Ditën e djeshme, në orët e pasdites, ndërroi jetë në një spital të Romës, Andrea Stefani, analisti, publicisti dhe gazetari i medias shqiptare. Një vdekje, që pritej, për shkak të sëmundje të pashërushme. Kishte kohë që e kuronte, por fati “vendosi” ndarjen nga jeta përpara kohe. Fatkeqesisht!
Një bum në media dhe një mllef në politikë. Mbi Andrean, apo figurën e tij? Reagime të pafundme. Të majtë dhe të djathtë, më shumë se shprehën ngushëllimët, e gjunjëzuan të ndjerin edhe përtej kësaj bote, deri aty, duke i uruar edhe ‘’ferrin’’, për ata që besojnë botën e përtejme.Pra media, ky gur i çmuar i shoqërsi, në këto dy ditë ka pasur ‘’ushqim’’ mjaftushëm. Poratle të pafundme, televizione kombëtare dhe lokale, që falsin, jo duke shprehur ngushëllime, apo trajtimin e fenomenit, që po na ndanë çdo dit nga miqtë e të afërm. Por kanë marrë rolin e një gjykastësi, rolin e Hoxhës, apo Priftit. Nuk e di si mund të quhet ky faktor…
-Por o miq, e shok, a mundet njeriu të mendoj, se kush ishte ai që vdiq? Se, sa madhe është dhimbja e familjarve? Sa boshllëk la në shtëpin e tij? Mund të konceptohet fakti, që iku dhe nuk kthehet më? Që nuk do jet më në lokalin e lagjes? Që nuk do jet më duke lexura librat e preferuar? Që nuk do të darkojë më? Që nuk do shfaqet më në shoqëri? A mund të kuptojmë që ka nisur një “rrugë’’ pa kthim? A mundet ne, ti bashkohemi dhimbjes?
E nëse nuk i bashkohemi dot, sepse e kemi zemren kaq të vogël dhe egoiste, a mundet të paktën të mos lëshojmë vrerë? Të mos mos hedhim baltë mbi një njëri, që tashmë, nuk mbrohet dot më.
Andrea ishte një figurë, i cili i mbronte me fanatizëm medimet e tij. Por në kryre të çdo mendnimi, qëndronte argumenti. Dhe për aq kohë, sa mendimet janë të mbështjella nga argumetet, janë me vlera. Është ideale sot, të mundë të mbrosh mendimet e tua, duke i bazuar në të vërteta. Ishte një gazetar/analist që për dy dekada dha kontributin e tij në shoqëri, sipas mënyrës së tij. I shitur, apo I blerë nga qeverit që shkojnë e vijnë, çfarë rëndësie ka. Të gjithë ne gjejmë mënyra dhe rrugë për të jetuar në këtë vend. Disa kapin peshukun e madh, disa të tjerë të voglin. Varet nga zotësia e gjithsecilit për t’u përballur me dallgën. Ku është e keqa në këtë pjesë?
Nuk ka asnjë të keqe! E keqa më e madhe e jona është që nuk mund të bashkohemi dot me dhimbjen e tjetrit dhe ta përjetojmë si të tillë. Vdekja nuk ka ngjyrë, fe, apo besim politikë. Nuk është një gardhë që griset dhe mund të ndërohet sërisht, as një besim që mund të rifitohet, e as një pasqyrë që mud të ngjitet edhe pse mbetet e pasarisur. Është e parikuperushme! Për aq kohë, sa vdekja është i veti fenomen që nuk ka rikthim, le ta repsektojmë si të tillë. Ngushëllime Andrea Stefani, na fal ne që nxorrëm vererë, të gjithë e dime që të mirët i merrë me “vete” Zoti!
Paria e tirones e ka lan tiranen me brekushe, tashme, dhe jeton ne lux ne lagje speciale vetem per ta.
