Atë mëngjes ndjehej i raskapitur, pas një nate pothuaj pa gjume, të mbushur me tinguj , drita dhe zëra që ende i kumbonin në veshë. Hapi sytë dhe pamja që i cfaqej prej vitesh, cdo mëngjes, ishte po ajo: rrugica me muret gri të oborreve, pellgjet me ujin e shirave të para të vjeshtes dhe, më tej, atje ku fillonte parku i lojrave, ngrihej karuseli, si nje sy i stërmadh ciklopi i zbukuruar me ngjyra. Kapsalliti qepallat e rënduara, tundi kokën, u shtriq dhe me një lëvizje të beftë, i dha trupit përpara dhe sakaq u cua. Ndricimi i ngrohtë i atij dielli mëngjesor i jepte një ndjesi paqeje dhe qetsie. Papritur e ndjeu veten të lumtur, por pa e kuptuar se nga i vinte kjo ndjenjë që rrallë herë e pushtonte. Ndoshta nga fakti i thjeshtë qe atë mëngjes të mbushur me dritë , ai ishte pjesë e kësaj bote , ishte aty te rrugica ku endej prej vitesh, ndihej i gjallë, shikonte pamje të njohura dhe kjo i mjaftonte për t’u ndjerë mirë. U shtriq dhe njëherë duke flakur tej plogështinë e trupit dhe ngriti veshët për të kapur sinjalet që vinin nga larg. Mes asaj morie tingujsh që mbushnin mëngjesin e asaj dite, në veshë ende i kumbonte muzika dhe ritmi i tamburit. Bam ba ba bam, bam ba ba bam. Bam, bam bam. Orkestra kishte heshtur, muzikantët ishin larguar ndaj të gdhirë dhe në oborrin e lokalit kishin mbetur të hedhura shkujdesshëm, karrike, gota plastike, paketa bosh dhe bishta cigaresh. Ajo botë tingujsh dhe ngjyrash, britmat dhe të qeshurat e një turme në ekstaze në natën e kaluar, për atë tashme ishte dicka e pakuptimtë. Gjithcka e kishte kundruar me ftohtësi dhe indifirencë, ndoshta njëlloj si të ishte pema në qoshen e oborrit apo lisharsja e vendosur aty pranë saj.I vetmi fakt i rëndësishëm për të ishte se, atë natë të mbushur me ritëm dhe muzikë, ai bashkë me mikeshën e tij, Vikin, gjetën dicka për të mbushur stomakun. E rikujtoi dhe një herë castin kur nga dora e një zonje të bukur u rrëzua pjata me copat e mishit, një oh, si një kristal i thyer, dhe të qeshurat e miqve të saj aty pranë .Me pas iu kujtua se si këmbë femrash mbi taka të larta nisën të kërcenin mbi tavolinën e madhe , duar që mbanin ritmin, pjata që fluturonin tutje dhe gjithcka u kthye në një ujvarë tingujsh dhe zërash të hareshëm.Ai me Vikin , të shkujdesur dhe pa e vrarë mëndjen për turmën që kishte kaluar në delir, shijuan në qetsi , aty në qoshen e oborrit, gjithfarë ushqimesh, si rrallë ndonjëherë në jetën e tyre.C natë e bukur që ishte!!Pasi kaloi rrugicën, u kthye djathtas, eci disa metra dhe qëndroi për një cast. Nga ballkoni i vilës tre katëshe që ngrihej fill e mbi lëvizjen e rrugës, dalloi Beksin, me kokën e zgjatur nga ballkoni i mbushur me karafilat që vezullonin si smeralde nën diellin e mëngjesit.Pranë tij qëndronte me brylat e mbështetur mbi parmakun e ballkonit, gruaja flokëverdhe.E shikonte shpesh Beksin në rrugë, teksa shëtiste mbrëmjeve me gruan flokëverdhe, ose në makinën e saj luksoze, ulur në krah të saj, me këmbët e hedhura mbi dritare dhe atë vështrimin mburravec që të jep superioriteti dhe ndjesia e të qënit një qen i përkedhelur. Kishte raste që ndjente një lloj zilie për Beksin, por shpejt ngushëllohej, kur mendonte se vërtet ai endej rrugeve, cfilitej për të gjetur copën e bukës por ama ishte i lirë.Po, po ai ishte i lirë dhe kjo ishte gjëja më e rëndësishme për një qen rrugësh.Askush nuk e kontrollonte jetën e tij, askujt nuk i interesonte se ku shkonte dhe cfarë bënte, nëse kishte qëllime apo thjesht endej rrugëve ashtu kot me kot, si mjaft nga miqtë e tij të mbetur pa zot. Sepse cfarë është liria tek e fundit? Asgjë më shumë se sa e drejta për të qënë i cliruar nga cdo kushtëzim apo varësi, rregull apo kufizim. Në jetën e tij prej qeni, kuptimi i lirisë dhe përmbajtja e saj lidhej me të drejtën për të lëvizur në kërkim të ushqimit.Në se e siguronte atë, kishte siguruar egzistencën e tij. Liria ishte mjeti për të siguruar egzistencën e tij, ndërsa gjetja e ushqimit ishte qëllimi i egzistencës së tij si qen i lirë. Tek e fundit ai ishte një qen rrugësh dhe ky fakt përcaktonte të gjitha limitet e egzistencës së tij, me të gjitha triumfet dhe disfatat e një jete jo aq për tu patur zili. Si ai kishte dhe të tjerë. Shpesh mblidheshin mbrëmjeve aty në parkun e madh, me sytë e mbërthyer nga hëna indiferente dhe nisnin lehjen e tyre pikëlluese. Ishin të lirë që të lehnin pa frikë, pa censurë.Pa c ka se askush nuk e dëgjonte lehjen e tyre , britmën e tyre egzistenciale! Ai ishte i lirë. Ishte i lirë për të shkuar deri te kazanet ku hidheshin mbeturinat, për të levizur aty rrotull lokaleve apo rrugicave, me shpresën se dicka do të gjente për të mbushur stomakun e tij modest. Dhe kjo nuk ishte pak!.Ishte një arsye për të qënë i lumtur…!!Nga larg dëgjohej muzikë. Gjithcka dukej e qetë dhe paqësore nën atë diell vjeshte .