Me modernitetin, ne kemi hyrë në epokën e prodhimit të tjetrit. Qëllimi nuk është më ta vrasësh tjetrin, ta përlash, ta joshësh, të matesh me të, ta duash apo ta urresh, por së pari dhe mbi të gjitha është ta prodhosh. Ai nuk është më objekt pasioni, por objekt prodhimi. Ndoshta, në përveçsinë e tij të pareduktueshme, Tjetra është bërë e rrezikshme apo e padurueshme dhe joshja e saj duhet të ekzorcizohet.

….”Nuk mund të na urdhërosh nese ne te harrojme”, dhe me magjine e tij, bëri që të gjithë ta hiqnin nga kujtesa ….

Dënimin me vdekje, Europa e civilizuar e ka hequr tashmë prej kohësh nga faqet e legjislacionit, dhe e konsideron një barbari, edhe kur i dënuari është një diktator ose kriminel si Sadam Hysejni.

Është kjo një fitore,për të gjithë ata persona që kanë zgjedhur që te mos influencohen nga sistemi i parafabrikuar i mediave partiake, por që ndeshin opinionet e tyre, përditë, dhe në mënyrë civile me mijëra njerëz qe e mendojne ndryshe nga ne.

Nese emri i Grigori Perleman mund t’i vije ndermend ndonjerit prej jush, eshte sepse u permend ne gazetat dhe revistat e gjithe botes, per zgjidhjen e konxhetures se Poincarè(shikoni wikipedia-n).

Pa dashur qe ky shkrim te ndeze diskutime te kota mbi besimin fetar te njeres apo tjetres ngjyre dhe te besimit apo mosbesimit fetar, do te doja t’ju paraqisja disa pjese te nje interviste,te njerit prej filozofeve me te medhenj bashkekohere italiane Massimo Cacciari.

….dhe tani nje lajm qe po te mos kish ndodhur me te vertete,do te kujtonim se vjen nga mesjeta….