10000 ditë e gjysma netë,
Më duhet të ha, të pi, të fle,
Mbesin vetëm disa vjet,
Për të kuptuar ç`jam, ç´je

Ky hiç i pafund më përkund
më tund, më shkund, më mund,
E derisa të lëshohem fare,
të zgjidhem, thërmohem e thahem
duhen ca vjet, ndoshta jetë

Kohë nuk ka, se koha s`është,
Ajo që sheh tashmë ka ndodhur
është e thjeshtë, tepër e thjeshtë
veç hap e mbyll sytë e lodhur

Edhe 10000 ditë e do jem
mbase në parajsën e rradhës
duke luajtur me Zotin kukamfshehti,
duke u zënë me Enverin në ferr kush të flejë sipër,
a prapë këtu, rilindur kafshë, peshk , njeri,
( ndoshta gjithshka ndodh përsëri, lutemi që jo!)
ose nuk do jem, domethënë thjesht hiç,
ide kjo po aq absurde sa të parat
tjetër mundësi nuk rrok më mendja

10000 ditë më parë ndërtoja shtëpinë
sipas stilit te kohës me dekorime,
kollona, dhoma të larta, oxhak,
portë të madhe, disi pompoze,
kur erdhën të huajt e më morën,
më shitën në treg të skllevërve,
ku më bleu një i panjohur,
të cilit i shërbeva ca kohë
derisa filloi lufta e veriu fitoi

Tani jam e nuk jam këtu,
Fantazëm ne mjegull,
Prag që kapërcej çdo çast,
Nuk di ku hyj e ku dal,
Kyç që hapet nga të dy krahët,
nga brenda e nga jashtë,
ku syri i rojes ndeshet me atë
të burgosurit, ku çelësi
nuk jam unë e vetëm kahu
i lëvizjes, nga vdekja në jetë
apo anasjelltas nuk është
doemos nga hiçi në gjithshka

Është një derë e mbyllur
në fund të shtegut, e di,
Ca shkallë që të çojnë lart,
Ato nuk i kam ngjitur kurrë,
Ca shkallë që të çojne poshtë,
Ato po, i kam zbritur

Kam një jetë mbyllur në këtë kullë,
Në anën tjetër të presin
me një liber të hollë në dorë,
Gjithshka u bë është shkruar brenda,
Është veç një rrokje,
Nje klithme e shkurter,
Diçka si ah apo oh

Kjo ish kuptimi i së tërës?
-do pyesesh pak i hutuar
Po- do të thonë, ose ehe, ose jo,
Ca mundesi ka e vërteta, dy a tre,
Do qash hidhur, do qeshësh, ose do heshtësh
Derisa të hapet dera e dikush tjetër të hyje…
Eh, kush më kupton nuk ka pse më lexon,
Veç nëse gjetja e binjakut i bëhet dëshmi e vetes
sikurse pasqyra më deshmon se jam,
Syte në vrimë shohin atë film që shfaqet
e jo atë që duan, urdhëri nuk vonon, krisma,
dera hapet, hyn roja e të sjell gjellën,
gjellën me mish të vetes

Isha rrugë e gjerë me makina e njerëz,
shkonin shpejt, shkoja dhe unë, ku?
Lypës, kalimtar si mendim, apo dhe makinë
që dëshirat ngasin, ëndrra në bagazh,
ndërtesa, ura, vende, mërgim, ku?
Ku shkoja? Në hartë viza, kthesa, po sferë
është bota, sferë mendja, kthehesh në mitër,
shtrihesh, të shkelin këmbët, rrotat, vdes, ku?

Si shkohet ketu?- pyesin turistët,
Vishi sytë mprapsht, eja në shtëpi bir,
djepi e varri, ky është atdheu, mërgimi,
prangë e rrugës, bebëz që zmadhohet
në terr, fryhet nga foshnje që rritet,
Kush të mbarsi ty dëshirë qorre për
të shkuar tutje? Unë? Kush është ky?
Minotauri në labirinth që pret të vijë
turisti e ta pyese për udhën. Filli
që të mban lidhur me mitrën, hiçin,
Ku?- Mprapsht në fillim!

Qielli është brenda , zemër e kaltër
rreh, shfryn e buçet ajër, frymë, zjarr,
Dheu dridhet, harliset, mbulohet, bari
e vesh, flokë bore, gjethe, e gjithfarë
formash, vdekur, gjallë, lëshojnë rrathë
si gurë ne pellg, fjollë e tymit tretet,
bardhë, dikush ecën e ti thjesht e sheh,
dëshmitar i ngjarjes, ndodh diçka, po çfarë?
Hiç, në dalje të urojnë mirëseardhjen…