Ne, të rinjtë
Ja, përmbi kodrat e përflakura rrezekuqthi kemi ardhur
Kem’rrethuar Jerusalemin me hije të stërzgjatura ambicioze
Qytetin ku të gjithë dëshiruam të lindnim
Burimin e komplekseve të përbashkëta, qytetin e mijëra historive faqeskuqëse
Ne,
Të rinjtë
Motivuar me naivitet, armatosur me dinakërinë idiote të bujkrobit
Pushtues të Romës për herë të njëmijtë, të njëmiliontë
Erdhëm të armatosur me korniza dipllome
Infinite gërmash të printuara mbi letra të bardha shkëlqyese
Ne,
Të rinjtë
Ballin na i rreh dielli
E supet tona
I ngroh po ai, i njëjti yll
Të paepur në etjen tonë për fitore ne mbërritëm
Të paduruar për ndryshimin individual që as vetë nuk e duam, nuk e dimë
Ëndërrojmë mijëra nënkresa të mbushura puplash
Ëndërrojmë famën, thashethemin, a si i thonë sot gossip-in
Edukuar mes libidosh televizive e flluskash shumëngjyrëshe
Nën ritmin minimalist të marshit tonë komerçial
Ne, që idealizmin e flakim lehtë në moçal
Ne,
Të rinjtë
Të gatshëm për të shkruar emrin tonë kudo
Të uritur për të lënë gjurmët përfundimtare, të pashlyeshme
Në murin e botës sonë
Që gjithnjë e më shumë përngjan
Me një mur haleje…
Ballin na i rreh dielli
E supet tona
I ngroh po ai, i njëjti yll
8 September 2008 @ 3:40 am
sol, me ç’kam vënë re, i sëmbit telat kur në dukje dhe në të vërtetë je më i relaksuar, siç kur vërtiteshe nëpër bejte, edhe pse me tallje.
Tashti, mënyra jote për të shkruar këtë lloj poezie, më duket se përcjell më shumë përshtypjen se you are trying, rather than being the vessel of communication.
Thënë kjo, duhet shtuar se imazhet që pikturon në këtë poezi janë shumë domethënëse dhe afërmendsh, përsihatëse në efektin e tyre.
flm.
8 September 2008 @ 11:20 am
thx lost, faktikisht anoj kah imagism-i dhe per arsye formimi
(po dhe per arsye preference)
8 September 2008 @ 1:06 pm
Ne,
Të rinjtë
Të gatshëm për të shkruar emrin tonë kudo
Të uritur për të lënë gjurmët përfundimtare, të pashlyeshme
Në murin e botës sonë
Që gjithnjë e më shumë përngjan
Me një mur haleje…
Ballin na i rreh dielli
E supet tona
I ngroh po ai, i njëjti yll
soli, me keto vargjet je shperfilles dhe filozofik ne te njejten kohe…
8 September 2008 @ 2:32 pm
floku, si gjithnje ndihem i perkedhelur nga komentet e tua
8 September 2008 @ 7:03 pm
sol-nox ,
nese je i njejti me ate qe i rekomandove nje bashkemoshatares tende qe baba vet ish gjeneral te gjente nje ushtri tjeter kjo pjeseza ketu :
po dhe gjithe poezia jote me ngjan nje hipokrizi.
8 September 2008 @ 7:08 pm
Miku im sol-nox, ti e di qe asnjehere kritikat s’ti kam kursyer, por poezia “ne te rinjte” eshte teper e bukur per te pesuar shi kritikash. eshte nje poezi e çliruar nga çdo kompleks, e pasur ne mendim te rrjedhshem dhe qe percillet fund e krye nga nje fryme lirie. pershendetje.
8 September 2008 @ 9:20 pm
o sol-o, ke goje ti mbas kesaj me kritiku socrealizmin, mer?
Ka shkrujt MaJestro-ja “Na t’birt e shekullit te ri”, po nuk ka qene si bori partie! Ti ben edhe bejte, o njeri! Me shum pritsha nga ty! Si lexues eshte nje mrekulli te jesh shqiptar (kemi shkrimtar, or tunjatjeta, jo llafe); ama si krijues, te njec dopjo gjashta ne dore, se steka eshte shume lart.
Hudh tjeter, sol-o, se me ket, i ke bo dom vetes. Te keqen ne krijimtari nuk ta du. Ji i sigurte per ket!
8 September 2008 @ 11:33 pm
jam ne shpirt une erresire
mendja ime rri vec shtrire
burri (a gruja) me vejn brire
filozofin e boj mire
une ke peshku jom poet
kom botu un edhe libra
gjith te tjeret jon ibret
vijn e bojn ktu xhinglamingla
un ke peshku humoriste
sepse sot nuk ma var burri
nuk ka faj ai i shkreti
ka dy vjet i o tha druri
un ke peshku jom kritik
vetem un s do haj kothere
s’e rruj tocin per armik
jom mesu me dallavere
fshihem ke pseudonimi
si struci me koke n’rone
une pra jom ai trimi
sa shum gojes i kam dhone
menjiher boj aleanca
e ka qef katnari idiotin
sa shume shajm ne internet
sa shum koh e kom prit sotin
ne kete bejtene time
nuk ka si te mos mungoje
nje marrdhonie ne mes femrash
qe shijusi ta shijoje
8 September 2008 @ 11:35 pm
Po pse te vlores??????????? lol dhe jo te Skraparit psh????
9 September 2008 @ 12:43 am
o sol-o, ke goje ti mbas kesaj me kritiku socrealizmin, mer?
i nderuar, as nuk e kam kritikuar ndonjehere, e gjykoj ne parametrat kulturoro-sociale te kohes se vet. Me vjen keq per ata qe e kultivojne sot e kesaj dite kete lloj letersie sepse jane anakronike, pa nuk e kritikoj, nuk ta prish qejfin
Ka shkrujt MaJestro-ja “Na t’birt e shekullit te ri”, po nuk ka qene si bori partie! Ti ben edhe bejte, o njeri! Me shum pritsha nga ty!
po me po, maestroja ka qene i shekllit t’ri, atij te shpreses po une jam i shekllit t’vjeter, atij te zhgenjimeve. dhe di me i thene grise gri, nuk kam nevoje te bej akrobacira nga e bardha te e zeza, me shprehje patetike poezish tashme te shkruara
Si lexues eshte nje mrekulli te jesh shqiptar (kemi shkrimtar, or tunjatjeta, jo llafe); ama si krijues, te njec dopjo gjashta ne dore, se steka eshte shume lart.
nuk ka lexues shqiptare o em. ty t’pelqen vetem kadareja. edhe mua. (mos ma merr fjale per fjale te lutem, se je bajagi i drejtperdrejte si tip me sa t’kam pa). Ate punen e stekes, vallahi m’duket se nuk duhet me fol per stekat e njoni-tjetrit, se dhe une i kam dyshimet e mia per sukseset dhe mberritjet e tua poetiko-prozaike. stilin e ke te mire, po ke ngecur nja 30 vjet me pas mo lal, gjonat kane ndryshuar shume. mos u perpiq ta zhveshesh artin nga aktualiteti, se behesh disident pas te vjeli
Hudh tjeter, sol-o, se me ket, i ke bo dom vetes. Te keqen ne krijimtari nuk ta du. Ji i sigurte per ket!
nuk jam tu hudh mo karremin n’kyt pellg o em. peshqit ngriten krye qe t’mos hane me nga keto poezite e mia (ver re qe kjo poezi flet edhe per ca gjera karakteristike per nje pjese te peshqve qe kercyen si dragonj virtuale. peshqit jane thanase me thanatos te thekur. dhe meqe paska domene virtuale ku s’ia pertojne ofendimit e budallallikut e ku nuk ndryshojne asfare nga cdo vend tjeter ku garrumullohen pese e me shume shqipe, lum ata qe rrine e shkruajne, po une po bej si po bej pa te…Suksese Emo
Not’nemir e bofshi qejf, e ju nifsha t’miren me dhe pa pseudonime
(pershendetje flok dhe LostT)
9 September 2008 @ 6:54 am
po me po, maestroja ka qene i shekllit t’ri, atij te shpreses po une jam i shekllit t’vjeter, atij te zhgenjimeve. dhe di me i thene grise gri, nuk kam nevoje te bej akrobacira nga e bardha te e zeza, me shprehje patetike poezish tashme te shkruara
shpjegim teper i sakte sol…
ka shume sarkazem ne ato vargjet: ne te rinjve ballin na e rreh dielli…
eshte sarkazem per shekullin qe humbem nen endren komuniste, eshte sarkazem edhe per kete tjetrin qe po humbasim…
9 September 2008 @ 12:02 pm
9 September 2008 @ 12:10 pm
Pershndetje arber!
9 September 2008 @ 1:35 pm
Poezia me duket si nje perqeshje me patetizmin deklarativ.Ka nota deshperimi per idealizmin qe shuhet para frymes komerciale. urime sol.
9 September 2008 @ 4:16 pm