florenskij1024×682 69.1 KB

Meqë në shkrimin e mëparshën përmenda at Pavël Florenskij si shembull për të ilustruar absurdin e konfliktit universal midis fan të Dostojevskit dhe fan të Tolstoit, sjell shkrimin e parë që kam shkruar në Peshk (në Peshkun e vjetër) për t’i bërë nderin tamam kësaj figure vërtet legjendare dhe të pashoqe në historinë e disidencës antikomuniste. Një rrugë e dy punë: njëkohësisht tregoj se edhe figurat më madhështore dhe më fisnike të njerzimit mund të gabojnë në vlersimin e kolegëve të tyre, për më tepër - si në rastin në fjalë - edhe kur kanë pothuajse të njëjtin vizion për botën. Florenskij rrëfen se Dostojevskij e bezdiste si shkrimtar; në raftet e bibliotekës të familjes së tij, të trashëguar që para Revolucionit (familje intelektualësh brez mbas brezi), Dostojevskij nuk figuronte në mënyrë të natyrshme, nuk vihej re nëse ekzistonte, askush në familje nuk e përmendte as për emër, dmth nuk vihej fare në hesap në mënyrë të pavetëdijëshme; pra thjeshtë shpërfillej, “çensurohej” me shpërfillje.

“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”

Florenskij, fati i gjenisë

(botuar në 24 Prill 2015)

Fati i madhështisë është vuajtja, ajo e shkaktuar nga bota e jashtme dhe vuajtja e brendshme. (…). Duket qartë se bota është bërë në mënyrë të tillë që nuk mund t’i dhurohet asgjë pa e paguar me vuajtje dhe përndjekje. Dhe sa më pa interes është dhurata, aq më pa shpirt do jenë përndjekjet dhe më mizore vuajtjet. (…). Madhështia, për vetë natyrën e saj e të qenurit dhuratë, duhet paguar me gjak - Florenskij.

Shembulli më i mirë që demaskon si falsitet klishenë moderne e papajtueshmërisë midis shkencës dhe fesë është Pavël Florenskij, me zanat prift ortodoks (edhe baba i pesë fëmijëve), njëkohësisht edhe matematikan, fizikant, inxhinier, filozof, teolog, epistemolog, teoricien dhe historian i artit e i filozofisë së gjuhës, simbolizmit, semiotikës, antropologjisë, politikës, e kushedi se çfarë tjeter, akoma pak i njohur në perëndim, megjithse i quajtur me plot të drejte Paskali rus ose Leonardo da Vinçi i Rusisë. Sipas tij vullneti ose dëshirimi i kuptimit të reales nuk shterohet dhe nuk kufizohet në trajtimin e vetëm një disipline të veçantë të fushës së njohjes, por i përfshin të gjitha, sepse çdonjëra prej tyre, në sajë të mjeteve të veta, merr pjesë në aventurën e njohjelogjisë.

Vetkuptohet përse në Shqiperi njohja për këtë kampion dhjetëgarist të kulturës moderne është baraz zero me xhufkë (guglli shqip jep zero informacion për termin “florenskij”). Si binom tejet shqetsues prift-shkencëtar (leksionet në katedra universitare i jipte veshur si prift) që përgënjeshtronte për së gjalli edhe si figure ideologjinë e regjimit që besimi ishte vetëm injorancë obskurantiste mesjetare, u arrestua dy herë nga regjimi komunist (i arrestuar dhe i dënuar me 6 muaj burg edhe nga regjimi carist, por liruar pa e kryer dënimin), më pas pushkatuar në gulag në vitin 1937, mbasi regjimi e kishte shtrydhur mirë e mirë dhe pire krejt lëngun si kërkues shumë premtues. “Priftin-shkencëtar” e detyruan “politiksat-shkencetare” të punonte si kërkues dhe projektues për elektrifikimin e Rusisë, për mineralet, për radioaktivitetin, ndërtimin e fabrikave të materialëve plastikë, studimin e rezistencës së materialeve, për standardizimin e termave teknike dhe shkrimin e tekstit të 127 zërave të Enciklopedisë së Madhe Ruse. Funksionimi i artilerisë në acarin e jashtëzakonshëm përgjatë rrethimit të Moskës (ngjarje vendimtare për fatet e luftës së II botërore) i detyrohet zbulimit të Florenskit të një vaji special anti-ngrirje për trasformatorët e tensionit të lartë në klima veriore acari siberian. Deri edhe i burgosur në gulag Florenskij ndërtoi një impjant teknologjik novator për të përftuar elementin jod nga algat e detit. Gjyshja e tij u shpreh më vonë se shyqyr që ai vdiq sepse patjetër do ta detyronin të punonte për bombën atomike. Florenskij profetizoi natyren pitagorike të shkencës moderne si domosdoshmëri e matematikës për të kuptuar dhe konceptuar realitetin; në esenë e tij Numrat pitagorikë, theksoi se është në zhvillim e sipër një revolucion “i paparë në historinë e mendimit njerëzor”. Në shkrimin Projektimi i organeve, Florenskij tregon se ekziston një lidhje e thellë mes trupit të njeriut dhe veglave të përdorura prej tij, një lloj lidhje midis të brendëshmes organike dhe të jashtmes teknike inorganike, pra që në vitin 1922 parashikoi arritjet e sotme në bio-teknologji. Gjithashtu vlen për tu shënuar se frekuentoi ambientet avangardiste te Moskës para-revolucionare dhe mbajti leksione në shkollat avangardiste post-revolucionare (leksionet jane përmbledhur në librin Hapësira dhe koha në art). Veprat kinematografike të Tarkovskit dhe Sokurovit (dhe shume te tjere me pak te njohur në Perëndim) nuk kuptohen dhe nuk do të ekzistonin pa esetë dhe studimet e Florenskit për ikonën dhe konceptin bazë perspektivë e përmbysur. Vepra e tij poliedrike ka per leitmotiv qendror raportin e ndërsjellte noumen-fenomen dhe identifikimin e noumenit me fenomenin:

Çfarë kam bërë tërë jetën time? Kam soditur botën si një e tërë, si një kuadër dhe një realitet kompakt, por në çdo fazë të jetës sime parë nga një pikë e përcaktuar. Gjithë jetën time kam menduar, në thelb, për vetëm një gjë: marrëdhënia midis fenomenit dhe noumenit, përtërimin e noumenit në fenomen, të manifestimit të tij, të mishërimit të tij.

Vepra e tij, si edhe personi i tij, ishte krejt kundrarryme, kundër idealiste dhe kunder materialiste, meqë kishte ambicje sintetike, unifikuese dhe integrale:

Pozitivizmi me neveriste, por jo më pak me neveriste metafizika abstrakte. Kërkoja të shihja shpirtin, por dëshiroja ta shihja të mishëruar.

Florenskij lindet në Azerbajxhan, i ati (inxhinier në ndërtimin e hekurudhes transkaukaziane) dhe e ëma e tij (me origjine familje fisnike armene) ishin laikë dhe me kulturë të theksuar pozitiviste, krejt indiferentë për problemet fetare. Vitet e para të rinisë së tij i kaloi në natyrën e ashpër, pasionuese dhe katundare të Kaukazit, ndikuar dhe deri edhe kushtezuar prej saj:

Bindjet e mia shkencore dhe filozofike të mëpastajme nuk vinin nga librat e filozofisë - që, përveç disa përjashtimeve të ralla i lexoja me pak dëshirë - por nga vëzhgimet e mia si fëmijë, dhe sidomos nga lloji i peisazhit në të cilën isha rritur.

Botkuptimit shkencor, që Florenskij e shihte të mishëruar tek i ati i tij, ai i kundërvinte botkuptimin e fëmijërisë tij, pra botkuptimin përrallor:

Në konceptimin e babait tim ideja e vazhdimësisë ishte ledhi mbrojtës dhe fokusi i botëkuptimit shkencor të botës, të shkencizmit, ndërsa shpirti i përrallës, sipas tij, ishte ideja e kundërt: pavazhdimsia.

(Florenskij quante vazhdimsinë, lex continuitatis”, si rast i veçantë i pavazhdimsisë, kjo e fundit nje ide revolucionare mishëruar në “teorinë e bashkësive” të Kantorit)

Pra ekzistojnë edhe mënyra prodhuese, pa qenë kriminale, për t’i’u kundërvënë atit:

Në perceptimin miturak përparësia e gjërave në hapësirë ​​e bën botën shumë më të ndërlikuar (artikulluar) se sa është për një të rritur. (…) Kuptimi shkencor i botës zbeh diferencën e jashtme midis fenomeneve, duke i bërë ata të huaj për njëri-tjetrin deri edhe kur ata janë cilësisht të njëjtë, dhe në këtë mënyrë bota, privuar nga një shumëllojshmëri gjalluese, jo vetëm që nuk unifikohet, por përkundrazi shpërbëhet. Perceptimi miturak tejkalon fragmentimin e botës nga brënda.

Njerzit e kohëve moderne, që prej kohës së Rilindjes, vuajnë gjithnjë e më tepër nga sëmundja e besimit në sistem, duke zëvendësuar gabim ndjeshmërine ndaj realitetin me formula abstrakte, të cilat nuk funksionojnë më si simbole të realitetit, por e zëvendësojnë atë. Pra, njerëzimi zhytet ne iluzionizëm dhe në vakum duke humbur kontaktin me botën, gjë që pashmangshëm e shpie në mërzi, shkurajim, skepticizëm brerës, mungesë e bonsensit. Një skemë, përsa skemë në vetvete, nëse pa kontroll nga perceptimi i gjallë i botës, nuk ja vlen as të merret seriozisht: çfardo skemë mund të jetë e bukur, dmth e mirë strukturuar në vetvete. Por vizioni i botës nuk është loja e shahut, nuk është ndërtim i skemave boshe, pa mbështetjen e përvojës dhe pa synuar vendosmërisht jetën. Sado mjeshtërisht të mund jetë strukturuar në vetvete, pa këto baza dhe pa këtë qëllim, çdo skemë është e pavlefshme. Për këtë arsye besoj se është absolutisht e nevojshme për të grumbulluar që në moshë të re një perceptim konkret të botës, dhe vetëm në moshën e vonë të pjekurisë t’i jipet formë.

Kisha lindur dhe isha rritur duke besuar në mendimin shkencor. Nuk njihja forma te tjera mendimi dhe e shihja si gje afërmendsh natyrshëm, gjithçka që tejkalonte caqet e shkencës ishte një gënjeshtër evidente.

Pra operacioni modern shkencist është kryer duke sakrifikuar realitetin e ekzistencës së kësaj dhe asaj botë, dmth vizionin fetar. Edhe për çështjen fetare vizioni i Florenskij është ekumenik, përgjithsues dhe gjithëpërqafues:

Nuk ekzistojnë fe, por ekziston Feja. Feja ndryshon vazhdimisht fytyrën njerëzimit, dhe gjithmonë e ndryshme është vlera e saj në fytyrëngjashmëritë e ndryshme të saj. Forcat që e formojnë atë janë të ngjashme.

Sipas Florenskij feja nuk ka për qëllim aspak të ndërtojë rregulla ose modele të përgjithshme të jetës, por që gjithçka të kontribuojnë në shërbim të njerzimit konkret dhe gjallësor me qëllim që ta bëjë një komunitet të plotësuar nëpërmjet marrdhëniesh të thella dhe komplekse. Për Florenskij-n veçantia e fesë shkon përtej krishterimit historik sepse mëton të bëhet stimul për bashkim dhe realizimin e tij konkret, e aspak si fe e caktuar me vlerë në vetvete. Për këtë arsye, plus herezinë e Sofisë, Florenskij është parë shtrëmbër edhe nga kisha zyrtare. Fakti është se, megjith meritën e tij të padiskutueshme si martir fetar, akoma nuk është kanonizuar si shenjtor.

Megjith përndjekjen e vazhdueshme Florenskij refuzoi të ndjekë shembullin e kolegëve që morën udhët e kurbetit për shkak të ideve tyre të papranueshme prej regjimit, për t’i qëndruar fatit të popullit të tij sido që të vinte puna. Në vitin 1922, kur intelektualëve rusë kundërregjimit ju dha mundësia e fundit për të emigruar me gjithë familje, Florenskij, i lutur të emigrojë, preferoi të qëndrojë me të vetët në vend të vet. Në hetuesinë e arrestimit të parë (1928) deklaroi me indiference dhe ironi se pak a shume i ishte besnik autoritetit sovjetik po njësoj si kishte respektuar fuqinë e Carit, sepse autoriteti i vërtetë që duhet bindur, është autoriteti hyjnor. Kur ishte i burgosur në Siberi (1934), shteti Çekosllovak kërkoi lirimin dhe emigrimin e tij Çeki, të cilin Bashkimi Sovjetik ishte i gatshem t’ja jipte, por përgjigja e Florenskij ishte: “gjithsekushi duhet të jetë i lumtur me fatin që i është dhënë”.

Për më tepër, në përputhje me modelin e tij, mori mbi vete vullnetarisht dhe me vetëdije të plotë se çfarë po bënte akuzën false për konspiracion ndërkombëtar kundër rregjimit, vetëm për të shpëtuar nga vdekja e sigurtë disa të mjerë të akuzuar, të cilët në fakt as nuk i njihte se cilët ishin. Pra vdiq, ashtu siç edhe jetoi:

Kanë ekzistuar njerëz të drejtë (të drejtët) që kanë ndjerë me mendjehollësi të veçantë të keqen dhe mëkatin të pranishëm në botë, dhe që në ndërgjegjen e tyre nuk kanë ndarë veten nga ky korrupsion; me dhimbje të madhe kanë marrë mbi vete përgjegjësinë e mëkatit të të gjithëve, sikur të ishte mëkati i tyre personal, shtyrë nga fuqia e papërballueshme e strukturës së veçantë të personalitetit të tyre.

Nuk jam as i bindur që edhe e ardhmja do të pranojë mendimin tim, sepse, kur e ardhmja do të arrijë në të njëjtën pikë, do ta bëjë me gjuhën e vet dhe qasjen e vet. Në fund të fundit është një ngushëllim i varfër të mendohet se kur e ardhmja, nisur nga e kundërta, do të vijë në të njëjtat përfundime, do të thonë: "Me sa duket, në vitin 1937 një farë filan-fistek kishte formuluar të njëjtat ide, por në një gjuhë tashmë të kapërcyer për ne. Është e habitshme se si në atë kohë mund të arrihej në përfundimet tona”. Dhe ndoshta do të themelojnë edhe një përvjetor apo një përkujtesë, të cilat në mos tjetër do të më bëjnë të qesh.

Nuk di të ketë ironizuar njeri në këtë mënyrë, në këtë nivel dhe me këtë autoritet indiferencën kriminale njerzore dhe memorialet e kujtesës mbas pilafit.

pjesën e mëparshme e gjeni këtu

Nuk është dhe aq problem që të vrasin bashkohorët dhe indiferenca tyre, e vërtetë ose e shtirur, sa është problem mumja jote që do të fabrikojnë pasardhësit.

Ata që nuk shpresojnë në një jetë tjetër janë vdekur deri edhe në këtë jetë - Goethe

Ata që shpresojnë në një jetë tjetër kanë vdekur edhe në këtë jetë - intelektuali i shquar

Përgjigjet e dhëna, nga fetuse të intervistuar në barkun e mamasë, janë të kushtëzuara nga cilësia dhe sasia e lëngut amiotik - i Modhi

Arti është mbivlerë e materializuar në para.

Vuajtja të bën të urtë (të ditur), por nuk të bën prodhues; lumturia të bën prodhues.

Domenthënia më e thellë dhe më e vyer e të qenurit prind është mundësia për të përjetuar përsëri fëmijninë tënde në mënyrë të vetëdijshme.

Vuajtjet e shumta te shkaterrojne ndjenjen e lumturise
marquez

Një psikiatre që përpiqej të shëronte pacientët e spitalit nëpërmjet ushtrimit të pikturës si terapi, tregon se para një peisazhi në natyrë që kishte në qendër një lis të madhështor shekullor, një pacient i bëri një pyetje çarmatosëse:
-E pse duhet pikturuar një pemë kur mjafton që ta shohim atë?

---

Mishërimi i fundit bashkëkohor i Van Gogut.

Nuk bëhet stan me lepuj, sikur nuk bëhet as bandë me çakenj që shqyhen midis tyre.

Ka rëndësi kryesore të kesh besim në vetvete, “të jesh vetvetja” - shprehje new-age tepër në modë -, por nuk mjafton sepse pjesërisht je edhe çfarë mendojnë të tjerët për ty.

Kalova lumin, të dhjefsha kalin.
E dhjera ra në lumë,
e mori ujët dhe e çoi në det.
Çfar bën në det, e ha në kripë.

Të mos bësh absolutisht asgjë është gjëja më e vështirë në botë, më e vështira dhe më intelektualja.
Oscar Wilde, Kritiku si artist

Oskari u përpoq të bënte hiçasgjë dhe dështoi?
Nuk merret vesh se cilët janë më budallenj: ata që janë me tamom kllufa apo ata që janë me të vërtetë të ditur?

Sa herë që lexoj diçka nga Wittgenstein, çfardo gjë, e gjej tepër shqetësues, absurd dhe të dështuar diskursin e tij filozofik në kërkim të së pamundurës, sikur çekiçi dëshiron të ngulë një gozhdë në bishti të tij. I tillë më duket tërë diskursi filozofik në përgjithësi; Witgenstein ka meritën që e çon diskursin në skaje duke e bërë të dukshëm fenomenin deri në dhëmbje koke.

Para ca ditësh komshiut që na ndan muri, i ndodhi një gjë e rëndë, por nuk kuptohej për qamet se çfar. Në shesh u ul një elikopter i ndihmës së shpejte, ta do mendja të pranishëm edhe karabinirët që hynin e dilnin të alarmuar në shtëpi bashkë me infermjerët me barrela, turma e spektatorëve kuriozë e pranishme si gjithnjë. Dukej që dikush kishte vdekur, por si, qysh e tek nuk kuptohej. Pyet njerin, pyet tjetrin, versionet ishin të ndryshme, celularët gjithashtu sillnin versione akoma më të ndryshme, deri dhe kriminale-seksuale. Për tu habit se sa shpejt ngjarja tani kumtohet në rrjet; gazetarët e jipin lajmin menjëherë megjithse ndodhen kilometra larg; shenjë tjetër që jetojmë në epokën e celularit. Kur versioni noir arriti kulmin: “burri vrau gruan e tij bashkë me fëmijën”, thashë:
-Fikni celularet para se të dëgjohet versioni: “një familje e tërë masakruar nga komshiu në gjendje raptusi”.

Kam afër si komshij një familje peruane, burrë e grua dhe kalamaj. Gjithë ditën prej apartamentit të tyre vjen nje potere e vazhdushme: të bërtitura në spanjisht, të gajasura, klithma të llahtarshme si kafshët e pyllit, muzikë amerike-latine në kupë të qiellit etj. Vite më parë atë e bir herë pas here qëlloheshin me grushte në publik, turinjtë gjithë gjak. Pastaj i biri nuk u pa më, doli që nuk ishte i tij, ishte bir i gruas që kishte tani, se më parë kishte pasur një grua tjetër. Pastaj një ditë u zhduk edhe gruaja, që ishte me barrë, dhe u duk një grua tjetër me tre kalamaj të saj (kushedi se të kujt ishin). Pastaj u zhduk peruani, dhe u duk një peruan tjetër me dy kalamaj.
Dmth prindët vazhdimisht duken dhe zhduken mbasi lënë ndonjë fëmijë si dëshmi historike që kanë qënë aty, dhe ajo çfarë mbetet përgjithmonë janë tullat e mureve dhe ideja platonike ose ideja metafizike e familjes, koncepti i familjes në vetvete; çdo gjë tjetër ndryshon në zhvillim të pandërprerë dialektik.

Sa më tepër kalon koha, dmth afrohet pleqëria, dekompozimi dhe kalimi në të përtejmen, ëndrrat e natës marrin më tepër konkretësi se realiteti.

Thelbi i diskursit demokratik përmblidhet në një frazë alabaku të dëgjuar në fillimet e demokracisë:
-Këta janë të gjithë bythqimët e Enver pederastit, por nuk kane faj këta, këta dun të zgjohet Enveri nga varri e t’ja fusi t’gjithve sa krahu!

ky eshte aplikimi ne politike i shiritit te Mobius
(Möbius strip - Wikipedia)

struktura e shprehjes si qeni qe kafshon bishtin e vet ne komentin me siper ilustrohet ne kete liber:

61x9qySMjzL658×1000 103 KB

Kush ushqehet me kërmë, kërmë do përfundojë.

-E ke lexuar librin e filanit?
-E pse ta lexoj? Mos është gjë libër i ndaluar që ta lexoj?

Një bir o është budalla dhe bën si babai i tij, dmth nënështrohet, ose ngre krye. Ka edhe një mundësi tjetër, por akoma nuk është koha.

Nëse shprehesh për politikë ose ndonjë disiplinë tjetër rrotull politikës: histori, letërsi, shkenca humane etj, intelektualit t’modh nuk i intereson fare çfar ke thënë si ide, hardware dhe software i kaplloqes tij punojnë intensivisht të zbulojnë se kujt agjenture ballkanike i përket, meqë je shprehur në këtë mënyrë.

Çdo njeri sado të jetë i zgjuar, i ditur dhe me karakter, sa është gjallë në këtë botë është fetus në barkun e nënës, pra i pakompletuar, është gjysmak nga mendja. Duhet vdekja si proçes kalimi në nivel më të lartë në dimensionin e të përtejmes, njësoj si vemja tranformohet në flutur, që personi të përmbushë përsosmërinë.
Fetusi në mitër të nënës ka nevojë për një standard jetese: përkujdesje, ushqim, komoditet etj (nënë e kalama njësoj), po ashtu edhe personi që jeton në mitrën e Nënës Tokë duhet të jetojë sipas një standardi fizik (ushqim , ajër, ujë) dhe shpirtëror (parime, dashuri). Mosrespektimi i këtyre standarteve, si në njërin rast ashtu dhe në tjetrin, lind fizikisht shtatanike dhe shpirtërisht handikapatë, si në këtë botë, ashtu dhe në botën tjetër.

Nuk eshte faji jot qe je mbyllur ne ato qe quhen “bubble”, problemi jane ato qe jane ndryshe nga ty. Ato jane armiqte. Sulmoji…

Roberto Saviano " Gridalo"

Materialisti dialektik:
-Ore ti po shef Hënën apo gishtin?
Idealisti metafizik:
-Jo, jo, po shof Hënën sepse gishti është i Marlonit, e për më tepër është gishti i mesit!

Shqipëria nga pikpamja providenciale, ose thënë ndryshe: nga pikpamja e gjendjes ekzistenciale në majë të piramidës së botkuptimit kulturor eltar, ndodhet akoma në turbullirën e as mish as peshk të epokës së Ramizit. Çfar ka ndodh më pas Ramizit, janë vetëm modernizma të bëra vaki në bazë të piramidës të skenës kulturore, plehra e të pëgëra të kulluara teposhtë nga maja për 35 vjet rresht.

Çakalli më i tmerrshëm është ai që nuk kafshon, por vetëm zbardh dhëmbët.

Mjafton që t’i shoh emrat Lacan, Sarter, Foucault, Derrida etj, që të kem zili analfabetët; ndërse kur dëgjoj pyetjen: “a i ke lexuar francezët?”, kam zili alabakët që nuk e kanë për gjë ta fusin me grusht turinjve.

Figura e disidentit është më e pabesë se e fuksit që gjithsesi i mbetej besnik regjimit. Dikur disidenti ishte i legjitimuar të përdorte dyfytyrsinë prej hallit, si e vetmja mundësi për të mbijetuar në një sistem që nuk lejonte asnjë alternativë ndaj qëndrimit zyrtar; dmth dyfytyrsia kishte një funksion të legjitimuar agjenturor 007. Sot, kur disidenti është i lavdëruar dhe në krye të vendit, dyfytyrsia i është bërë mënyre jetese standard, inerci e të kaluarës së lavdishme të njësitit guerril, që justifikon dyfytyrësinë, skizofreninë dhe pabesinë e rëndomtë njerzore, përherë e pranishme si konstante mbihistorike dhe metahistorike.
Dyfytyrsia quhet demokratike, njëfytyrsia quhet tiranike.

Vdekja ishte konkretisht e pranishme në tirani, kurse frika nga vdekja është e njëjtë në çdo kohë e sistem. Njerzit kane aq shume frike nga vdekja, sa ngatërrojne keq, deri identifikojnë, frikën nga vdekja me vdekjen.

korrikse, son tornato

Psikologjike do të thotë psikopatike.

Urbanistika e lagjeve të vjetra, aq të dashura për turistët, por jo për ata që i banojnë dhe i përdorojnë përditë: rrugica torturuese që sillen rrotull pa ditur se ku shkojnë, rrugë qorre pa kuptim, arkitektuara kapriçoze pa funksionalitet, porta dhe dritare si turinj që zgërdhihen etj, janë karikatura iracionale të subkonshit kolektiv të ndërtuara sipas logjikës së interesit të çastit që çirren, bërtasin, grinden, qajnë dhe gajasen si shpirtrat e munduar të padronëve të tyre: “ik er mushu anej se kjo është e imja!”, “s’ka ç’të duhet ty!”, “kur un të thashë ti nuk fole, tani maje me shnet!”, “oi oi oi!”, “ëëëëë”, “ahahaha!”, “hihihihi!” etj.

korrikse, ne rruge te tilla themelohen partitë qe ndertojne qytete me urbanistike racionale

Tirana u zgjodh si kryeqytet pikërisht sepse ishte një katund çfardo pa rëndësi e pa histori, si i vetmja mënyrë zgjidhjeje e sherrit midis përfaqsuesve të qyteteve me emer që hiqeshin sekushi më i lashtë e më me kulturë, njëri më kacup se tjetri.

Po njësoj dhe për të njëjtën arsye, në mbledhjen për formimin e Partisë Komuniste, ku u përleshën kryesitë e grupeve komunistë të qyteteve me traditë kulturore, u zgjodh sekretar një pjestar i panjohur i degës së grupit komunist të Korçës që vepronte në Tiranë.

Korrikse, a e kuptove pse Ai ja mballosi me vone superioreve me kulture qe e njihnin komunizmin me mire se Ai?

Se çfar peshe ka fjala e kupton vetëm nga eksperienca e diskursit të komunizmit, për një fjalë dhe për mënyrën si e thoshje këtë fjalë, rrezikoje jetën. Dhe kjo jo vetëm për shkrimtarët që rrekeshin të triblonin çensurën, por për çdonjerin, sidomos për kë ishte me pozitë. Sa më lart në pushtet, aq më bizantine bëhej fjala, dmth humbej teksti dhe kuptimi, për hesap të kontekstit dhe nëntekstit, derisa në majë fare kishte rëndësi mënyra se si thuhej, sepse çfar thuhej ishte formulë kanuni.
Për kë ka jetuar kohën tragjike që të ikte koka vetëm për një fjalë, diskursi i sotëm demokratik i duket pa peshë dhe konvulsiv si vërtitje komike këmbe e kokë në mungesë gravitacioni.

Korrikse, a e kuptove tani perse epoka dixhitale e blogjeve, lloqeve te pazarit dhe loqeve te Marlonit lind mbas renies se komunizmit?

Ka urtësi normale si përvojë jete, por ka edhe urtësi të çmendur; e para mund të mësohet dhe instruktohet nga mjeshtri, e dyta jo, duhet të jesh mjeshtri që ta njohësh.

korrikse, besoj se je aq mjeshtre per te kuptu se ku e kam llafin

Ka që kanë rënë burg rastësisht ashtu sikur bihet në ndonje gropë pa e pasur mendjen (shprehja në shqip është tepër iluminuese për situatën), ka që i kanë futur në burg sepse ashtu osht i punë, pa e marrë vesh fare se si, qysh e tek (si Edmond Dantesi që ja shpjegoi abat Faria motivet e burgosjes) dhe ka që janë futur në burg me këmbët e veta si pasojë fatale e besimit dhe veprës së tyre.

Korrikse sa vete mund te jene gjithsej nga keta te fundit?

Kur ndjen vërtet, ndjen se s’ka kufi, kur fillon e sheh se ka kufi, fillon e sheh se nuk po ndjen më, ose fillon e ndjen ndryshe, edhe përtej kufirit.

korrikse, ollrajt komon bejbi?

Gjuha ka diçka të mangët në përshkrimin e realitetit, përthyhet nën vete me efekt pasqyrë, gjerat që thuhen mund të kthehen mbrapsht.
Gjuha është e mangët sepse qenia është e mangët.

korrikse, kisha nje forte me te thon, vetem se e kom harru, m’hiku nga menja

Shprehja shqip “jashtë shtetit”, unike dhe e paparë në botë, përdorur si largim prej vendlindjes, dëshmon për identifikimin e frikshëm të kombit me shtetin si përbindësh shtet-komb, natyrshëm edhe frikën për t’i qenë larg këtij përbindëshi, me pasojë anën tjetër të medaljes: arrogancën, shpirtin anarkik dhe refraktar ndaj çdo strukture.

Korrikse, e ke vu re ene tina se n’Shqipeni nuk respektohet ligji?

Progresi shpirtëror final në historinë e artit është të tregojë se letërsia është një copë letër mbi të cilën janë shtyp gërma, piktura është një copë kanavacë e lyer me bojë, etj.

korrrikse po sinemaja çfar eshte po e gjete?

Kush do na shpëtojë nga njeriu i madh dhe fansat e tij që janë me t’dhenj se i modhi?

korrikse, mos kujto se e kisha fjalen per Godard

Sa kohe ke pa qi!?

sa kohe ke pa u qi!

se e dime qe mamaja e zeqos ne maje te penisit te kryeministrit ka 3 mandate qe osht tu u qi ronshem!

apo jo korrikse?

Ose me mire pa u qi!?

nuk kom kriju bande te djathte qe te me qije kryeministri i majte si mamane tende dhe te r.v.

Ateher Marloni vepron. Me gjalpe​:joy:

marloni vepron, s’kemi çi bejme, si dikur Enveri, nuk ke nga luan. Por ndryshimi eshte se mamaja jote dhe pjestareve te bandes politike shkerdhehet gjithe qef, gaz e hare. Dhe per eksperience ka shume mundesi qe shkerdhimin familjar gjithe gaz e hare e keni pas profesion qe ne kohe te Enverit e me tej. E keni huq te trasheguar brez mas brezi.

Ku me njeh qe e kam pas huq qe ne kohe te Enverit? Ti s’ ma di as moshen🤔

jo i dashur, “i trasheguar” do te thote si koncept ne vetvete jasht kohes dhe hapsires. Dmth kush rri tu fol gjithe diten e lume per politike, eshte i shkerdhyer den baba den historikisht, dmth jo vetem qe i jane shkerdhur nene e babe e gjysh e gjyshe, jo vetem qe shkerdhehet ai vete familjarisht ne te tanishmen, por i jane shkerdhyer edhe bijte dhe bijat qe akoma nuk i kane lindur.
Raca jote jeni te shkerdhyer ne ameshim, ne jete te jeteve. Ky eshte shkaku qe ju ben bashke si banda ne Peshk e pertej. Bashke e kam fjalen edhe kundeshtaret e tu politike, si psh Stalker sinemaja. Qe te qihesh e te bosh qef tamom eshte i domosdoshem kundeshtarit politik.

apo jo korrikse?

Duhet te me falenderosh qe u mora me ty! As Stalker As Korriksja s’kan nerve te merren me nje psikopat​:crazy_face:

Po ku e shef politiken qe po merrem mer rob!?shiko te diskutimet e lira ça po shifja​:crazy_face:

pse t’merren Stalker e Korriksja me nje psikopat si mu qe s’do me u qi? Shefi me sekretaren kan pune midis tyre si e do zanoti, masanej, mbasi marojne pune midis tyre, kane pune ne seks grup me diskutime porno per Ramen, Berishen, Tramp, Baden me kundeshtaret politike te djathte. O burra qihu te qihemi sa majtas djathtas!

o kokloqe po ke vite me radhe qe ne peshkun e vjeter qe diskuton vetem per politike, se ti loqe je, aq ta pret, nuk je shkrimtar dhe njeri i kultures si shume te tjere qe i kishin pretekst kulturen per tu qire politikisht.

Pikerisht as ma ha kari per politike kam 20 vjet qe nuk jetoj ne shqp, thjesht hy per qejf tim ketu lol​:joy:

kjo eshte teoria e karakurves politike, ke arrit majen e profesionit, persosmeri absolute.

po pra, kte po them un qe je karakurve qe je tu bo qef sa here hyn e te del

Ja pra , peace​:crazy_face:

Mos na lexon sqare​:thinking: do me heq prap IP​:worried:

sidoqofte, square le te beje te veten, por kush di te lexoje dhe lexon pa paragjykime, mund te kuptoje esencen e politikes postmoderne dhe njeriut si “kafshe politike” ne pak batuta porno. Peshku edhe i degraduar dhe i palexuar, e mban gjithnje lartesine konceptuale ne nivele te larta. Vlen gjithnje!

Do i fshi se dua te jem prap aktiv ketu​:joy:

Mos i fshi se eshte diskutim me me vlere se shkrimi im, vetem se duhet te dish ta lexosh

Le ti fshi admini nese e shef te arsyeshme, te tema jote​:+1: Une po ja marr me gjume​:crazy_face:

Mania e diskutimit për politikë ka origjinë familjare; maniakët e muhabetit politik prejardhen nga familje ku në kuzhinë rreth sofrës diskutohet me pasion vetëm për politikë. Në përgjithsi mund të thuhet se njerzit janë të infektuar nga tifo e politikës në të njëjtën masë që janë të infektuara kuzhinat e shtëpive tyre përkatëse.
Përbindëshin më të llahtarshëm që kam ndeshur ndonjëherë ka qenë një kalama i fabrikuar atëbotë nga kompraçikosët në një kuzhinë të infektuar rëndë nga virusi i politikës që recitonte përmëndësh listën e antarëve të Byrosë Politike krahas detyrës tyre përkatëse, ndërkohë që vetë njihja vetëm emrat e Kryeministrit dhe Sekretarit të Parë.

Mire me Zeqon, po me mua cfare ke? Ta kam then leviz nga Firenze sepse te mbyt ai qytet. Te ben te rrotullohesh gjithe kohes ne te njejtat gjera. Nuk ndodh asgje e re

mos

Mëshira bëhet e mundur nga distancimi, nëse nuk mban distancë sociale nga personi në gjendje falsiteti, perversioni dhe krimi, kushdoqoftë ky: artist i madh, intelektual i shquar, kriminel politik ose ordiner, infektohesh, merr pjese në bande krimi.
Dihet që herët a vonë pjestarët e bandës do të sakatosen midis tyre.

Të jesh fans i një njeriu të madh është e vetmja mënyre për tu ndjerë i madh një njeri i vogël.

Subjektiviteti personal pa asnjë lidhje me objektivitetin publik është kapriçio safi, e prandaj nuk ja vlen një lek diskutimi duke hedhur herë pas here në mejdan shprehjen “për mendimin tim”, përdorur si mburojë demokratike. Në këtë rast je duke fol me vete, e vetmja vlerë komunikim me tjetrin është grindja.

a po jo Korrikse?

Shprehja: “për mendimin tim”, që ushton anë e mbanë nëpër media, social dhe muhabete pazari, është false dhe iluzive, sepse nuk është kollaj të kesh mendim tënd origjinal. Pak vetë kanë ide të reja origjinale, dhe rrallë herë shfaqen ide të reja në histori. Njerzit kanë ide të tyre njëlloj sikurse kanë të tyret pantallonat e blera në pazar; pra kur thuhet: “për mendimin tim”, i bëhet reklamë një malli pazari.

pa asnje diskutim Korrikse, ka mor fun ky muhabet

Shprehja “per mendimin tim “,”une besoj se “ kane per ta vithisur ne hale ameriken .shume gjykime kauret I bejne ne percepetimet e tyre te realitetit por aspak ne faktet .

Fenomeni Kadare ndërlidhet me fenomenin Kombinat Metalurgjik, si dy faqe të së njejtës medalje; ndërsa fenomeni “shkrues i kohës tranzicionit” ndërlidhet me fenomenin Tezgat e Gabit.

Një shenjë e sigurtë se në Shqipëri po ndrrohet klasa politike, bashkë me elitën kulturore si gjë e ngjitur ose shpesh deri e identifikuar me të, është se vitet e fundit janë shtuar shumë intelektualët disidentë që tregojnë në publik historinë e jetës së tyre me intimitete që nga fëmijrija: “m’ka than baba mue”, nostalgji amorose për mamanë, histori dashurie dhe mallëngjyese me gruan dhe kalamajtë, shokë e miq etj. Me parandjenjën e ardhjes së fundit si klasë, edhe si individë meqë tashmë moshë e shtyrë, janë duke lënë amanetet e tyre me rrëfime gjysëm të vërteta dhe gjysëm kujtime që ndryshojnë formë sa herë tregohen. Këto rrëfime në Shqipëri nuk para shkojnë, në katund të gjithë e njohin njëri tjetrin me dhëmbë e dhëmballë, ose informacionin për tjetrin e gjen kollaj dhe gratis, sepse të gjithë llapin mbas shpine kundër njëri tjetrit, ndërkohë që në publik i bëjnë furçe njëri tjetrit si mafiozët.

Po të ishin të gjitha të vërteta çfarë thuhet në ceremoninë e varrimit ose përvjetor për të ndjerin, atëherë Utopia do ishte bërë realitet.

Vetërrëfimi në TV i historisë së jetës dhe motiveve jetësore të veprës së intelektualit të shquar në moshë afër pensioni, është një formë e redaktuar e fjalimit të ceremonisë së varrimit të tij e mbajtur nga vetë kufoma.

Çdo shkencë rezulton pseudoshkence nëse pretendon se "është shkencore” pa asnjë lidhje me gjë tjetër, dmth nëse pretendon se e vërteta është vetëm shkencore.

Shqipëria do të kapërxejë periudhën e tranzicionit kur zgjidhë përfundimisht misterin nëse ka qene disident Kadare apo jo.

Marloni ty e Kadarene bashke.

Duhet ta kemi kaperxyer ate periudhe sepse u be nje kohe e gjate qe kjo teme as eshte hapur as nuk ngjall pasion si dikur kur flitet per te .

E ka fajin mamaja e Zequas, qe as nuk i hapet e as nuk i mbyllet, megjith perpjekjet e kryeministrit. Sic duhet edhe nje mandat i katert qe mamase se Zequas t’i hapet, e pastaj hapet gjithe Shqiperia e zbardhen tere misteret e saj.

Parulla e famshme kriminale “Politika në plan të pare” që dikur e lexoje ngado në mure, lexohet edhe sot ngado megjithse e pashkruar në mure. Pra edhe e sotmja është po aq kriminale, në mos më tepër, se e djeshmja, edhe pse parulla zbatohet, megjithse nuk shkruhet.

Ndotja e ajrit të qytetit të botës tretë shkaktohet kryesisht prej pluhurit si përzjerje fizike që godet brutalisht flegrat e hundës, ndërsa ndotja e ajrit jashtë shtetit ështe përzjerje kimike e sofistikuar që ndjehet si aromë helmatisëse, shumë më e frikëshme se në rastin e parë.
Llojet e ndryshme të ndotjes së ajrit përkojnë me llojet e ndryshme të korrupsionit.

Grumbullimi i dijeve intelektuale është njësoj si grumbullimi i pushtetit dhe grumbullimi i pareve, intelektuali i shquar, politikani i shquar dhe afaristi i dalluar presupozojnë ekzistencën përkatësisht të injorantit, impotentit dhe zorrëthatit të pashquar. E gjithë shfryrja arrogante e intelektualit të shquar kundër fuqisë pushtetare dhe fitimit të parasë, kërkon të fshehë ekuivalencën e poleve të këtij triniteti të shenjtë, dmth në plan të fundit të fshehë përgjegjsinë e tij në strukturën trekëmbëshe të ngrehinës false, korruptive dhe tiranike të një shoqërie të padrejtë, shtypëse dhe shfrytëzuese.

Në situatën reale misionaret e vërtetë të intelektualizmës janë vetëm mësuesi dhe përkthyesi, i pari bën shpërndarjen e drejtë të pasurisë intelektuale në çdo individ, i dyti në çdo komb.

jane si jane nje te mire qe kane amerikanet eshte thjeshtesia ne te shkruar .Mund te mos biesh dakord me ato qe shkruajne, mund te jene te ceketa , te pasakta etj por te pakten e merr vesh se per cfare flasin .lexoj ne blogun tjeter shkrime ne shqip ne gjuhen e memes e nuk kuptoj se cfare shkruajne , cfare duan te thone.Intelektualizim per hir te intelektualizimit .sa me teper te sterhollosh fjalet aq me intelektual dukesh . s’ta mban te pyesesh se per cfare e kane fjalen se pergjigja eshte :keto jane gjera te thella mer jahu , nuk jane per ty.

Coloro che combinano discorsi difficili,

oscuri, confusi e ambigui sicuramente

non sanno affatto ciò che vogliono dire,

ma ne hanno soltanto un’oscura

consapevolezza che ancora si sforza di

trovare un pensiero: spesso però essi

vogliono celare a loro stessi e ad altri

che in realtà non hanno nulla da dire.

• Arthur Schopenhauer -

Filozofët shpesh përqafojnë me kënaqësi gjithçka që duket një paradoks, dhe që është në kundërshtim me nocionet elementare dhe të paskrupullta të qenies njerëzore, për të treguar se sa superiore është shkenca e tyre ndaj koncepteve të masës. Nga ana tjetër, gjithçka që - kur na propozohet - krijon habi dhe admirim, kënaq aq shumë mendjen njerëzore deri në atë pikë sa nuk mund të na mbushet mendja kurrë që një kënaqësi e tillë është e pabazë. Nga këto të dhëna, tek filozofët dhe dishepujt e tyre, lind një ndjenjë kënaqësie reciproke e tillë, ku sa më shumë që të parët përhapin mendime të çuditshme dhe të pakonceptueshme, aq më tepër të dytët shpejtojnë t’i besojnë.
David Hume

Hermetizmi abrakababra, absurdi i qenies dhe boshllëku i ekzistencës etj futja katunit nga kushmos, fenomene tipike të kulturës moderne, kanë për pasojë logjike “nuk kanë asgjë për të thënë”, ndërsa për shkak fillestar dhe taban mbështetës kanë keqdashjen, sepse domethënia e botës ose dëshira për të kuptuar botën dhe qënien është një akt dashurie, e cila ka shumë për të thënë.

ndryshimi ndërmjet lopës e njeriut është se e para ripërtyp barin, ushqimin, në të kundërt njeriu idetë, fjalën, llafin.
N Joni

Ndryshimi midis lopës dhe ujkut është se lopa ha barin dhe ujku ha lopën, ndërsa njeriu i ha të tana, ha deri edhe idenë platonike të barit, lopës dhe ujkut, dmth e ha Krijimin me gjith lecka, po qe për pun t’hongërmje.

Aina Qëeditina

Ferri është vendi ku asgjë s’ka kuptim - Aina Qëdi Enetina

a po jo Korrikse?
Filmat e Lynch per shembull qe ti Korrikse i adhuron bashke me Stalker Negacionist Pelltauuun!.
Ose:

Nëse ndonjëri ka kuptuar ndonjë gjë, kjo do të thotë se unë kam gabuar krejtësisht - Kubrick, për filmin “2001”

foto Marubi
te burgosur politike ne rresht. Per te kursyer film dhe leter fotografike i nxirrnin bashke ne fotografi. Pastaj pritej fotografia me gershere ne foto te çdonjerit per ta vene ne dosje. Fantastike si kompozim artistik, jane bashke prifti dhe hoxha:

Foto_Archivio_Marubi_3trenino-uomini2-11515×573 144 KB

te burgosur politike gra:

Foto_Archivio_Marubi_3trenino-donne1611×598 154 KB

kisha kthy ne palester

nje tenike tjeter per te kursyer film, personit i vendosej nje pasqyre mbas koke, keshtu fotografohej njekohesisht ne dy pozicione, para dhe profil.

Ds7u0eNX4AEG_yJ1200×757 114 KB

Mbetet ende mister se si u manipulua gjithe Poplli duke mejtuar se po ndertonin rendin me te perparuar te botes ndersa ndodhte kjo kasaphane .

ashtu eshte Alba, misteri eshte se si manipulohet populli vazhdimisht pergjate historise qe eshte e tera nje kasaphane. Ja sa te bejme nje çike pushim duke shkrujte libra e duke pallu tek lokalet e ish-Bllokut, dhe fillojme prape luften kunder bejlereve dhe agallareve neokomuniste qe po i pijne gjakun popullit.

Krimi me i madh eshte se më e qarta ne drite te diellit, quhet mister. Krishterimi dhe komunizmi jane plot mistere.

dielli nuk shifet dot me sy, e as Marubi nuk e fotografon dot diellin.

a po jo Korrikse?

i modh przotin