In Memoriam
Fëmijët e epokës
Ne jemi fëmijët e epokës,
epoka është politike.
Të gjitha të tuat, tonat, tuajat
aktivitete të përditshme a të përnatshme
janë aktivitete politike.
Do apo s’do
genet e tu kanë një të kaluar politike
lëkura jote një ngjyrë politike
sytë e tu një aspekt politik.
Fjalët e tua kanë një jehonë
heshtjet e tua një domethënie
sidoqoftë politike.
Edhe nëpër fusha dhe pyje
ti bën hapa politikë
mbi një bazë politike.
Dhe politike janë edhe poezitë apolitike,
atje lart ndiçon hëna
që nuk është më një objekt hënor.
Të jesh a të mos jesh, është çështja.
Çfarë çështje?, përgjigju mik i dashur.
Një çështje politike.
Ti madje s’ke as nevojë të jesh njeri
për të fituar rëndësi politike.
Të mjafton të jesh naftë,
prodhim i ushqyeshëm apo edhe lëndë e riciklueshme.
Qoftë edhe një tryezë negociatash
për formën e së cilës kanë debatuar me muaj:
në ç’tryezë, rrumbullake apo katrore,
duhet të diskutojmë për jetën dhe vdekjen?
Ndërkohë njerëzit vdisnin,
kafshët ngordhnin,
shtëpitë digjeshin
dhe fushat mbusheshin me driza
si në epokat e qëmotshme
dhe më pak politike.
***
Stacion
Mosmbërritja ime në qytetin N
ndodhi përpikërisht.
Të kisha lajmëruar
me një letër të padërguar.
Ti nuk erdhe në kohë
tamam siç qe parashikuar.
Treni mbërriti në skelën numër tre.
Trumba njerëzish zbritën.
Mungesa e personit tim
ndoqi turmën deri tek dalja.
Disa gra
zunë vendin tim
në atë ecje të ngutur.
Njërën prej tyre e priti
një person i panjohur për mua,
por sakaq i njohur prej saj.
Ata shkëmbyen një puthje
që s’ishte për buzët tona,
ndërkohë që humbi
një valixhe që s’ishte e imja.
Stacioni i trenit të qytetit N
e mori provimin e ekzistencës objektive.
Gjithçka ndodhej në vendin e vet.
Dhe çdo hollësi lëvizte
mbi shina të paracaktuara.
Madje edhe takimi
ndodhi.
Por pa praninë tonë.
Në parajsën e humbur
të mundësisë.
Tjetërkund. Tjetërkund.
Ç’muzikë te kjo fjalë.
Përktheu: Alket Çani
Mehr Licht
9 Komente
Femije te epokes jemi, domosdo kafshe politike.
"Jeni ju, pa jemi ne..."
RIP, beautiful LADY!
The Three Oddest Words
When I pronounce the word Future,
the first syllable already belongs to the past.
When I pronounce the word Silence,
I destroy it.
When I pronounce the word Nothing,
I make something no non-being can hold.
By Wislawa Szymborska
Translated by S. Baranczak & C. Cavanagh
E lexova dje. Vdiqen te gjithe
.
E mbaja mend qe isha perpjekur nje here.
Disave u pëlqen poezia
(W. S.)
Disave
domethënë jo të gjithëve.
E as shumicës jo, por pakicës,
Pa llogaritur shkollat, ku është me detyrim;
Edhe vetë poetët,
numërohen ndoshta dy në një mijë.
U pëlqen,
porse u pëlqen edhe gjella me lëng,
u pëlqejnë komplimentet dhe ngjyra e kaltër,
u pëlqen një shall i vjetër,
u pëlqen të thonë fjalën e fundit,
u pëlqen të përkëdhelin qenin.
Poezia –
vallë ç’është poezia?
Më shumë se një përgjigje e paqartë
është dhënë për të.
Por unë s’e di, s’e di dhe kapem pas kësaj
siç mbështetem pas tubit shkallëve.
Hem. Tani qe e shikoj me pelqen me shume varianti "Disa e pelqejne poezine" me gjithe ndryshimet qe sjell ne strofa.
Nje qe me pelqen shume:
Hatred
Look, how spry she still is,
how well she holds up:
hatred, in our century.
How lithely she takes high hurdles.
How easy for her to pounce, to seize.
She is not like the other feelings.
At once older and younger than they.
She alone gives birth to causes
which rouse her to life.
If she sleeps, it's never for eternity.
Insomnia doesn't take away but gives her strength.
Religion or no religion
-- as long as she's in the running
Motherland or no-man's land
-- as long as she's in the race.
Even justice suffices at first.
After that she speeds off on her own
Hatred. Hatred.
The grimace of love's ecstasy
twists her face.
Oh, those other feelings,
so sickly and sluggish.
Since when could brotherhood
count on milling crowds?
Was compassion ever first across the finish line?
How many followers does doubt command?
Only hatred commands, for hatred knows her stuff.
Smart, able, hard working.
Need we say how many songs she has written.
How many pages of history she has numbered.
How many human carpets she has unrolled,
over how many plazas and stadiums.
Let's be honest:
Hatred can create beauty.
Marvelous are her fire-glows, in deep night.
Clouds of smoke most beautiful, in rosy dawn.
It's hard to deny ruins their pathos
and not to see bawdy humor
in the stout column lording it over them.
She is a master of contrast
between clatter and silence,
red blood and white snow.
Above all the image of a clean-shaven torturer
standing over his defiled victim
never bores her.
She is always ready for new tasks.
If she has to wait, she waits.
They say hatred is blind. Blind?
With eyes sharp as a sniper's,
she looks bravely into the future
-- she alone.
Falenderim
U detyrohem shumë
atyre që nuk dua.
Lehtësimin me të cilin pranoj
që të rrinë më pranë një tjetri.
Gëzimin që s’jam unë
ujku i qingjave të tyre.
Ndjehem në paqe me ta
dhe e lirë me ta,
e këtë dashuria nuk mund ta japë,
as ta marrë.
Nuk i pres
sa tek dera - tek dritarja
E durueshme
thuajse si një orë diellore,
e kuptoj
atë çka dashuria nuk kupton,
fal
atë çka dashuria s’do ta falte kurrë.
Prej një takimi tek një pusullë
s’kalon një përjetësi,
por veç ca ditë a javë.
Udhëtimet me ta shkojnë përherë mirë,
Koncertet dëgjohen gjer në fund,
Katedralet vizitohen,
Peisazhet të kulluara.
Dhe kur na ndajnë
shtatë male e lumenj,
janë veç male e lumenj
që gjenden në çdo atlas.
Është merita e tyre
në jetoj në tre dimensione,
në një hapësire jo lirike dhe jo retorike,
me një horizont të lëvizshëm, ndaj të vërtetë.
Ata vetë nuk e dinë
sa mbajnë në duart bosh.
“nuk ju detyrohem atyre për asgjë ”
-do të thoshte dashuria
mbi këtë çështje të hapur.
Stacioni
Mbërritja ime në qytetin N.
ndodhi fiks në orar.
Ti pate qenë lajmëruar
me një letër të padërguar.
Ishe në kohë për të mos ardhur
në orën e parashikuar.
Treni mbërriti në binarin e tretë.
Zbritën shumë njerëz.
Mosqenia e vetes sime
drejtohej daljes mes turmës.
Ca gra më zëvendësuan
nxitimthi
në ngut e sipër.
Njërës i doli përpara
dikush që s’e njihja,
por ajo e njohu
sakaq.
Shkëmbyen
një puthje jo tonën,
ndërkaq humbi
një valixhe jo imja.
Stacioni i qytetit N.
e kaloi paq provën
e ekzistencës objektive.
Gjithësia ishte në vend të vet,
Hollësitë lëviznin
nëpër binarët e caktuar.
Ndodhi madje
dhe takimi i paralajmëruar.
Jo ne praninë tonë.
Në parajsën e humbur
të gjasave.
Gjetkë.
Gjetkë.
ç'jehonë të voglat fjalë.
http://kurrkund.blogspot.com/2011/09/dy-...
Jane edhe disa poezi te tjera.Vecanerisht ''Bisede me Gurin'' apo ajo me te Verber....
Conversation With A Stone - by Wislawa Szymborska
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I want to enter your insides,
have a look round,
breathe my fill of you."
"Go away," says the stone.
"I'm shut tight.
Even if you break me to pieces,
we'll all still be closed.
You can grind us to sand,
we still won't let you in."
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I've come out of pure curiosity.
Only life can quench it.
I mean to stroll through your palace,
then go calling on a leaf, a drop of water.
I don't have much time.
My mortality should touch you."
"I'm made of stone," says the stone,
"and must therefore keep a straight face.
Go away.
I don't have the muscles to laugh."
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I hear you have great empty halls inside you,
unseen, their beauty in vain,
soundless, not echoing anyone's steps.
Admit you don't know them well yourself."
"Great and empty, true enough," says the stone,
"but there isn't any room.
Beautiful, perhaps, but not to the taste
of your poor senses.
You may get to know me, but you'll never know me through.
My whole surface is turned toward you,
all my insides turned away."
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I don't seek refuge for eternity.
I'm not unhappy.
I'm not homeless.
My world is worth returning to.
I'll enter and exit empty-handed.
And my proof I was there
will be only words,
which no one will believe."
"You shall not enter," says the stone.
"You lack the sense of taking part.
No other sense can make up for your missing sense of taking part.
Even sight heightened to become all-seeing
will do you no good without a sense of taking part.
You shall not enter, you have only a sense of what that sense should be,
only its seed, imagination."
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I haven't got two thousand centuries,
so let me come under your roof."
"If you don't believe me," says the stone,
"just ask the leaf, it will tell you the same.
Ask a drop of water, it will say what the leaf has said.
And, finally, ask a hair from your own head.
I am bursting with laughter, yes, laughter, vast laughter,
although I don't know how to laugh."
I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in."
"I don't have a door," says the stone.
The suicide's room
I'll bet you think the room was empty.
Wrong. There were three chairs with sturdy backs.
A lamp, good for fighting the dark.
A desk, and on the desk a wallet, some newspapers.
A carefree Buddha and a worried Christ.
Seven lucky elephants, a notebook in a drawer.
You think our addresses weren't in it?
No books, no pictures, no records, you guess?
Wrong. A comforting trumpet poised in black hands.
Saskia and her cordial little flower.
Joy the spark of gods.
Odysseus stretched on the shelf in life-giving sleep
after the labors of Book Five.
The moralists
with the golden syllables of their names
inscribed on finely tanned spines.
Next to them, the politicians braced their backs.
No way out? But what about the door?
No prospects? The window had other views.
His glasses
lay on the windowsill.
And one fly buzzed---that is, was still alive.
You think at least the note tell us something.
But what if I say there was no note---
and he had so many friends, but all of us fit neatly
inside the empty envelope propped up against a cup.