Peshku pa uje » Për mishngrënësit mes nesh….

Për mishngrënësit mes nesh….

12 August 2007 @ 12:53 am · në Argëtim · postuar nga Ll

Pashë këtë foton më sipë këtu në Flickr dhe s’ndejta dot pa e vjedhur se kam ca miq në faqe që ma merr mendja që do shkriheshin rreth një tavoline me mish të këtillë. E duke qënë se s’i takoj dot tani për tani, po vendos foton si tip tryeze virtuale

Po vendos edhe një pjesë që më ka ngelur në mendje nga shkrimi i një mishngrënësi:

Shqipot e duan mishin në mënyrë epiko-lirike, ju fërgëllon zemra, japin art, ritual, traditë, lashtësi. Ka diçka pothuaj seksore në atë dashuri. Një lab në kullotën e Shashicës në Vlorë më bëri të mendoj kështu tek po hante një kokë bagëtie. Në i pastë parë kokat e femrave me të njëjtin adhurim e përkushtim të tipit “jam yti” si shikonte atë kokë të pjekur, lum ato gra. Sytë i shkëlqenin. Puthja filloi nga pjesët e nofullave. U shndërrua në kafshim plot afsh. Pastaj gjuhët u ngjitën si me mastiç. Nuk i mjaftonte ajo gojë e mbyllur, e donte puthje-kafshimin më të plotë. I hapi nofullat e kokës së pjekur dhe futi kokën e vet epshore midis tyre. Nuk pa gjakun që i kullonte mbi faqe nga gërricja e thellë e dhëmbëve të kokës së pjekur. Ekstaza ishte aq e fortë, sa që labit edhe po ti ishte prerë ndonjë vesh nuk do ndjente gjë. Van Gogh i dashurisë për mishin. A ka orgazmë ta realizojë këtë jerm? A ka Marilyn Monroe?

83 Komente

EH thotë:

12 August 2007 @ 12:59 am

hahahhahahahah…shume erotike…edhe pak edhe po me kujtohej electric blu

Shqiptaret e kan te ekzagjeruar mishngrenjen…mjekesisht nuk eshte e keshillushme, prandaj jane te gjithe si gica andej

emigrant thotë:

12 August 2007 @ 1:10 am

Kur s’kemi rrush rrushitin:

Tre mbretër morën një vendim,
Që Xhonit Kokërr Elbi
T’i xhdukej fara me tërbim,
T’i humbte fare thelbi.

Një urdhër dhanë që të tre
Tv hapnin varr për Xhonin,
T’i hidhnin me lopata dhe
Dhe trupin t’ia mbulonin.

Përrenjtë u mbushën vesh më vesh,
Në kodra çeli bari,
Dhe Xhoni Kokërr Elbi qesh
Dhe ngrihet del nga varri.

I rreptë, i sertë, forcat mbledh
Nga kodra nëpër vapë
Dhe mbi armiqtë shtiza hedh,
Tund kokën dhe shan prapë.

Por vjeshta fushave vrapon
Dhe derdhet djersa lumë,
Kurrizin uli plaku Xhon,
U lodh nga puna shumë.

I lodhur kodrës po jepte shpirt,
Ka dimrin, para pragut,
Po përsëri të njëjtë armiq
Pa shpirt i derdhen plakut.

I ngulin thika të mëdha
Në kokë e dorë e këmbë
Dhe si një lypës fukara
E çojnë drejt në lëmë.

e rrahin Xhonin me kopan
Mes lëmit si të mjerë,
E zhveshin krejt si leckaman,
Pastaj e hedhin në erë.

Në pus e flakin me topuz,
T’i shuhet fare thelbi,
Por nuk fundoset as në pus
Ky Xhoni Kokërr Elbi!

Dhe prapë atyre keq s’u vjen
Në zjarr kockat ia çuan,
Dhe zemrën millonaj ia gjen
Në gurë e hedh e bluan!

Në but tërbohet gjaku i tij,
Godet me grusht e thembër;
Në gotë shkuma nxjerr furi
Dhe mbush me gaz çdo zemër.

Jo kot më kot i ndjeri Xhon
Në jetë ish trim me pallë,
Edhe tani guximin zgjon,
Megjithëse s’është i gjallë.

ai nga kokat jashtë nxjerr
Telashet dhe mërzitë,
bile, vejusha këngën merr
Me gotën plot përditë!

Haj, kurrë fundin mos e thafsh,
O but, ku hidhet thelbi,
Ku vlon, ku zjen e ngre tallaz
Ky Xhoni Kokërr Elbi!

emigrant thotë:

12 August 2007 @ 3:21 am

Limo Labinoti hipi kalit
dhe u nis te blente nje qemane
ne pazar takoi evgjit nallbanin
ja la kalin,hyri ne mejhane

Pa ja nisi gotave ti zbrazte
pa ja nisi lodrat me cingjite
pa cingive cu pelqente nazet
cu pelqente kembet edhe gjite

Mburur mes cingive tha nje fjale
-Kush e ka qemanen me te mire
per qemanen une jap nje kale
qe se ka arap ne shkretetire

Une e kam tha nje nga muzikantet
dhe qemanen vithe femer ngriti
Limo Labinoti zu te qante
-Kale o kale vjen te mer evgjiti.

Kale o kale plumbin se perfillnje
me vertik ja prisje rugen plumbit
kale o kale henen e perpije
kur e ngritje koken anes lumit.

Kale o kale cmu fanit qemania
c’me plagosi keng e saj pa emer
do ta nxjer qemanen nga mejhania
do ta ngjis ne mal ti fut nje zemer.

Harkun e qemanes ta bej kale
dhe qemanen koder mbi nje fushe
te trokasin thundrat vale-vale
kur ta ve nen sup, ta mbaj nen gushe.

Ky evgjit nallbani qimedrize
solli kalin drejt e ne mejhane
ja dha sazexhiut mustaqespice
e la Limon vetem me qemane.

Limo Labinoti sazexhine
e veshtroi me dy thengjitje venger
ah ne kalin tim tok me cingjine
do krekosesh ti comange-shtrember.

Po me prit evgjit nga hija e ftojve
te degjosh me smire e ngasherime
nga qemania trokun e potkojve
versherime jelesh,hingellime.

Dhe i tha: -Evgjit une ta jap kalin
vec ma ler cingjine ta nxjer jashte
ti tregoj si hena ri mbi malin
tek pergjon mullarin tim me kashte.

Ta mesoj si barku i mullarit
behet shtrat,nga shtretrit me te lumtur
ku pikon nga hena pik e arit
e vjen er’ e lumit e perhumbur.

Limo Labinoti hop ne kale
hop ne kale bashke me cingine
dhe vrapuan ngjitur ne nje shale
nje kuriz,nje bark plot percellime.

Obobo mullar cte pane syte
obobo ti kashte e florinjte
hen’ e kallajisur bashke me yjte
pane si kercejne valle gjinjte.

Pane si kafshon cingia kashten
kur perdridhe si purtek e thanes
pane si shalon nje pele naten
Limo Labinoti i qemanes.

Pane si ky Limo Labinoti
u be hark qemane mbi cingine
harku nxirte tinguj pika loti
ne ferkim me barkun e me gjinjte.

Lume o lume mos i trego fushes
britmat e cingise dhe ofshamat
tek ja vinin buzet zjarin gushesh
kur kumbonin cickave kambanat

Kale o kale mos refe cke pare,
mos refe per pelen qe kam hipur
kjo cingia pele krejt mullare
ma rezoi perdhe me kembet ngritur.

Kur u kthyen gjith evgjitet pane
qafen e kafshuar te cingise
dhe qemaneve ne aheng u rane
shtremberuar syte prej rakise.

Lere lere Limo Labinotin
nga qemania mende sec ju prishen
kali jashte qante per te zotin
brenda kurva ne akull ftohte sisen.

Mjegull e mejhanes ra mbi brengat
gjokset e cingive u mbuluan
heshten harqet u nemiten kenget
gotat flaken blu ne buze e shuan

Limo Labinoti ngriti telat
pa i ra qemanes me te qare
qau per kalin gjersa thiren gjelat
dhe kur shkoi ne fshat i thane I MARRE

ITS thotë:

12 August 2007 @ 4:01 am

Fotografia nuk ta hap fare oreksin, madje ta veshtiros pak.

Dajoshi thotë:

12 August 2007 @ 4:02 am

Emigrant, recitali i pare mos eshte nga “Aventurat e Cipolinos”?

emigrant thotë:

12 August 2007 @ 4:53 am

Dajosh, nuk di a pyet me gjithe mend; nqse po, kjo eshte e famshmja John Barleycorn nga Robert Burns, shqiperuar nga Devolliu i Madh.
Ja ku e ke edhe ne origjinal, me e shiju edhe pa devollice:

There was three kings into the east,
Three kings both great and high,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn should die.

They took a plough and plough’d him down,
Put clods upon his head,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn was dead.

But the cheerful Spring came kindly on,
And show’rs began to fall;
John Barleycorn got up again,
And sore surpris’d them all.

The sultry suns of Summer came,
And he grew thick and strong;
His head weel arm’d wi’ pointed spears,
That no one should him wrong.

The sober Autumn enter’d mild,
When he grew wan and pale;
His bending joints and drooping head
Show’d he began to fail.

His colour sicken’d more and more,
He faded into age;
And then his enemies began
To show their deadly rage.

They’ve taen a weapon, long and sharp,
And cut him by the knee;
Then tied him fast upon a cart,
Like a rogue for forgerie.

They laid him down upon his back,
And cudgell’d him full sore;
They hung him up before the storm,
And turn’d him o’er and o’er.

They laid him out upon the floor,
To work him further woe;
And still, as signs of life appear’d,
They toss’d him to and fro.

They wasted, o’er a scorching flame,
The marrow of his bones;
But a miller us’d him worst of all,
For he crush’d him between two stones.

And they hae taen his very heart’s blood,
And drank it round and round;
And still the more and more they drank,
Their joy did more abound.

John Barleycorn was a hero bold,
Of noble enterprise;
For if you do but taste his blood,
‘Twill make your courage rise.

‘Twill make a man forget his woe;
‘Twill heighten all his joy;
‘Twill make the widow’s heart to sing,
Tho’ the tear were in her eye.

Then let us toast John Barleycorn,
Each man a glass in hand;
And may his great posterity
Ne’er fail in old Scotland!

PS keto jane pune esnafesh; nuk i shijon kushdo. Ne jug perdorin nje shprhje qe “nuk di dhia c’eshte tagjia”; dajosh, duhet ta kesh degjuar besoj. I thashe Llukanit diku gjetke qe mishin me te mire ne Shqiperi e gjen ne Cajup. Thjesht kujt ti bjere rasti eshte dicka qe s’duhet humbur. Gjithe “fajin” e ka trendelina e atjeshme….

john thotë:

12 August 2007 @ 6:21 am

ewwwwwwwwwwwww

LlTako thotë:

12 August 2007 @ 9:49 am

C, me sa di une qingji merr me teper shije kur ushqehet me kripe

Leon thotë:

12 August 2007 @ 10:36 am

Lltako,
Mos ti hedhesh kripe eshte njesoj sikur te hash kashte…
E gjithe shija qendron tek kripa…
Personalisht ka qene nje kohe qe i kam pjekur vete…
Edhe jo me makineri se ne ato kohe nuk kishte makineri, por me nje helle te gjate dhe nen nje prush me dru…Ishte art me vete se duhet te perqendroheshe shume..Syte duhet ti mbaje tek mishi dhe duart duhet te leviznin me nje ritem konstant…Ishte e veshtire se syte te benin miza nga tymi i prushit si edhe nga pergjegjsia e madhe…”Failure is not an option”..
Shume shpejt dhe mishi piqej vende-vende,shume ngadale cipa qe mbulon mishin digjej..
Edhe mos harro qe helli duhet te mos digjej!!!!
Kur mishi behej gati mbledheshin burrat si mizat rreth mishit dhe cdo njeri prej tyre kishte nje opinion te tij…
Zakonisht merrja urime,por edhe kritika kur e prishja doren..Disa “esnafe”(sic i quajme nga anet tona) nuk kishin nevoje ta provonin vecse me nje sy nxirrnin konkulzionet…
Lengu te dale nga mishi i bardhe, jo i kuq, ky eshte sekreti i nje mishi te pjekur persembari..
Me nje fjale ti Llako n.q.s. do te behesh i dashur i zjarrte dhe me pervoje, keshilloj nje “kurs” te mishit te pjekur ne helle…

adriatik thotë:

12 August 2007 @ 12:23 pm

Ne mbeshtetje te shkrimit te nje mishngrenesi.
Dajosh, mos pyet me ku e kam gjetur kete.

Kopshti i dashurise
0 pëllumb’ i shkruar,
do t’të marr në duar
dhe duke kënduar
gjetkë do t’të shpie:

Në një vend t’uruar
dhe të lulëzuar,
në uj’të kulluar
edhe nën hie;

Afër tek një lumë
ku ka lule shumë,
të biem në gjumë,
hena të na ndrijë;
Yjtë të shikojnë,
zogjtë të këndojnë
edhe të na zgjojnë
dita kur të vijë.

Pa ngrën’ e pa pirë
s’mbetemi, moj Mirë,
se u’ndaj të gdhirë
dërgoj e na sjellin:

Qumështë të dhirë
dhe djathë të mirë
pa uj’ e pa hirrë,
dhe rrush kur të vjehn;

Ngjalë nga Janina,
mjaltë nga Kanlna,
verë nga Voshtina
ujë nga Sopoti;

Mollë nga Ohria,
mish nga dhënt’ e mia,
desh nga Labëria, —
na e faltë zoti’

Julius thotë:

12 August 2007 @ 1:36 pm

Ore adriatik, pa te lexuar fare, kete poezi te Cajupit kisha ne mendje.
rrofsh.

p.s Do te haaaa mushtin, do te piiiiii mishin.

Login

Për mishngrënësit mes nesh….

83 Komente

EH thotë:

emigrant thotë:

emigrant thotë:

ITS thotë:

Dajoshi thotë:

emigrant thotë:

john thotë:

LlTako thotë:

Leon thotë:

adriatik thotë:

Julius thotë:

krasta krau thotë:

Dajoshi thotë:

LlTako thotë:

alb thotë:

emigrant thotë:

Dajoshi thotë:

krasta krau thotë:

Leon thotë:

Idris thotë:

krasta krau thotë:

emigrant thotë:

Idris thotë:

krasta krau thotë:

Pjer Thomas thotë:

krasta krau thotë:

emigrant thotë:

krasta krau thotë:

emigrant thotë:

Lymi thotë:

Lumja thotë:

emigrant thotë:

krasta krau thotë:

Lumja thotë:

Lumja thotë:

Lumja thotë:

krasta krau thotë:

Lumja thotë:

emigrant thotë:

Lumja thotë:

krasta krau thotë:

Lumja thotë:

ITS thotë:

emigrant thotë:

krasta krau thotë:

Lumja thotë:

emigrant thotë:

emigrant thotë:

Lumja thotë:

Lumja thotë:

Julius thotë:

emigrant thotë:

Lumja thotë:

lolagaz thotë:

loku thotë:

krasta krau thotë:

lolagaz thotë:

emigrant thotë:

Lumja thotë:

krasta krau thotë:

lolagaz thotë:

Leon thotë:

lolagaz thotë:

Leon thotë:

krasta krau thotë:

lolagaz thotë:

krasta krau thotë:

krasta krau thotë:

Leon thotë:

lolagaz thotë:

krasta krau thotë:

lolagaz thotë:

krasta krau thotë:

lolagaz thotë:

emigrant thotë:

lolagaz thotë:

ET thotë: