Comments on: Oriana, udhëtimi i fshehtë

By: hunter

hunter — Fri, 25 Jul 2008 12:08:45 +0000

Si figure e kam njohur vone Oriana Fallaci. Beri pershtypje artikulli post-11 shtatori “La rabbia e l’orgoglio” botuar nga “Corriere della Sera”. Nje artikull i forte, i rende, i kritikuar nga shume krahe, por shume kurajoz. Me shume se sulmues kunder ekstremizmit islamik, nje akt akuze ndaj te ashtuquajtures “intellighenzia” europiane. E mefshet, pa memorie historike e dobet te perballoje valen ekstremiste qe po perhapej ne Europe prej ekstremisteve te veshur me azil politik. Paradoks, se duke qene personazhe te kerkuar per terrorizem ne vendet e origjines merrnin azil politik nga po ato shtete europiane kunder te cileve vjellnin helm dhe kerkonin shkaterrimin.
Oriana Fallaci shpirt i lire, laike ne kulm (si Migjeni jone), rebele ndaj pushtetit si cdo fiorentin mire, ndergjegje moderne, gazetare lufte, intervistuese e dhjetra burra shteti para te cileve nuk perkulej kurre (mbaj mend nje interviste te vjeter ku tregonte si e kishte bere qesharak shahun e Persise (sot Iran) i cili pretendonte te fliste me Zotin e kishte vizione).

By: Ardi

Ardi — Fri, 25 Jul 2008 14:28:03 +0000

Oriana, poscerisht në vitet e fundit te saj, u bë një raciste, etno centrike, islamofobe. Kush ka lexua librat e fundit te saj si ai Arsyeja, e din se per cka po flas.

Ne librat e saj ka 20 % fakte dhe 80 % është trillime.

Edhe menyra se si ajo përshkurante imigrantet ne Itali, ku shqiptaret jane nder grupet me te medh, ishte raciste.

By: J.

J. — Fri, 25 Jul 2008 14:33:59 +0000

Kjo ka pat një aventurë me një palikaris greku mo.
Panaguli, ai që tentoi të vriste diktatorin e Juntës J. Papadopoulos.

Pastaj e ka bërë vetë Kissinngerin të flasë me vete, kur i mori intervistë.

By: gjon cima

gjon cima — Fri, 25 Jul 2008 17:01:41 +0000

Shkrimi i Fallacit “La rabbia e l’orgoglio” eshte nje nga shkrimet me tallagjare, obskurantiste, nga me te padrejtet, me kunder te dobteve qe kam lexuar ne jeten time.

Perparimi njerezor eshte bere i mundur, historikisht, ne prezencen simultane te kater faktoreve: te drejtat e njeriut, racionalizmi shkencor, tregu financiar dhe komunikacionet. Vendet islamike nuk disponojne asnje nga keto faktore ne menyre autoktone.

Ideja qe vendet musulmane qe njohim sot, qe importojne edhe ujin ne shishe, mund te pushtoje pjesen me te perparuar dhe te qyteteruar
te botes se sotme eshte thjesht qesharake intelektualisht dhe e rrezikshme per populizmin e shemtuar qe permban (shfrytezon momentin jo si shkrimtare por si nje politikane province e dores se fundit).

Rezultati i librave te fundit te Fallacit eshte qe jeta e femijeve tane qe shkonin ne shkolle ne Itali u be shume, po shume me e veshtire mbas botimit te shkrimit te Fallacit, kete jua garantoj sepse e kam perjetuar vete.

Une kam qene duke udhetuar nga Singapori per Paris naten qe filloi lufta ne Iraq dhe kisha me vete librin e FAllacit dhe nje liber te Tom Friedman. (Mund te shihet menjehera ndryshimi cilesor midis ketyre dy gazetareve). Ironija me e madhe, mendoja me vete, do te ishte te hanim ndonje rakete mike dhe te me gjejne kockat sebashku me librin e Fallacit.

E mbyll shenimin me faktin qe intelektualet italiane dhe sidomos ata te botes anglosaksone e kane trajtuar kete pjese te vepres se Fallacit si nje bezdi te vertete. The Economist e ka çvleftesuar ne menyre shume te hapur.

Veprat e tjera te Fallacit, ku, ne menyre mburravece dhe banale, ve veten shume dukshem ne qender (menyra si flet per veten dhe familjen e saj, qeveria libike qe vihet ne levizje per te vjedhur ne hotel shkrimet e Fallacit), jane vertet te dobeta (shkruar me nje gjuhe te pasur): intervista provokuese dhe gerricese, te nivelit shume te ulet ( nuk shoh asgje intelektuale ne te shkuarit me xhinse ne ambasaden Iraniane- nuk eshte veçse nje provokim i nivelit me te ulet).

By: J.

J. — Fri, 25 Jul 2008 19:04:45 +0000

( nuk shoh asgje intelektuale ne te shkuarit me xhinse ne ambasaden Iraniane- nuk eshte veçse nje provokim i nivelit me te ulet).

Mu kujtua një incident në lidhje me ktë më sipër.
Një gazetare greke, kishte shkuar në një konflikt të vendeve të Lindjes. Kishte vesh fustan kur plasi lufta aty rrotull. Në përpjekje për të shpëtuar, ngre palat e fustanit përmbi kofshë edhe rend drejt ndonjë strehimi. Për habinë e saj, po shikon që e shënjestronin islamikët sepse sipas tyre kishte “provokuar” duke nxjerrë shalët jashtë. Që atë dite është zotuar të mos veshë asnjëherë fustan dhe gjithnjë e sheh me pantallona.