Best movies for 2016

Sipas traditës së fund-vitit, voilà top-10 imi (subjektiv, sigurisht!) për vitin kinematografik 2016.

1. “Toni Erdmann” - regjia Maren Ade (Gjermani)

2. “Kaili Blues ” - regjia Bi Gan (Kinë)

3. “Kulla e kontrollit te trafikut ajror” - regjia Eric Judor (France)

4. “Sully” - regjia Clint Eastwood (USA)

5. “Gjykata” - regjia Chaitanya Tamhane (Indi)

6. “Aquarius” - regjia Kleber Mendoça Filho (Brazil)

7. “Homeland: Irak year zero” - regjia Abbas Fahdel (Irak)

8. “ Thésari” - regjia Corneliu Porumboiu (Rumani)

9. “Train to Busan” - regjia Yeon Sang-ho (Korea e Jugut)

10. “Big father, small father and other stories” - regjia Phan Dang Di (Vietnam)

image.jpeg1920×1080 97.9 KB

image.jpeg1280×720 96.2 KB

Albano, dhurate për viti riun nga youtube (pa e hequr akoma) : KAILI BLUES !!

fantastc!
po per ne liste totalisht e pakonsumuar,
e pamundur t’i gjesh gjekundi titujt e saj.
sivjet edhe me keq se 2-3 vitet e shkuara te themi
kjo te merzit goxha. por edhe mban gjalle nje kuriozitet te perhershem c"eshte e verteta, si dicka qe mbetet e paarritshme.

(me të drejte eshte cituar aty dhe “ARRIVAL”, qe e pashe dje. Hera e parë qe me pelqen nje film nga Denis Villeneuve)

“Knight of Cups” sikur i perket 2015,
Po ashtu 'Victoria", per te cilen me vjen mire
Paska “Wiener Dog” (dhe disa tituj te tjere me “dog” ), sh. mire
(Pardon, qenkan vetem dy)
Kisha degjuar per “Everybody wants some”, nuk dukej i keq por nuk e shtyva dot me shume se 15 min, mbase jam gabim
“Mia Madre” - vendi 28te, pika qe s’i bie.

Varet nga viti kur X apo Y kritik ka parë filmin.
Në princip, listat ndertohen duke marre për baze vitin e daljes zyrtare në kinema në filan apo fistek vend (dhe jo vitin e productionit të vete-filmit). Prej nga dhe ndonjehere, shkartisje të viteve…

http://www.filmcomment.com/blog/best-films-of-2016/

i vetmi film nga ata qe kam pare te ketij viti qe e vleresoj eshte Elle. po me duhet ta pranoj qe nuk kam qene fort i vemendshem. edhe Sully dhe Nocturnal Animals meritojne nje permendje.

rrofsh Stalker qe na mban te informuar vazhdimisht me review-s.

Ben top 10 filmave qe jane ne netflix ose amazon prime?

Ok, ja e falim per ‘Mia Madre’ meqe ne usa u prezantua sivjet. Por Knight of Cups sikur s’shof justifikim meqe eshte i ketejshem…
…
Amazon prime per movies it’s a joke. Me te rralle kur ka dicka me vlere. Imagjino, tani mezi e nxori ‘Cafe Society’. Une e mbaj abonimin per deliveries.

Qenka goxha arritje per Sully i cili mban vendin e 4-t ne kete liste, ku Elle nga ana tjeter s’ia paska dale dot…

Flm per Kaili Blues!

cudi kjo fabula me prindin qe i punon rreng femijes/ve me qellimin per t’u gjendur prane a ndihmuar ata, (Toni Erdmann), paska gjet perdorim ne Gjermani
https://youtu.be/V6-0kYhqoRo

dhe best muvi i te gjitha kohrave eshte “Last Tango in Paris”.

Ky film eshte ikone e palevizeshme, megjithe sinemaje - siç ka thene albano-id ne nje koment qe tani nuk e mbaj mend ku ndodhet - eshte ne vetvete dinamike, levizese.

Tematika familjare e filmave si “Mia Madre” (vjet) dhe “Toni Erdmann” (kete vit) janë nje tjeter prove e faktit qe jetojme kohe konservatore, të mbyllura në vetvete. Kjo nuk pengon qe të dy të jene filma të shkelqyer.

Eshte i njejti konkluzion qe mund të nxjerresh nga western te shkelqyer të viteve '40-'60 të John Ford, Hawks, Peckinpah etj. Hollywoodi, permes tyre, regjistroi (në celuloid) themelet e krijimit të Amerikes. Në vetvete, nuk ka gje me konservatore se kjo (sikurse kamunizmi, për të forcuar të ndenjurat e veta, bente 2 në 3 filma me partizane). Por kjo nuk pengoi faktin qe filmat-western te regjizoreve të cituar të mos jene kryevepra !!

Shpjegimi lidhet me vete natyren e kinemase, e cila, duke qene art total qe pershfaq në teresine e saj jeten, i tejkalon ato. Pra: edhe pse “Mia madre” apo “Toni Erdmann” trajtojne, në dukje, tema konservative, arrijne të dalin pertej ketij konservatorizmi (nje tjeter prove suplementare qe konfirmon se kinemaja nuk ka fort të beje me “historine e nje filmi”). Historite janë ato qe janë, kohet janë ato qe janë (here progresiste, here reaksionare konservatore e cinike).
Filmat qe behen pastaj janë "tjeter gje"

fakt qe ekspozon aftesine/meriten e kinemase, e cila sic konkludove ne fund, realizon kryevepra edhe ne rrethana te limituara
Ne fakt une jam habitur me fabulen atehere kur fole per Toni Erdmann, pikerisht per kete qe vure ne dukje tani, konservatorizmin e subjektit, sepse nuk e prisja nga nje kinema europiane autoriale dhe pse eshte ide e shkelqyer, por atehere s’e kam formuluar dot habine time.

I jap te drejte per toni erdmann, eshte film qe i perket kohes ku jetojme. Ripare dje per here te dyte me titra u asimilua me mire, dhe personazhi i tonit merr me kuptim. Kenga e whitney houston qe perben dhe klimaksin e filmit, eshte mese e qelluar. Ne fakt kam pas simpati per stilin formal te rregjizores maren ade qe kur kam pare prodhimin e pare, te cilin ke pas komentuar te kinoditari
Per train to busan kemi fol. Per Nje pjese te tjerave do behem mukaet keto dite.

Skena me e bukur e nje filmi 2016 qenka në tub.
(sigurisht qe e shkeputur nga teresia e filmit, skena nuk ka peshen e vertete. Megjithate, pour le plaisir des yeux …)

Ah, e paske pare !
Tek skena e “Whitney” ka nje moment të hatashem: e bija nuk do të kendoje. Ose me sakt, heziton. Toni vazhdon ti bjere pjanos komplet i prere ne fytyre. Por dhe Ines, e bija, vazhdon të hezitoje. Dhe, në nje sekonde të vetme, nderton mendje (rregullon bluzen) dhe… dorezohet!
Énorme !!

PS: edhe skena e naked party eshte gjigande !!!

Po e ripashe madje se heren e pare nuk gjeja titra sinkron, me nje cilesi shume te mire video

Ne ate skene toni riperserit ne pjano te njejtat nota muzikore disa here ne pritje te fillimit te kendimit, element i gjetur, sikur te vintw disa here gishtin ne plage. Pastaj efekti katarsis i muzikes
Edhe skena e naked party eshte spontane etscheidung
I gjithe konflikti eshte subtil, shpaloset me ane te mimikave te fytyres gjuhes trupore mizanskenes dhe ironise se personazhit te tonit.
Me pelqeu dhe menyra si e filmon rumanine qwndrat tregtare parehatine e ines, tehuajzimin e saj.

Regjizorja gjermane eshte nje gjení i vertete! Ajo ka vene NJE dhe VETEM NJE plan filmik nga Rumania e sotme (kur heroina hedh nje sy nga dritarja e hotelit të saj 5 yjesh), dhe kaq mjafton për të denoncuar (jo me demagogji por me imazh) Rumanine e sotme (lagja rome).

Në fakt, fiks ketu qendron dhe ‘problemi’ me filmin e fundit të Ken Loach : sigurisht, ndershmeria e tij morale artistike e politike eshte e padiskutueshme por ate qe gjermania në fjale e arrin me NJE PLAN TË VETEM FILMIK në menyre gjeniale, Loach detyrohet ta beje permes provokimit. Gjynah… (i krahasoj, sepse të dy ishin filma konkurues në fest e Kanës : i pari s’fitoi asgje (nuk prish pune, sigurisht!!), tjetri fitoi Palmen e Arte)

Ai plan fare mire mund te ishte kap ne tirane.
Disa plane sekuenca te gjermanes me duken mjaft antonioniane.

[quote=“Albano-id, post:20, topic:1295”]me ane te mimikave te fytyres gjuhes trupore mizanskenes dhe ironise se personazhit te tonit.
[/quote]

Në fakt, janë disa filma të shkelqyer në 2016 qe konfirmojne tendencen e të shprehurit të poetikés (gjese poetike) nepermjet humorit (lufoque tek “Toni Edmann”).
“Loçka ime” e ben permes burleskes; po të njejten gje (pra perdorin burleskun) bëjne dhe dy filma të tjere franceze (qe fatkeqesisht nuk i kam komentuar e qe do i vija të 11-in dhe 12-in) : LIGJI I XHUNGLES dhe APNÉE (snorkelling)

Humori poetik si arme për nje Bote me të mirë

Patjeter! Gjermanka eshte nje expat, qe fare mirë mund të ishte vendosur me pune në Tirane (po aq sa dhe në Bukuresht). Gjenialiteti i regjizores eshte njerezilleku (empatia) me të cilen filmon rumunet (gje qe sigurisht do e kish bere njesoj nese ata do ishin shqiptare, serbe apo polake).

Po, Maren Ade eshte antonioniane edhe për mendimin tim. Por jo si ‘peng’ i antonionizmit, por si shtyse për të shkuat me tej. Me siguri, ngaqe i kam patur pritshmerite shume të larta (filmat e saj, në 5 minuta kuptohen qe janë shume ekzigjentë!!), duhet ti kem rene kokes tek filmi i saj pararendes. E kam patur gabim, sigurisht.

Mu kujtua dhe nje skene tjeter qe spikat ajo e diskos ku shoku rumun i ben gjestin talles me shishen e shampanjes, lidhur me te skena e kwnges merr me teper vlere. Si dhe nje plan person i papare qe i behet tonit ne momentin e skenes se kokaines, vizuakisht shume i bukur, te gjitha pa llafe, por me veshtrime dhe gjeste.
Tani krahasoje me filmin e anagnostit, ne shtepine tone, me tematike te petafert.

“The passenger”. Per t’u pare me patjeter. Shume film i fuqishem. Njerezimi ne planetin Homestead II nis nga nga udhetimi ne anijen kozmike te kompanise Avalon.

Je me “fat” qe evokon “Në shtepine tone” : ti e di qe s’para shoh filmat e kinostudios, por kete e kam ripare para jo shume kohesh në ca rrethana komplet surrealiste (tek nje çift expat shqiptaro-francez qe jetojne në Australi e qe donin qe femijet e tyre anglo-franco-shqipfoles të shihnin filma shqiptare ).
Nuk e kuptoj lidhjen për nga tematika… . Perndryshe, filmi me qe dukur i dobet për nga mizaskena: me kujtohet qe, që në minuten e 5 apo 6 fillova të kisha verejtje në koken time (por nuk ndihesha se kalamoj dhe të rritur nuk pipetinin

nuk do desha te bija ne kulturalizem por eshte interesant sa i perbrendshem e i pandare nga dimensioni civil eshte te qenet i njerezishem tek disa grupe shoqerore ketu. Na uruan Merry Christmas dhe pasketaj ‘Or whatever you celebrate’, kaq organikisht e pa tingelluar nje fije si korrektesi politike saqe reagimi korrespondues eshte pure gratitude. Keta perbejne edhe pjesen inspiruese te njerezve me te cilet aspirojme te integrohemi perfundimisht.

However (per te dale tek tema jone) per nje njeri te kinemase e gjitha eshte e kote, nese nuk arrin dot ta barte kete cilesi ne ekran.

Po në kulturalizem ke rene se, po ata qe nuk festojne asnje feste fetare (ateistet), të njerkes janë ?

Shakà menjane, mu kujtua qe në Indonezi (nje nga vendet me reaksionare dhe konservatore të planetit), ti thuash dikujt ateist ose komunist eshte fyerje (dhe të mendosh se jo me shume se 50 vjet me parë ai vend ka patur partine komuniste të trete në shkalle boterore për nga numri i anetareve -pas asaj të BRSS dhe Kines)

une mund te kem rene ne kulturalizem (per injorance) por jo per ate qe thua ti (se e tha ajo, whatever u celebrate). Leqe vete ai urim i zgjeruar eshte kulturalizem
megjithate siguroj se personalisht eshte me teper nevoje per disa domethenie sesa celebrim.
Ne lidhje me Indonezine, keqardhje dhe reflektim. Mendoj se shume shpejt do te arrihet edhe nga usa. Bota po ndryshon ne krahun e mbrapshte, fitoret njerezore nuk qenka e lehte t’i mbash, qe nga te drejtat me te thjeshta deri tek socializmi vete.

E shof perafersine e tenatikes te menyra si i shofin prindrit femijet e tyre, zhvillimin e tyre, rolit te tyre ndergjegjsimit shoqeor, larg e larg, sigurisht, evokim spontan
Nw filmin shqiptar tw kinostudios kemi syzet e realizmit qe influencojnw, ku femijet jane figura emancipuese ndergjegjsuese, ndersa te gjermani prindrit rimarrin kete rol, deshmi e postnodernizmit. Sigurisht nuk kane ngjashmeri por ne te dy filmat subjektivisht zhvillohen rreth famuljes, dhembshurise prinderore.
Paska qene vertete koha e tematikes familjare, we live in conservative, otherwise cynical era, te triumfit te borzhuazise, mbaj mend dhe julietta e almodovar, e po ketij viti vertitej rreth saj. Me duket se lojen e nisi moretti…
Edhe kartolina uruese e top channel kete fundviti kish ne qender faniljwn, si rralle me pare.

Asnje pare kete vit. Sa kohe nuk i gjen ne torrent, zere se nuk ekzistojne. As kohe nuk po kemi.

Bulkth, s’eshte problem, ke nje vit të tere perpara ! (perpiqu mos gjen “ARRIVAL”. Kam nje parandjenje qe do të pelqeje shume SHUME!)

Dhe gezuar!

Kerkoje te parin, nje nga torrentet eshte i sakte.
Dhe mundohu te gjesh “kodi-n” per tv, eshte mjaft komod per te pare filma falas ne tv nga nterneti, pa u lodh shume

Well seen ! Ke të drejte, sidomos kur thua : [quote=“Albano-id, post:31, topic:1295”]
ndersa te gjermani prindrit rimarrin kete rol, deshmi e postnodernizmit
[/quote]

Julietta-n e Almodovar nuk e pashe. Nuk di pse e anashkalova… (por me duket se kam qene me pushime kur doli). Kollaj i gjetshem gjithsesi.

Sa për “lojen” pastaj, nuk besoj se e ka nisur Moretti apo tjetri e tjetri. Po ta vesh re me kujdes, edhe Darnenne tek kryevepra e tyre “Femija” (L’enfant) temen e familjes trajtojne. Po ashtu Jim Jarmusch (Broken flowers). Dhe janë filmat të para 10-15 vitesh! Dhe nuk besoj se e bejne ‘qellimisht’, eshte epoka ajo qe ua imponon tematika të tilla (ose siç thua ti : we live in conservative, otherwise cynical era).

nuk them se s’ka te perbashketa, por shof qe ka mjaft diference kjo liste me Cahiers du cinema.
Ne permbajtje & renditje.

Mund te them edhe ne blogun vete per ket vit, jo vec lista e tij 2016.
Jo se s’eshte e thene, dhe as krahasuar me vitet e tjera, thjesht konstatim. Ose me sakte, te kuptueshme diferencat me listat e ketejshme. Dhe disa te andejshme. Por jo aq te kuptueshme, me Cahiers…

Edhe vjet, plot divergjenca me Cahiers e kam patur listen http://smtp.peshkupauje.com/2015/12/blogosfera/best-movies-for-2015#comment-1056810

Plako, Kodin e kam perdorur qe ne 2008. Po pres nje orange pi tani e nuk po me vjen. Mallkuar qofte Arben Ahmetaj.

Ose ketu: https://www.editionsbessard.com/wp-content/uploads/2016/01/arton2126-2ce8a.jpg

Pastaj eshte me e ngaterruar se kaq: janë 15 redaktore tek Cahiers, dhe secili ka listen e tij. lista perfundimtare nuk eshte vecse nje konsensus kolektiv, dhe si cdo konsensus…

image.jpeg2592×1936 1.4 MB

ah sa me kujtove sa poshte shkalla ime e te ndjekurit te filmit kete vit. Vjet i kapja 4-5 tituj nga liata jote, jo 5-6 actually, sivjet dale pa te arrij 2 cope. Paskam guxuar edhe me renditje timen mes te tjerash. Sivjet jam teper dobet, teeeeper dobet.

interesante listat e Cahiers(istave)

hej, se ma kujtove, pyetje: thua te jete e njejte revista ne ‘paper’ me formatin online?

albanoid, po kte filmin e moth qe ka per nentitull “Nje alergji per Evropen”, a e ke pa?

Meqe m’the qe kam tradhtu perendimin dhe po shkoj drejt orientit, dhe meqe Stalker ne nje koment me lart e konsideron filmin pertej kohes dhe hapsires, pertej historise, sepse historia eshte ajo qe eshte, dhe filmi eshte ai qe eshte. Tamam si ikonat ortodokse.

Kete film çfar nuk e kan quajtur: fund te filmit, pertej filmit, meta film, vetem ngambrapa film nuk e kane quajtur.

Sokurov sembra del resto seguire la tradizione, l’arte e la disciplina dell’iconografia bizantina, in particolare di Andrej Rublov, il più grande pittore di icone dell’antica Russia. Madre e figlio ripropone soprattutto il simbolismo rivoluzionario attuato da Rublov nell’icona della Santissima Trinità. I fattori utilizzati da quest’ultimo, ricompaiono nella loro essenzialità nel film di Sokurov. Vi è il Padre, mostrato attraverso l’immagine dell’albero della vita. Vi è il Figlio, ovvero la montagna del Golgotha. E vi è lo Spirito, raffigurato grazie all’immagine della casa, vista anche come tempio. La vicinanza con la tradizione iconografica porta il cinema di Sokurov ad un livello metafisico, in grado di avvicinare l’uomo all’essenza più vera della vita e dell’amore per l’altro. Come il pittore d’icone, anche Sokurov costruisce nei suoi dipinti l’invisibile, il mondo dell’invisibile e della Grazia di Dio. Un mondo raggiungibile attraverso la contemplazione e la riflessione interiore. I simboli rimangono inspiegabili ed indicibili, eppure di fronte alla luce di queste icone cinematografiche si giunge alle soglie di quel processo denominato iconostasi, capace di portare l’uomo oltre il visibile. “L’iconostasi apre delle finestre, toglie i vetri che filtrano la luce spirituale, ci fa respirare l’eterico, e vivere nella luce della gloria di Dio”.

Se dija qw ish kaq i" lashte" kodi. Per mua rrofshin kinezet.

Artikujt janë të njejte, por ‘online’ revista nuk eshte falas. Me duket se eshte 2€ nje artikull

rrofsh, flm.
have a good day/night

(ky postimi i sotshem, ne blog, vizualisht as qe u krahasoka me kete ne ppu. Ketu kemi nje rremuje te vertete)

Dhe po mendoja: po sigurisht qe eshte siç thua ti: të rinjte progresiste të viteve '70, qofte ata tek “Në shtepine tone”, por qofte dhe Toni Erdmann dora-vetë (personazhi i te cilit ndjehet dukshem qe eshte produkt i epokes emancipuese europiane të fundviteve '60), i bene femijet e tyre në vitet '80, ne fund të të cilave ndodhi anti-Ngjarja (jo renia e vendeve lindore si shtete, por e ashtuquajtura ‘mposhtje e komunizmit’). Qe nga ai moment, nje gjenerate e tere (heroina e filmit!!) u rrit në nje epoke conservative. Dhe sot ne 2016, vjen puna qe të jene prinderit (të vjetrit) à ta qe ndergjegjesojne të rinjte.

Thene ndryshe: kur Toni (70 vjec burre) i thote se bijes “if this is about a father, i’m not the right man”, sigurisht qe nuk e ka në sensin biologjik të fjales (ai sigurisht qe eshte i jati i Ines). Por moral!
(gjenialiteti i regjizores pastaj qendron në faktin qe gjithshka kete e trajton permes satires, por ky eshte krejt tjeter muhabet)

Çfar quan t’i epoke konservative dhe rini konservative, eshte vazhdimsi e epokes qe ti quan, me logjike dyfelore, epoke progresiste e 68-tes. Ne fakt ka vazhdimsi, nuk ka asnje konflikt brezash.

Ti quan konservative çfar nuk te shkon per shtat si progresive, por 68-ta nuk ishte as progresive e as konservatitve (siç e kane quajtur shume progresiste t’mdhej si psh Pasolini dhe Beketi), por ishte nje epoke prezervative.
Te gjithe gjashtetetshat per shkak se ju vune kunder eterve te tyre (por jo pareve te eterve qe i ushqenin qyl per te bere revolucjon seksual), ishin te dhjere para femijeve te tyre me vone, nuk mund t’i jipnin me drejtim, bej çer t’dush t’keqen baba. Prandaj ne epoken ngambrapa, te anti-ngjarjes se hidhur te mposhtjes se komunizmit qe te ben per te qare si kalama ua ua ua, mungon komplet figura e atit, verdalle ke njerez pa bythe, ose me bythe, por ne dispozicjon te Marlonit.

Ti merresh me filma per te mos pa realitetin e hidhur, deri pak kohe me pare tere elita politike perendimore ishin revolucionaret e 68-tes (akoma eshte shumica, pakica jane dishepujt e tyre ), sakte çfar ka ndodh ne Shqiperi me kuadrot revolucjonare te 72-shit qe kane ne dore fuqine politike dhe kulturore.

ky klip(nga minuti 5) i nymphomaniac qe nder te tjerat shpjegon nje nga ikonat ortodokse shpjegon rrafshtesine e tyre, mungesen e perspektives si imazhe te perjetesise ndersa per filmat thame qe jane te lidhur me kohen e tyre, pra eshte e kunderta.
Ps. kujdes klipi eshte paksa me pulle te kuqe

kto lloj faqesh horror porno un nuk i hap, nuk bejne mire per shendetin. Ti po deshe shpjego idene e klipit me fjale, ose gjej gje tjeter me normale, ose, me e mira e te gjithave, thuaj se çfar mendon vete per kete çeshtje.

tani shoh qe qeke kujdes per shendetin tim. Vazhdo sipas kerkeses.

nuk eshte porno, eshte film fetar mo burre, i Lars von Trier, mund ta anashkalosh skenen e pare,
por skena ne fjale nis pak a shume me shpjegimin e ikonave si karakteristike e kishes lindore si dhe ate qe thashe me siper

filmat horror porno nuk eshte e thene te mos jene serioze.

por nuk ka shume rendesi çfar thuhet ne klip porno serioz ose karagjoz, asnjeri nuk kundeshton dot faktin banal qe e tere kultura moderne ruse vizive, perfshire filmin dhe avangarden vizive qe ka ndikuar me pas tere kulturen evropiane dhe amerikane e ka bazen tek kultura e ikones.

Shikoni Captain Fantastic qe mua me pelqeu. Film i bukur.

kultura vizive e ka zanafillen qe ne pikturimet murale te prehistorikeve neper shpella, per ate pune
Nejse per kuriozitet filmi flet per keto, meqe ke interes ne keto tematikat fetare

Nuk po flas per zanafille, po flas per baze, dhe te gjithe avangardistet ruse pikturiste dhe muviste (Ezejshtejni, Vertovi, etj dhe me pas Tarkovskij, Sokurovi) ishin koshiente per kete, i merrnin shembull ikonat, i studjonin, i adhuronin, edhe kur ishin ateiste te bindur.

Maleviç psh, ka ribere vetem ikona:

https://it.pinterest.com/architectvanwil/malevich-russian-icons/

http://www.palazzodellaragioneverona.it/galleria-achille-forti/161-kazimir-malevich-e-le-sacre-icone-russe-avanguardia-e-tradizioni.html

kjo ma merr mendja eshte e vertete

thene ndryshe toni erdmann, me paruke ne foto, eshte ne njefare menyre alterego sot e babait te ines, gjenerates se fundviteve 60 ta

Pse ta marre mendja kur eshte shkruar e zeze mbi te bardhe?

shif shif, se tani e pashe me mire se çfar ke thene.

Te mos kesh interes per kulturen fetare, e cila ne çdo disipline eshte baze e kultures laike, dhe akoma me teper asaj ateiste (qe eshte fetare e kthyer permbys), i bi te jesh pa baze si person, qytrym nga trute si intelektual, gjysmagjel, nje kuakuarakua, siç eshte ne fakt tani shumica e elites evropiane (dhe gjithe elita shqiptare) e prejardhur nga epoka e 68-tes.

Te sygjeroj mi box (xiaomi)

kush tha qe ne te tjeret nuk kemi interes ne to, por me se shumti i ke fokus nga ne te tjeret,
kur i ka pas eisensteini mos ti kemi ne, sidomos per arsye studimore duhet ti kene.
ps. me kete koment e mbusha 20 perqindshin tim ne kete teme, kshu qe po iu le hapesire te tjereve

pa na be nje liste tani se kush futet ne listen e te interesuarve fetare.

Korriksen mos e fut, vetkuptohet qe eshte ne liste, biles e para.

Sicher !

ps: nese shikon KAILI BLUES, me thuaj. Jam kurioz

albano-id, prit se un nuk e kam mbush akoma 20%, dhe as mos prit te flasin te tjere (ata qe ti quan “ne”, kush jane keta “ne”? Stalker?) per kete teme, sepse s’kan fol kur ka qen me fol:

http://arkivi.peshkupauje.com/2015/05/lind-andej-nga-lind-e-perendon-nga-perendon

Në fakt konceptimi i Avangardës zanafillon brënda Traditës, sepse nuk mund të krijohet asgjë nga hiçi (as Zoti nuk krijon nga hiçi), sepse ka vazhdimsi edhe në ndërprerje, njësoj si ka ndodh me lindjen e materies, lëndes organike, jetës, njeriut (ardhur prej majmunit). Fjala vjen: koha e aktivizimit të avangardës ruse - shumë më radikale sa ajo evropiane (për amerikanët as që bëhet fjalë, se ndërkohë i binin maces me lugën e realizmit provincial) - “rastëson” me shpikjen e teknikave shkencore moderne të restaurimit të ikonës(link is external)dhe për pasojë me rizbulimin e ikonës (fillesat e shek XX-të), e cila u bë një faktor i vazhdueshëm referimi dhe frymzimi për mendimtarë, piktorë, poetë, letrarë dhe regjizorë avangardistë rusë(link is external) si Gonçarova, Burljuk, Larionov, Popova, Tatlin, Filonov, Leonidov, Florenski, Shagall, Maleviç, Kandinski, Majakovski, Eisenstein (regjizori) etj. Maleviçi, i cili rropatej vazhdimisht rreth problemeve të teologjisë së ikonës, shkruan në Autobiografi: “Ikonat më kanë lënë shumë mbresë”, “arti i ikonës është forma superiore e artit fshatar”; gjithashtu Kandinski, admirues dhe studjues i ikonës, thotë: “Theksoj se asnjë pikturë nuk është në lartësinë e ikonave tona, gjithë atë që di e kam mësuar nga ikonat tona”. Majakovski, duke komentuar ringjalljen e ikonës, thoshte se po arrihej “ringjallja e pikturës së vërtetë ruse (…) të ikonave të lashta të piktorëve të panjohur, të krahasuar me Leonardon dhe Rafaelin”. Poeti Çlebnikov, protagonist kryesor i Avangardës - quajtur prej Majakovskit “heroi i ynë kalorsiak” -, krijonte neologjizma nisur nga sllavishtja e lashtë kishtare. Është kohë e humbur të tregosh se sa te rëndësishem kanë qenë për kulturën e shekullit të kaluar autorët në fjalë dhe sa shumë kanë ndikuar në të. Gjithashtu është jasht pretendimeve të këtij shkrimi të tregohet ambicja universaliste e Avangardës për të shkrirë bashkë artet (Avangarda vuante neurozën ose psikozën sinestezi(link is external)), dmth që ndikimi i ikonës është njësoj edhe mbi artet jo-figurative: letërsi dhe muzikë. Ky shkrim është përshkruan fenomenin përqëndruar në fushën figurative, sepse fenomeni ilustrohet më lehtë nëpërmjet një imazhi.

ne vazhdim sqaroj idene e klipit tend porno horror per ikonat:

ikona, njësoj si kuadri avangardist, e organizon hapsirën krejt ndryshe nga kuadri rilindas, i cili i referohet një pike virtuale të quajtur “pika e synimit” (e ndodhur mbrapa kuadrit) për të dhënë iluzionin e thellësisë dhe të vërtetsisë reale në organizimin e hapsirës. “Pika e synimit” është pika e horizontit ku “takohen” në perspektivë vijat paralele (rasti i mirënjohur i shinave të trenit) - pagëzuar me termin “perspektivë lineare” (sipas analizës deskriptive, pararojë e vizatimit teknik). Në ikonë kjo pikë ndodhet para kuadrit - prandaj quhet “perspektivë e përmbysur (link is external)” - e bërë njësh me pikpamjen e spektatorit, i cili përfshihet brënda kompozimit, dmth soditësin pasiv të kuadrit ikona e ndjell të marrë pjesë në kompozim, dmth në ngjarjen e shenjtë. Pika e ikjes ose synimit nuk është një pikë abstrakte diku në sfond, e marrë me mënd prej spektatorit, por, e identifikuar me soditësin, është po aq reale sa ai vetë. Në rastin e ikonës dimensioni i tretë (thellësia iluzore e perspektivës lineare) orientohet në hapsirën reale midis soditësit dhe ikonës. Pra nuk ka thyerje midis paraqitjes dhe reales, figurat e paraqitura në ikonë ndodhen në të njëjtën hapsirë me vëzhguesin, i cili bëhet pjesmarrës në ngjarje si vëzhgues i hyjnores dhe njëkohësisht i vëzhguar prej saj (ikona si dritare e të përtejmes, e hyjnisë).

Në kushtet e “mungesës” të perspektivës, shikimi, në pa mundësi të kërkojë në thellësi, çvendoset natyrshëm me dinamizëm anë e mbanë kompozimit, i cili ndryshon vazhdimisht me ndryshimin e këndvështrimit duke tjerrur fillin e kohës nëpërmjet bjerrjes të hapsirës (ndërlidhja kohë-hapsirë, dimensioni i katërt, bota tjetër, hyjnia etj). Kjo është bash ambicja e kuadrit futurist dhe kubist, jo rastësisht sintetizuar në rrymën sintezë të kubo-futurizmit që zanafillon eksperimentimet e avangardës ruse, e cila ka pasur lidhje e bashkëpunim me futurizmin italian (e te dyja bashke me përkatësisht komunizmin dhe fashizmin). Në çdo antologji të artit modern shpjegohet rëndom që coptimi i vizionit të kuadrit kubist në plane të ndryshme - shëmbull banal i një portreti kubist me një sy n’sahan e tjetrin n’tavan - janë vëzhgime të njëkohëshëm nga pikëpamje të ndryshme i të njëjtit objekt. Gjithashtu njihen përpjekje studjuesish të ndryshëm (Meyer Schapiro, Arthur I. Miller etj) që gjejnë lidhje sinkrone midis kuadrit kubist e futurist dhe teorisë së relativitetit të Ajnshtajnit (ndërlidhjes kohë-hapsirë, nuk ekziston njëkohëshmëria absolute, nuk ekzistojnë në kozmos pika vëzhgimi të privilegjuara etj), kjo e fundit jo rastësisht zbuluar si datë njëkohësisht me eksperimentimet e para avangardiste.

Aq më tepër vihet re dukuria në fjalë në rastet (jo të pakta) kur përdoren të dyja llojet e perspektivës, dmth “pika e synimit” (pika e takimit në perspektivë) ndodhet njëkohësisht para dhe mbrapa kuadrit, dhe akoma më tepër në variantin e ndodhjes në shumë pika (kudogjëndja - veti e Hyjit), alias perspektiva policentriste e treguar prej Pavël Florenskit si element thellësisht demokratik i artit të ikonës (treguar paralelisht dhe ngjashëm nga Bahtin si polifoni demokratike tek romanet e Dostojevskit). Problemi i kohë-hapsirës është qëndror për Florenskin, i cili e ka trajtuar epistemelogjikisht duke ndërlidhur pa dallim shumë fusha të kulturës meqë ai vetë nuk ka lënë disiplinë shkencore, artistike dhe inxhinierike pa lëvruar dhe pa praktikuar (teolog, filozof, fizikan, matematikan, inxhinier elektroteknik, epistemolog, teorik arti, gjuhëtar, antropolog, studjues i simbologjisë, semiotikës, politikës, e kushedi se çfarë tjeter). Për këtë arsye është quajtur Leonardo ose Paskali rus, e ndonjëherë si ekuivalenti rus i priftit shkencëtar Teilhard de Chardin, sepse Florenski nuk e hiqte rason e zezë edhe kur mbante leksione në shkollën avangardiste Vhutemas të Moskës (1920-24), shkollë analoge me Bauhaus në Gjermani. Leksionet e tij, botuar të përmbledhura me titull “Hapsira dhe koha në art”, trajtojnë metamorfozën e konceptimit të kohë-hapsirës në tërë epokat historike, nga primitiviteti deri në epokën moderne, referuar kryesisht veprave të artit pamor, por pa lënë pas dore letërsinë dhe disiplina shkencore si fizika moderne dhe gjeometria jo-euklidiane. Sipas Florenskit çdo kulturë organizon hapsirën në mënyrën e saj të veçantë: “konceptimi i botës është konceptimi i hapsirës”. Ai mendonte se “mendimi gjeometrik popullor në fakt është më pranë gjeometrisë jo-euklidiane se asaj euklidiane”, dmth që konceptimi i hapsirës sipas Riman-Llobaçevskit është krejt i natyrshëm për primitivët dhe fëmijët të cilët edukohen në shkollë me rregullat e hapsirës rilindase dhe njëkohësisht ç’edukohen prej konceptimit të mëparshëm që fillon t’i duket i panatyrshëm ose artificial. Florenski nuk përbuzte aspak perspektivës lineare, përkundrazi e vlerson duke treguar në esenë e tij “Perspektiva e përmbysur” se perspektiva klasike (rilindase) është rast i veçantë i perspektivës së përmbysur të ikonës dhe kuadrit të avangardës, njësoj si fizika klasike (Njutoni) është rast i veçantë i fizikës relativiste (Ajnshtajni). Njëkohësisht ai e tregon perspektivën rilindase si një prirje e kulturës pamore perëndimore, e cila përdor edhe perspektivën e përmbysur. Florenskij tregon me shembuj të ilustruar nga kryeveprat e Leonardos, Mikelanxhelos, El Grekos etj, se këto arritje janë realizuar pikërisht sepse përmbysnin perspektivën me vetëdije, përndryshe do të ofronin vetëm emocionin shkretan të një projekti rigoroz të hartuar me vizore dhe kompas, si vizatim teknik. Shëmbull i një qarku të shkurtër midis ikonës dhe Avangardës: jo rastësisht El Greko - zbuluar prej pluhurit të harresës nga impresionistët dhe konsideruar nga shumë kritikë ati i impresioninizmit, ekspresionizmit dhe kubizmit - u formua si piktor në atelietë e ikonës ortodokse të shkollës së Kretës.

http://www.silviaronchey.it/articolo/4/457/Dalle-sacre-icone-a-Andy-Warhol-cos-larte-divenne-astratta/

Il ragionamento cominciato a Bisanzio nell’VIII secolo si compie dunque, dopo una lunga invisibile parabola (ma è così che procede la storia), solo nel XX, attraverso la riflessione filosofica russa che dà fondamento all’astrattismo. L’arte contemporanea acquista le sue ragioni e trae il suo fine dall’”iconoclasmo latente” dell’icona, affrancandosi dalla dimensione religiosa e riportando al terreno secolare la sua dichiarazione di guerra alla moltiplicazione degli “idoli”, segnata, fra l’altro, dopo l’affermarsi della fotografia, dalla crescente diffusione di “false immagini” (mediatiche, pubblicitarie, comunque mercificate e “pornografiche”) nella società di massa emersa dal Secolo Breve e dalle sue rivoluzioni. In Andy Warhol, figlio di emigrati ruteni (il padre, Ondrej Warhola, aveva anglizzato il suo nome in Andrew Warhola poco dopo l’approdo negli USA negli anni 20), è ispirato per esplicita ammissione all’icona russa il metodo della ripetizione, l’adozione del multiplo, a perseguire lo svuotamento dell’immagine-idolo (consumistica, per esempio le bottiglie di Coca Cola, o anche semplicemente giornalistica: incidenti stradali, sedie elettriche). Yves Klein opera la cancellazione totale della figura in tavole che a pieno titolo possiamo chiamare icone, dove i fondi oro diventano soggetto autonomo e l’astratta semantica bizantina del colore, già indispensabile per leggere la Trinità di Rublev (l’oro della sovrasostanzialità, il blu della vita eterna), trionfa evidente: il famoso “blu Klein” è eminentemente, inconfondibilmente bizantino.

http://www.sras.org/the_conscript_and_the_commander_the_pictorial_tradition_in_sokurov_confession

In Confession [Povinnost’, 1998] Russian director Aleksandr Sokurov explores the world of post-Soviet naval service in a lengthy, made-for-television documentary. Marked by Sokurov’s distinctive use of painterly cinematography, Confession’s visual qualities distinguish it from typical examples of documentary film. Disavowing conventional narrative structures such as plot, easily comprehensible symbolism, and transparent social commentary, Sokurov constructs a deeply personal vision that challenges the viewer’s patience. How, then, is Confession to be understood? Stepping back from traditional modes of film analysis and deploying analytic strategies more common to the field of art history, Sokurov’s cinematography can be read productively in light of two paradigmatic traditions of image-making: the canon of Western painting from the Renaissance to the Baroque, and the constellation of artistic and spiritual impulses surrounding the Orthodox icon.
…
Additionally, film scholar Annette Michelson discusses the “transvaluation of pictorial values,” as present in Dziga Vertov’s Three Songs of Lenin [Tri pesni o Lenine, 1934], arguing that the early Russian film functioned as a modernist extension of the Orthodox icon.[4] Three Songs of Lenin constructs an iconostasis from images, arranging and augmenting documentary recordings of Lenin himself. These fragments of Lenin draw on the themes and conventions of still images, underscoring their relationship to the icon. Using Michelson’s analytical techniques, I will argue that the icon’s process of mediation provides a key to understanding the ontological function of these motifs in Confession.
…
Additionally, film scholar Annette Michelson discusses the “transvaluation of pictorial values,” as present in Dziga Vertov’s Three Songs of Lenin [Tri pesni o Lenine, 1934], arguing that the early Russian film functioned as a modernist extension of the Orthodox icon.[4] Three Songs of Lenin constructs an iconostasis from images, arranging and augmenting documentary recordings of Lenin himself. These fragments of Lenin draw on the themes and conventions of still images, underscoring their relationship to the icon. Using Michelson’s analytical techniques, I will argue that the icon’s process of mediation provides a key to understanding the ontological function of these motifs in Confession.
…
Sokurov’s frozen images make meaning and take “coherent form,” as Nemerov puts it, if read in relation to the Orthodox icon.[10] The icon serves as a locus in which deeply-felt anxieties about separation and communication converge. Sokurov has called Orthodox icons “the most brilliant examples” of Russian artistic practice, indicating that they are likely a source of inspiration to him and strengthening an argument for using them as a point of reference for understanding the ontological structure of Confession.
…
Conclusion

The frozen, recurring images of the conscript and the commander act as nexus points around which the temporally-grounded experience of viewing flows. They lodge in the film’s structure, transforming Confession’s aesthetic of subjective vision into a meditation on the activity of looking. Sokurov undermines filmic objectivity to narrow the gap between representation and experience. Contemplating the conscript and the commander, his camera suggests that the iconic promise of direct experience retains its relevancy in the medium of film, and Confession thus exemplifies what Botz-Bornstein describes as the “inexhaustible” quality of Sokurov’s images.[29] Enriched by their duration, these images describe a particular intersection between the painterly and filmic and suggest a new, aesthetically grounded, model for filmic representation.

sugjestionues, i papare, me te ike truri…
mbaj mend krahasimet meTarkowskin,
ngacmime si te ketij se fundmi kisha marre nga Mia Madre, por ky ish me total.

Kaili Blues eshte magnifique !

do flasesh me albanon mesiguri
une nuk futem dot ne hollesira
nuk di nga t’ia fillosh
e bukura eshte se nuk ta mbush mendjen fillimisht, dhe edhe pak me pas… interesant shume.

Në nje interviste, regjizori thosh qe, ate ‘long take’ qe zgjat 40 minuta pa asnje cut/prerje (kur heroi përshkon fshatin me tren, me vespa shkatarraqe apo me lundër) ishte pergatitur ta realizonte duke e provuar 5-6 here. Për fat, ja kish arritur qe me proven e… parë !!!

40 minuta, he?
a thua se eshte mangut nga cudite e ekranit ai film, dhe i duhet shtuar edhe kjo tjetra teknike…

Ty tu duk me e shkurter në kohe ?

po u habisja me faktin ne vetvete,
ne realitet nuk e kisha idene, sepse eshte tani qe jam duke e tretur ate cfare u pa

Nuk di nese e vure ré në fund skenen në tren, me oren qe i ecin akrepat mbrapsht.
Ishte si référence e oreve të nipçes:

oren ne tren, s’po me vjen ne mend. Me kujtohet ora mbrapsh me butonat/kopsat qe i hedh persiper , tek skena e shkolles nga fundi.
Shume simbole perdor. Tarkowski association, menjehere. Pa tingelluar kopje absolutisht.
oh, e kujtova per cfare e ke fjalen, po me kujtohet

Minutat e fundit fare. Heroi shikon nga dritarja e trenit. Aty shfaqet turbullt nje ore me akrepa qe levizin mbrapsht…

cfare teknike eshte ajo

Versioni utube per skene te fundit ka nomadet me instrumenta qe kendojne kenge duke ecur ne rradhe (ne memorje te personit ne foton e vockel). Dmth mungon skena e trenit ne mbyllje, qe permende.
Tubit i mungojne nja dy audio kengesh gjithashtu.
Cilesia vizive n/kuptohet jo mire.

megjithate, Sahati i madh qe ecen mbrapsh shfaqet edhe tek momenti me kopsat, per school artwork per Weiwei. Kam pershtypjen kemi folur per te njejten gje me duket.
Imazhi i turbullut i ores qe ecen mbrapsh eshte reflektimi i saj ne xhamin ballor te fugonit te femijeve te shkolles. Ke te drejte, eshte anti-arsye dhe anti-racional assosacioni qe ai ngacmon, madheshtor.

The long take, 40 minutesh, ndjehej efekti vetem se personalisht kam menduar se qellimi primar i regjisorit ka qene pikerisht ai (efekti mistik qe realizohet permes tij), dhe jo e kunderta (efekti eshte pasoje e ‘long take’).

imazhe te perseritura motorcikletash, ventilatoresh, bilardot, materiale ndertimi, vegla & sende hekuri, beton, varferi, mizerje (por gjithmone pasterti, kurre plehra).
Zjarri, drita elektronike flickering & blinking, objekte te ndritshme, discoball, windmill toys. Imazhe te ujit ne forma te ndryshme, ora ne variacione te shumta, imazhe te perseritura te dy qenve (i bardhe, i zi), kepucet blu te qendisura qe notojne ne uje, nuk mora vesh c’i duheshin shishet. Treni ne ekranin e bezes ne mur, marrja e gjate e trenit vete.

Ne fund Weiwei, nga femije 6 vjec ne adoleshent 17 -18 vjec (?). Enderr apo realitet? Transferim qe sjell ne mend “Lola” te zhak demi’-se.
Muzikaliteti i poezise zevendeson perfeckt muziken me tinguj.

Per t’u permendur edhe aspekti i familjes, ne menyren qe preke tek Toni Erdmann & Mia Madre. Fantastke qasja, shume lirike, kam parasysh qe nuk flitet per nje cift fare, por per Chen & Wenwei.

Audio eshte nga me te larmishmet, uje qe pikon, zhurma veglash e punesh, cicerima zogjsh, disa tinguj industriale me te vertete risjellin ato te “Stalker”, etj etj.

Ky film te ben te mendosh se kemi mungesa nga kinemaja aziatike, dhe disa pak te atjeshem vitet 90-00 pare deri tani, nuk kompensojne per zhvillime te dekades prezente qe s’na kane arrire nga Azia. Sigurisht qe s’eshte nje rast i vecuar ky, ti stalker ke pas informacion vazhdimisht.

ha ha shndrrit dielli i korrikut ne mes te acarit te dimrit.

http://www.espritsnomades.com/sitecinema/tarkovski/tarkovski.html

Cette foi est parfois messianique chez Tarkovski: _“l’âme humaine est immortelle et indestructible. Dans l’au-delà, il peut y avoir n’importe quoi, cela n’a aucune espèce d’importance. Ce qu’on appelle la mort, n’est pas la mort. C’est une nouvelle naissance. Une chenille se transforme en cocon. Je pense qu’il existe une vie après la mort, et c’est cela qui se révèle angoissant.”_dira-t-il sur son lit de mort.

Tarkovski, comme Dostoïevski qu’il vénérait était profondément chrétien orthodoxe et mystique: “Il y a les rêves prophétiques que je reçois du monde transcendant, de l’au-delà”. La beauté n’a pas changé le monde, mais Tarkovski a changé le cinéma, pourtant l’art majeur du mensonge.

http://books.openedition.org/pressesinalco/209

Comme le note Barthélémy Amengual, un des quelques critiques de cinéma à s’être intéressé de près, avec Ada Ackerman et Jean‑Louis Leutrat, au fonctionnement du sacré chez Sergueï Eisenstein, il y a dans toute l’œuvre de ce dernier une « obsession du liturgique, du cérémoniel, du processionnel »1 ; autrement dit, une obsession du culte et du rituel, et donc des manifestations extérieures du sacré. Celui-ci peut prendre plusieurs formes : sacré horrible ou grotesque, sacré révolutionnaire, sacralisation de l’homme et des objets quotidiens (l’écrémeuse dans la Ligne générale, par exemple), sacré dérisoire et mystificateur de l’Église orthodoxe. Ces formes du sacré s’articulent autour d’un double mouvement : d’une part, Eisenstein s’attache à « désacraliser » les emblèmes religieux de l’ancien monde ; de l’autre, il fait du sacré la forme achevée de l’utopie révolutionnaire. Mais il est bien évident que la tension entre profane et sacré, qui alimente tout son cinéma, ne peut se réduire à un simple discours antireligieux, qui serait assorti d’une sacralisation de l’univers issu de la Révolution par simple transfert d’emblèmes de l’ancien vers le nouveau, ou par « captation d’héritage » (le nouveau ne pouvant finalement se traduire sans l’aide des outils fournis par l’ancien). Car ce type d’images, qu’on peut qualifier rapidement « de propagande », ne constitue que la partie émergée de l’iceberg qu’est la représentation du sacré chez Eisenstein. Pour ce grand érudit, fin connaisseur des cultures antiques et bibliques, et souvent taxé de mysticisme, l’immédiatement visible et l’immédiatement sensible n’ont jamais constitué une fin en soi, mais le tremplin vers une autre réalité. C’est pourquoi son cinéma nécessite sans cesse d’être décrypté.
…

et une ligne tragique qui se traduit par des images relevant de l’iconographie religieuse, voire de la martyrologie. Par exemple, le film narre un micro-événement qui sera le prétexte pour déclencher la grève : un ouvrier faussement accusé de vol se pend à l’usine. Ses camarades le décrochent et entourent son cadavre dans une scène de « déploration » chrétienne.

Le sacré religieux apparaît surtout dans la célébrissime scène des escaliers d’Odessa, avec des images de Pietà qui ont beaucoup fait pour la postérité de la séquence (il y a trois Pietà dans cette séquence : une institutrice à lorgnon ; une femme brune et son enfant tué sur les escaliers ; la mère du nourrisson couché dans le fameux landau qui dévale les escaliers). On a ici au sens premier du terme une image de la Vierge douloureuse et tragique, une mater dolorosa qui, dans l’iconographie religieuse, s’oppose à l’image plus sereine de la « Vierge à l’enfant ».

https://www.google.it/search?q=déploration&safe=active&hl=en&biw=1280&bih=633&site=webhp&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjhwLSet57RAhUFM8AKHWN1AncQ_AUIBygC#imgrc=_

blob.jpg1218×834 403 KB

https://www.google.it/search?q=pietà&safe=active&hl=en&biw=1280&bih=633&site=webhp&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjyyNSquZ7RAhVLKsAKHXuMB_IQ_AUIBigB#safe=active&hl=en&tbm=isch&q=pietà+painting

blob.jpg1500×800 280 KB

Top12 sipas ChronicArt

Apapapapa ky qeka filmi mo i moth i me t’mdhejve ngambrapa te ktij linkut ngambrapa qe ke sjelle ti:

la peau nacrée dans les derniers feux de la journée, libre sous notre regard, du creux des fesses jusqu’à la masse de chevelure sombre. D’un geste, Billie retire cette chevelure factice qui recouvrait son crâne rasé. Est-ce une fille ? Un garçon ? A qui s’adresse notre désir ? Ce plan ne le dit pas, ne réservant au spectateur que la sensualité d’un dos. D’un plan, de ce seul plan-ci, Dumont maintient la mystique de son cinéma en en renversant la forme. La grâce, retirée du visage de ses personnages (leurs yeux étaient des lacs, ils ne sont plus que des épingles, plantées dans une balle de paille), est allée ruisseler sur la peau nue d’un corps. Au chant du visage, elle a substitué l’énigme de la nuque et des reins, pour célébrer le mystère des désirs.

Kushedi se çfare ikone te krishtere franceze ka marre per shembell.

Krishti ngambrapamodern duke ecur mbi uje?

kryevepra e Sokurov me titull Nene e Bir, una pietà al contrario

Rrofsh, mbaroi buxheti i mrokllave per ket vit

u arrit te shihen me ne fund Toni Erdmann se bashku me Elle, dhe kam perpara nje liste te tere per keto dite.
(E gjitha fale nje permiresimi te mundesive te mia te kerkimit ne net qe bera kete fundviti, gjate dhjetorit).
Sh. mire tashti sepse do te marrin kontekst review-te, por teper vone sepse bisedat jane bere dhe shkembimet e mendimeve perfunduan.
Ky faktori i diferences ne kohe me tjetrin, i heq filmit bukurine e shtuar te te folurit rreth tij, mundesuar nga blogu.

Toni erdman eshte nga filma qe mund t shohesh disa here dhe cdo here e shef me kersheri tjeter.
Porumbuiu u shkarku, ndersa kullA e kontrollit pa titra, u dashka perfeksionu frongjishtja

e pashe pa titra, megjithqe mendoj 75-85 % e filmit u konsumua mire, fale imazhit, recensionit te blogut dhe debateve tuaja. Sigurisht qe do ta rishoh sa te gjej versionin e titruar.
Te kuptoj kur permende konsiderata antonioniane per Maren Ade, ia kam pare ‘Everyone else’.
Toni Erdman ka tjeter puls nga Kaili Blues, mendoj jane dy objekte te ndryshme filmike. Toni Erdman varet shume nga shikuesi, morali i shikuesit prandaj them se vleresimi / klasifikimi i tij eshte very personal.

Po, Kulla e Kontrollit vetem fr. gjendet. Momentalisht po shof Ma Loute, edhe ai fr… Nuk po me duket vetja dhe aq dobet. Thesarin e Porumbuiu do e shoh pasketaj. Gezuar edhe kete vit te ri alban!

Gati 3 ore film për të mberritur, me në fund, tek nje ‘papa’ e vertete !

Si koreografi duket kjo skene, 100 % kinema , topuzi i flokeve te heroines te ngjan me nje tjeter skene te vertigos se hitch .

filmi jep pergjigje te sakte dhe pse kinematografikisht pyetjes c’eshte integriteti i njeriut (nje pyetje qe kam ngec kur ma beri pedagogia ne klase)

E mendova sot kur ripashe skenen.

Shto pastaj estetiken e imazhit: krejt dicka e papare me parë në kinema. Imazh për antologji (pertej faktit qe filmi eshte nje kryeveper)

C’thuhet nga Kaili Blues ?

estetiken e imazhit

po te mos e dish se ‘papa’ eshte ne nje kostum pak te vecante, veshtire te kuptosh me c’kemi te bejme nisur nga posteri.
I vetmi objekt i kuptueshem eshte spiralja e topuzit te flokut bjond.
Enigmatik si imazh.

Per vete natyren e tij topuzi eshte enigmatik si imazh dyfelor, njekohesisht mjet brutal lufte dhe objekt delikat erotik leshi femen.

Pranej edhe xixa ngaterron termat: muslluk, tullumb, topuz.

Porumbuiu pelqeu shume.
Edhe pse gjuetia e thesarit eshte anesore, prapeseprape realizimi perben kinema me vete.
E njohur skema e struktures me “pucin” ne mbyllje, por pertej cdo imagjinate drejtimi i dhene asaj. Mendoj ideja mund te kete marre spunto me krizen ekonomike te periudhes (2010).
Review-ja e kinoditarit ben nje lexim te shumefishte te filmit, dhe sigurisht qe i bie ne koke, sidomos me utopine.

“Thesari” eshte i shkelqyer! Eshte, si te thuash, si “Sully”, film i ‘tkurrur’, i perkorë. per mua, jane te barasvlershem.

Mbyllja, e hatashme. E kisha fjalen per diellin kur shkruaja ne review qe filmi ka nje nga ‘credits’ me te bukur. Nuk kisha pare ndonjehere ndonje regjizor ta filmoje diellin (si metafore e pasurise, arit, argjendit) ,ne ate menyre aq ballore dhe aq gjate. Aq te verdhe! Më erdhi ne mend Malick, ne dy-tre filmat e tij te fundit, por jo ne ate menyre, jo me aq insistim dhe jo aq te madh e te verdhe. Biles me shume se te verdhe, gati te bardhe! Ose tek “Identificazione di une donna” te Antonionit, ne fund, ka diçka te tille, por jo te se njejtes fuqi.

Shkurt, po ta mendosh mire, “Thesari” eshte nje western (rumun) me personazhe qe shkojne drejt nje “Toke te Re” (sikurse kaubojsit drejt Wild West), ne kerkim te floririt, fiks si pionieret e parë drejt “California Gold Rush”

Ke sh. te drejte per paralelen me Sully, ajo tkurrja eshte gjeja qe e ben si te padukshme madheshtine qe fshehin ne te vertete te dy keta filma. Mendoj ne rastin e Sully, shkaku i tkurrjes te jete modestia tipike e Eastwood. Kurse per rastin e Thesarit, nuk jam e sigurt cfare e ka udhehequr Porumboiu-n (nuk eshte se e njof kete autor). Por hamendesoj te kete qene fakti qe gjuetia e thesarit nuk do te perbente idene qendrore (dhe pse substanciale), ajo qe e ka permbajtur.

Dielli - pjese e shock-ut te mbylljes, godites, dhe brainstorming me dhjetera pyetje dhe idera.
Keshtu sic e ke pare ti, eshte pervecse e verteta kryesore dhe e vetme kinematografikisht, por edhe e shkelqyer: Dielli si metafore e pasurise - duket kaq e thjeshte dhe klasike - e gjen te perdorur gjeresisht historikisht nga shoqeria njerezore.

Perndryshe, mua me kujtohet atij imazhi i kam mirenjohur driten dhe pafundesine. Keto, ne bashkeshoqeri te mesazhit te kenges “Life is life”, perberne nje konkluzion te drejtperdrejte mbi te verteten e parase & pasurise, si te pavlera perballe jetes njerezore, e gjitha nje ide totale impozante.

Rrugetimi western rumun eshte ne vazhden e leximeve te shumta qe i ke bere filmit. Eshe nje sfide te debatosh me ty mbi to, qofte te drejtperdrejta qofshin figurative. Eshte ende e veshtire per mua, por padiskutim qe arrij i kuptoj plotesisht.

Eshte nje film minimalist, ne pamje te pare i thjeshte, muret e bardha te zbrazets si sfond qe paraqesin me se miri ne menyre subtile frymen boshe te kohes, kotesine becketiane, planet ne distance pa u fut realisht ne boten e personazheve Gjuha e prere prej biznesmenesh dhe ne fund mbyllja me metaforen e robin hood me te cilen u nis filmi, sic ka dhe emrin thesar, i fabules se rishperndarjes se pasurise.

Po starwars i fundit i ka pelqy kujt?

Aquarius paska renditje te mire ne liste.
Me i zhurmshem, expansiv, sesa Thesari rumun.
Disa degezime linjash dalloj une.
Vecoj skenen e shoqerise se grave per mbremjen e vallezimit, shume e bukur.
skena me shume drite e diell plazhi, kenaqesi per syrin.
Tema e familjes ze goxha vend edhe ajo
…
"por ajo qe bie mbi te gjitha ne sy eshte atmosfera douce-amère (bittersweet) e filmit"
Brazili ka imazhin e nje vendi ku bashkejetojne ekstreme nga me te habitshmet e me te papranueshmet, kontraste nga me te fortat.