetem dhembj’ e deshperim.

Te ma shkelesh hije-lehte! te ma shkelish mespermes
Te te shoh si me lekundesh me sy fjetur e fatuar,
Brenda loteve te mija te te shoh te pasqyryuar,
E pastaj le te venitem, le te hesht, e le te vdes.