Potenciali furtunor i thellësive bëhet realitet vetëm kur i afrohesh bregut. Në thellësira nuk ka fërkim. Ka vetëm shqetësim ujor. Dëshirë vertikalisht. Verbëri horizontale. Por kur bregu avitet, destinacion final, me dritëra dhe fare llamburitës, befas fërkimi nis e ndihet që poshtë, ca konture të rregullta zënë e brazdojnë syprinën vizlluese, valët e para zënë e ngrihen, zhurmojnë me një hungërimë luani të uritur, pastaj ngrihen madhështore, e i përplasen me një vertik të pashembullt bregut, në përqafimin më të dëshirtë që ka parë kjo botë. Sepse edhe kur dallgët lodhen, kur stuhia tërhiqet, prapë afera me bregun s’pushon. Nuk ka breg pa valëz. Oqeani i thote bregut po bëj pushim. Po rigrupohem. Miniaturën po ta le aty, në ato valëza gjumëndjellëse. Në ato përkëdhelje post-festum të stuhisë që shkoi dhe preliminari të asaj që vjen. Gjithë qëllimi i oqeanit është të shkumbëzohet në periferinë e vet, mbi rërë, shkëmbinj e gurë. Ëndërroi në ujërat e thella, realizoi tek cektësia. Dallgët në thellësi konceptohen e ngjizen, por është vetëm cektësia vulgare, e zakonshmja që i duket fundi sahora, e trubullt nga grimcat e llumi i tabanit, ajo që materializon dallgët, që u realizon oshëtimën, që kthen potencialen në shpalosje të pafre të lëvizjes.