Kjo ishte letersi e mire dhe jo karaoke!
Do na gezosh me te tjera, besoj.

Poezia me saksofonistin me duket pak e gjate dhe nga fundi sikur shnderrohet ne proze. E para dhe e fundit jane shume te bukure ndersa vargjet:
“Te deshperuarin e vrasin
edhe kepucet e perdorura.”
per mua jane kryeveper.
Urime dhe na sill edhe ndonje gje tjeter po pate.

Emigrant macja blu nuk premton letersi,por ka botuar 3 libra dinjitoze me poezi qe per periudhen kur kane dale eshte diskutuar goxha rreth tyre.
i pari titullohet “Dy here e virgjer”
i dyti “struktura e ferrit”.
i treti “Macja blu” te cilin nuk e kam lexuar por qe nuk ka nga shkon pa ma dergu vete me autograf…apo jo mace
macja blu po te bej nje kerkese publike.
postoje poezine mbi Ndoc Gjetjan!

nese jeni te interesuar dhe nese macja_blu nuk mi “çjerr”syte do u jepja ndonje informacion rreth kesaj pene qe kotet ne vargjet e pashkruara akoma!!!

sigurisht titujt jane nje pikenisje e mire per te mesuar dicka rreth saj duke e kerkuar ne internet!

Kur thashe premton, e kisha per leximin tim te percipte, jo per autorin. Por ti sjell nje pike me interes ketu: a nuk te duket qe anonimiteti per autore te konsoliduar eshte thike me dy presa?

p.s. Kapiten, duhet te kishe fillu publicitetin me kohe ;P

Emigrant cheers!ndersa tani qe ma shpjegove e kuptova se c’ke dashur te thuash!!!respekt!!!

Mace blu degjoje keshillen e Mices.nuk do te te besoja kurre nese do me thoje se nuk e dije c’eshte peshku…nuk e shikon se eshte miqsor si nje vorbull perpirese?pastaj,ti e meriton te uleritet emri yt “zemer”,keshtu qe as qe mos u tut pse te tjeret presin prej teje ate qe ti ben me shpirt!
dil!!!
Bota eshte e jotja!!!

poshte nickname-at!!!

Ku jane pushtuesit

Blejmë këpucë të grisura.
Lotët tanë të mbaruar
I huazojmë reve barkthara
Qiellin rrobëshqyer e ulim rrëzë kokës
Këto ditë të tmerrshme ndjellim fatkeqësi,
Ose tërmet që s’mund t’i shpëtosh.
Qyteteve,rrugëve qarkojnë paqeruajtësit
Të heshtur,indiferentë,të cuditur
Për ardhjen e tyre.
Këmbë të huaja ketu s’kanë shkelur
Vecse ne veshim këpucët e të tjerëve
E na rrijnë tamam.
Armët e tyre heshtin,
tonat qëllojnë vetveten,
duke shpresuar tek mëkatet.

Gjithë të mirat!
A.

Bindja nuk eshte besim

Zoti im eshte NJE
qe shumfishohet
ne peshq!
Peshkut ia ve emrin bindje
Bindja ndryshion
Une jam ngaterrestare
Ajo c’ka tepron …
dyshim i ndare pergjysem!

***
Nese do te shkoj ne ferr
do te shkoj me nje trendafil ne dore
Faren e te cilit do ta mbjell
per t’u treguar dicka per parajsen
te denuarve!

***

Kam per ta lidhur fjalen me disa
fije te trasha brenge
Ajrit do tia shkul dhembet e tejdukshem
Dites do t’ia nxjerr syte
Naten ashtu do ta le “miniature”
O i huaj…
do ta thyej ne koken tende
vazo-koken time
e lulet e mendjes do ti le te hallakaten
nder kemebe te harrimit.
Paturpesisht do ta nxjerr organin
e rritur te trishtimit.
Pastaj….
pastaj,do te qesh…
me habine tende.

shen:
Akull-naja, flm per mundin per te me “gjetur”. Poezia qe ke sjelle eshte e gjymtuar se eshte botuar ashtu atje ku e ke marre, nga dikush qe ku ta dish pse. (gjithesesi te kam xhan per mundimin) Meqe nuk po mesoj ( e kohe nuk kam per te mesuar) se si ti postoj ne teme te vecante, po nis ketu dicka (sorry per poezine e Ndocit , kapiten se nuk po e gjej dot per shpejt)

te gjitheve flm, sidomos atyre qe nuk me “gjejne” se perndryshe cfare te postoj une ketu, pse te postoj une ketu?

suksese meqe i ke hyre serioziisht kesaj rruge te veshtire

kërkoj ndjesë që e solla të gjymtuar poezinë tënde. Faqja ku e mora kish “look” serioz, besova se të paktën kopjimin e kanë bërë sagllam. Por dhe ashtu, më pëlqeu. Dhe të premtoj se s’do të të “gjej” më!:)

Ndoshta e ke zgjidhë problemin e botimit këtu, por nëse jo, identifikohu (login) dhe shko lart fare djathtas në një vegëz ku lexon “shkruaj”. Atje del në një hapësirë ku mund të shkruash çfarë ke ndër mend. Ngelet veç të presësh miratimin nga “lart”, pra të administratorëve, që mund të zgjasë nga ca orë në (ndo)një javë, sipas rradhës që ka (peshqit janë gati krejt poetë nga përbrënda, ca dhe nga përjashta).

Përshëndetje!

macia_blu thotë:
10 Shkurt 2008 @ 6:51 am
etimolo- flm qe i ke lexu, dhe gezohem qe ti nuk paske nevoje te lexosh te tjera , meqe t’u dukekan te njejta. (ne fund te fundit nuk me dhemb dhe aq shume verejtja jote sigurisht me vend, sepse sido qe eshte e ngushellueshme e meta qe kap ti , per aq kohe sa nuk thua, se ngjaj me tjeter kend, perpos vetes qofte edhe duke qene njolloj)
sinqerisht e vleresoj verejtjen tende , pervec urimit qe mu duk shume , po shume , hipokrit!
nejse… une po te falenderoj krejt sinqerisht.

Zbrita ne Rome, e Romen nuk e pashe
vec periferive ku gjarperonte autostrada

Natyrisht vetem shprehja ka mbetur”te gjitha rruget te cojne ne Rome”dhe ty ato rruge te cuan atje,sepse ti enderoje nje Rome madheshtore..,dhe sigurisht qe nuk te perket ty,Roma per ty, per mua, per ate, eshte vetem nje ender dhe kaq..

Kam pare piktore,
madje njerin prej tyre e kam patur komshi ne fshat
dhe tete vjet rrjesht ne klase.
Dritan e quajne , ka qene i talentuar.
emigroji ne Itali pak para se te diplomohej
Diten punonte murator,
ndersa ne mbremje dilte tek piaza e famshme
dhe piktornte portrete turistesh
Nje portret 30 euro.
Kur e pashe m’u be nje lemsh transparent ne sy
kur me ra prej syve, u be muzgu gri.
Ishte thinjur, duke mbetur i bute njesoj.

Per Romen ka punuar e gjithe bota,Dritani nga Iliria,nuk ka qene i fundit,dhe as nuk do te jete ..
Poezi te bukura,..te shijshme si nje gote vere,shqiptaret e kane dashur shume veren ..

ene mos e vrit shume!!!C’ka thuhet e s’thuhet,besoj e ke msu tash se keshtu ndodh…do dale dikush dhe te pretendoje qe ndodh kjo e ajo…vari lesht mace…me duket se ne lezhjanet e paskemi kap keq me kafshet dhe lulet.Apo jo Belle_fleur!

Papi je i madh t’betohem!edhe une qe jam linde atje nuk kam nje informacion te tille te bollshem per hirtorine kulturore te atij qyteti te vogel e te madh njekohesisht:
ke te drejte qe eshte dhe nje poete me mbiemrin tend.quhet Armela Hysi!!!

macja blu e njeh mire…

Perendia e pikellimit quhet Ndoc Gjetja.
“Fatin e gjuhes e ndryshojne poetet e medhenj”

Qe kur kam njohur Ndoc Gjetjen (poet dhe njeri) nuk e di pse kam filluar te mendoj deri sa gati gati po besoj mendimin tim, se nuk ishte Homeri i verber, por ishin bashkekohesit e tij. Dhe kur u erdh shikimi grekerve, Homeri nuk shikonte me gjithemend me. Keshtu qe “faji” i verberise i mbeti pejeterisht Homerit.

E kam njohur (takuar duhet thene) Ndoc Gjetjen , diku ne fillim te viteve 90. Sapo kisha kapercyer te njezetet, dhe deri ketu dija fare pak per Krishtin dhe jo vetem per Ate. Nena ime plake , besimtare fanatike, qe ish lutur gjithmone fshehurazi kishte filluar te zxirrte nga “arka” senduku i sekreteve disa letra te vjetra , shume te vjetra shkruar dy tre rrjeshta italisht nen fotot _piktura te Jezusit. Kishte nxjerre prej andej me gjithe keto edhe ca punime sermi qe kish mundur te ruante, nje bibel (ungjill) qe ishte lagur aq shpesh ku ta dish se si, dhe pothuaj nuk lexohej asnje rrjesht. I premtoja perdite vetes se do kerkoja nje bibel te re, sapo te shkoja ne kishe. Por vajtjen ne kishe e shtyja sot per neser. Dhe vetem mbas nje viti, munda te kem nje bibel. Te cilen edhe per ta lexuar mu desh nje vit i tere, duke e shtyre leximin e saj po sot per neser.
Qelloji rasti dhe une u takova me Ndoc Gjetjen.

Dija fare pak per Krishtin. Krishtin 2000 vjec dhe gjithmone 32 vjec. Ikonat e tij dhe pikturat perserisin gjithmone njera tjetren.

Sapo kthehem ne shtepi, ndoshta me naivitetin me te madh , i drejtohem nenes plake qe ne dere. _ Nene , sot kam takuar Krishtin. Ishte plakur dhe thinjur goxha.- Sigurisht qe asaj nuk i erdhi mire qe une i thashe keshtu, me pa gjysem e habitur dhe gjysem e zemruar. Pastaj beri kryq me dore verdalle gjoksit dhe i drejtoj ca lutje ne gjysem zeri -Krishtit me siguri, qe te me falte , meqe nuk dija se cfare beja -thoja.Do kisha dashur ti kisha folur gjate per Ndocin- Krisht, por reagimi i saj , me beri te nguroj. Dhe qe atehere nuk i kam folur pothuaj askujt per Ndocin. Ndoshta nga qe nuk bej mire qe e quaj Krisht.
Atehere dicka eshte qe une e quaj Krisht qofte edhe duke mos bere mire.

Deri ketu kisha besuar se ;
Poetet jane nga pak perendi dhe nga pak djaj.
Nga pak cmenduri dhe nga pak guxim per t’u cmendur
Nga pak njeri dhe nga pak mit
Nga pak lufte, e nga shume lufte per paqe.
Dhe te “semure” nga memeceria,
c’ka kjo semundje i ben disa te perjetshem.

Pasi njoha Ndocin besimi im fillonte me fjaline ;
Secili poet eshte nga pak Krisht. ….
Ndersa Ndoci eshte i teri!

(keto nuk po i them qe, edhe ju te mendoni keshtu per Ndocin,
as qe te tjere te behen kurioz e te shkojne ta njohin.)!

Ndoci, i ruan lotet per dhimbjet e te tjereve
me lekuren e tij lidh plaget e qytetit
dhe te botes.
Shpirtin e ben shall te ngroh foshnjen dashuri.
Ndoci , asnjehere nuk lidhi bese me vdekjen
megjithese vdekja i preu pemen me te shendoshe.
Po te kishim lindur une edhe Ndoci ne Greqi
do te kisha besuar se u ringjall edhe Homeri.
Po te mund ta quaj Shqiperine Itake
Do te kisha thene se eshte kthyer Odisea.
Ndoci i njeh te gjitha gjerat e botes
dhe sidomos njerezit.
Dhe sidomos njerezit i do kaq shume.
Po te botohet dy tre here fotoja e Ndocit ne shtyp internacional
do te kisha guxuar te them
se mbas njeqind vjetesh, ndoshta mbas njemije vjetesh
Piktoret dhe skulptoret e kishave dhe te katedraleve
do ta kopjojne fytyren e Krishtit
nga fotoja e tanishme e Ndocit.
(cdo dite e me shume e besoj Krishtin te ringjallur).
Sa here e takoja Ndocin, ikja prej tij me shpine
sic iki prej altareve kur dal nga kisha.
Ndoci nuk i deshi (as nuk i do) sendet dhe postet.
ornamete dhe shtepine me te madhe se nevoja.
Parate as te domosdoshmet nuk i do.
( i duken te ndyra, madje keshtu thote,”te ndyra jane”).
Ndoci eshte rojtari i shpirtit dhe trashigimtar i tij
ne vendin tim (tone).
Ai pothuaj nuk e di c’eshte Nobeli
asnje enderr nuk harxhoji per famen.
Ndoci ne qytetin e tij eshte si nje bibel
qe ende nuk eshte lexuar.
Perendise askush nuk ia njeh zerin
por ia ndjen dashurine.
Paaftesite e Ndocit jane ;
Paaftesia per te urryer dhe qe eshte me e madhja paaftesi.
Paaftesia per t’u perulur, peverc dashurise.
Paaftesia per t’u dukur….
dhe paaftesia per te qene i lumtur!
Po behet i paafte per te qene i vdekshem.
Pse themi qe u ringjall Krishti
ne vend qe te themi Krishti nuk di te vdese?!
Ndoci eshte durimi qe te fut friken
dhe heshtja qe te plas mendimin.
Ai eshte dashuria qe ta shemb shpirtin
e ta ngre ate nga fillimi.
Te gjithe e duam Krishtin
e duam ne pendesen tone pse e kryqezuam
dhe ne nevojen tone per te na dashur ai me shume.

Qe kur kam njohur Ndoc Gjetjen (poet dhe njeri) nuk e di pse kam filluar te mendoj deri sa gati gati po besoj mendimin tim, se nuk ishte Homeri i verber, por ishin bashkekohesit e tij. Dhe kur u erdh shikimi grekerve, Homeri nuk shikonte me gjithemend me. Keshtu qe “faji” i verberise i mbeti pejeterisht Homerit.

(kete doje mo kapiten?)