Ç'ka të përbashkët Jackie Kenedy me Pablo Nerudën? (ose: Portmontoja dhe Poeti)

Keto dite shfaqen ne kinema 2 biopikë (filma biografikë) te realizuar nga i njejtit regjizor: nga kiliani Pablo Larraín. I pari, ”Jackie”, i kushtohet gruas se presidentit amerikan John Kenedy; i dyti, poetit kilian Pablo Neruda.

Më parë, më ishte dhene te shihja dy filma te tij, “Tony Manero” (2008) dhe “No” (2012) per te cilet paskam harruar te shkruaj diçka.

Ajo qe kisha vene ré tek ta ishte nje fare ekspresionizmi nga ana regjizoriale: ashtu sikurse në pikture (per shembull, tek “Klithma” e Edward Munch), edhe në kinema (per shembull tek “Sunrise” e Murnau), karakteristika kryesore e ekspresionizmit eshte deformimi i linjave dhe i ngjyrave, me qellim te nje afirmimi te ‘ekzagjeruar‘ (por te qellimshem!) te ndjenjave te artistit (respektivisht te piktorit ose regjizorit). Sa per ilustrim, me erdhi ne mend jo vetem “Sunrise” por edhe filma te tjere si “Kill Bill”, “Crash”, “The night of the hunter” etj etj, shembuj tipike te ekspresionizmit ne kinema.

Në te njejtat ujra jemi edhe tek dy filmat e rinj te Pablo Larrin. Por rezultati kesaj here eshte edhe me i mire se ne filmat e meparshem te regjizorit: te dy jane gati-gati kryevepra!

“Jackie” rrefen vetem 3 dite nga jeta e Jacqueline Kenedy, gruas se John Kenedit te famshem. Behet fjale per ditet midis vrasjes se presidentit amerikan (22 nentor 1963) dhe dites se ceremonise funerale (25 nentor). Vetem kaq.

Filmi (1 ore e 40 minuta) ndertohet mbi bazen e nje interviste qe Jackie, nje jave pas ceremonise mortore, i jep gazetarit te revistes “LIFE” ne rezidencen e saj ne Georgetown, lagje pasanikësh ne Washington. Montazhi (nga më të bukurit qe me eshte dhene te shoh ne kinema keto vitet e fundit!), ne formen e nje kaleodoskopi (nje arsye më teper per te menduar se regjizori eshte ekspresionist i shkelqyer!) i jep filmit mundesine filmit qe, edhe pse ne qender ka thjesht nje grua vanitoze, ose me sakt, nje portmontò (Jackie Kenedy nuk eshte veçse nje portmontò e bukur ku mund te varesh nje seri kostumesh te bukura Chanel), të shfaqe nje pjese te historise (dmth edhe te mitologjise) se SHBA-ve pikerisht nepermjet menyres se si çifti Kenedy i ishte pershtatur Shtepise se Bardhe.

Pra, më teper se portreti i nje gruaje (fundja, çdonjëri prej prej nesh do kishte te drejten ti dedikohej nje film, apo jo? qofte ky (ose kjo) nje vanitoz i pakorigjueshem), “Jackie” eshte regjistrimi i jetes se nje gruaje ne Historine e nje vendi, nepermjet legjendes se mbretit dhe mbretereshes Camelot (por per kete duhet pare filmi).
Si tha Jackie ne fund te intervistes se saj, dmth dhe ne fund fare te filmit? “Pa dyshim qe do kete te tjere presidentë te medhej, por kurre nuk do kete më nje tjeter Camelot!”.

9.9

trailer:

https://www.youtube.com/watch?v=pZTXv5NpgaI

——————————————————————————————————

“Neruda”, film kilian me regji te Pablo Larrin

Filmi tjeter i regjizorit kilian rrefen nje fragment te shkurter te jetes se nje tjeter Pabloje: ate te poetit kombetar kilian Pablo Neruda. Jemi ne 1949, Lufta e Dyte boterore sapo ka mbaruar dhe ajo e Ftohta sapo ka filluar. Senatori komunist Pablo Neruda kritikon hapur qeverine-qelbësire te djathte kiliane dhe Videlën, presidentin krye-qelbesirë te asaj kohe (më vonë, deri dhe mbeshtetes i Pinoçetit!) i cili urdheron shkarkimin e senatorit ne fjalë dhe ngarkon inspektorin e policise Óscar Peluchonneau per arrestimin e Nerudes.
Ky i fundit dhe gruaja e tij (piktorja Delia del Carril) perpiqen te arratisen nga Kili, gjithe duke luajtur si macja me miun me inspektorin e policise (luajtur nga Gael Garcia Bernal). Në kete “lojë”, poeti-senator gjen rastin te frymezohet artistikisht duke u kthyer sa në simbol te lirise, aq edhe në legjende letrare. E gjitha kjo me nota humori e sarkazme, sikurse vete personazhi i Nerudes.

Nje film i tille, per nje personazh si ai i Pablo Nerudes nuk mund te ishte i mirë veçse duke qene 3 here “po” (siç do thoshte Godard) : poetik, politik dhe policesk. Bast plotesisht i fituar!

Konkretisht: pjesa e pare e filmit merret vetem me poetin. Kili i atyre viteve eshte fort i tronditur nga lufta e klasave dhe ndjehet dukshem fashistizimi i vendit: sindikatat dhe organizmat politike mbyllen njera pas tjetres, militantet ndiqen e internohen ne kampe perqendrimi etj etj. Nga ana tjeter, shtepia e Nerudes vazhdon te jete nje oaz poetik, ekscentrik e kozmopolit i elites kiliane (mbremje e festa ekstravagante, koncerte “à la parisienne” etj etj). Poeti, tashme me famë boterore, por njekohesisht edhe Senator komunist, eshte mbrojtes i flakte i punetorise. Por si shpjegohet qe dikush qe eshte ne kerkim te se Bukures, qe ne jeten e perditshme eshte më komod me borgjezine e larte se sa me popullin e thjeshte, eshte edhe mbrojtes i flakte i se Drejtes sociale, dmth i proletareve? Dhe mbi te gjitha: si arrin nje film i mire ti trajtoje tema te tilla? (dhe jo ti marrë si te mireqena, siç bejne zakonisht filmat e keqij, qofte ata te Kinostudios, qofte ata te Hollywoodit).

Zgjidhja:
Ne vend qe te ’sqarojë’ problemin kompleks midis se Bukures (poeti) dhe Drejtesise sociale (komunisti), regjizori i ka shtuar nje dimension te trete filmit: hetimin policor. Ose thene ndryshe: “fiksionin” brenda fiksionit (nje inspektor i ri policie qe perndjek nje poet/senator me fame boterore!), gjithe duke i mbetur besnik biografise (Neruda ishte fans i thekur i romaneve policore!). Shume shpejt, në film, arrijme te kuptojme qe, ne fakt, inspektori i policise nuk eshte veçse nje far alteregoje i Nerudes: edhe ai, eshte bir punetori (biles e jema, ka qene nje ish-prostitute!). I bie qe Neruda dhe inspektori jane dy jete te ndryshme te te njejtit person!

Po çfare i mban bashke keto 3 elemente ne nje film te vetem? Pa dyshim, zeri i poetit (duhet pare filmi). Zeri i poetit (ne sensin fizik te fjales) eshte ai qe i jep forme politikés (gjësë politike), poetikës (poemave te Nerudes) dhe policores (zeri i inspektorit - alteregos se tij).

9.5

trailer:

http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2017/02/22/ckane-te-perbashket-jackie-kenendy-dhe-pablo-neruda-ose-portmontoja-dhe-poeti/

The Hatter opened his eyes very wide on hearing this; but all he said was, “Why is a raven like a writing-desk?” - Liza ne boten e çudirave.

Beau comme la rencontre fortuite sur une table de dissection d’une machine à coudre et d’un parapluie - Les chants de Maldoror, Comte de Lautréamont.

Te dy i kam ne liste per t’i pare kete jave.

me pelqeu Machester By the Sea. Shume i trishte. vari lesht i trishte dmth, por emocionet e forta s’i gjen me kollaj ne film.

Edhe LION qe film i mire, por sikur u var pak pas mesit… mu duk. Ndoshta ngaqe e kishim lexuar ne media kete histori dhe fundin e dinim.

“Machester By the Sea” e anashkalova ne fakt. Besoj se nuk eshte film i keq, duhet te jete bere me ndjeshmeri, por dhe me nje far’ marifetlleku tipik per nje pjese te mire te filmave indi amerikane.

Jackie-n kam nisur ta shoh para do kohesh po m’u desh ta nderprisja per shkak te Natalie Portman.

Duhet të kishe patur parasysh dicka (qe eshte nje fakt historik) : Jackie Kenedy, kur fliste para kamerave, merrte poza shume të cuditshme. Konkretisht : kur nje kanal TV (rreth 1 vit para atentatit) u ftua te filmonte Shtepine e Bardhe (kjo ishte hera e pare qe ndodhte në USA: video, origjinali, mund të gjendet në YouTube), Jackie perpiqej të fliste me nje ton qe imitonte sa zerin e nje aristokrateje aq edhe ate të nje vajze të vockel. Në film, regjizori e ka rindertuar video-regjistrimin televiziv të kohes po në bardhezi. Keshtu qe nuk eshte fort ‘faji’ i Natalie Portman. Ajo thjesht luan rolin e Jackie-t

Te perbashket kane kete: njeri eshte klysh kurve sallonesh mondane (e ke thene vete ne postim qe e ka pas nenen kurve), kurse tjetra eshte kurve sallonesh mondane qe shiti ducin per pare, mbasi i’u mbaruan paret e burrit qe vdiq u martu me milionerin grek monarko fashist.

duhet te jete gje e imja me siguri sepse te gjithe e lavderojne kete loje aktoriale te saj. por une ne vend qe te shihja jackie shihja natalie deri sa m’u be e lodhshme and ‘called it quits’.

cfare denimi parashikohet per kete soj bijsh me njolle biografie dhe te kontaminuar?

Eshte e kunderta: nuk janë kurvat ato qe shesin ducin (trupin) por prostitutat; kurvat sheshin shpirtin.

squar, nè kete rast demokratik antipinoçet nuk ka denim, ka vetedenim.

Konkretishit klyshi i kurves, ne menyre qe te mos quhet klysh kurve, mohon nenen e tij (ose edhe baben ne qoftese e ka kurvi) ne menyre qe vete del i paster, individ, pa lidhje me asnjeri, as me prindet e vet. Prandaj edhe arsyetmi i moth logjik demokratik:

“E ç’faj ka nje klysh kurve meqe nena e tij eshte pallu rregullisht?”.

“E pse ne sot do te zbatojme rregullat fashistenaziste te Librit Moth çifut: “Fajet e eterve bien mbi bijte”?”

Kjo qe thu ti, i ka shit te dyja, shpirt dhe trup, eshte edhe kurve, edhe prostitute, edhe sipas opinionin amerikan (dhe jo vetem), ne kohen kur e palloi Onanis me 1 meleon dollare. Tjeter pune se gjerat harrohen, dhe sidomos Amerika e ka kujtesen shume te shkurter.

Por per komunistet e vertete ky nuk eshte problem, problemi komunist eshte drejtesia.

O Stalker, çfar ke shkrujt ne post mor djale, as nga komunizmi nuk merr vesh, ti kujton se komunizmi eshte drejtesia e palloshit kur hyn ne duc.

Ambicja me e madhe e komunizmit eshte Bukuria, ne nje bote te shemtuar dhe te alienuar nga Kapitali.
Nota 4, shko pirdhu ne vjeshte.

Jackie meriton vemendje, nepermjet kendveshtrimit te nje gruaje vanitoze arrihet te behet nje pjese e mire e autopsise se mitologjise amerikane, lidhja me kamelot, dhe rregjizori duket se i mbetet besnik fakteve, edhe bardh e zi ja e nje pjese te filmit e deshmon.
Nepermjet jackiet pra arrihet te kuptohet se ku ndahen mitologjia nga realiteti, jackie insiston te vetecensuroje nje pjese te mire te intervistes. te pakten nga nje shikim i shpejte qe i bera filmit.
Mua me duket se ky film rezonon dhe me ameriken e sotme, ku po vlojne protestat e grave antitrump serish kemi nje ish modele ne shtepine e bardhe, grua manekin, filmi ne fjale mbyllet me nje plan, kur jackie veshtron nga xhami i makines qe po e transferonte nga white house se si disa puntore po zbrisnin nga nje kamion disa manekine. Voila

flm. Stalker,
Une do thoja ishte me shume se nje film mbi vetem Jackie, vetem mbi nje personalitet (sadoqe nje portmonto)
M"u duk pra edhe nje film mbi zine e vdekjes.
(Zija e vdekjes nuk eshte termi i sakte ndoshta sepse lidhet me tjeter proces i cili fillon pak me vone.)
Si quhet koha e pare kur familja, njerezit e shpise shohin ose sapo marrin lajmin e vdekjes se njeriut te tyre te dashur. Ora, sahati, kur kemi pare te na iki duarsh ai, dhe dy-tre ditet me pas…

Ja edhe per ate moment flas se ishte Jackie, realizimi i tij tejkalon rrethanat e Kennedit.

Dallohet expressionizmi sh mire dhe me ane te ketij mjeti behet e mundur te pershfaqet impakti vdekjes se te shoqit tek Jackie, dhe si gjithe universi i saj personal ato ore e dite te renda psikologjikisht perbehet kryesisht nga perceptime te brendshme te dhimbjes e c’orientimit, bota e brendshme bymehet e si nje flluske e madhe qe te rrethon nga realiteti i jashtem. Ne jetojme brenda saj per ore e dite te tera te destabilizuar prej kobit te vdekjes se njeriut tone te dashur cilido qofte ai.

M’u be qejfi qe Nancy luhej nga Greta Gerwig. Greta flet vetem me fytyren e saj dhe pse faktor anesor.

korrikse, kape kte se duhet si teknike per te goditur kundeshtarin politik, por mos ja trego Dasares.

kot e shan Frojdin.

takimet e Jackie me reverendin e moshuar ishin si nje deja-vu nga skena te “Grace of Monaco” http://m.imdb.com/title/tt2095649/
Tani qe e sjell ndermend duhet te kete dhe te tjera paralele mes Jackie dhe Grace (filmi sigurisht)

Ti me verté qe di të shohesh filma ! (ajo eshte skene antologjie)

ps: dhe e perseris: montazhi dhe montazhi ! Nje perle në film !! (kaleidoskopi)

Frojdin nuk e shaj, perkundrazi e konsideroj gjenial, me teper se bashkepatriotet Marks, Ajnshtajn, Kafka, sepse ka shpjeguar qarte nepermjet kompleksit te Edipit se çèshtè mekati origjinal. Pavarsisht se nuk e dinte se çfare po bente.
Pra nuk e shaj, vetem them se edhe ai si shoket ka keputur ca mufka, mufka pozitiviste, nivel biologu, mentalitet stalle. Ndersa mufka me e madhe e tij ka qene ajo qe besoni ju dhe shumica demokrate ngambrapamoderne, qe liria seksuale eshte çlirimi i njerzimit.

ne fakt ky mund te jete nje interpretim sepse ai thote te anasjellten, qe shtypja (e domosdoshme) vjen me njerezimin, per shkak te njerezimit. ne keto kushte liri seksuale ne kuptimin e shfrenimit nuk mund te kete megjithese njeriu nuk resht kurre se kerkuari me shume por kjo eshte ne dore te njeriut, jo te Frojdit. konstatoi dicka qe mbase dhe mendohej nga te tjere. ky pati guximin dhe e tha.

he bravo, edhe ti pa dashje, ne menyre intuitive, vertetove teorine me te modhe ne bote: Teorine Dyfelere. Ne rastin tend qe interpretimi eshte dyfelor, dy fele jane gjithnje legjitime, njesoj si dy parti politike, dy loqe, dy fele duci, dhe te mos harrojme me te rendesishmen e kohes, dy fele sume.
Pra Frojdi edhe interpreton qe shtypja beri njerine, por edhe qe shtypja e ç’ben njerine, e ben neurotik. Prandaj vetiu liria seksuale rezulton sherimi, dhe simboli dyfelor eshte minotauri:

ose centauri.

te rossellini me journey to italy kam has nje skene te ngjashme.
Jackie eshte nje bijou, qe me ben ta rishoh.

Shto faktin qe regjizori ka bere zgjedhjen e duhur: ka filmuar nga shume afer heroinen e saj. Pergjithesisht, ikonat, cilado qofshin ato, filmohen (vizatohen,… ) nga afer. Dhe, qe nga momenti qe nje regjizor i regjistron ato me empati, ato kthehen en fantazma (nga të fundit qe kisha parë e me kish mbetur në mendje ishte ajo e Che Guevares (film i Soderbergh-ut), krejt e ndryshme nga fantazma e Jackie-t. Por pikerisht, kjo eshte dhe magjia e kinemase

nuk bie dakord pasi eshte siperfaqesor si interpretim. dmth “liria seksuale” nuk te garanton sherimin nga neuroza. seksualiteti eshte perdorur nga ai, ndermjet te tjerave, ne kuptim e forces udheheqese jetesore, pra merr nje perkufizim me te gjere se sa akti seksual te cilit besoj se i referohesh.

Ke te drejte qe permend takimet me reverendin sepse janë pjese e llogjiken se montazhit të filmit, montazh jo-linear i cili, me shume se ngjarjet apo aspektet (facets) e ndryshme të heroines, ka për lejtmotiv nje fare shakulline, shtjelle, vorbulle (fizike, sentimentale, shpirterore, familjare… etj etj) qe na çon në zemer të kesaj ngjarjeje (historie). Reverendi eshte pjese e kesaj shtjelle (shakulline…)

besoj te kuptoj, ka lidhje me montazhin kaleidoskopik kjo qe sapo rreshtove.

shum mire qe nuk bie dakord, besoj se do ta kesh kuptuar, dhe un e kam bere me se te qarte me shum komente, qe as une nuk bie dakord. Por fatkeqsisht bie dakord tere elita e sotme planetare qe eshte tumllas me revolucionare te vitit 68-te (ku bejne pjese Starler, Korrikse, Albanoid, dhe i Modhi Godard) qe eshte i fundit revolucjon akoma ne vazhdim.

Dhe per kete eshte pergjegjes Frojdi qe eshte shprehur double bind per seksin, njesoj si ne muhabetin tone. Epigonet e tij jane shprehur qarte, si psh Wilhelm Reich palluesi dhe i palluari me i modh ne bote. Teoria nuk eshte nje glase qe leshohet pa pergjegjsi, nje teoricjen eshte pergjegjes edhe per konseguencat e teorise se tij. Njesoj si per Marksin dhe epigonin Lenin, nuk mund te çlirosh djajte nga prezervativa e Pandores, e te lash duart si Ponc Pilati “se un vetem shkrujta mer jau!”.

Per kete teme do te shkruaj ne te ardhmen, se si qendron raporti i seksit dhe libidos (lidhur me krijimin, edhe krijimin artistik, konceptin e sublimimit ose sublimacionit), dmth kuptimit te gjere te seksit te cilit i referohem. Do ta lidh edhe me Wagner nazistin, meqe ti je muzikant i majte komunist dedakakofonik qe qeke kunder aktit seksual. Por edhe akti seksual ka kuptim me te gjere se pallimi bjelle manivele i vitit 68-te.

Problemi i njerezve pa kulture kinematografike eshte se kujtojne qe, gjera të tilla si montazhi, mizaskena (regjia) etj etj janë qellim në vetvete, janë “gjera teknike”, janë marifete të regjizoreve. JO dhe JO: nuk janë qellime në vetvete por janë, ashtu sikurse stili I nje shkrimtari, në funksion të vepres (letrare ose kinematografike), në funksion të permbajtjes, në funksion të asaj “çka dashur të thote autori”.

ne mungese te kultures kinematografike eshte kollaj te kesh qasje te tilla jo te drejta. Ato kushtezohen nga keqkuptimi i madh se funksioni i nje filmi eshte vec ‘entertainment’ dhe eshte e veshtire te arrish aty ku po shpjegon ti, nisur nga ky koncept.

Pastaj ti vete ke folur kaq here per raportin e distancuar qe krijon prej shikuesit kinemaja, fakti qe filmberja eshte nje ndermarrje e madhe dhe e komplikuar ndryshe nga letersia a piktura, eshte ne disfavor te mirekuptimit te kinemase. Ne pergjithesi njerezit i bien shkurt gjerave.

lidhur me close takes , ndonjeher i cuditshem kendi i qasjes pavaresisht empatise per personazhin. Ndoshta nje teknike ne funksion te ekspresionizmit.
Soundtrack, interesant sesi funksiononte ne krijim te nje ndjenje angushtie. Psh. kenga e Camelot ne nje nga momentet me te deshperuar, ku Jackie nderron gown-s (fustanet) si outlet per gjendjen e saj, por qe kenga aktualisht e thekson me tej ate dhimbje ne vend qe ta largoje, njelloj si ne shprehjen qesh se nuk qaj dot.

sh. domethenese kjo qe ke shkruar, Miti i Kennedy-s eshte aq i famshem per shkak te nje censurimi te vazhdueshem qe kjo familje elitare i ka bere publicitetit te jetes se saj perballe popullit. Nje sjellje ne kufijte e kultures per ata, sepse opinioni eshte qe ajo ka qene konsistente ne kohe si sjellje, gjenerate pas gjenerate. (“Royalty needs tradition. And tradition needs time…” - thote Jackie ne film)

Ne kete moment, po te perqendrohemi tek koncepti i censures, mitit dhe kultures, do thoja qe ne kulturen post-90s, fjala censure per shqiptaret ka thuajse teresisht ngjyra politike. Ne nje kohe qe tema e Kennedy-s na lejon ta clirojme fjalen nga ky konotacion, te shohim atavizmin e ketij dimensioni , dhe ta leme te marre fryme konceptin ne dimensionet e tjera te tij, ne rastin konkret, ate personal apo familiar.
Jo se tek ne ato kane qene ndaluar (censurimi i dimensioneve te censures ) por rrethanat e ngrine konceptin si te tille, vetem ne dimensionin politik te tij. Pra e mitizuan ate ne njefare menyre saqe sot ne shqiperi censurimi associonohet ne sekonde me politiken, ne kuptimin e suprimimit te lirise se shprehjes. Dhe gjejme qe si shqiptare te kemi krijuar mite mbi censuren vete. Nderkohe qe Kennedy-s krijojne mite mbi familjen (me ane te vetecensures).

Ajo eshte skena me e mirë é filmit. Fare fare me e mira [quote=“korriku, post:30, topic:1853”]
Soundtrack, interesant sesi funksiononte ne krijim te nje ndjenje angushtie
[/quote]

Ti e di qe une pothuaj nuk flas kurre për muziken në nje film, por kesaj rradhe, si rralle ndonjehere, ajo eshte ti heqesh kapelen. Sigurisht, si merite e regjizorit qe ka ditur si e sa ta perdorë (e padyshim edhe i kompozitores angleze Mica Levi (Micachu). Në fakt, eshte muhabet i gjate e i ngaterruar perdorimi i muzikes në nje film por, pervec faktit të méritës se regjizorit se si, sa, kur (etj etj) e perdor ate, kuptohet qe kjo varet edhe nese kompozitori qellon në shenje.

Por dhe kjo puna e te qelluarit në shenje (flas për muziken e kompozuar, JO për atë qe ekziston tashme, psh muzike klasike, ose pjese muzikore tashme të njohura) eshte muhabet i gjate e i ngaterruar (eshte shume e rendesishme psh qe kompozitori të jete pothuaj po aq I talentuar sa dhe regjizori, në mos po aq dhe i kulturuar kinematografikisht, për të mos thene pse jo dhe kinofil). Me siguri qe edhe shanci, fati duhet të kete nje pjese të tij (nje rastesi fatlume- si të thuash). Psh “Le mépris” (Contempt) i Godard eshte i “permbytur” në muzike, dhe në 70% e rasteve eshte e njejta teme (enkas, sigurisht !!). Biles ne disa vende Godard e ngré aq shume muziken sa mos degjohen mirë as dialogjet, si për të na thene se s’ka piken e rendesise se cfare bisedojne personazhet sepse atmosfera mes tyre eshte aq e rende sa qe, cfardo qe ata te thone, asgje nuk mund ta ndryshoje rrjedhen e ngjarjes (eshte momenti në anijen e xhirimit kur Michel Piccoli i thote të shoqes, Brixhit Bardose le të ike me producentin, s’ka gje, le të ike, nuk i ngelet qefi). Për mendimin tim, pervec faktit qe Georges Delerue eshte nje nga kompozitoret me të medhej të historise se kinemase, pervec faktit qe Godard ka ditur ta perdore në menyre të shkelqyer ate muzike qe i ofroi kompozitori, pa dyshim qe ka patur dhe nje fare shanci në kete mes.
Mendoj se eshte e njejta gje me muziken e “Jackie”. Dhe ka nje “detaj” qe konfirmon kete qe them: nese e mban mend, filmi hapet me nje skene ku nuk duket asgje, ekrani eshte plotesisht i zi, sterr, dhe menjehere degjohet muzika goditese (me thekse ankthi, siç thua dhe ti).

Çdv

e kam parasysh ekranin e zi me muziken hapese. Me ane te tij kemi nje hyrje direkte ne teme, mendoj.
Per Mepris duhet t’a kesh marre shembull dhe here tjeter. Por cdo here qe e trajton ti e sjell ate ne menyre te re. Qofte sikur dhe vetem per faktin qe flet per muziken e tij si nje rastesi (fatlume) psh.
Te kuptoj per cka shpjegove. Muzika e Georges Delerue (nuk ia dija emrin dhe s’isha interesuar, por ti e solle) eshte aq e rendesishme per Mepris. Mua po te me thuash te kujtoj skena te ketij filmi, e pamundur te mos me vijne bashke me soundtrackun e famshem. Kisha bere nje bisede per te me Albano-id (flm) ketu vjet.. Flm.

https://www.youtube.com/watch?v=4TvL7YlVWEo&list=PL901F138EA5622F52&index=3

Natalia pervec se IMITOI bukur mire personazhin e Jackiet nuk m’u duk se percolli gjendje emocionale gjate rolit e saj. Edhe une e lashe filmin pergjysem.