1.

Megjithese bie nga lart, shiun e pjell toka. Kjo eshte dicka shume shqetesuese, sepse ndoshta ketu fshihen pergjigje te cilat s`arrij t`i deshifroj, vetem se nganjehere me duket se e kuptoj pse deshperohen njerezit. C`me shikoni ashtu, edhe ju i deshperuar jeni; gjithe ai kolegj s`jua ka hequr hijen e dyshimit. Ju jeni ne paradhomen e deshperimit, nese mund te shprehem keshtu; me kot hiqeni i lodhur e pa gjume ne sy… Por ahh, c`mrekulli! Shiu po bie me ne fund, dhe toka e thate avullon ankthin e pritjes, avullon, si ish-virgjeresha naten e dyte te lumturise.

2.

C`thoni per nje koktej? Nje Negroni, psh. Fare mire, fare mire. Kam patur nje mik dikur, ishte i pashem dhe krejt i shendoshe, si nje elefant i penduar. Mbante nje diete te eger (kushedi me sa endje e priste muajin e agjerimit) dhe, per mosqejfin tim, nuk pinte hic alkohol. Ishte gjithnje i kthjellet, kursente dhe centin e nuk hapej kurre shpirterisht, per fatin tim te keq. Te vetmen gje te admirueshme, aftesine per t`u bere cinik, e perdorte vetem ne raste te tejskajshme, per te shprehur nevojat e veta. Tip interesant, he? C`ndodhi? S`e mora vesh ndonjehere me saktesi; me duket se ndrydhi kemben keq. Ndoshta nga pesha e trupit, qe i shtohej sa me e eger behej dieta, apo ndoshta me thjeshte, s`arriti dot te balancohej ne ndonje shkalline, kushedi, kushedi.

3.

Ooo, mirembrema! Me vjen mire qe erdhet prape; jam pothuajse i kenaqur me veten time… Them se do te ishte nje kenaqesi per shpirterat tane te uleshim jashte, ne verande. Po, po, do ta shihni edhe vete. Hena eshte e plote dhe vreshta e lare ne argjendin e saj. Fare mire, fare mire. C`ishte ajo thenie per shpirterat? Ndoshta mund ta keni vene re dhe vete se kur kerkojme rehati, kjo me se shumti i referohet shpirtit, apo jo. Eshte si nje kurth, i domosdoshem, gjithsesi kurth.

Mbaj mend njehere kur isha ne shkolle fillore, per here te pare (dhe per kete jam shume i sigurte), pra, per here te pare e ndjeva trupin te shkeputur prej shpirtit, dhe se trupi ishte njefare pengese ose barre te cilen s`dija c`ta beja atjeperaty. E gjitha kjo ndodhi shume qetesisht. Kisha mbaruar oren e stervitjes ne palester dhe jashte nderkohe qe bere pasdite. Une po sodisja nga parvazi i larte i dritares, me duar te kapura ne te, me mjekerr mbeshtetur ne duar, sodisja shiun e imet qe binte me pertese mbi ndertesat e lodhura te parafabrikateve dhe mbi rrugen e pergjumur. Ndonje makine e rralle kalonte gjithe furi si e inatosur nga ajo nate e parakohshme, dhe pemet e qullura ne dy brigjet e lumit dukej sikur s`e kishin mendjen aty. Kullonin me indiference, te mesuara me shushurimen e lumit. Nga vetja ime arrija te shihja vetem majat e tete gishtave te kapur mbi drurin e parvazit dhe, pasi hodha syte ne kthesen e rruges ku s`po kalonte me asgje, kot, fundoqeanshem kot, mendova c`ta bej gjithe kete trup dhe pse ndodhem brenda tij. Kjo ndodhi shume qetesisht, dhe pas psheretimes se pare kjo qetesi me tronditi dhe une u sprapsa nga ai parvaz i magjepsur.

4.

Jam … vjec, megjithese e di qe kjo eshte nje genjeshter. Jo, s`me ka genjyer kush, por meqe edhe genjeshtra njefaresoj ka moshe, atehere e di me siguri nga gjendja civile dhe gjithe eksperienca e deritanishme e pervitshme se mbusha … vjec kete Janar qe shkoi. Nuk kam te dashur. Po, kam dashuruar. Jo, nuk e di a me kane dashuruar vertet. Ime më po, por kjo eshte tjeter gje. Kam patur shume endrra, iluzione e deshira qejfesh pa makth. Neper to, lumturia tejzgjatej deri atje ku syri dhe imagjinata nuk e kapnin dot me. C`ndodhi? Asgje, u rrita, bera ushtrine dhe m`u prishen dhembet. Po, me duket se kam nja dy semundje, por i sigurte shkencerisht nuk jam. E shtyj gjithnje takimin me doktorin, them se eshte komplot.

Kam pire cigare e jam dehur me alkohol shpeshhere, dhe kam kercyer i dehur, shend e vere ose jo, pothuajse nen te gjitha llojet e muzikes, perfshire klasiken dhe metalin, dhe shume here jam perplasur ne do sende te forta si tavoline, mur, shkalle, berryl, etj. Madje ca here kam perplasur edhe partneret e mia ne keto sende; nuk e di, mendoja se ndoshta e donin kete gje. Po, me ndodhte qe beja seks me to. Kush kenaqej me shume? Nuk e di, s`me behej vone. E di, gjithmone ka shume sy rreth teje dhe te gjithe regjistrojne gjithcka; ti je ne skene, gjithmone. Jo, nuk me shqeteson kjo gje, sy kam dhe une.

5.

S`ke c`ben, miku im. Jetojme ne nje enderr te mbeshtjelle me atmosfere e dite-net. Ka ritmin e vet, qe e njohim fare mire, ka dhe llogjiken e saj qe, natyrisht, eshte e enderrt, por qe s`e kuptuam kurre. Vetem sa e shijojme nga pak ne gjumin e pernatshem dhe, pastaj, ne mengjes, e kemi gojen te hidhur dhe frymen si nga gjol kalbesirash. Enderro, miku im, enderro!

6.

Ju pelqejne keto piktura, he? E dija! Edhe mua me pelqejne egersisht. Si? Nuk thuhet ashtu? E pse jo, o tym i lekurte? Atehere me lejoni te them se ato egersisht ma sigurojne vetmine. Ahh, doni te dini a kam qene ndonjehere i lumtur… Nese po, atehere lumturia ime ka qene e percuditshme, si psh nje qenie me tre sy; nganjehere s`ta mban ta shohesh, e jo me ta kuptosh.

7.

Uhh, ben kaq vape ne kete nate, saqe edhe llambat e rruges e leshojne driten si me turp. Mbaj mend nje nate te tille kur ne, femijet e rrugices, kishim shpikur nje gare: kush te qendronte me gjate palevizur mbi asfaltin e gjysmeshkrire nga vapa, dhe pastaj te ecte duke i patur akoma sandalet ne kembe. E pesonin me guximtaret, apo me mire sandalet e tyre tani gjysme te zhytura ne ate tmerr qe duhej te ishte brendazifti amorf. Edhe mbytja kishte ritmin e saj ndjelles qe kerkonte kurban, ne rastin me te mire, pjelljen e nje monumenti. Ca pale sandale, me rripa te keputur, te mbjella aty-ketu mbi kurrizin e zi te rruges se braktisur nen vape.

8.

Po, po, te gjithe e dime se do te vije. Secili nderkohe vazhdon e capitet ne udhen qe ka zgjedhur vete. Pyetja “ku ishe” eshte nder me te harruarat. Ku jam dhe pse! Eh, s`ja vlen, joooo. Me pershkojne mendime te trishta, te lodhura, si kufoma te shqyera nga beteja te dikurshme. Ashtu, copa-copa, mezi ma mbushin trurin e madh. C`mendjengushte, he? Hajt se po buzeqesh… C`u duhen njerezve keto gjera?! Sikur nuk e dine ata ku kane qene. Thjesht, nuk e kujtojne dot. Ceshtje principi, vella. A ke care gje? Plot?! Fare mire! Po tani? Can prape? Jo keq, jo keq… Per moshen tende do t`ishim bere theror ndoshta te gjithe. S`ka gje, mbeshtetu po deshe. Duhet te mbeshtetesh diku, apo jo. Jo, jo, s`e thashe me ate kuptim. Lodhja eshte e mire, dua te them. T`i sqaron idete. Ose t`i permbys krejt, varet si ta marresh. Mua me pelqen te jem i lodhur. Keshtu e shtyj edhe me. Biles kur nuk ndihem tamam i lodhur, e zgjas me nje zell karnevali seancen e sakrifikimit. Si? S`te pelqen kjo fjala e fundit? S`ke c`i ben! Sikur te kishim mundesi te zgjidhnim, tani s`do te ishim ketu. Si? Ti ke zgjedhur!… Hm. Interessantissimo! Por mund te them se nuk kam me kureshtje ta di. Pa ofeze. Me lejoni t`ju ofroj nje puro? Po? Sa mire! Tymosim dhe gjerat kthjellohen vetiu, apo jo. Ju, psh, s`e njihni Gimcen, budallane e TOB, i cili eshte rritur perqark dhe ne korridoret e ketij institucioni. Eshte i vonuar. Handikapat, gjithashtu. Nuk tregon moshe te percaktuar; ashtu e mbaj mend cprej tridhjete e tre vjetesh. Simbolike, thoni? Eshte rastesi, jua them une! E dini, kam qejf t`i jap ndonje nga keto purot per te pare a kenaqet nga kjo gje, por e di edhe vete qe nuk do ta duroja dot ate pamjen e krahut te tij si dege e shtrember me ate kurore ngerci ne fund qe eshte dora e tij, te afrohet me mundim prane gojes se hallakatur. S`do ta duroja! C`ti besh, jam i ndjeshem! Biles edhe kur isha ushtar, e dine…

C`kohe qe ishte atehere! Po tani s`ka me kohe, e dini kete gje, apo jo. Te gjithe shfryne te cliruar dhe filluan t`ja ngulin syte njeri tjetrit. Hajde pamje, hajde! Thoni pastaj qe njerezit s`jane te fiksuar… Biles tani qe s`ka me kohe, jane fiksuar me keq ne ato gjera qe kane ndermend. C`jane ato? S`mund ta dish, biri im, s`mundesh. Hm. Ha-u. Tara-tara-tata-fiu. Oh, po ia mberrin! Pac e dhenc, sic thone pijanecet, me duket. Pac e dhenc!