Po tani si ndihen keta njerez

“Po tani si ndihen keta njerez ”

Tani keta njerez ndihen ………….. copa delli.

Te pakten tani dihet qe vota kunder Berishes tani na heq qafe edhe Nanon. Asnjehere ska qene kaq e thjeshte.

Elektorati eshte shume pozitiv ndaj ketij vendimi:)

Po puna e Nanos zoti Berisha,si u be ai eshte share prej jush si njeri i affereve ,droges dhe korrupsionit,i traffiqeve — pyet populli i mashtruar …

Ha, ha, ha , ha, ha,……. po puna e Naaaanoooss, ishte looooooojaaaaaaa.. ha, ha, ha , sa te merja pushtetin aty ishte puna-pergjigjet Berisha .

Nuk ka prob se e kam vene vete emrin..
Cop Delli do te thote se kam nje kompjuter te markes dell pra nje cope delli
Sigurisht qe ka dhe humorin e shprehjres shqiptare cop delli brenda…

Per kete kishe fjale? :

http://p083.ezboard.com/fbalkansfrm114.showMessage?topicID=74.topic

mendoj se tipa te tille si berisha dhe nano do futen dhe rikthehen cdo here ne historine e Shqiperise nqs nuk mbahen te pergjegjshem per cfare ka ndodhur gjate ketyre viteve qe ata e kane bere karrigen ping-pong midis tyre.
si psh me miloshevicin, ai mbahet si hero sepse nuk u mund qe ta ndeshkonte drejtesia. fakti qe pas 97 berisha u la peshk i lire dhe nuk iu kerkua llogari beri qe ai te kthehet ne fuqi serish. kujt do ia merrt emendja ne 97, kur ai u detyrua te dorehiqej se 10 vjet me vone do toturoheshim me t enjejtin avaz, mos me keq? dhe nanua mos me keq…zhgenjim total i besimit qe i kishin dhene votuesit!

Shkruar nga Administrator
Debati parlamentar për ngritjen e një komisioni të posaçëm për hetimin e pasurisë dhe lidhjeve nepotike të familjes Berisha, ka evidentuar dystandartizimin që politika shqiptare përdor edhe kur është fjala për zbatimin e kushtetutës.

Nga BASHKIM MUÇA
Për një njeri që e njeh mirë kushtetutën, që e di se çfarë është ligji themelor, është e pakonceptueshme se si është e mundur që parlamenti të bllokohet për arsye se shumica, hapur, nuk dëshiron të njohë të drejtën kushtetuese të opozitës.

Të njëjtën gjë pati bërë edhe shumica e mëparshme, sot në opozitë, kur bllokoi në mënyrë të njëjtë të drejtën e ish opozitës për të ngritur një komision për hetimin e ish kryeministrit Nano, i akuzuar se ka bërë një aksident me pasojë vdekjen, në fshatin Shkallnuer të Durrësit. Këtë gjë, shumica e sotme po kërkon t’a përdorë si argumet për të penguara Komisionin për Berishën.

PS-ja akoma nuk është treguar e sinçertë për të pranuar shkeljen e kushtetutës në rastin e Shkallnuerit, duke dashur ta justifikojë me faktin se asokohe për këtë ngjarje kish filluar një çështje penale! Gjithsesi, PS e ka paguar faturën e keqqeverisjes, duke kaluar në opozitë.

Opozita ka bllokuar sërish parlamentin, duke kërkuar me këmbëngulje të drejtën e saj kushtetuese, për ngritjen e “komisionit të sherrit”. Nga ana tjetër PD-ja, duket se nuk ka ndërmend ta çojë liderin e saj histori para hetuesise parlamentare, për t’u tallur socialistët me të. Pyetja që shtrojnë sot skeptikët, është se se përse kryeministri Sali Berisha nuk e pranon hetimin parlamentar?

Por nuk është ky shqetësimi dhe as gabimi më i madh që po bëjën demokratët në pushtet, lidhur me komisionet parlamentare. Pyetja që do të duhej shtruar më të madhe në këto momente mund të ishte: përse demokratët në pushtet nuk kanë kërkuar deri tani ngritjen e komisionit, të mohuar dikur në mënyrë të paligjshme, për hetimin e të paktën ngjarjes së Shkallnuerit? Demokratët janë treguar të ngathët, krahasimisht me opozitën, në raport me me problematika të të njëjtit lloj. Përveçse të ngathët demokratët nuk janë treguar as seriozë, në ato gjëra që kishin premtuar.

Mbyllja deri më sot e çështjes së Shkallnuerit, por jo vetëm e saj, që lidhet direkt me emrin e ish kryeministrit Nano, i cilësuar prej shumicës së sotme, përveçse politikani më i korruptuar në Europë edhe si vrasës misterioz, evidenton një fakt tronditës: ngritja ose jo e komisioneve parlamentare, të cilat përveçse shpenzime, ngjallin edhe shumë konflikte, bëhen vetëm për arsye politike e që s’kanë të bëjnë me hetimin e së vërtetës.

Kryeministri Berisha ka treguar se është në gjendje të sulmojë, denigrojë, vetëm ata që i kërcënojnë pushtetin, ndërsa t’i tolerojë, e t’i harrojë më pas, kushdo qofshian ata, e pavarsisht se çfarë mund të ketë thënë për ta. Kjo është filozofia që ai po përdor duke sulmuar Edi Ramën dhe duke harruar të gjithë ata që ka akuzuar më parë.

Sikur Fatos Nano të ishte larguar megjithëmend nga politika, duke marrë me vete mëkatet e keqqeverisjes, shqiptarët edhe mund t’ja falnin bëmat e tij, përfshirë këtu edhe Shkallnuerin. Por në një kohë kur, ai po përflitet si një kandidaturë e mundshme për t’u ngjitur në postin e presidentit, çështja komplikohet. Kjo për vetë faktin se shumica e sotme, në vend që ta kish hetuar, po e konsideron si personazhin që mudn t’a përdorë, për të zgjidhur krizën e vitit 2007.

Nëse do t’a supozonim për një moment se kjo do të ndodhte, Sali Berisha në raport me Fatos Nanon nuk do të ishte as më pak, e as më shumë por siç ishte Fatos Nano me të tijët, Anastas Angjeli e Bashkim Fino, të cilët pasi i akuzoi në mënyrën më ekstreme, në KPD-në e famshme të fundvitit 2001, si të korruptuar dhe bashkëpunëtorë me krimin, pa kërkuar asnjë falje publike i mori ministra në qeverinë e tij të vitit 2002.

Shqiptarët do t’a kishin shumë të vështirë të pranonin ngjitjen e Fatos Nanos në postin e presidentit nëpërmjet votës së Sali Berishës, para se ky i fundit të bëjë njërën nga të dyja: ose t’a hetojë për Shkallnuerin, për kasetën e incizuar me Fehmi Abdiun, për korrupsionin dhe monopolet etj; ose të kërkojë falje publike për të gjitha akuzat e drejtuara në adresë të tij.

Shenjat e një pakënaqësie të mundshme i ka dhënë në mënyrën më të qartë njëri prej drejtuesve kryesorë të PD-së, Bamir Topi, i cili është shprehur hapur kundër kandidaturës së Nanos për president. Madje në një prej seancave të fundit parlamentare, ai la të kuptojë se nuk përjashtohej mundësia që PD të kërkonte një komision parlamentar për Shkallnuerin.

Ky qëndrim evidenton faktin se ka zëra brenda PD që kërkojnë të bëjnë politikë të moralshme ose të paktën të mos luajnë me të ardhmen e tyre politike. Çështja është nëse këto zëra mund, apo jo, të formësohën në trajtën e një rryme, imponuese ndaj politikës së vjetër të përfaqësuar në mënyrën më klasike nga Nano dhe Berisha.

Shkallnueri i Nanos dhe pasuria e Berishës, janë fenomene të të njëjtit standard, bllokues, që i karakterizon përfaqësuesit e politikës së vjetër, të cilët po kërkojnë me çdo kusht marrjen ose ruajtjen e pushtetit.