E kam patur kete ndjesi edhe kur pata parë “Dark Shadows, filmin e tij te parafundit: Tim Burton-it ka filluar ti shterroje përroi i frymezimit te tij prej magjistari. Dhe u bene jo pak, por 3-4 filma (”Liza ne boten e cudirave“, “Dark Shadows”, “Big Eyes”) qe më kane lene kete pershtypje.
fakti qe filmat e fundit te Tim Burtonit jane te gjithe adaptime kinematografike veprash letrare.
Ndersa ne nje gazete (te dores se trete) lista e librave te vjeshtes thuajse 50% ishin tituj perdorur per skenare filmi sivjet, ky ketu perfshire.
Kjo puna e ketyre të talentuarve të kinemase:
Po shikoja para pak ditesh nje nga filmat e parë të Coppola-s (regjizorit të Kumbarit apo Apocalypse Now) : THE RAIN PEOPLE. Eshte filmi i katert i tij, realizuar në 1969.
Pure poetry !! Ta keshilloj nxehtesisht ta gjesh e ta shohesh (do e vija number One në nje top-10 të filmave të regjizorit, edhe pse jam fans absolut i “Rusty James”, po aq poetik!!). Dhe po mendoja : c’te semes ka patur Coppola qe, pasi realizon nje film kaq të mrekullueshem, kaq ‘pure cinema’, kaq ‘pure poetry’, disa vite më pas i futet realizimit të Kumbareve apo Drakulave, filma puro-romaneske dhe totalisht banale ne krahasim me nje margaritar si “The Rain People” ??
Njesoj dhe puna e Tim Burton qe s’ka c’ben dhe adapton romanet e fundit bestseller qe dalin në USA (Peregrine), nga frika se mos nuk “realizon planin”.
Veshtire, shume e veshtire të rilindesh artistikisht. Por edhe TA QEPËSH, e veshtire u dukerka. Dhe po flasim për artiste qe e kanë provuar talentin e tyre tashme, ok?
Stalkeri (i filmit) paralajmeron per plakjen e ngurtesimin te vetes, vs. dobesise qe ruan fleksibilitetin.
Korrelacioni ‘moshe’ dhe ‘ngurtesim’ duhet te jete nje nga konceptet e struktures shoqerore, sic plot te tjera, qe lypsin vigjilence konstante, por qe per pertese, i pranojme si te dhena njehere e pergjithmone, them une. Titulli u bookmark, sh. flm.
Jo jo, nuk eshte vetem pune moshe. Coppola eshte ‘dorezuar’ shume heret, pothuaj në kulm të aktivitetit të tij. Biles kjo më kujton faktin se Godard ka folur GJITHMONE mirë për të (ja ka njohur gjithmone meritat e asaj qe Coppola i ka dhene kinemase), gjithe duke e thumbuar me shakà e duke i kujtuar ‘pasionin’ qe i lindi papritur për vreshtarine
atehere varet nga njeriu … ?
“…when in 1975 he purchased the former home and adjoining vineyard of Gustave Niebaum in Rutherford, California using proceeds from the first movie in the Godfather trilogy…”
E paska bere anapolla, me fondet e filmit ka blere vreshtat
çik megaloman Coppola por shtttt 
Shih “The Rain People” dhe harroi të tjerat
The Rain People ish UNBELIEVABLE 
Pak tituj nga Coppola kisha (Conversation, Apocalypse now, Peggy Sue got married, Kumbari) por te kam parasysh kur permend megallomanine e tij, Filmi gjendet ne net. S’ka falenderim mjaftueshem kur njofton per tituj keshtu.
Ahahahha, qenka në YouTube !!!
Do ulem ndonje diten të bej nje liste me filmat të mirë USA të viteve 70 (fund i viteve '60, fillimi i viteve 70). Ajo eshte dhe periudha e arte e kinemase amerikane edhe pse, dicka kam pas shkrujt tashme ketu : http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2013/09/17/iv-vitet-70-tentativa-e-fundit-e-quajtur-new-hollywood-rradikalizem-identitar-ne-europe-e-gjetke-dhe-fundi-i-kinemase/
ps: ti me duket e ke parë “The effect of the gamma rays on man-in-the-moon marigolds” ?
po , e kam pare. Ka lidhje?
Staker edhe une po mendoja sa i madh The Rain People consideruar vitin. Disa tituj dhe regjisore i kerkova menjehere.
Te lutem ulu shkruaj per ne…
Ka ‘lidhje’ se eshte po aq i mirë sa The Rain Poeple 
ke te drejte, me vonese une… Ky nuk ishte ne titujt qe mendova dje, por duhet te jete nga me te miret, ne mos me i miri, i tille.
Nga shkrimet me te mira e te medha lexuar ne kinoditar. Edhe shume didaktik, i nevojshem per ke niset hyn ne kinemane ndryshe.
Obsession (De Palma)
Annie Hall (Woody Allen)
Sisters (De Palma)
Days of Heaven (Terrence Malick)
Norma Rae (Martin Rit
Midnight Cowboy (John Schlesinger)
Sleuth (Joseph Mankievitz)
Husbands (Cassavetes)
Minnie & Moskowitz (Casavetes)
American Gigolo ( Paul Shreider)
The Beguiled (Don Siegel) 
Five Easy Pieces (Bob Rafelson)
pak kam pare nga kjo liste , nr. 2, 4, 6, 10. Te gjitthe 10☆ me perjashtim te American Jigolo - madje prej kesaj e shmanga tani afer kur e shfaqi tv, te kembim te nje titulli tjeter. Por eshte pare para eres se re 
dmth para asaj te kinemase (ashtu sic dhe Kumbaro i Coppolas) keshtu qe mbase s’quhen si te shikuar…
Per Cassavetes, dje, mendova Faces, 1968. Gjithashtu m’u kujtua Breezy, i Eastwood, 1973 (sigurisht rekomanduar nga ty)
Shkruajta c’me erdhen në mendje. Sigurisht qe duhet të kem harruar (por disa të tjere janë tek “filmat e viteve 70”)
Po lista e filmave te 70 kujtoj ka qene e gjate. (Akoma ka tituj qe s’i kam pare.)Por besoj edhe sepse ka tituj europiane te medhenj te perfshire. Ajo eshte nje liste e mrekullueshme, parajsa vete
Liste reference
Meqe pe “The Rain People”: sikur qofte dhe skenarisht, filmi eshte i mrekullueshem (zaten, permbajtja (skenari) nuk eshte vecse forme (mizaskene) dhe anasjelltas) :
SPOILER
Po të kish qene nje regjizor tjeter cinik në vend te Coppola-s (e qe automatikisht do bente nje film qe shpesh e quajme të keq) do bente nje film në të cilin, do ishte heroi kryesor ai qe do vriste dike (jam i sigurt qe pak minutat para se të mbaron filmi, ti vete e ke menduar nje mbyllje të tille - une po), sepse drejt nje mbylljeje të tille shkojne, në dukje, gjerat. Por jo! Jo vetem qe nuk eshte ai qe shtien, POR perkundrazi, SPOILER - eshte ai qe vdes. Pse? Po sepse Coppola do qe të dale në të tjera shtigje (e jo thjesht në nje histori banale vrasjeje - ‘shtigjet’ e tjera ku do të dale Coppola kanë të bejne mbi të gjitha me heroinen kryesore dhe historine e saj )
po , as une nuk mendova se futbollisti vdes. Po shpresoja goxha per nje fund pozitiv per heroin & heroinen.
Vdekja ne fund erdhi e papritur dhe me duket eshte ajo qe te godet, dhe te ben te rimendosh te teren, perse po behet ky film.
Dhe kur e rimendon, del ashtu sic thua ti, Coppola ka dashur te flase per tjeter gje, momentet e jetes se Natalise, problemet e se ciles i ngre me te madhe si film.
Eshte nje film i bukur e delikat si petale.
(Une bera hile meqe filmi eshte me pjese ne jutube dhe s’e ndoqa sipas rradhes por:5,3, 4,5,6,7,1,2,3.
Falje per vonesen se ketu isha qysh 5 min. te mesazhit, por eshte me mire te merret koha qe t’i dal para ndonje keqleximi se ashtu s’komunikohet.)
Ahahaha, i paske bere nje tjeter montazh filmit 
pooo
sikur te kisha nje liber, dhe te mos e nisesh nga fillimi, por ti hedhesh nje sy midis faqeve aty nga cereku, trecereku, apo mesi i librit, qe te dish me cfare do kesh te besh kur t’i hysh.
ps. dhe po, futbollisti eshte heroi se bashku me Natalie, por une s’isha e sigurt para se ta thoje ti tani.
Puna e 1re nga T. Burton. Sic parashikuar dhe ketu, vleresimi me larte se review-ja, te pakten nja dy nota.
Eshte vertete interesant fundi i the Rain People, por per nga permbajtja e gjithe filmi, coppola paska shkruar vete scriptin(ka disa elemente prej shkrimtari ne film, fakti qe protagonistja i referohet mjaft here vetes ne vete te trete, si per te vene ne pah alienimin e krizen e saj)
Ne mos harroj ne fund heroit kryesor i therret vini vini, qe ishte dhe emri i burrit nga i cili heroina ishte arratis.
Nuk e paskam kap kete detajin e mbylljes (qe duhet të jete sic thua ti). Sigurisht qe mbyllja eshte në funksion të historise se héroïnes kryesore.
Kjo puna e realizimit të nje filmi kaq lirik e kaq poetik nga ana e Coppola-s në fillimet e tij më kujton ate historine tjeter me Scorsesse-n i cili, kur i tregoi tregoi “Boxcar Bertha” (1972), filmin e tij të dyte kolegut të tij Cassavetes, ky i fundit i tha : "Marty, you’ve just spent a whole year of your life making a piece of shit. It’s a good picture, but you’re better than the people who make this kind of movie. Don’t get hooked into the exploitation market, just try and do something different".
Për fat, nje vit më pas, Scorsese beri “Mean streets” (nje nga filmat e tij më të mire e më lirikë - dmth dhe TË LIRË !)
Gjithsesi, duhet pranuar qe Coppola e beri nje perpjekje (pas gati 15 vitesh aktiviteti me vreshtat e rrushit dhe qe prej “Drakules” se tij koti-fare në 1992-shin e larget) për tju rikthyer në 2007-ën kinematografise së lire me 3 filmat me buxhet modest :
Kam pershtypjen se Coppola e ka mbyllur me kaq, zor se do kete ndonje film tjeter nga ai.
I kam parë të tre të fundit. Ka goxha debat në rrethet kinofilike nese kjo ishte nje rilindje (artistike) e frutshme (apo jo). Une them… ncuk : i mbetem edhe sot pas 5 vjetesh asaj qe kam shprehur tek komenti i TWIXT
ne http://www.rogerebert.com/reviews/the-rain-people-1969 qe lexova cilesohej the rain people si imazhi pasqyre i easy ryder por ne sensin invers, dhe te dy ne traditen e romanit te famshem me huckelberry fin
filmi ne kontekstin e kohes kur eshte xhiruar, ne te njejten kohe me midnight cowboy, mund te quhet mjaft eksperimental
po nga scorsese mjafton te shohesh qofte dhe taxi driver, mjaft diference nga te mevonshmit.
hi albano,
review-ja hedh plot ide te mira mbi te perbashketat e tre movies. Sepse m’u duk sidoqofte, se ish review-ja e nje syri te pandjeshem, “not moved” nga fuqia e vertete e filmit, dhe disi rrafshues sa i takon vlerave te tij.
ps. Mbreme i hodha nje sy Midnight Cowboy - sepse nuk m’u duk e drejte ajo cka thosh autori se Florida ish nje gabim, nje zhgenjim per heroin …
teknika e flashback-eve tek Midnight Cowboy, e njejte me ate perdorur ke The Rain People.
Jane te dy te 1969
te midnight cowboy mund te vecoj skenen e festes, eshte nga me interesantet, dy personazhet te futur ne nje bote te ciles nuk i perkasin. Ne teresi filmi i takon sferes se realizmit(influenca e neorealizmit italian, alfa dhe omega e kinemase moderne te atyre viteve, ne mendimin tim), dhe new yorkut jepet i pare me nje sy ndryshe, si shkaterrues endrash.
Te rain people kemi te kunderten duket se personazhet eksplorojne nje bote te ciles ata i perkasin me problemet respektive, dhe keshtu lidhen me teper me njeri tjetrin. Pare me syrin e sotem the Rain People me pelqeu me teper, i pakte por i sakte, te le impaktin te mire, megjthse nuk e mohoj se ka nje doze te forte melosi lirike midnight cowboy te ciles sun i reziston kur e shef.
edhe une mendoj Midnight Cowboy pershkohet nga nje lirizem i parezistueshem. Vete ia kisha verejtur notat e erreta realiste po nuk ui kisha dhene rendesi, dhe imprinti ne mendje ishte romantizmi. Cudi se nga ana narrative nuk behet fjalef fare per ngjarje romantike (sic mund t’a kemi tek The Rain People psh.). Megjithate filmi eshte i tille prapeseprape
Eshte interesant sesi ti percaktove neorealizem ne perberje te tij, dhe pastaj ne fund, fole per doza te forta lirizmi. Mund te bashkeegzistojne te dyja valle… Si shembull tjeter mendova “Some came running”.
Skena e festes eshte sh. interesante kulmi i filmit. E futur si me nderhyrje them une sepse e pamundur ndryshe per vete drejtimin qe kish marre fati i te dy shokeve. Aty perfundimisht Joe cowbojsi realizon endrren per te cilen kish ardhur ne NY, ate te hustler (qe e shpall me konfidence dhe te vjen per te qeshur me kete gje ).
Ndersa mua Albano, pasi e ripashe dje, them se gjeja e bukur ne ate film duhet te jete realizimi i figures se Joe cowbojsit. Backflash-et ngrene historine e tij (cili eshte ky dhe nga vjen), nderkohe qe ngjarja prezente zhvillohet, dhe sado poshte shkon fati i tij ne NY, figura e cowbojsit vetem rrezaton: qe nga fytyra e tij, tek sjellja & virtutet (me te cilat kap ne befasi newyorkezet), tek pamja e jashtme gjithe drite e ketij djali. (ne kontrast me gjendjen e Enriko Razzo-n e shkrete, dhe pse ky i fundit prape jo keq). M’a bej hallall se fola me gjate une (dhe e kam bere disa here kete pune)
Patjeter. Rain People eshte film i ‘tkurrur’, i ‘ngjeshur’ (por dhe Francis Ford Coppola eshte tjeter dhe John Schlesinger-regjizor relativisht medioker, eshte tjeter).
Ate qe ka Coppola te hatashme eshte menyra se si, me 3 plane te vetme filmike, te fut direkt ne film (s’ka ujra, s’ka “lloqe” kinematografike =imazhe-koti). Jane te paket regjizoret e ketij kalibri (kjo duhet te jete dhe arsyeja qe Godard insiston ne faktin se Coppola i ka dhene shume kinemase).
Po me vjen ne mendje nje film i Bergman, “the Silence”, nje nga mê te “rrudhurit” dhe “te ngjeshurit” qe mund te kem pare; po e permend meqe me erdhi ne mendje
Eva Green eshte nje aktore shume e mire, por se fundmi filmat dhe serite ne te cilet ka aktruar kane qene goxha zhgenjime.
Yes ! Edhe une, j’adore Eva Green !!
te cili rol te ka pelqy me teper
Eshte interesant sesi ti percaktove neorealizem ne perberje te tij, dhe pastaj ne fund, fole per doza te forta lirizmi. Mund te bashkeegzistojne te dyja valle…
nuk besoj se e perjashtojne njera tjetren, si shembull me vjen ndermend https://www.youtube.com/watch?v=rR-JvfjXS9M e fellinit, ne kulmin e neorealizmit, lirizmi ne fund e ne imazhe eshte i pashmangshem.
ndersa mua per nga kompozimi i planeve the rain people me solli ne mendje Carol-in e todd hayness
☆ per skenen e gjetur!
(per MC, personalisht tjeter kuriozitet perberi fakti se ti pe realizmin paresor si fryme, ndersa lirizmin secondar (ne mos gaboj). Kur une pashe te kunderten. Isn’t that smth …)
Sigurisht qe nuk perjashtojne njera-tjetren, sepse janë dy gjera të ndryshme: neorealizmi eshte rryme kinematografike pra, në nje fare menyre, metode. Lirizmi eshte tipar i nje filmi (ose i disa). Edhe nje film horror mund të jete lirik. L’Atalante (Jean Vigo) eshte nje nga filmat më lirikë te historise se kinemase; Mulholland Drive gjithashtu. Të dy të bere në epoka diametralisht të largeta dhe me metoda teresisht të ndryshme.
pikerisht, eshte tipar, ndaj dhe thenia qe nuk ka zhanre te keqij.
por edhe brenda rrymes ka zhvillime si realizmi magjik, ne rastin e neorealizmit
“…Peculiar Children”
pergjithesime in random kshu, psh. egzistenca, kjo eshte ‘peculiar’ ne usa, ne kuptimin sh. siperfaqshem mund te unifikosh masivisht:
kryesisht ne segmente e grupe, jo ne klasa. Per klasa s’behet fjale.
Dhe kjo, prej kombinimeve te gjera te mundesive materiale dhe lirive.
Me ka pelqyer ne te gjitha ato qe kam pare, pamvaresisht se filmi apo seria ne te cilet ka marre pjese s’me kane pelqyer. Mund te jete preference zhanri e imja, por me kane shijuar rolet e saj ne veprat gotike. Penny Dreadful eshte psh nje (sezoni i trete ishte zhgenjim i madh 
e megjithate aktrimi i saj ishte i studiuar dhe prekes).
