Kam pershtypjen (qofsha i gabuar) se blogosfera eshte ndare ne grupe ose klane. Ti ben perjashtim, sepse gjendesh ne çdo blog qe une vizitoj dhe nuk i perket asnje grupi.

Komplimentet e tepruara.
Shoh qe ne disa raste nuk ka rendesi cilesia e shkrimit, por kryesorja eshte kush e shkruan. Ka autore qe marrin komplimente pa mase ( edhe kur nuk i meritojne)dhe u rritet mendja. Me sa po shoh keta autore ne vend qe te permiresohen ngelen ne vend numèro.
Pra, ka raste kur me shume kritike mund te ndihmojme dike, sepse komplimentet nuk te japin buke.

Une jam nje nga ata qe bejne shume pak komente, dhe them ate qe mendoj.
Siç ta kam thene me e-mail ” parapelqej te humbas simpatine e vizitoreve” por shkruaj ate qe mendoj.

Shakatë mënjanë, (se e di që s’ma merr për keq), por po ti kthehemi poezive të SM; për mua kanë magjinë e thjeshtësisë së poezisë së Dritëroit dhe thellësinë e filozofisë së Kadaresë.

Diku tjetër duke qeshur, thoja se po të shkruheshin në ndonjë gazetë me emrin e ndonjë famozi, patjetër që kritikët do të hidheshin ‘në sulm’ për të thurur elogje

Dhe pikërisht, qe kjo ‘egzistencë’ e SM dhe ndoshta mijëra të tjerësh të panjohur, që më bëri ti përgjigjesha atij shqetësimi të xha xhait në shkrimin e tij për ‘vdekjen’ e artit në Shqipëri.

Pastaj reklamë kujt?
Ke parë ndonjëherë xha xhain ose autorët e peshkut që të shkruajnë në blogun tim që mendon se po e bëj për ti ’shpërblyer’ për mundimin??
Natyrisht që jam i bindur se ato që shkruaja rreth tyre, dhe që ti i merr si reklamë, janë komplet të vërteta dhe për ty (meqë e di që je frekuentues i atyre blogjeve) dhe sinqerisht, të ftoj që ti hedhësh një sy atyre linqeve që ishin shtuar në fund të artikullit, për të dhënë një mendim rreth poezisë, sepse ke dhe kredencialet e duhur dhe të nevojshëm për të dhënë një opinion më të kualifikuar se i imi dhe i shumë të tjerëve përsa i përket poezise dhe artit.

Xh, thotë që arti bashkëkohor qenkërka i gjymtuar?
________

Nuk e ka thene mire Salvator. Arti bashkekohor eshte vetem nje karkase ose skelet, i paafte per te mbajtur brendi. Nuk i ngjan me as ndonje konteineri, qofte edhe bosh, te cilin mund ta mbushje me ndonje send… Eshte thjesht i pa-potrencial… i pa-afte… thjesht dekor… pa thelb… thjesht deshmi mjerimi.

Hej… une jam tradicionalist, e kam thene edhe here te tjera… keshtu qe mos me beni rrezil.

Rrespekte EdRus.

Tani kerkoj ndjese qe s’me jepet mundesia per komente , por per t’ju vizituar ju vizitoj dhe ju lexoj me shume kenaqesi.

Sa per webin tim, nuk eshte tek blogjet (domethene komentet i kam te bllokuara) pasi nuk kam kohe t’i respektoj sic duhet miqte edhe sic thote populli po s’dite ta shtrosh tryezen sic i ka hije shqiptarit, me mire lere fare .

I bashkohem, urimit me siper qe te gjithe shkrimtaret e rinj (une bashke me to) ta perfaqesojne ‘Shqipen’ me nder..
TUNG

Mire ju gjetsha!

Dhe kishte te drejte Ed Rus… argumentimet tek ai blog ishin shume te qarta. Arti shqiptar eshte mjeruar… do ca kohe te marri veten.

Ej… po Ponin… keni harruar Ponin… ajo po qe eshte arthiste, deshmi e artiti shqiptar.

Me duket se ska lindur akoma, e jo me te vdesi!

Kritika britanike vlerëson “Vajzën e Agamemnonit” të përkthyer së fundmi në anglisht

Shkrimtari Ismail Kadare vijon të befasojë kritikën ndërkombëtare me stilin e tij të veçantë në krijimtarinë letrare. Pas fitimit të çmimit “Man Booker International Prize” tre vjet më parë në Skoci, Kadare po bëhet gjithnjë e më i kërkuar, sidomos nga lexuesi britanik. Vepra e fundit e botuar në anglisht, përkthyer nga David Bellos, “Vajza e Agamemnonit”, ka tërhequr vëmendjen e kritikëve britanikë të artit të të shkruarit.

Njëra prej tyre, Alice Fordham, që në fillim komenton se si regjimet komuniste me çdo kusht kërkonin të krijonin kontroll absolut mbi popullin. E sipas saj, më mirë se cilido tjetër, Ismail Kadare e sjell atë në mënyrën më origjinale të mundshme, siç shkruan te prestigjiozja “Time”.

Më tej, kritikja britanike ndalet në mjeshtërinë e Kadaresë për t‘i dhënë librit ngjashmëri me mitin e lashtësisë greke, Efigjeninë, e cila u sakrifikua nga babai i saj para se grekët të rrethonin Trojën. Kjo situatë ndërthuret me komunizmin në Shqipëri, ku vajza e një politikani të kohës kërkon në mënyrë vullnetare të sakrifikohet.

Për kritikën britanike, stili i së shkruarit të ngjarjes nga Kadare është për t‘u admiruar, pasi ai në mënyrë koncize arrin në përfundimin se regjimet totalitare dënojnë me vdekje dashurinë dhe çdo ndjenjë tjetër, duke ia bërë popullatës jetën sa më të vështirë.

Vajza e politikanit, një ndër personazhet kryesore në librin “Vajza e Agamemnonit”, duhet të sakrifikohet, kështu që politikani (njësoj si rasti i Stalinit që nuk negocioi kur i biri ishte i burgosur lufte) do japë mesazhin se ai pret nga të gjithë të bëjnë po të njëjtin veprim. Më tej Kadare trajton mendimin e lirë të të shprehurit, që regjimi i atëhershëm e ndalonte.

Alice Fordham vëren se proza e Kadaresë është e ngjashme me atë të Kafkës.

“Me koncepte të tilla, ku dashuria vritet, apo mendimi i lirë dhunohet barbarisht, diktatorët në të gjithë botën krijonin një klimë konstante frike. Kadare përdor një variete metodash të ndryshme për të sjellë sa më shkoqitur për lexuesin se si një regjim mund të kontrollojë shpirtin e një populli. Dhe këtë Kadare e bën më mirë se cilido shkrimtar që ka jetuar në kohën e komunizmit”, nënvizon ajo.

Fundin e komentit, kritikja letrare Alice Fordham ia kushton të sqaruarit se ky libër është shkruar në kohën kur Kadare jetonte në Shqipërinë e errësirës së mendimit të lirë. Ajo i kujton lexuesit se gjeniu shqiptar ishte i privuar në lirinë e së shprehurit. Kritikja sjell një fakt interesant për lexuesin britanik, se ky libër ishte dërguar fshehurazi në Paris fletë pas flete. “Botimi i tij sjell fuqishëm anën jo humane të diktaturës”, përfundon ajo.