Borges dhe unë

Borges dhe unë

Atij tjetrit, Borges-it, i ndodhin këto gjëra. Unë eci në Buenos Aires, ndaloj ndoshta mekanikisht për të vështruar kubenë e një treme dhe kangjellat e një oborri. Lajmet e reja për Borges-it i marr vesh me anë të postës e shikoj emrin e tij në një listë profesorësh apo në një fjalor biografik. Më pëlqejnë orët me rërë, planisferat, tipografia e shekullit të XVIII, shija e kafes dhe proza e Stevenson-it : tjetri i ndan këto preferenca, por në një mënyrë vanitoze që i jep cilësitë e një aktori. Do të ishte e tepruar të pretendosh se marrdhënia jona është armiqësore. Unë jetoj dhe endem me qëllim që Borges të thurë letërsinë e tij dhe kjo letërsi më justifikon. E them më kënaqësi se ai ka realizuar disa faqe me vlerë, por këto faqe s’mund të më shpëtojnë mua, sepse padyshim ajo që është e mirë nuk i përket askujt, madje as atij, tjetrit, por gjuhës dhe traditës. Fundi i fundit, unë jam i dënuar që të zhdukem, përfundimidht, dhe vetën një çast i imi do të ketë fatin që të mbijetojë tek tjetri. Pak nga pak ja lejoj të gjitha edhe pse e shoh maninë e tij për të fallsifikuar e zmadhuar çdo gjë. Spinoza e kuptojë që gjërat kërkojnë të qëndrojnë në gjendjen e tyre ; guri kërkon që të jetë përjetësisht gurë dhe tigri një tigër. Unë dua të qëndroj tek Borges-i, jo në veten time (nëse jam dikush). Por e shoh veten më pak në librat e tij se në shumë të tjerë apo në tingëllimën e dhembshme të një kitare. Vite më parë provova që të çlirohem prej tij dhe kalova nga mitologjitë e lagjeve të varfëra  në lojrat me kohën dhe pafundësinë, por tani këto lojra i përkasin Borges-it dhe do të më duhet që të imagjinoj tjetër gjë. Kështu, jeta ime është një arrati ku humb gjithshka dhe ku gjithshka shkon në harresë, apo tek tjetri.

Nuk e di cili nga ne të dy shkruan këtë faqe.

Jorges Luis Borges