Mizozofia ndër shqiptarë
Astrit Cani (Matrapapupa)
1.
Ndër shqiptarë asht kaherë koha e mizozofisë. Ndoshta kshtu ka qenë qysh nga epoka e hekurit. E sigurtë asht se sot në kohën e hekurit. (Shprehja “koha e hekurit”, me ndie do shqiptarë i referohet periudhës së kontrabandës së hekurit me Malin e Zi, vendth ky që falë stërzellit të do shqiptarëve u ba mbrenda pak vitesh mal me hekura.) Tana mizoritë e tjera vijnë prej kësaj mizorie. Mizogjinia, misantropia. Mizoneizmi. Fjalë që zakonisht lavrohen nëpër romanet a komeditë borgjeze. Na do merremi te ky shkrim me mizozofinë ndër shqiptarë, e jo ndër popuj të tjerë, pse nuk na tepron harta.
Gill Deleuze - që disa ngranës të babzitun pop-corn-esh e quejnë pop-filozof – Deleuze pra, i madhërishmi, na ka lanë nji libërth-souvenir për Proust-in dhe shenjat . Dashuninë dhe nihilzmin. Aty e përmend shkarthi edhe mizozofinë natyrale të njeriut. Deleuze, nuk e përkufizon Mizozofin. Mbase Deleuze, çprej Nietzche-s e din se te njeriu irracionalja dhe pushteti i saj errcak, asht jo ma pak e pranishme se ajo që quhet arsye që e ban të pamendueshmen të mendueshme, dhe artikulon të pakumtueshmen. E sigurisht, që sikur nesër të zbuloheshin gjenet shkaktare të pranisë së të keqes (si energji) si alternativë qeverisjet në mendjen e njeriut, asnji filozof moral nuk kishte me qenë dakort për nji ndërhymje aty, dhe gjasat janë të plota, që me heqjen ose modifikimin (riparimin) e tyne, njeriu nuk do ishte ma i njajti. Thom, ngase nuk do ishte ma i aftë për pasione. Por te pasionet do kthehemi prapë.
Egziston doksa se popujve të shtypun, hipokrizia u bahet refleks. P.sh. vetë miqtë e mi italianë, për të cilët mendimi kritik asht vlerë dhe partishmënia batakçillëk, më thonë se me siguri, nji farë rrufjanllëku u ka mbetë italianëve në kurriz nga se kanë qenë disa shekuj nën thundrën e “tjetrit”. Kurse neve, prej komunizmit na ka mbetë nji kategori që i ka pasë çelë shum punë Aristotelit me shokë, dhe vazhdon edhe sot me qenë nji gozhdë filozofike, pra, monstruoziteti.
E gjithë masa intelektualoide shqiptare, pra gazetarët dhe profesionistët e tjerë të fjalës, s’kanë ba asgja, ose pakogjë, për përgatitjen qytetare të shqiptarëve. Gjithçka e keqe që ka ndodhë i asht faturue politikës. Kush ia tërhoqi veshin shqiptarëve për ‘97? Askush. Askush nuk i ka thanë halà shqiptarëve turp t’u vijnë për ‘97. E pra ‘97, ose viti me bisht, asht nji tumor i memories [1] sonë kombëtare. Por, sasia e dendun e mjegullës që e rrethon qenien shqiptare në kët fillim shekulli, duket se s’po ka të davaritun.
Intelektualoidëd, si në kohën e xhaxhit merren kryeisht me diskretitimin dhe demonizimin e personazheve, e askush nuk kap thelbin e problemit. Kta intelektualoidë, janë ba mjeshtra të depolitizimit të politikanve, deletrarizojnë shkrimtarët e kshtu me radhë, dhe për pasojë irracionalizojnë jetën publike.
Asht mizozofia e shqiptarit. Nji çrregullim i funksionit të arsyes. Nji reaksion ndaj të vërtetës, për me prodhue realitete saku ka individa.
Shqiptari nuk pyet. Biles asht i vetmi europian, që kur don me thanë se asht i vendosun, thotë “nuk pyes”. Mirëpo, mos me pyet asht qendrimi ma antidialektik i mundshëm. Prandej, gurra e logosit që na buroi dikur nën kambë, nuk na lagu aspak. Sikundër filozofia e moçme greke, që bani sofër në qendër të botës sonë, nuk na e hoqi nji ashkël. Ne mbetemi, dhe vazhdojmë me mbetë filogjenetikisht bij të pandreqshëm pathosit. Aq lavd sa kemi grumbullue ia detyrojmë kryesisht natyrës sonë fort pasionale pra individuale. Prandej ndër gjithë ato figura perandorësh e kishtarësh, teologësh, piktorësh e poetësh, gjeneralësh e guvernatorësh që njehim si të gjakut shqiptar, nuk kemi filozofë. Gjenialiteti ynë asht patetik.
Shqipnia e jonë ka vuejtë deri diku prej faktit se asht nji komb i vogël dhe vetperceptohet si nji familje e madhe. Dihet që i vetmi mekanizëm në familje asht ai dashuni-urrejtje, i vetmi dimension asht ai i personales. Aty nuk egziston ideja e punës si vlerë objetive, pra ideja ligjit pozitiv.
Familja e madhe kombtare e ka ma të lehtë me iu bindë tiranisë së zakonit, sesa lirisë së mendimit. Në këtë mikroklimë, të tana figurat intelektuale, s’kanë hall as derman pa marrë funksionin pra edhe pozën e figurës familiare. Mirëpo nëse në nivelin e njerëzores, këta janë figura kardinale, që e bajnë jetën me u quejtë e tillë, në nivelet sipërstrukturore, baballarizimi i figurave asht kryekëput gjakim reaksionar.
Kunderës, te libri i tij ma i bukur, i pëlqen me kujtue nji moment kulturor. Cili asht shkrimtari ma i madh francez, e pyesin romansierin André Gide. Hygoi, fatkeqësisht – s’vonon përgjigjia e romansierit. Pse përgjigjet kështu francezi? Ka gjasë se pozita hygojane prej babai të kombit por edhe estetika e tij patetike, e ban Zhidin me leçitë nji konsideratë të tillë. Sa janë intelektualoidët shqiptarë që tash mezi po presin t’i pvesim cili asht shkimtari ma i madh shqiptar. Kadare, sigurisht, kishin me thanë njizashëm, Kadareja ynë i madh.
Por, ka ardhë koha, me dalë prej mënyrave të të shprehunit të realizmit socialist. Për kohën tonë, përgjigja e pyetjes Cili asht shkrimtari ma i madh shqiptar? do ishte: Kadareja, fatkeqësisht.
Tjetërkund, Pessoa ose poeti ma gjenial i shekullit ma mizozofik, na kujton se sendërgjuesit e ndërgjegjes njerzore rrinë mënjanë, anë ku rrin edhe ai, e janë: ai Homer e ai Krisht për të cilët historia s’din kurrgja, janë aty endacaku Dante Alighieri, dramaturgu i trullosun William Shakespeare, mësuesi i shkollës John Milton. Kurse nga ana tjetër janë do të tjerë: këshilltari i shtetit Johann W. Goethe, senatori i Republikës Victor Hugo, shefi Lenin, shefi Mussolini…
Për me u kthye te çashtja e familjes-komb, e thotë bukur Kundera se problemi i shkrimtarëve të kombeve të vogla, asht se ata i ngatërrojnë për popujt e tyne. Por, Kundera e din mirë, se sikundër e thotë nji bashkëatdhetare e tija, origjinaliteti i nji shkrimtari, varet nga origjina e tij.
Por, sa mizozof asht nji shkrimtar, dhe sa shkrimtar asht nji mizozof? Gjaja e parë që më vjen ndër mend, asht se sigurisht, për gjendjen mizozofike që përjeton njerzimi i sotshëm, faji nuk asht i shkrimtarëve. Në kushtet e totalitarizmit të ri të tregut, mizozofia asht ba filozofia e jetës për superstrukturën. Tregu na jep gjithçka, si e si që ne të mos (e) mendojmë (si të tillë).
Mizozofi, ose filozofi i mizave, asht ai që e urren dijen në tana format e saj, pra dashni, paqe, forcë (lexo:koherencë); mizozofi asht vrasësi i filozofisë, ose nji nihilist terrorist. Me i lypë me mendue, asht fyemja ma e madhe për tê dhe për familjen e tij.
Por, ne do kthehemi të shohim problemin e mizozofisë tek Shqipnia, që asht njiherit çadra jonë por edhe burimi ma i madh i origjinalitetit.
Përmend, diku Kasëm Trebeshina, në nji takim me rininë e qytetit të vet, turpin që ai ndjente, pse ne, nuk qemë kulturë e madhe, nuk e shkruem gjuhën, në nji kohë kur kojshitë tonë romakët e grekët, e ngritën qenien njerzore në nji nivel realiteti aq të naltë, sa ende sot, ajo konsiderohet vatra e parë kulturës botnore. Pse nuk e shkruem gjuhën, deri fare vonë? Pse u morëm me pirateri?
Sot, akoma në mjerimin kombtarist, ne themi dhe pak a shum e besojmë, se na kanë vjedhë historinë. P.sh. qysh në vitet e para të shkollës, na paraqesin me të vërtetën e dhimbshme sipas të cilës turqit, na kanë djegë dëshmitë e drejtpërdrejta të lidhjes tonë me botën ilire.
Por i drejtë asht shqetësimi i Trebeshinës. Nse logosi i pati dinjitarët e vet ndër grekët e vjetër, dhe prej aty drita e tij mujti me ndriçue nji kulturë të gjithsejtë, pathosi, ishte dhe vazhdon me qenë, mbreti i zemrave shqiptarëve. Dhe shì pse jemi bij të pathosit, njihemi si njerzit ma patetikë të Europës. Shikoni dy fjalët që në shqip i afrohen ma shum fjalës logos: janë log (mejdani) dhe lloqe (Kavaje).
Nuk mund të mos sugjeroj që gjatë rishkrimit të historisë, të shkruhet se shqiptarët janë halà në kohën e hekurit, mbasi, me nostalgji ata kujtojnë kohën kur çhekurisën gjysmën e Shqipnisë dhe e nisën në Mal të Zi, dhe këtë kohë historike për ‘ta, e quejnë “koha e hekurit”. Sa mirë punohej kur ishte “koha e hekurit”? Në historiografinë klasike, koha e hekurit përcaktohet para disa mijëvjeçarësh. Nji titull domethanës për nji antihistori të tillë kishte me qenë: Shqiptarët, nga epoka e hekurit te koha e hekurit.
Edhe diçka, bashkë me rishkrimin e historisë, duhet ba nji ligj i ri për arsimin: duhet ba i detyrueshëm arsimi i arsimtarëve!
I pari, dhe në disa kuptime i mbrami, që e zbloi kte ndër shqiptarët, ishte Faik Konica. Ai konstatonte se fisnikía bashkëjeton në zemrën shqiptare, bashkë me urrejtjen për të bukurën. Si mun’? Kur vallë? Freud-i, shfaqte bindjen se irlandezët janë i vetmi popull që nuk e depërton dot psikanaliza. Respekte për irlandezët. (Rroftë Irlanda, mëndesha e grigjës së filozofëve dhe nana e shkrimtarëve ma të mëdhaj të gjuhës angleze, pos Shakespeare-it.) Po për shqiptarët, a nuk vlen e njejta gja baca Freud? Për shqiptarët që s’ua hoqi nji ashkël as për ma mirë as për ma keq tanë ajo kohë nën Romë, tanë ajo fqijësi me Polise greke, tanë ai Bizant, tanë ai karshillëk i përgjakshëm sllav, tanë ai osmanllek…
A nuk asht e vërtetë, se tanë popujt që na pushtuen, në të vërtetë u pushtuen prej nesh? A nuk asht e vërtetë se barbaria jonë energjike, asht e tashmja jonë e përjetshme? A nuk asht e vërtetë, se leksiku i shqipes asht shembulluer kur bje fjala për luftën. Dhe për të tjerat, diç ma pak. A nuk asht e vërtetë se nuk kemi kaptime abstrakte? A asht e vërtetë se edhe fjalët e detit i kemi marrë uha (peshk, rrjetë), pse shpesh na asht dashtë me u rrasë nëpër male, për të ruejtë gjojën pirateske? A nuk asht e vërtetë, se jemi poetë të shkëlqyeshëm, por filozofë të vobektë. A nuk asht shqiptari, i vetmi qytetar i Europës, që i bindet diktatit të zakonit, i tutet gjykimit të publikut, pra, e konsideron jetën e vet si vepër arti(?) A ka gja ma patetike (dhe ma sublime njiherit) se kjo.
A nuk asht shqiptari ai, që e ka shndërrue mizozofinë e tij në filozofi, në filozofinë e kafehanes, e kafelloqeve, dhe kafemenderes? A nuk asht kthye shqiptari, në nji kafshë që ripërtyp fjalë pa shije, dhe gjysma mendimesh pa mundësi sinteze?
Me saktësi asht shprehë Fatos Lubonja, kur ka konstatue se shqiptarët kanë dëshirën e zjarrtë të prevarikimit, dhe as që ua ndien për me qenë koherenta. Lubonja na kujton se asht normale që p.sh. i njejti person, te e njejta tavolinë, me hedhë poshtë idetë që mbronte me bashkëbiseduesit e përparshëm, me të njejtin afsh, vetëm e vetëm, për me u pozicionue në nji llogore të vetën. (Këtë të llogores e shtova unë, për me shtue edhe se llogorja bahet shtëpia e shqiptarit). Vetëm te nji pikë nuk jam dakort me intelektualin tiranas, kur ai thotë se kjo asht pasojë e kulturës (a logjikës) patriarkale. Për ma tepër mandej shembulli që përdor me e ilustrue intolerancën ndaj kulturës së tjetrit, asht ma shum pikant se real: kalifi Omar, që urdhnon djegien e Bibliotekës së Aleksandrisë, me argumentin se librat që janë aty nse thonë gjana që i ka Kurani, s’hyjnë në punë, e nse thonë gjana të tjera, janë të rremë, prandej duhen asgjësue. Kundërprova e këtij argumenti, asht se arabët e periudhës klasike, nuk njihen si mizozofë, për kundrazi, si filozofë gjenialë.
Kam opinionin se logjika e prevarikimit nuk përcaktohet nga instinktet patriarkale, por nga hipokrizia filogjenetike te masat e gjana. Kjo vjen shì nga fakti, se nji popull, sado i fortë siç asht ai i yni, krijon forma të çuditshme sjelljeje, kur i vehet në dyshim identiteti gjithmonë, gjatë tanë historisë së tij. Atëherë e humb pusullën, dhe reinterpreton vetveten, ose nji gamë vetvetore; detyrohet të shpikë e të rishpikë vetveten nga e para. E vetmja mënyrë me paraqitë identitet të fortë, asht me i mëshue anëve forta të botkuptimit vetjak, ose thjesht me i mëshue fort asaj çka mund të lidhet disi me performancën individuale. Kjo mundet me ndodhë prej te tavolinat e lokaleve, deri te superstruktarat. Shiko rastin e reinterpretimit të identitetit fetar të shqiptarëve, në shërbim të riafrimit me origjinën. Shiko, fushatën urbanistike që kryebashkiaku ma i famshëm në Europë, e quejti „Kthim në identitet”… Por identiteti i shqiptarëve, si ai i makondasve real-magjikë, nuk asht tek të qenit identik, por te rishpikja konstante e nji identiteti. Kjo kurajë, kjo energji, na ban të papapërsëritshëm në Europë. Por vetëm kultura, mundet me na ba edhe të nderuem.
Logjika e prevarikimit, asht edhe ajo e status simbolit. Shqiptarit (edhe intelektualit), nuk i intereson puna e tij, ma shum se ai status symbol që buron prej pozitës së tij. Mandej, fetishi ma konkret p ër kte asht autovetuta. Si ka mundësi që për kaq shum vite Shqipnia u mbush tejembanë me makina gjithfarit, por mbeti pa rrugë? Si shpjegohet, që shqiptarët (unë i shoh në mërgim) nxjerrin çelësat nji orë përpara se me hypë në makinë. Çfarë dojnë me tregue, se nuk janë ma të varfën? Si ka mundësi që shqiptarët e kanë për krenî me u marrë me horrllëqe, dhe edhe me ba burg për këtë punë? Si ka mundësi që në rrethin e çelësave mbajnë gëzhoja plumbash (kur në të vërtetë duhet të mbajshin prése thojsh), e si zile celulari përdorin fishkullimën e vet (nuk po thom me vu’ Beethoven, por fishkullima getosh jo, e marrtë e mira)? Si ka mundësi që nji popull që thotë se ka kulturë të lashtë, ka zgjedhë muzikën e gabit për me i kalue vitet e pleqnisë? Jemi a nuk jemi popull i kahmoçëm!
2.
Kanali katodik publik i R.Sh.-s ka disa javë që njofton shfaqjen e nji dokumentari për nji akademik të Prishtinës, që mbiquhet prej autorëve “klasiku i fundit”. Se si mund të quhet klasik nji akademik, kët veç nji gazetar e din, por nejse. Në tre-minutshin e spotit, shfaqet klasiku tue thanë: “Identiteti shqiptar asht gjuha e përbashkët letrare shqipe”. Kuptohet, klasiku vetë kët shprehje nuk e thotë (dot) në gjuhë letrare, pra e përjashton automatikisht vetin prej identitetit shqiptar.
Përveç kësaj, duhet padit edhe fakti i përgjithshëm që mbarë intelektualoidëd tanë, e shohin identitetin nëpër superstruktura. Gjuha e përbashkët letrare, europianizmi, shqiptaria, muzika shqiptare, e drejta zakonore etj. Jo vetëm që nuk shtrojnë asnji pyetje, këta mizozofër, por nxjerrin konkluza në çdo rresht. Rasti ulëritës për kte asht eseja “Identiteti europian i shqiptarëve”, nji sprovë që e ka nxjerrë përfundimin qysh në titull. E pra unë nuk e di sa e ka shpëtue europianizmi, apo gjuha e përbashkët letrare identitetin shqiptar. Dhe as “kthimi në identitet” i ndërmarrë para disa vitesh. Më duket se ma shum sesa superstruktura, atê e ka begatë nji strukturë, akoma e pranishme me gjithë problemet e saj, e kjo asht familja shqiptare, ajo tout court. Vetëm egzistenca e saj i ka garantue të tjerat. Prandej, identiteti nuk boret pse shqiptarët nuk e flasin gjuhën e ‘72 as nuk kanë me e folë ndojherë, as nuk boret pse shqiptarët na qenkan çeuropianizue nga pesëqind vjet otomanllek (po të duem me e kadareizue muhabetin), ndërkohë që në të vërtetë kanë europianizue turqit. Shprishja e identitetit lidhet drejtpërdrejt me dobësimin e familjes, dhe me hollimin (ngranjen) e cohës sociale, ose çthurjen e indit bashkësor.
Kot quhemi shoqni e hapun: asht iluzion dialektik. Ne nuk jemi halà në gjendje me shtrue pyetje. Ne nuk pyesim. Rinia jonë s’pyet; nuk lexon, nuk punon. Nuk shkon as në teatër, as në kinema. Tana fjalitë i fillon me “asht”. Pra zotnon esencën. Duket e gjithdijshme.
Shikojmë shkrimet e gazetarëve opinion-(keq)bërës. Ç’na thonë për politikën? As edhe nji pyetje nuk shtrojnë. Përshkruajnë thatë, dhe gjykojnë rrebtë. E masin me kalibër, e shënojnë me pshtymë dhe e presin me spatë. Por në të vërtetë ata e depolitizojnë politikën. Janë punojësat e lavazhit oruelljan.
Shikojmë reçensorët e veprave letraro-artistike. Shum rrallë dikush arrin me kapë pyetjet themelore që shtron nji vepër. Zakonisht këto reçensa nuk kanë të bajnë fare me veprën, por me autorin. Janë temenara, dhe urime (për datëlindjen, për emnimin në postin e ri, ose për synetllëkun) drejtue autorit. Mundesh me i shkrue pa e lexue hiç librin e tij.
Shikojmë lajmet e orës tetë. Posa del nji problem, mundësisht edhe i pandiem ndojherë (gripi i shpezëve, f.v.), spikerja komenton me shprehjen: “…specialistët thonë…”. Shtrojmë pyetjen: kur u ba shoqnia e jonë kaq e pasun me specialista, bre mixhallarë?
Lene ma dokumentaret, që s’dokumentojnë asgja. Në të vërtetë mund të mbetesh i impresionuem prej sasisë së jashtëzakonshme të tapave të dyllit retorik që arrijnë me prodhue për veshët tanë.
S’po e zgjasim se mos na vjen ndonji dhembje kryeti.
Sidoqoftë, shqiptari asht padyshim poeti ma i madh në Europë, dhe filozofi ma i vogël. Poet ka këtu kuptimin që i vjen prej poesis: me ba. Nuk ka randësi çka, mirë a keq, veç me ba. Prova e kësaj asht se kurrkush nuk e përdor në jetë liçensën poetike, ma shum se shqiptari. Në poezi shqiptari përdor ma shum liçensën patatike, por në jetë mundem me thanë se ai rrnon prej liçensës poetike. Hiqi liçensën poetike, ose mundësinë me ba (tue hulumtue pavetdije njimijë fëtyrat e së vërtetueshmes), dhe i ke heqë shqiptarësinë e tij. Prania kozmo-historike e aksionit në kët gjithësi, e ban të pamujtun nji etikë, dhe të pashkulshëm nji moral.
Pak para se me e mbyllë, due me dhanë edhe nji shembull. Në nji emison shum të ndjekun të nji kanali komerçial tiranas, ndodh nji dukuni që më duket shqetësuese. Emisioni asht humoristik, mirëpo disa nga personazhet e këtij emisioni e kalojnë grotesken dhe i afrohen jashtëzakonisht monstruozes. Në fakt disa prej personazheve (ma të sukseshmit!) janë monstra. Pikërisht me këta, publiku shkrihet ose çatrafilohet. Por a duhet qeshë me kategorinë e monstruozes, zotni? Montruozja të kall datën, të ngjall krupët, të fut tmerrin, të çmerrit, të llaftaron etj., por a ka si me të ba me qeshë? Me qeshë me monstruozen, duhesh me qenë edhe vetë pak monstër. Shikoni komedianët e traditës, prej nga Çaplini, te Mel Brooks, te Benigni, te Koço Devole. Çaplini arrin me na ba me qeshë me Diktatorin e Madh, pikërisht sepse e ka dekonstruktue monstrin, e ka ba komik. Brooks na shkrin me humorin anglez të “Frankenstein Junior”. Po ashtu Benigni, p.sh. te filmi „Il mostro”, na ban me qeshë në mënyrë të shëndetshme, pikërisht sepse personazhi i tij s’ka asgja monstruoze, përkundrazi na shkakton empati. Edhe Devole, te Gjuetia e Fundit , na ban me qeshë sepse na paraqet nji komedi njerëzore. Mendimi im asht se mund të qeshet me absurden, por si nji i sëmurë, tue harrue se me qeshë me absurden asht absurditet më vete. Sepse e qeshuna asht në radhë të parë empati. Njeriu qesh me të metat e veta, të dhana me art. Nuk ka asgja me qeshë me nji të çmendun.
3.
Duhet kujtue këtu se gjithsa thamë, vlen për shum tipe njerzore dhe komunitare të pellgut të Mesdheut, që ndajnë mesveti nji histori dominimesh dhe dominahesh shekullore.
A egzistojnë pyetje-shtruesat në shqiptarí? Patjetër; dhe falë Zotit, mbasi vetëm me opinion-(keq)bërësa do ishte e papërballueshme. Megjithse të pakët, ata janë nji aristokraci e vërtetë e arsyes. Aristokraci e themelueme (relativisht vonë) nga Faik Konica.
Sot si përfaqësues të saj njehim nji Fatos Lubonja në Tiranë dhe nji Migjen Kelmendi në Prishtinë. Këta dhe ata pak të tjerë (ideologjikisht të pagrupueshëm) ma n’hije, sigurisht nuk na mjaftojnë, sikundër Konica nuk mjaftonte i vetëm për kohën e tij.
Ka diçka të pashkatërrueshme në thelbin e shqiptarit. Por nuk asht mizozofia e tij, asht poesia. Në fakt, egziston edhe vetëdija për kte mizozofi shqiptare. Ja nji mik që më dërgon nji mesazh, e më kujton se: marimangat e kanë mëndafshin ma të mirë se krymbat e mëndafshit, por nuk e kultivojnë, se hajnë njana-tjetrën. Ashtu edhe shqiptarët janë individa krenar që kanë kompozue nji komb kryeulun, amigo… Prapë, besoj tek ajo që asht e pashkatërrueshme te shqiptari, dhe nuk e quej si të keqe, nuk e quej si poezi të zezë (shprehje e Kunder ës) , pavarësisht se shum mund të mëtojnë se smira asht “perpetuum mobile” i shqiptarit. Besoj se falë këtij geni të paepun ndaj shekujve, dikur, ka me e gjetë parimin e vet të rendimit, logosin, arsyen, mbrothësinë dhe ma të randësishmen që e ogurojmë sa ma shpejtë: programin kulturor. Shqiptaría duhet të dali me nji program kulturor në shekullin e ri.
11 July 2008 @ 6:11 pm
Kur shoh shkrime si i mësipërmi më ngjallet një shpresë e mirë se akoma midis nesh ka njerëz që mendojnë me kokën e tyre, që mendojnë jashtë skemave të lodhshme dhe bajate me të cilat tani kaq shumë jemi mësuar dhe deri edhe lodhur. E megjithatë, më vjen menjëherë keq që të tillë zëra nuk kanë asnjë jehonë, asnjë pasojë. Mbeten akutë të mprehtë dhe diskutohen vetëm nga një grup fare i vogël njerëzish, për tu harruar pastaj e për tu fshirë nga zhurma e palodhshme, e pandalshme e “establishment-it” porno-informativ socio-kulturor.
11 July 2008 @ 6:21 pm
rrofsh strageman qe me bere ta lexoj.
Ps: i kisha ardh nja 3-4 here rrotull po me dukej teper i gjate. duke mos njohur autorin mendova bla-bla bate e zakonshme.
troç po prisja dike.. Bukur !
11 July 2008 @ 8:20 pm
Ky asht problemi duhet “me e njoft”/me u njoft(prej te tjerve) per me e lexue….TI.Peshku flm se asht bashkqytetar i jemi e se njifsha…Kjo asht ajo qi un dje (edhe indirekt qortova te artikulli per Rozafen)jo te tan publicistat jan ne shqipni te promovum. Simas meritokracis…me ken mendjehapun te ban ma te virtytshem…
11 July 2008 @ 8:22 pm
Peshku, zmadhojeni pak shkrimin po deshet se duket i vogel dhe te lodh syte. Apo jam qorruar une?
Do kthehem ta lexoj me vone meqe pashe komenet pozitive.
11 July 2008 @ 8:36 pm
pjesa par xhibo
11 July 2008 @ 8:42 pm
autori thote:”Dihet që i vetmi mekanizëm në familje asht ai dashuni-urrejtje, i vetmi dimension asht ai i personales. Aty nuk egziston ideja e punës si vlerë objetive, pra ideja ligjit pozitiv. Familja e madhe kombtare e ka ma të lehtë me iu bindë tiranisë së zakonit, sesa lirisë së mendimit.”
fatkeqesisht po!megjithate me duket se ka pak hapje ne kete drejtim.
koment i pjekur.
11 July 2008 @ 8:46 pm
xhibo rrofsh qe me bera te ta zmadhoj, se pash qe qenka matrapapupa.
jo se kam ndonji pershtypje per te se nuk i kam pare kurre emisionet e tije.. por zerat..
lexoja emrin dhe e ngatarroja me arjan canin
11 July 2008 @ 9:18 pm
nuk eshte halli se shqipo eshte poeti me i madh dhe filozofi me i vogel. halli eshte qe te gjithe bejne filozofi…. te vogel. tek shkruajtesit shqiptare te filozofuarit gelon si sektet fetare ne nje vakum shpirteror. perpos te gjithave, pra, behet dhe i merzitshem. si filmi “degjoni kengen time”. Si “deshmitare te jehovait” qe te trokasin ne dere ne cdo ore te dites.
11 July 2008 @ 9:34 pm
Po, emigrant, shumë të drejtë ke. Aq shumë filozofojnë saqë krijohet një zhurmë fare shurdhuese, që të bën të pamundur të dëgjosh njerëz që kanë një këndvështrim të tyrin, që nuk është i prodhuar në Kombinatin tekstil apo tek Punishtja e pastave, ose akoma më keq në bodrumet e errëta të selive kuqe-blu, ose aty ku ndërtohet mitologjia e popullit në kohë reale.
Është ai koncepti i baltës. Kur 2 veta zihen në baltë dhe vjen një i tretë për t’i ndarë e për të futur arsyen në muhabet, dyshja e gjuan me baltë dhe i thotë: “Pusho mor ti se je me baltë deri në fyt për vete!”.
Në këtë mënyrë askush nuk mund të kritikojë askënd dhe argumentin e fiton gjithmonë ai që bërtet më shumë. Dhe më beso, ajo që dëgjojmë është e gjitha zhurmë, jo filozofi e aq më pak kritikë.
11 July 2008 @ 9:39 pm
Pasqyre e vene para fytyres per te pare veten tone. Shume te shemtuar dukemi. Thua te jemi vertet kaq te shemtuar apo eshta pasqyra qe deformon pamjen tone?
11 July 2008 @ 9:46 pm
cfare do me thene “mizozofi”??
ne fillim gabimisht e lexova si “mozazofi” ::)))
11 July 2008 @ 10:14 pm
Miku,duhet ta pranoje se, i gjithe ky shkrim, eshte poezi e paster!Moralitet!Moralit i ka dal boja,eshte vertetuar se moraliteti i perket shekullit te kaluar,dhe nuk pi uje.Aq me teper ne shqiperi eshte fatkeqsisht i pa besueshem!Te ishim ne shekullin e 19 he, hajde!
11 July 2008 @ 11:49 pm
Nuk me vjen keq se kritikohet deri ne percmim kombi shqiptar nga nje shqiptar mizozofil, por ndihem jashte mase i fyer kur ky njeri behet megafon dhe transmetues i parcaktimeve dhe ofendimeve qe u bejene shqiptareve disa nga shkrimtaret ne sherbim te shovinisteve serbe. Sentencat e me poshtme te sjella nga autori ne shkrimin e tij, jane te Voisllav Kostunices. Shqiperia, zoti mizofil, nuk eshte nje komb i vogel sic perpiqesh ti te na serviresh tezen e shkolles se Cubriloviqit, dhe ka te drejte te perceptohet ne ato kufi natyrore qe ustallaret dhe pagatoret e tu e copezuan dhe e shqyen duke e futur ne 5 shtete dhe duke lene copen me te keqe (si natyre) per te krijuar Shqiperine. Ti nuk ke te drejte te akuzosh familjen shqiptare per cfar na sjell nga pasazhet e Kostunices kur ai cvlereson familjen e malesorit shqiptar te Kosoves.
Edhe dicka. Eshte e pabesueshme qe te mos egzistoje ideja e punes si vlere objektive, po aq e pabesueshme eshte mungesa e idese se ligjit pozitiv ne familjen shqiptare (se ciles do ti perkisje edhe ti ne se nuk je serb apo ndonje grimce tjeter minoritare). Ne se do e besojme kete, valle do te mbijetojne shqiptaret? Nese nje komb mbijeton, cfare mund ta beje kete pervec punes dhe ligjit?
“”"Shqipnia e jonë ka vuejtë deri diku prej faktit se asht nji komb i vogël dhe vetperceptohet si nji familje e madhe. Dihet që i vetmi mekanizëm në familje asht ai dashuni-urrejtje, i vetmi dimension asht ai i personales. Aty nuk egziston ideja e punës si vlerë objektive, pra ideja ligjit pozitiv.”"
Pastaj, ti nuk mund ta mbulosh sulmin e felliqur kunder kombit “tend” me erudicionin mbi ata shkrimtare dhe poete e filozofe te botes nga antikiteti dhe deri sot. Askush prej atyre qe permend ti nuk e ka share kombin e vet si ben ti. Kjo do te ishte e pa imagjinueshme ta bente nje figure nga ato qe permend ti. As te njoh dhe as me njeh, mendimet e njeritjetrit lexojme, por duhet ta shpreh qe eshte pune shume e ulet qe ne momentet e veshtira psikologjike te shqiptareve te hedhesh nje tufe tezash antishqiptare duke shfrytezuar ate gjendje te tyre, Mund edhe te thuash se kjo eshte puna jote dhe qellimi yt. Edhe une prape te pergjigjem se as ti, dhe as mijra pena te tjera te ngjyera ne helmin e shovinizmit me te kulluar nuk do mund ta shkaterrojne konstruktin shpirteror te shqiptarit dhe pas pak vitesh do te kendosh ndryshe Nuk ke “per t’ja qare me hallin” familjes shqiptare pse shqiptaret jane si gjithe popujt e tjere edhe me mekanizma te shumte qe mbajne familjet ne kohezion edhe me ligjet pozitive dhe me deshiren e jashtzakonshme per pune.
“”Mizozofi, ose filozofi i mizave, asht ai që e urren dijen në tana format e saj, pra dashni, paqe, forcë (lexo:koherencë); mizozofi asht vrasësi i filozofisë, ose nji nihilist terrorist. Me i lypë me mendue, asht fyemja ma e madhe për tê dhe për familjen e tij.”"
Per miresjellje, ne se ka mundesi te mendosh a ka pasur dhe a ka filozofe shqiptare te pakten ne rreshtin e atyre qe permend diku siper.
Nuk e besoj se do te fyhesh ti dhe familja jote!
Cuditem se si administratoret e peshku pengojne disa fjale, fyerje apo fjale te ndyra dhe nga ana tjeter sjellin filozofine me fashiste dhe me antishqiptare.
11 July 2008 @ 11:54 pm
gre_wireless thotë:
cfare do me thene “mizozofi”??….
Miso-Urrej
Sofi(a)-Dije
Urime autorit per problematiken, si edhe per gegnishten e bukur.
Do te kisha deshire te gjeja ekuivalentin shqip per “prevalim”, por te pakten tani nuk po mundem. Ndoshta “me dale siper”?? “me u duk”?? “shitje medsh”??
Nje shenim te vogel. Me pak ndryshime, ky artikull do te mund te ishte i vertete edhe per fqinjet tane jugore. Pra jo vetem per ne qe “koha nuk na hoqi as edhe nji ashkel”, por edhe per te tjere qe e shkrojten gjuhen dhe e kultivuan shume kohe me pare. Pra mos duhen analizuar edhe disa fenomene te tjera, te mesjetes se hershme apo te vone, dhe keto jo detyrimisht te lidhura me osmallekun?
Po ashtu si ne Shqiperi, edhe ne Greqi, eshte kjo kulture e prevalimit. Gjithashtu individualisht greket jane mjaft te zote (mund t’i shikoni edhe neper bote) por kane te njejten veshtirsi me ne te bashkejeteses ne komunitet ose te respektit reciprok. Kohet e fundit ata kane filluar te ndryshojne, si pasoje edhe i perqendrimit ne 180 vjetet e fundit ne dy akse: Kombi dhe Feja.
Problemi per ne eshte se ende na duhet te percaktojme aksin(et) tone qe do te na bashkonte dhe do te na theksonte ndjenjen e perkatesise dhe krenarise kombetare. Per te kaluar cakun e individit dhe per te vepruar si komunitet, do te na duhet te rizbulojme renjet tona. Nuk eshte e rastit qe sheshet tona , me perjashtim te Kastriotit dhe te atij halldupit ne Tirane, kane monumente personash te 200 vjeteve te fundit.
Le t’a fillojme t’i mbushim sheshet me AGRONIN, TEUTEN, BARDHYLIN, GENTIN, BATON, BALSHAJT, MUZAKAJT, ZENEBISHAT, BUE SHPATAT, ARANIT KOMNENIN, THOPIAJT, MOISIUN, BUSHATLLIJTE, ALI PASHEN, etj dhe ndoshta kjo do te na ndihmoje te ndihemi me shume shqiptare, me shume komunitet, me shume krenare qe jemi pjese e ketij Kombi, dhe jo vetem individe qe ja dalin mbane ne nje menyre apo tjeter.
11 July 2008 @ 11:58 pm
thx bariu
12 July 2008 @ 12:00 am
adriatik, nuk e njoh fare autorin, por nuk mund te nisem nga premisat qe ai eshte antishqiptar.
Le te diskutojme shkrimin.
Ne shkrim ka shume pyetje qe duket se metojne te jene retorike. Per mua kjo eshte alibia me e keqe kur nuk do ose nuk mund ta kapesh demin e se vertetes nga briret. Eshte ne fakt nje taktike e keqe.
12 July 2008 @ 12:01 am
prevalim = mbizoterim
12 July 2008 @ 12:15 am
pervelim - thuj. Qe u pervelofshin keta tocat qe e shemtojne shqipen ne kete fare feje.
12 July 2008 @ 12:56 am
Shqiptarët e kanë pasur kryesisht problemin me prezervimin e kulturës së fituar. Të gjitha i janë dashur t’i hedhë poshtë.
500 vjet osmanllik i kemi bërë hasha.
50 vjet komunizëm i kemi bërë hasha.
18 vjet pordhizëm po i bëjmë hasha.
Dhe nga tema tjetër për ujtin, më saktë mungesën e tij, del se nuk pasqyrojmë gjë tjetër veç jevgjit me shpi, po pa ujë brenda. Gjithsesi, vërejtjet dashamirëse drejt artikullit vijnë te një pikë ku përmenden qytetërimet e lashta. Trashëgimia e popujve rreth nesh, nuk është as kulturore, as gjenetike. Është përsëri proces i fituar nëpërmjet advokimit të atyre vlerave të lashta që kanë ekzistuar dikur. Në një farë mënyre ishte rilindje, po jo ringjallje. Në fund të fundit janë pika referuese të vlefshme, veç nëse studiohen në shkolla, universitete etj.
Sfida e madhe që del përpara, është dhënia e formës së duhur dhe nevoja për gjetjen e kësaj pike referimi tonën. Përthithja e teorive, dijes nga jashtë duhet të jetë synim parësor. (Jo më kot Noli para rreth 100 vjetësh iu vu përkthimit të disa kryeveprave botërore për atë kohë…)
12 July 2008 @ 2:34 am
Mos u kthe Xhibi..:)
:)
:D 
Shkurt…..”Po se nuk e di nje gje …..-Pyet me pare qe ta kuptosh”
Ne i themi:
-Ke pare pampor more????
Ai thote:-Kam pare e kam ngrene…
Ose :-Te tana i dij veta . Ne ashtu me m’dhane krejt e haj”
12 July 2008 @ 2:39 am
Lene xhibin, por cer ke per temen!
12 July 2008 @ 2:44 am
Ndoshta e kam tepru pak XHIB …por realisht Autori eshte shume i kendshem dhe i thelle….Perjashtoje nga ajo qe thashe…se nuk kam piken e deshirit me u keqkuptu….
12 July 2008 @ 4:39 am
“Intelektualoidëd, si në kohën e xhaxhit merren kryeisht me diskretitimin dhe demonizimin e personazheve, e askush nuk kap thelbin e problemit. Kta intelektualoidë, janë ba mjeshtra të depolitizimit të politikanve, deletrarizojnë shkrimtarët e kshtu me radhë, dhe për pasojë irracionalizojnë jetën publike.”
1) “Pak para se me e mbyllë, due me dhanë edhe nji shembull. Në nji emison shum të ndjekun të nji kanali komerçial tiranas, ndodh nji dukuni që më duket shqetësuese. Emisioni asht humoristik, mirëpo disa nga personazhet e këtij emisioni e kalojnë grotesken dhe i afrohen jashtëzakonisht monstruozes. Në fakt disa prej personazheve (ma të sukseshmit!) janë monstra. Pikërisht me këta, publiku shkrihet ose çatrafilohet.”
2) “Kanali katodik publik i R.Sh.-s ka disa javë që njofton shfaqjen e nji dokumentari për nji akademik të Prishtinës, që mbiquhet prej autorëve “klasiku i fundit”. Se si mund të quhet klasik nji akademik, kët veç nji gazetar e din, por nejse. Në tre-minutshin e spotit, shfaqet klasiku tue thanë: “Identiteti shqiptar asht gjuha e përbashkët letrare shqipe”. Kuptohet, klasiku vetë kët shprehje nuk e thotë (dot) në gjuhë letrare, pra e përjashton automatikisht vetin prej identitetit shqiptar.”
Interesant ky intelektualoidi; hipokrizia qe ndeshkon dhe njekohesisht praktikon.
Gabimi i ketij shkrimi eshte se e kupton qe filozofia dhe logosi flet ne forme te arsyeshme per principe, gjeneralitete dhe univrsalitete njerezore, nderkohe qe poezia dhe patosi flet me pasionin e ceshtjes, kontekstit dhe momentit, (anipse nuk eshte e prere me thike, sidomos po te konsiderojme se Heidegger, nje nga mendjet me influencuese te shekullit 20, argumenton kunder ketij dualiteti mendje-zemer Paskalian, duke ofruar shembuj filozofie te kulluar ne poezi, si dhe shembuj poezie te kulluar ne filozofi) e megjithate ky shkrim nuk zgjedh te flase gjuhen e pare, por te dyten. Gjenialiteti patetik i hipokrizise qe ndeshkohet nga ky shkrim, vecse i hedh benzine zjarrit qe kerkon te shuaje, duke perdorur te njejten forme shprehjeje. Nuk eshte e gjitha vecse nje vorbull patetike tipike Donkishoteske, qe kerkon te mposhte jo nje, por te gjithe mullinjte me ere njekohesisht, per te arritur perfundimisht ne te bukuren Shqiperi Dylqinje. Eshte me se i spikatur patosi sidomos ne premisen e dyte perpara konkluzionit, ku dallimi llogjik mes standardit te shkruar, dhe gjuhes se folur te intelektualit anonim, jo vetem qe perbuzet dhe injorohet, por me e keqja, se vihet perballe nje batareje qe anglezet e quajne “bullying”.
Ne mos qofte vetem “opinion-keq-berje”, shkrimi mund te shihet thjesht si nje “Introduction to Philosophy”, ku ceshtje madhore te kesaj shkence, edhe pse preken keqazi, mbartin meriten qe preken, aq poetikisht, sa qe te krijohet ndjesia se ne gjithe karakterin e misosofise, autori duket se po pershkruan veten.
Sa per familjen shqiptare, dhe per te vetmin argument qe ia vlen te kundershtohet ne kete kasaphane, nuk ka asgje tipike shqiptare tek familja shqiptare. Ruan e gjitha nje diskurs dhe vlera patriarkale te origjinuar ne Greqine e lashte dhe te perforcuar nga Pax Romana, Krishterimi dhe Islami, si ne gjithe boten; per t’u kundershtuar me vone, si ne gjithe boten, nga diskursi idealist Komunist.
12 July 2008 @ 6:53 am
Dorian,
Provo t’i lexosh termat ‘filozofi’ dhe ‘poezi’ si metafora te “racionalitetit” dhe “patetizmit” dhe hidhi nje sy edhe realitetit Shqiptar dhe fakteve: debateve politike, zhvillimeve ekonomike, perqasjeve urbane dhe deri tek kultura qe e perdorim si mall tregu apo gazete njeperdorimshe per ta hedhur mengjezin tjeter ne kosh te plehrave.
Jane thene shume te verteta te hidhura ne kete shkrim dhe nuk kundershtohen dot as me poezi dhe as me filozofi.
12 July 2008 @ 7:30 am
Ajo qe nuk me pelqen ne kete shkrim dhe te ngjashem me te eshte se autori mbasi ka ngritur teoremen, pra shqiptari qe ne lashtesi e vazhdim eshte i ketille apo i atille, me tej me shume guxim, i lejon vehtes diku mbyllje sysh, diku retushime, apo mosanalize kushtesh, mjafton qe teorema te qendroje.
Psh ky ja ben me te madhe ketij populli, pse nuk lulezoi intelektualisht si fqinjet e famshem te lashtesise. Po mire mer autor, po barbaret e tjere ne mbare Europen e asaj kohe c’po benin? Mire iliret ishin pirate, po te paret e skandinaveve super te civilizuar sot c’ishin?
Po pse more zoteri nuk perkulesh si fillim ne shenje respekti per qendresen e ketij populli barbar, por qe arriti te mbijetonte, nderkohe shume te tjere u zhduken nga faqja e dheut. Deri me sot asnjeri nuk ja ka gjetur kuptimin dhe qellimin e ekzistences, por te gjithe bien dakord qe vazhdimesia e llojit, sojit, popullit, e keshtu me rradhe jane kandidatet me te mundeshem. Pra ky popull vertet mund te kete deshtuar ne shume fusha, por ia ka dale ne ate me kryesoren, ekzistencen e tij.
Me tej hesapi kerkohet pse nuk kemi pasur filozofe. Ben vaki se para se te merresh me filozofi, duhet me pas barkun plot, e yckla te tjera, qe historikisht kane munguar. Pse nuk i krahason njecik keto kushte autori? Apo se i vihet hije teoremes. Po pse more zoteri, pak te duket c’bene rilindasit? E vune filozofine e tyre ne funksion te zgjimit te nje populli qe ishte ne prag te gjumit te madh. Bene shqiptarine, qe ti te mund ta shash parc e mbrapsh sot.
Le te vijme tek nje shembull me i afert. Intelektualet shqiptare - thote - nuk i vune popullit pasqyren per 97-ten. Po pse genjen more i uruar. Nuk vertetohen teoremat me shqelma. Si i lecitur qe mbanesh, si ka mundesi qe s’e ke lexuar lapidarin e Kadarese: “…pasi u perpoqem ti japim botes shembullin grotesk te popullit te pare pa fe ne bote, majmunet e vendit tone u joshen nga mbrapshtesia tjeter: te japin shembullin e popullit pa Athdhe.” Ka pasqyre me e kristalte se kjo?
E c’te thuash per absurditete te tipit:
“Shikoni dy fjalët që në shqip i afrohen ma shum fjalës logos: janë log (mejdani) dhe lloqe (Kavaje).”
Apo banalitete si ky: “Si shpjegohet, që shqiptarët (unë i shoh në mërgim) nxjerrin çelësat nji orë përpara se me hypë në makinë. Çfarë dojnë me tregue, se nuk janë ma të varfën?”
Ky i trajton shqiptaret sikur te jene borg, pra klone te nje qenie te vetme homo albanicus.
Nuk eshte se si popull nuk kemi te meta e probleme te medha, ne kuptimin e qendrimit mesatar apo opinionit, etj.; dhe autori ben shume mire qe merret me to. Por, se pari, struktura e shkrimit per te vertetuar teoremen se jemi popull djall, dhe se dyti vertetimi i teoremes vete duke e terhequr per flokesh, eklipsojne dhe vlerat e shkrimit.
12 July 2008 @ 7:44 am
Lorian, Ashtu u perpoqa t’a lexoja. Megjithate nuk gjej gjekundi qe kultura te mos perdoret si mall tregu dhe te nesermen te mos hidhet ne kosh te plehrave. Nuk me duket se vuan vetem Shqiperia nga kjo. Identiteti Europian i Shqiptareve eshte njekohesisht identik me identitetin shqiptar te europianeve. T’a interpretosh ndryshe, je ne territore te nje filozofie amorale, njekohesisht pa qene i sinqerte per kete. E ka prekur disi shkrimi kete duke aluduar jo per nje osmanizim te shqiptareve, por per nje shqiptarizim te osmaneve, kur ishte koha dhe fakti.
Nuk jam duke argumentuar kurrsesi kunder argumentave politike te shkrimit. Ne fund te fundit eshte prerogativa e kujtdo individi te kete opinionet e tija politike, per me teper qe eshte shume e vertete qe ka nje cpolitizim te politikes ne Shqiperi. Argumenti im eshte pak me teper pedant, pak me teper akademik, dhe pse jo, pak me teper klasik se nje argument politik. Ne qofte se politikat e gabuara, manifestohen si simptome nepermjet pathosit, ky manifestim, duke qene tashme i pashem, apo thene ndryshe, i ndjeshem, vazhdon te ushqeje politika te gabuara. Duke praktikuar te njejtin pathos qe ndeshkon, shkrimi vazhdon te ushqeje kete qark te shkurter. Nuk ka asgje qe te ndaloje te vertetat e hidhura te thuhen me pathos, madje te vertetat e hidhura mund te thuhen me pathos me mire se me cdo menyre tjeter. Por ne qofte se argumenti i shkrimit kerkon jo pathos, por racionalitet, atehere do te ishte e nevojshme qe kete racionalitet t’a praktikonte vete. Dhe ne qofte se do fliste me rracionalitet, atehere nuk do te na ofronte te verteta te hidhura qe i dime te gjithe, por zgjidhje praktike, funksionale dhe efektive, ku e verteta nuk eshte as e hidhur, as e embel, por thjesht “asht”.
p.s. Nuk ia njoh as gjuhen dhe as humorin autorit, rrjedhimisht, jam i detyruar te perseris piken se, me kaq, mund te kete prekur c’eshtje madhore, por qe ne panjohje timen te perkufizimeve te sakta prej tij, keto nuk jane prekur vecse keq dhe perciptazi ne nje shkrim qe e ka perdorur termin filozofi pothuaj po aq sa termin poezi, ku edhe pse ka dhene nje perkufizim perbuzes ndaj se dytes, nuk ka denjuar te perkufizoje te paren, te cilen, mbi te gjitha, pretendon se e favorizon.
12 July 2008 @ 8:20 am
Separi, ky pasazh i autorit eshte nje paragjykim, i perceptuar nga shkrimshkruesi duhet te jete personal,i tij. Eshte e pamundur nje percaktim i tille,te jete i vertete,pasi jo te gjithe shqiptaret”nuk pyesin”Ka edhe qe pyesin.,or mik!
..ky eshte absurditet!
“i vetmi europian!!!!!!!!!!!! jo, ne bote ???
keto lloje konkluzionesh jane jo adekuate me realitetin ,me nje fjale gjepura,te thena ashtu “kot”
Kjo nuk eshte nje veti qe e kane vetem Shqiptaret
12 July 2008 @ 8:44 am
Lulian, te kerkoj falje per pakujdesine! Nderkohe, ne shkrim, nuk besoj se fakti qe autori nuk eshte treguar racional te sherbej si argument per te hedhur poshte faktin tjeter qe pathosi perdoret gjeresisht sot si metode ne perqasjet politike, kulturore, shoqerore, deri dhe ekonomike. As une nuk e njoh perkufizimin qe autori mund te kete per poezine dhe filozofine dhe thjeshte i lexoj si metafora, sepse ai nuk merret as me filozofine dhe as me letersine ne vetvete, ose te pakten mua nuk mu duke se ishin qellimi i shkrimit.
Rob-terneti,
Kadare vertet mund te kete thene disa te verteta neper libra, por ngjarje si ajo e 97-es kerkojne shume me teper. Ata qe vinin paret neper firma as i lexonin dhe as i lexojne librat e I.K.-se. Fenomenet shoqerore kerkojne perqasje shoqerore, gje qe eshte jashte mundesive te I. K. Une nuk di ndonje ekonomist, as edhe ndonje analist apo OJQ (NGO) qe te kete paralajmeruar per kete. Askush nuk u tha shqiptareve, “Kujdes! Paret neper firma nuk jane as te pastra dhe as te sigurta.” Perkundrazi. Mua nuk mu duk edhe aq analitike ajo shprehja e cituar nga Kadareja. Te siguroj se te gjithe politikanet shqiptare, pervec ndonje Bollanoje, betohen per Shqiperi, Kosove dhe Cameri bashke. Majmunin ne kete rast do kishte bere mire ta tregonte me emer dhe me mbiemer, se pastaj dalim te gjithe majmuna. Me duket se acarohesh me autorin per te njejten arsye qe autori acarohet me eliten shqiptare. Dhe mbase eshte nje prove me shume se ai ka te drejte!
12 July 2008 @ 9:17 am
Edhe piramidat nuk jane ndonje fenomen i vecante shqiptar. Gjithe lindja e kaloi epidemine e tyre. Ato u bene tragjedi ne Shqiperi sepse majmunet, kryesisht qeveria, por dhe opozita i mbeshteten e fryne per qellimet e tyre, ku i pari ishte pasurimi. Duke bere kete akt kriminal, si dhe shume te tjere, keta majmune per pak hodhen ne ere atdheun. Dhe Kadare atyre u drejtohet. Keshtu qe qenka te pakten njeri qe i bere aq analize sa i takon.
Eshte bindja ime se studime me te hollesishme nuk behen, mbasi jane te gjithe anet te dh…, por keto jane ane me pushtet sot dhe potencial per neser. Me tej, nje nga arsyet praktike pse Kadareja flet e te tjeret jo eshte dhe se ai mjeshtri eshte i pavarur ekonomikisht, e te tjeret jo.
Sa per ndalimin e fenomemit te piramidave, nuk ka liber qe ben fajde. Eshte ligji dhe qeveria, qe vazhdimisht frenon fenomene te ngjashme sot e gjithe diten dhe ne US. Ketu nuk ka nevoje per sterhollime. Po u ofrove njerezve mundesi magjike pasurimi, gjithmone do gjenden viktima, dhe sic thashe, eshte vetem shtrengimi qe eviton katastrofat.
Sa per politikanet ne pergjithesi, kuptohet qe nuk ka kuptim te gjykohen sa i bien gjoksit per Shqiperi, por cfare bejne per te, dhe per ta dalluar kete gje nuk ka nevoje per ndonje aftesi te mbinatyrshme.
12 July 2008 @ 9:34 am
Nje shtese kisha per 97-ten. Nje nga pasojat e saj shume negative eshte ngjizja e testimi i stilit mafioz te bashkpunimit pozite-opozite, per te mbuluar zullumet e njeri tjetrit. Sot kete stil e shohim te perfeksionuar ne rastin e Gerrdecit; me shume po flasim ne tek Peshku se sa gjithe opozita.
12 July 2008 @ 10:51 am
Për t’i shpëtuar hutimit nga mosnjohja e Deleuze-it, të madhërishëm sipas autorit të shkrimit, por batakçi intelektual sipas disa zërash që mbrojnë kthjelltësinë dhe elegancën si shprehje të ndershmërisë intelektuale:
“Le të mendojmë për një çast se kemi një mashtrues intelektual, i cili nuk ka asgjë për të thënë, por me ambicie të tërbuara drejt suksesit në qarqet akademike, grumbullon një grup dishepujsh që e nderojnë deri në përulje dhe studentë anembanë botës që nënvizojnë me respekt e me të verdhë faqet e tij. Ç’lloj stili letrar do të na dilte? Pa diskutim, jo një i qartë, ngaqë qartësia do të nxirrte zbuluar mungesën e lëndës te ai.”
Richard Dawkins mbi Deleuze-in me shokë
12 July 2008 @ 10:53 am
dakort emigranto, le te diskutojme, por me pare cili eshte mendimi yt per fragmentet e autorit te sjella ne postimin tim (frag. jane ne thonjeza).
Nje tjeter problem qe shoh se eshte pare nga autori me syrin e atij qe i ve zjarrin ullishtes dhe vjen e shuan ate bashke me te tjeret.
Nuk ka pse te damkoset populli per 97, le te damkosen ata qe e sollen kete vit duke i kryer sherbimin me te madh qe mund te kryhej ndonjehere pushtueseve te Kosoves.
Te gjitha pushtetet dhe e gjithe administrat ishin zvendesuar dhe u perqendruan ne doren e Berishes. Njeriu normal nuk mund te mos analizoje shkaqet e qe cuan ne revoltat masive te 97.
“”Nje fakt mikroskopik: Vokshi dhe Cico ne lajmet e mbremjes duke pare oren e dores flisnin me nje pathos prej idioti kur thoshin: Vjollca (duke pare oren) ja dhe 5 minuta, mbaron ultimatumi (i Berishes) dhe tanket tona hyjne ne Vlore.”"
Ai lume gjigant me urrejtjen i pinjolleve te serbeve dhe grekerve (keqdashes) dilte nga Koka e Berishes dhe transmetohej nga burite e tij qe fryheshin e shfryheshin bulshish. Vite te tera u shfrytezuan per te krijuar carjen e plote te kombit Jug - Veri, u perdoren lloj e lloj shpifjesh e u mbivendosen ngjarjet sic ndodhi me vone edhe me tokat e Kasharit. U ngrit Kanuni i L. Dukagjinit ne qiell vetem dhe vetem qe tu kujtohej njerzve se kane gjak per te marre. Zagari i serbit nuk mund ta shihte dot Shqiperine te qete. Shkurt, shqiptaret nuk mund ta duronin bishen naziste te Serboviceve lakmitare dhe gjeten rastin dhe u ngriten. Tradhetia beri punen e saj. Socialistet kishin frike te viheshin ne krye te revoltave sepse jo vetem sepse sapo i kishin shijuar pasurite e para te vene pa djerse por edhe i druheshin shume perendimit te cilit Berisha ja shiti revoltat per kryengritje komuniste. Nuk doja te zgjatesha me ne mijra fakte te asaj periudhe qe gjenden jo vetem ne arkivat shqiptare por edhe ne mjaft arkiva te botes.
EDHE ME SHKURT, EMIGRANT,
DUA PRONE PRIVATE ME RREGULLA TE SHENJTA DHE NUK DUA ANARKI AS NJE SEKONDE. ANARKIA SJELL VEC TE TJERAVE DHE SHKRIME TE TILLA SI AI I POSTUAR NGA “PESHU”
KUR SHQIPTARET TE JENE TE SIGURTE PER PRONEN DHE PUNEN, NUK KANE PSE TE CFAQIN ATO CUDIRA FILOZOFIKE. PROVOJEN NDONJE POPULL TJETER T’I PREKNI PRONAT DHE ATEHERE DO TU IKE DELIRI MBI INFERIORITETIN E KOMBIT SHQIPTAR.
12 July 2008 @ 3:25 pm
Robo, vete fakti qe ne i referohemi I.K.-se edhe atehere kur e dime se eshte e pamundur dhe jashte c’do mundesie qe ai te na parapergatise per dicka mendoj se flet shume. Me kete lloj irracionaliteti do vije koha kur dikush do cohet dhe do t’i kerkoje llogari I.K.-se se pserse nuk na lajmerove per Gerdecin apo ku e di une se c’fare, dhe ai ka per te dhene po te njejten pergjigje, “jam vetem nje shkrimtar”. Une pyes: po pjesa tjeter tre milioneshe e shoqerise c’fare bejne? Pra kur flitet per 97, Otranto e Gerdec, I.K. nuk ben dot derman sepse e ka bere te qarte se ka zgjedhur te jete vetem shkrimtar.
Por e di cfare eshte me e dimbshme? Kur dikush merr mundimin te ne kritikoje, hidhemi si keca dhe themi se emi thellesisht te ofenduar. Pra nese autori nuk eshte I.K. c’do lloj kritike eshte e papranueshme. Jo se edhe I.K.-se ja pranojme dhe aq kritikat! Po c’te bejme se na ka qelluar ashtu, i famshem, dhe themi: Kujdes! Se nje kemi, laj-thaj.
Le t’i kthehemi kesaj te 97-es qe permendi Astrit Cani, pra qe askush nuk ka analizuar ate pertej fajit te politikes. Dakort qe politka ka faj, dhe ne mund te zihemi pa fund per faktin nese ishte “Kryengritje Komuniste” apo “Revolte Popullore”. Por, ashtu si e shof une, para se te ishte nje nga keto te dyja ishte nje “Kryengritje Kokepalaresh”. Nje qytetar normal nuk do digjte kadastrat e Beratit, bibliotekat, gjykatat apo ndermarrjet shteterore. Po a nuk jane popull ata qe nuk moren pjese ne keto palacolleqe, dhe nuk eshte ofendim per pjesen me te qyteteruar te ketij vendi t’i quash ato lloj protestash “Protesta popullore” ne vend se t’i quash “Protesta Kokepalaresh”? A eshte bere ndonje analize serioze se c’nivel i popullesise ishte kjo pjese qe dogji vendin? Per sa i perket politikaneve, ata qe sihin pjese e 97-es, minimumi qe duhet bere, duhet te ndalohen nga pjesmarrja ne politike dhe disa duhet te perfundojne brenda si kriminel dhe luftenxites, duke nisur nga kryeministri i tanishem. Nuk e ka fajin Astriti pse na del fytyra e shemtuar kur shihemi ne pasqyre.
12 July 2008 @ 4:01 pm
adriaktik, meqe me drejtohesh, po sjell citimet e tua nga shkruesi:
“Shqipnia e jonë ka vuejtë deri diku prej faktit se asht nji komb i vogël dhe vetperceptohet si nji familje e madhe. Dihet që i vetmi mekanizëm në familje asht ai dashuni-urrejtje, i vetmi dimension asht ai i personales. Aty nuk egziston ideja e punës si vlerë objektive, pra ideja ligjit pozitiv.”
Kjo nuk me duket qe shkon paralel me tezat e fqinjeve se shqiptaret nuk kane aftesi shtetformuese. Me teper kjo i afrohet dukurise se tribalizmit qe eshte rrehur jo pak nga te tjere autore dhe tema, bash ketu te peshku. Ne ate kuptim, citimi ka te drejte. Sidoqofte, ver re se ajo “dihet” e perdorur ketu, ngjan si dy pika uji me ate “asht”, per te cilen flitet ne shkrim. Sepse nuk eshte e vertete qe “i vetmi mekanizëm në familje asht ai dashuni-urrejtje, i vetmi dimension asht ai i personales.” Te mos harrojme qe vete koncepti i familjes nuk eshte unik dhe i pandare (edhe ne hapesire, edhe ne kohe).
”Mizozofi, ose filozofi i mizave, asht ai që e urren dijen në tana format e saj, pra dashni, paqe, forcë (lexo:koherencë); mizozofi asht vrasësi i filozofisë, ose nji nihilist terrorist. Me i lypë me mendue, asht fyemja ma e madhe për tê dhe për familjen e tij.”
Kjo shprehje, si dhe shume te tjera te perdorura ne shkrim dhe te trajtuara nga komentues te tjere me siper, eshte shume e tymte, te ngel ne dore si me thene, eshte nga ato qe kalohen shpejt per te ardhur tek prargrafi tjeter, per dashamiresi ndaj autorit.
Shkrimi thote disa te verteta (si edhe te paverteta ose perfundime qe nuk qendrojne, big time, sa per ate pune) dhe te ve ne levizje mendimin - merite e madhe kjo, ne fakt, per cdo shkrim.
Struktura dhe vijimesia logjike lene shume per te deshiruar.
Ka nje guxim te tepruar ne shume “statements” dhe, nga ana e logjikes formale, eshte bash ashtu sic e thote Lulian Kodra: pasi lexon nje shkrim pasionant qe trajton pasionanten/pathosin/ptetiken si vektor negativ, pas paragrafit te fundit nuk mund te mos rrish pa nje nenqeshje te lehte ku perzihen shume gjera.
Kjo s’do te thote qe perpjekia nuk eshte e admirueshme, dhe asesi qe autori, permes saj, eshte antishqiptar.
adriatik, nuk “me premton koha” per me gjate. Ndoshta me vone.
12 July 2008 @ 5:27 pm
ujku i zi,
Sic te thashe, une nuk jam kunder kritikes ndaj shume gjerave shqiptare. Por qe kjo kritike te zere vend nuk eshte ide e mire te gjush me sacme.
Ne kete lloj shkrimesh, autori e ka nda menjen qe sot do shaj nga nona popllin shqiptar, pra ka gati teoremen, dhe me tej mbyll syte e ja fut ku plot e ku kot, vec te ndjeke fillin e teoremes. Kete ben dhe Lubonja nganjehere, si psh ne ate shkrimin kur mundohej te reviziononte historine e ndihmes ndaj hebrenjve.
Psh nqs do te merresh me 97, pse shkon tek iliret-pirate? Cfare do te thuash se geni albanicus eshte gen hajduti e maskarai ndaj dhe vazhdon te jemi ne m… Pa ripermendur pjese absurde apo banale. Autori do te bente shume mire te qendronte ne vrojtime te qeruara, por merret dhe me budalleqe, se i duket se faktet e vrojtimet e pastra nuk mjaftojne per te vertetuar teoremen, keshtu qe le t’ia fis me doze elefandi.
Si rrejdhoje e kesaj strategjie, shkrimi perfundon ne nivel kafaneje, ku vertet shqiptari shahet e mallkohet me rrenje e me dege. Pra autori nuk kupton qe nje shkrim serioz, apo shkencor, veteshkaterrohet kur qofte dhe nje minoritet tezash jane per laraska.
Tashti le t’i kthehemi dhe nje here 97-tes. Jam dakord me autorin qe ka munguar analiza e plote ketyre ngjarjeve. Por, perseri autori s’ka pse te vihet e me tej te kapet ne pozicion genjeshtari, kur thote se reagimi ishte zero. Psh ai shume mire mund te thoshte se analiza e percipte e I.K. nuk mjafton, dhe une do isha plotesisht ne nje mendje me te.
Sic te thashe, 97-te nuk analizohet se aktoret kryesore jane ne kale. Mbase ndonje brez i ardheshem do ta beje kete analize. Sa per ate se cfare lloj kryengritje ishte, per mua ishte nga ato te leshit. Pra sic the Adriatiku, ishte anarki, dhe cdo popull po e le ne anarki ashtu perfundon. Mos shko me larg, po ketu ne US mbas ndonje katastrofe naturale si tornado, permbytje etj, pra ku forcat e rendit nuk e kane gjendjen nen kontroll, plasin plackitjet e rremujat, dhe nganjehere eshte dashur te cohet dhe ushtria per te vene rregull. Kjo eshte qenia njerezore, dhe jo geni albanicus. Nga ana tjeter ne Shqiperi, vec rremunjes njerezore, ishin dhe te dy krahet e politikes qe i frynin zjarrit, njera nuk donte ta leshonte per qamet pushtetin dhe tjetra donte ta merrte me cdo kusht ate.
Mungesa e analizes dhe denimit perkates per 97-ten ka pasoja te renda praktike. U theksua precedenti se po t’i besh gropen ketij vendi s’te gjen gje (si psh Berisha me piramidat) dhe se djegja e rremuja fiton (ana tjeter). Dhe nuk qe rastesi qe Berisha beri menjehere 98-ten, qe s’pati sukses vetem prej JO-se se US.
Edhe sot, prap shume mire e ka Adriatiku, eshte lene me qellim anarki ne ligjet per pronat. Dhe ndodhin zaptime, vrasje, legalizime, ikjet biblike, e qamete pa fund.
Autori nuk eshte antishqiptar, se ne fund te fundit, i thote kete gjera se i dhemb. Por nje muhabet me shume kafeneje nuk eshte ndonje kontribut dhe aq i madh. Fokus, usta, fokus!
12 July 2008 @ 6:17 pm
Artikulli kishte vertet disa pika te verteta, duam apo s’duam ne, disa pika ishin pakez te zmadhuara , veç autori do te bente mire qe shum fjale te pakuptueshme ketu ti sqaronte me nje shenim ne kllapa, ose te jepte sinonimen e tyre apo kuptimin e perafert me nje fjale tjeter, duke e vendosur ngjitur me fjalen me nje ndarje si kjo / . Nga fjalet e huaja apo te pakuptueshme qe autori permendte ketu, humbiste ter kuptimi i fjalise.
Megjithate, dihet se si komb kemi shum minuse te medhaja.
12 July 2008 @ 6:56 pm
Shkelqyeshem!!!!!
12 July 2008 @ 7:01 pm
Emigrantit,
Nuk po e lidh me tezen e fqinjve per mungesen e aftesise shtetformuese te shqiiptareve (ndofta ka shume lidhje tek mungesa e idese se punes si vlere objektive) por tezat e ngerthyera ne ate paragraf jane nga Kostunica kur ai analizon familjen patriarkale te shqiptareve ne Jugosllavine e dikurshme. Natyrisht qe e respektoj kohen e tjetrit dhe ju faleminderit per komunikimin.
12 July 2008 @ 10:30 pm
Autori shkruan:
1-Shqipnia e jonë ka vuejtë deri diku prej faktit se asht nji komb i vogël dhe vetperceptohet si nji familje e madhe
Eshte nje shpreheje aspak e vertete,pasi po te ishte vertete,kombi shqiptar do te bente hajer ,do te krijonte nje shtet nje fe!Familja eshte baza e nje shoqerie!Shqiptaret perkundrazi ne kete term,qe perdor shkrimshkruesi,ka qene qeveri me vete,me nji fjale nuk i eshte pergjigjur,”vetepreceptimit si nje familje e madhe “ca kane qene katolike,ca mysliman,ca greke,nje dredhje si per pese pale qefe!
2-
Edhe kjo nje pallaver,shkrimshkruesi me siguri nuk ka aritur se pari te krijoje familje,si pasoj nuk e njehe dhe ja fut si cow peles!
3- Aty nuk egziston ideja e punës si vlerë objetive, pra ideja ligjit pozitiv
Sic e thashe dhe me para ,autori ja ka fut..perkundrazi ideja punes eshte vlera kryesore,jetike e nje familje,(Miku nuk di as te filozofoje)pa pune ska familje,ska jete!
Pyke me diell shkrimshkruesi. ne kete pike pamje.
12 July 2008 @ 11:07 pm
Autori aty ke fjala “dashuni” si dialektikor qe eshte duhet te perdorte “dashtuni”…..Ja kjo eshte nje verejtje…po me qe Emigranti do me…..:P
:P
:( eshte edhe ne PATAGONI)…
:D 
Ma paska heq nga goja ai me lart per Deluze-n…Po qe se eshte i asaj shkolle kemi nje katraure qe nuk ka asnje lidhje me zhviillime normale te nej KOMBI ne teresi dhe aq me PAK me historine e Shqiptareve ne vecanti dhe te popullit shqiptar ne trojet e tij ..qofte edhe i coptuar…
Eshte nje kritike me fjale pak a shume te nje cilesie te larte, qe nuk shprehin mendim por rendin te krijojne lidhje te shkeputura (dhe kjo eshte ajo qe e dallon se nuk eshte as FILOSOFI e as POEZI) ne copeza te shfaqjes se nje personaliteti a ngjarje ne ato pika ku mund te kundershtohen ose miratohen sipas ketij varianti ……qe kush te doje
LE TA KUPTOJE…Une s’mora vesh gje….
Nuk po gjej asnje teze qe te kete rendesi per familjen SHQIPTARE(dashtuni-urrejtja:(
Mund te sajosh kur te duash nje raport studimor te MENGJERASHEVE dhe Atyre qe perdorin doren e DJATHTE njesoj te argumentushem me kete prurje per te thene se ne jemi te vonuar per te hyre ne EUROPE…
Puna e shndroi majmunin ne njeri….Po ne sikur jemi njerez qe nuk dalloka dot PUNEN tek ne….
Dhe se fundi keto lloj “arsyetimesh”…
… nuk di si te them ,po them se “thenia” qe do ti qe, “ti-ja” eshte veta e dyte e peremrit se pa peremra nje dreq e di se si do merreshim “vesh” kur dihet se nga “veshi” hyjne te gjitha fjalet , te cilat jane ajo gje……
e te tjera e te tjera..qe ti nuk mund te me gjesh asnje GABIM ne kete menyre te shprehuri
13 July 2008 @ 1:14 am
Pa i hyri analizave te 97-tes do te thoja c’me tha nje coban cam ne ditet e para te protestave ne Vlore. Ishte ulur e pinte duhan ne nje stol ne fund te Skeles me dy tre pleq te tjere, pinin cigare e nuk flisnin, vec mendoheshin. Kur e pyeta se pse po ndodhnin keto gjera mu pergjegj:
“Njerezija , biro, jane si bagetia. Ajo qe na ndryshon nga bagetia eshte se ndersa bagetine e zgjedh cobani, ne e zgjedhim vete bariun. Dhe barinjte i kemi zgjedhur gjithmone te keqinj. Zogu na i vodhi, Enveri na i mblodhi, po ketij ia dhame dhe vete mo i qifja udhen…”
13 July 2008 @ 9:27 pm
Kendveshtrim i larget dhe i thelle.
Urime per shkrimin e paster geg gjithashtu.
14 July 2008 @ 3:45 am
Ok u ktheva dhe e lexova. Manjole, flm per zmadhimin tend po e kisha lexuar kur arrita tek postimi jot.
Per shkrimin ca te them; meriton pak nga te gjitha mendoj.
Se pari me disa qe jane gati ta damkosin tradhetar autorin per cka thote; me ngadale juve. Mjafton ti tregoni me analiza ku e ka gabim, nuk ka nevoje per verdikte te tilla.
Ka plot gjera te verteta aty qe thote Astriti. Me pelqeu p.sh. pyetja qe ngre se pse ne si nje popull po aq i lashte sa komshinjte tane (pak a shume) kemi nje “vrime te zeze” gjigande ne historine tone te lashtesise? Jo se patjeter duhet te kishim Platonë dhe Aristotelë, apo te benim perandori dhe te ndertonim Koloseume, po te kishim dicka te pakten. Per kete e kam vrare mendjen disa here. Nuk e di nese ka studime apo shkrime serioze historike per kete; nese ka do desha ti lexoja.
Dhe gjera te tjera qe i ngre autori. Po me shume i vleresoj ceshtjet qe ngre, sesa verdiktet qe jep autori, se ironikisht dhe ne kete shkrim verehet me shume pathos dhe me pak analiza, shikohen pergjithesime dhe hiperbolizime dhe keto lene ne hije analizat racionale apo te paanshme, pra pa pathos.
Pergjithesimet apo kategoorizimet e prera, bardhe e zi, gjithmone kane gjasa te tilla, pasi realiteti eshte me fluid dhe me shume ngjyre gri sesa bardh-e-zi.
Nuk mendoj se ka ndonje gje aq te mistershme per shqiptaret apo kombin shqiptar ne krahasim me popujt apo vendet e tjera. Rrethanat dhe kushtet mendoj qe diktojne shume me shume sesa autori i ve ne dukje.
P.sh. pse njerzit e vendeve perendimore kane shume me shume gjera te perbashketa sesa ata te vendeve ne zhvillim? Kjo vihet re pertej kombesish apo parametrash specifike kulturore. Kushtet dhe rrethanat kane te bejne shume.
Shume aspekte apo tregues negative p.sh. qe autori i atriubon shqiptareve, keto nuk jane vecori shqiptare, por njerezore, qe vihen re tek popuj te tjere gjithashtu, ku me shume e ku me pak. Analiza e duhur do ishte mendoj pse tek ne vihen re me shume keto sesa nje vend tjeter dhe c’duhet bere per ti permiresuar.
Plus qe ka dhe teprime ne shkrim, si p.sh. ku thote se shqiptaret e kane per nder te merren me horrlliqe, apo se vene si zile fishkellimat e tyre (vertet Astrit, se une s’kam degjuar asnje), apo se ata qe na pushtuan u pushtuan prej nesh. Po pra, ne e kishim fajin qe na pushtuan.
Po gjithsesi te pakten provokimi qe ben dhe per debatin qe shkakton ne lidhje me cfare debatesh duhen bere, ja vlen.
14 July 2008 @ 3:48 am
xhibi, ka nje buton, lart-djathtas, qe thote ZMADHOJE
14 July 2008 @ 3:54 am
Blendi, ti e ke fajin qe nuk e ke ZMADHUAR ate butonin qe thote zmadhoje, se do e kisha pare dhe do e kisha zmadhuar pra. Poshte qeveria!
Flm
14 July 2008 @ 8:33 pm
Migjen Kelmendi eshte pyetje-shtrues ne shqiptari apo ne kosovari?
Migjen Kelmendi dhe Fatos Lubonja na qenkan pjestare te aristokracise se vërtetë te arsyes e themeluar nga Faik Konica?
Po mundohem edhe une te behem pyetje-shtrues edhe pse pyetjet e mia jane retorike
14 July 2008 @ 9:00 pm
Naim, jo cdo gjo duhet mor seriozisht, or mik!
14 July 2008 @ 9:01 pm
Harrova ket:
14 July 2008 @ 9:46 pm
Cdo opinion eshte personal,edhe Astriti ne shkrim ka nje opnion personal,por qe mundohet te beje nje pergjithesim,kjo nuk e ben Astritin jo tradhetar,por e ben para-gjykues,te njeanshem.
Astriti thote:
Po kush eshte AI, qe do ti thote shqiptareve :”turp t`ju vije”!Perendia? apo Qeveria?
Nje pyetje e drejtuar mbrapsht.Pergjeqsia ska si te jete kolektive.Miku na ktheu ne komunizem.
Nuk kam kohe te merem gjate,por disa nga frazat e shkrimit tregojne sipas meje se autori,eshte shume paragjykues dhe ne shume raste jo i sakte!
Ka edhe qe eshte i sakte, dialekti gegerishtes!
17 July 2008 @ 1:35 pm
merrni ate qe ju duhet dhe leni ate qe s’ju duhet