Poezi nga Flor Hida
Nga libri i dhimbjeve dhe i kurave pa shërim
Nënë, jam i vrazhdë
Me kokën e ulur, me kokën në grazhdë.
Kam krahë, por s’janë veç gurë mbi shpinë
I vogël, i vonë, i bardhë si thinjë
Në kopshtin e syve ka mbirë bar i keq
Ëngjëll allçie katandisë në dreq
Komunikimi, thonë, është çfarë mposht kohën
Por pak, sapak, aspak s’ndodh ndërsa flas me orën
Nënë, jam i lodhur
jam i harruar
Mos më lër të ndihem
Mos më lër të zgjuar..
Tek kjo derë
Ne të dy jemi
Fshehur nën lëkurë
Sy përgjues
Mbi jetën e gjithçkaje
Dy shkrues
Ndëshkues
të çdo devijimi
Prej historive që udhëtojnë mbi një kuptim
Krejt njerëzor
Me një pikë të dobët
Ende të pafshirë
Pas rradhëve, e rradhëve
E rradhëve me trillime.
Ne të dy jemi
Fshehur nën lëkurë
Dy roje
Me ushtat kryqëzuar
Sy më sy
Tek ky prag
dere
Të gurtë.
Hero Inn
U shpalosën gjethet
Prej gishtave elegante të magjistarit
Kodrave varret u mbuluan nga pemët
Poshtë në qytet u ndje prania e ajrit
Një nga një u çelën dritaret
Dyert e kishave u hapën rrugë
kandidatëve më të mirë për tu penduar
ende pa gabuar.
Biçiklistat fërkuan duart nën ujë
për të fshehur grason
Shitësit e frutave pushuan së ankuari
Berberët ndërruan stacionet e radiove
Sikur e djeshmja të mos kishte qënë kurrë
Sikur e sotmja të ishte vetëm një pikturë
Perfekte. Me lëndina të blerta e shtëpi të bardha
E një lumë të përjetshëm nën urën me gurë.
Magjistari zgjidhi gishtat për magjepsjen e rradhës
E gjethet ranë nën lotët dhe duartrokitjet tona.
Perde e zhubrosur
I harbuar është qielli e nuk e di shkakun
Diku, dikush e shtyn në zemërim, dikur
Sot pra qënka dita kur do të përballen
Njeriu dhe qielli, njeriu dhe qielli.
Do të ketë mbijetuar, me siguri do të ketë
Do të ketë edhe shumë plagë, mbi e nën retë
Edhe kangë të përvueme, edhe kangë mortore
Njeriu dhe qielli, e midis një poet.
E shkurtë në vjeshtë
Si krymi mas shiut
Edhe pse i damë dysh
E vazhdon jetën
Tu na u fsheh sysh
Kjo dashni vjeshtore
Marrni amshore
Jeton ndër na
E na, luhena prej saj
E na, ruhena prej saj
Si prej nji fatkeqsie, si prej nji mallkimi
Që pakkush si na e ka t’shkruem sysh
Me vazhdue jetët tu u fsheh si krymi
Të damë dysh.
23 June 2008 @ 3:36 pm
Per admin: - a ka ndonje menyre me i nda vjershat nga njera tjetra? Kur i vura ke vendi i postimit dolen mire, me hapesire mes njera tjetres dhe titujve… flm
23 June 2008 @ 8:26 pm
E treta dhe e katerta per mua jane perla.
23 June 2008 @ 10:30 pm
“Perde e zhubrosur”, me imponon suksesin e nje forme pothuaj ‘kukamcefti qe luan autorja per te prodhuar poezi. Jan pershkruese, dhe e lene subjektin lend te pare (pa e perpunuar) Me fjale te tjera, fjala i vjen rrotull lendes, qe mund te jet poetike (lenda), por se dime se c’poetik eshte nen te. Kam rezerva per rimen, me pelqen figuracioni, metafora.
24 June 2008 @ 12:01 am
*Autori, Vemendje, dhe jo autorja…
Rima, sic mund te verehet kollaj, nuk eshte paresore ke poezia e Florit (ne kete rast, te pakten). Ajo qe cmoj une eshte me shume nje loje qe behet me pershkrimin e nje gjendjeje te caktuar dhe befasia me te cilet perpunohet imazhi. Befasia eshte e tille qe mbetet, megjithate e mrekullisht, e paqte.
24 June 2008 @ 12:50 am
Te me falesh autor, per ngaterrim ne emer (gjini).
flm. LostT, per korrektimin!
LostT, eshte poetike lenda, nenkuptoj, jo pa shembuj, edhe te tjera si ajo qe merr per shembull ti, por jo te gjitha kapen me vemendje, se poezia shihet prej mendjes, keshtu qe ajo distance e krijuar nga mendja dhe ndjenja zhduk nga faqja e fjales(dheut) vemendjen, duke e zevendesuar me poezi, kur funksionon, por jo ne rastin e meposhtem
“Nënë, jam i vrazhdë
Me kokën e ulur, me kokën në grazhdë.
Kam krahë, por s’janë veç gurë mbi shpinë
I vogël, i vonë, i bardhë si thinjë
Në kopshtin e syve ka mbirë bar i keq
Ëngjëll allçie katandisë në dreq”
…..
nje dialog redaktues me ben te them:
“Me kokën e ulur, me kokën në grazhdë.”
sikur ti hiqet fjala ‘ne garazh’
mendimi pastron edhe vargun nga nje rime e jashtme.
po ashtu edhe ne vargun:
“Kam krahë, por s’janë veç gurë mbi shpinë”
sikur te mos ish mohues, por pohues si varg, si psh;
‘Kam krah, jane gure mbi shpine.’
dhe vargu;
“Ëngjëll allçie katandisë në dreq”
mund te fliste pa rimen ne fjale, duke adoptuar ne;
‘Katandis engjellin ne allci’
24 June 2008 @ 1:04 am
Vemendje, autori nuk eshte i pranishem ketu dhe keto poezi i solla me koken time ke Peshku, pasi i kisha marre me pare leje per t`i postuar ke blogu im.
Per verejtjet e tjera qe ke:
1. - garazh dhe grazhde nuk jane e njejta gje, dhe mendoj se, me shume se per funksion rime, perkimi i fjaleve qe perdor poeti, vrazhde/grazhde, eshte me shume ne sherbim te ritmit te poezise - ka nje lloj vaji(vajtimi) brenda vete atij ritmi.
2. - “Kam krahe, jane gure mbi shpine,” edhe pse shkon si varg dhe imazh, nuk me duket aq dramatik sa “Kam krahe, por s`jane vec gure mbi shpine,” sepse ne rastin e dyte ka keshtu edhe nje fatalitet, fjala vjen, krahat mund te jene vetem gure mbi shpine…
3. - Duhet kuptuar se “dreq” nuk i sherben vetem rimes, por me shume antagonizmit me figuren e engjellit - dreq = djall, shejtan…
Flm, Vemendje, per komentet e kohen.
24 June 2008 @ 1:08 am
sipas meje, version #2 per vargun;
“Engjell allcie katandise ne dreq”
‘Engjellin katandis ne allci’
24 June 2008 @ 1:21 am
“Flm, Vemendje, per komentet e kohen.”
LosT,
urtesia jote eshte mire kur vjen ne peshk, kenaqesia eshte imja.
24 June 2008 @ 1:57 am
Shume bukur, shume bukur!
Faleminderit Lost. Do ti lexoj prap se eshte pak e lodhshme faqosja.
24 June 2008 @ 3:22 am
Poezite!Njera me e bukur se tjetra.Dhe cdo nderhyrje,sic propozohet nga dikushi,vec e prish bukurine.Si te heqesh syte e te lesh vetullat.Lost ndoshta ke bere punen me te bukur me kete prurje kaq interesante.Sikur te kete dhe te tjera.
24 June 2008 @ 2:44 pm
PF, vertet radhitja e faqes eshte e lodhshme; nuk e paramendova qe do dilnin kaq te puthitura. Nejse, bukuria gjendet edhe keshtu.
I dashur Papi, flm per fjalet e mira. Vec duhet te sqaroj qe poezite jane te Florian Hides, dhe prurja ketu te Peshku eshte e imja, dhe une pajtohem me ty, qe eshte nga prurjet me te bukura prej meje ketu. Nese Flori do me dergoje te tjera, sigurisht qe do i percjell ketu.
T`uroj shendet!
24 June 2008 @ 5:09 pm
Dy poezite e fundit jane vertet unike, sidomos ajo poezia “E shkurte ne vjeshte” me dialektin verior e bente kete poezi me te dashur dhe tingellon shume amel.
Flm Losttext per prurjen. Thuaji Florit qe te mos e ndali penen sepse shkruan vertet bukur.
24 June 2008 @ 5:16 pm
LostT, mqse autor nuk eshte i pranishem, thuaji qe e pershendes me kete vjershen me poshte per “E shkurte ne vjeshte”
Përpëlitje
Përpëlitem si peshku në zallishte,
Ngecur në një grep meraku zeher
Që hyri aq lehtë,
Por që lehtë nuk del,
Për pa shqyer inde
Dhe enë gjaku pa çjerrë.
Përpëlitem si trupi i shpendit
Që sapo u ther.
Që kokën kërkon
Me zgjatimin shumëfijësh,
Vazhdimin natyral
Me përdhunë ndër-prerë.
Jam bishti i hardhucës
Që duar fëmijësh
E ndanë nga trupi,
Me ekstazën
E krimit të parë
Ordiner.
Përpëlitem se nuk kam tru,
Se thjesht ka mbetur vetëm pak nerv!
25 June 2008 @ 3:09 pm
une nuk marr vesh shume nga poezia, por me pelqeu shume muzikaliteti dhe thjeshtesia e ketyre. nuk te vrasin koken me figura te nderlikuara por te vrasin shpirtin me ndjenja te fuqishme. pene te mbare.
flm lost.
25 June 2008 @ 3:38 pm
E vertete, belle, shumica e poezive qe Flori i shkruan ne gegnisht dhe qe une kam patur fatin t`i lexoj, krijojne nje atmosfere me vete, mendoj, jo vetem prej perdorimit te gegnishtes, po sikur tharmi poetik i Florit ne ate rast hyn ne nje dimension krejt tjeter.
Emo, pershendetjet po ja coj, po mire do ishte sikur t`ishte vete i pranishem ketu ke Peshku…t`shof si do pergjigjet.
I ke rene ne te, blete…m