Nuk jam as i pari as i fundit që e vras mendjen për shkaqet e maskarallëkut që mbizotëron çdo sferë e çdo instancë të jetës shqiptare sot – private dhe publike, të elitave dhe të masës, të qytetit dhe të fshatit. Varfëria materiale, materializmi, parazitizmi, mungesa e një feje të konsoliduar, mendësia e ashtuquajtur “anadollake”, varfëria shpirtërore, lëvizjet e mëdha të popullsisë, paranoja e izolimit…
Meta: Sot ne nisim betejën e tretë me Sali Berishën. Ne nisim referendumin e tretë përballë tij, që është ndeshja e tretë midis tiranisë dhe demokracisë, dhe ne do ta fitojmë atë, siç e fituam në ‘94, dhe ne do të fitojmë atë siç e fituam në ‘98, kur i dhamë Shqipërisë dhe shqiptarëve përmes […]
Leonard Veizi vjen në këtë roman pas një përvoje në prozë të shkurtër. Këto tregime që zgjaten deri në kufijtë e novelave janë përpjekje dhe dëshmi të një gërmuesi subjektesh dhe personazhesh të cilat e kanë qejf fundin e skajshëm, që shkojnë mundimshëm, por të sigurt në destinin e tyre. Janë fate njerëzore të cilat përpiqen të mbijetojnë nën petkun e një depresioni social, e një pikëpamjeje kaotike për jetën.
Dyzet vjet nga dalja prej paktit të Varshavës, Shqipëria, dikur vendi më i izoluar, është ftuar për të hyrë në Nato. Në të njëjtën kohë Fifa, e pezullon përkohësisht. Në sport dhe në politikë ka standarte të ndryshme.
Në një faqe interneti gjeta shkrimin tim “Ku po na çon marëveshja PD - PS” me titull të ndryshuar: “Drejt një kapitalizmi autoritar të tipit Putin”. Ky ndryshim kishte shkaktuar një debat midis disa komentuesve, nëse ishte apo jo ky konkluzioni i shkrimit. Duhet ta pranoj se ideja vetëm sa është skicuar dhe lexuesit kanë të drejtë të ngatërrohen. Po përpiqem me këtë shkrim të sqaroj më mirë se çfarë kam dashur të them. Nga Fatos Lubonja.
“Zoti Kryeministër! Dyfisho pensionet sipas premtimit”, “Jo! Privatizimeve pa kriter”, “Paga e dinjitet për policinë e burgjeve”, “Qeveritarë! Mendoni për njerëzit që janë të sëmurë dhe të papunë”, “Të rritet buxheti i shtetit për arsimin”, “Arsim cilësorë publik. Shanse të barabarta”
Në njëorëshin që kam në dispozicion, lahem, thahem, lyhem, parfumosem, paketohem me fustan, me geta e me perla, bëj një fotografi që t’ia çoj sime mëje, që gati pëson paralizë faciale kur më sheh me fundin dhe bluzën e preferuar që i vesh sporadikisht prej pesë vjetësh, dhe nisem të marr trenin për në Lozanë. Takoj Maria Magdalenën në stacion, shkëmbejmë të rejat e fundit në tren dhe ndërkaq duket liqeni që na i qep gojët respektive…
