Legjenda e atij që është
Kur për herë të parë i kërkova mes telefonit një intervistë në Klan, ai do të më përgjigjej me dashamirësi pak a shumë kështu: “Unë jam një shkrimtar i pabotuar. Çfarë do të duan të dinë shqiptarët për mua?! Shumë vetë madje, nuk e dinë se jam ende gjallë”.
Ekskluzive/ Shkrimtari Kasëm Trebeshina flet për Klan
Në moshën 15 vjeçare u gjend në luftë përballë Italisë fashiste. Pastaj, kalvari i jetës së tij do të niste në vitin 1953, për t’u burgosur e internuar tre herë në periudha të ndryshme. Autor i 77 dramave, dhjetra romaneve, novelave e tregimeve, Kasëm Trebeshina shpjegon arsyet përse nuk botohet. Shkrimtari disident dhe profecia e tij e vitit 1976…
nga Renato Kalemi
Kur për herë të parë i kërkova mes telefonit një intervistë në Klan, ai do të më përgjigjej me dashamirësi pak a shumë kështu: “Unë jam një shkrimtar i pabotuar. Çfarë do të duan të dinë shqiptarët për mua?! Shumë vetë madje, nuk e dinë se jam ende gjallë”. Për të më bindur mirë për atë çka donte të thoshte, më rrëfeu një histori fare të shkurtër; si një studente letërsie (të cilën e kishte takuar rastësisht në një kafene të Tiranës), sapo kishte mësuar se cilin kishte përballë, do të pyeste krejt e çuditur: “Kasëm Trebeshina? Po, a nuk është shkrimtar i kohës së Gjergj Fishtës?!”.
“Unë jam tetëdhjetë vjeç sot, mor djalë, e askush nuk e di këtë. Pse duhet të flas unë për një popull që nuk më do dhe nuk e di se ekzistoj?”, do të vijonte më tej ai. Por, kureshtja dhe dëshira për të patur një bashkëbisedim me të, më shtyu që në ato 6 minuta në linjë telefonike t’i kërkoja me këmbëngulje një takim, qoftë edhe të shkurtër, qoftë sa për ta njohur nga afër e kështu, të përmbushja një dëshirë të hershme timen. Zëri i tij i ngrohtë, natyra e qetë prej një plaku babaxhan, e një shpirti që qëndron mbi të gjithë e mbi gjithçka, më bindën ta ndërprisja aty bisedën telefonike, të pranoja në heshtje se këmbëngulja ime do të ishte e kotë, por pa i humbur kurrsesi shpresat se një ditë do të takohesha me njeriun që më kishte mrekulluar me novelat: “Odin Mondvalsen”, “Stina e Stinëve”, “Mekami”; romanet “Rruga e Golgotës” dhe “Kënga Shqiptare” (në 5 vëllime); apo dramat “Ëndërr e Përjetshme”, “Muzeu” etj.
Gjithçka ndodhi më shumë se dy muaj më parë. Për të ardhur janari i këtij viti, kur Kasëm Trebeshina e dha intervistën. I veshur me një pardesy fare të thjeshtë, ngjyrë të zezë, me syzet që ia forcojnë sadopak shikimin e përgjysmuar nga mosha, u ul përbri meje për t’i dhënë përgjigje të gjitha pyetjeve, me kushtin e vetëm që mos t’i ndryshohet asnjë presje. Kurse unë kisha përballë njeriun që kishte luftuar që në moshën 15 vjeçare kundër pushtuesit fashist, kishte arritur të kritikonte regjimin diktatorial mu atëherë kur askush nuk do guxonte, ishte burgosur e internuar tre herë në intervale të ndryshëm kohorë, autor i shumë novelave, romaneve, tregimeve, poezive dhe 77 dramave; nga të cilat shumë pak janë botuar, e të gjitha kanë parë dritën e botimit vetëm në Kosovë. Arsyet? Shkrimtari mundohet t’i japë sadopak në këtë intervistë të shkurtër. Prandaj, në këto faqe u munduam të hedhim sa mundëm nga jeta e këtij enigmatiku të shquar të letërsisë shqipe: luftën antifashiste, udhëtimin e tij në Bashkimin Sovjetik, promemorien e famshme të vitit 1953, burgjet e internimet, veprat e shkruara dhe pse ato nuk botohen, marrëdhëniet me Ismail Kadarenë dhe Dritëro Agollin dhe profecinë e vitit 1976…
- Zoti Trebeshina! Po e nisim këtë intervistë që nga koha kur për herë të parë u rreshtuat në rradhët partizane, kundër pushtuesit nazi-fashist. Atëherë ishit veç një djalosh 15 vjeçar, megjithatë u njohët si një ushtarak i zoti. Çfarë ju shtyu t’i hynit asaj rruge të vështirë, që ju vuri disa herë në rrezik jetën?
Më edukuan që në vegjëlinë e herëshme që të qëndroj në fjalën e dhënë dhe të shërbej me besnikëri në vendin ku ha bukë dhe pi ujë. Pastaj, siç dihet, Shqipëria më 1939 u pushtua nga fashistët dhe detyra e çdo shtetasi shqiptar ishte të luftonte për lirinë e Shqipërisë. Unë nuk mund të rrija mënjanë kur vëndi më ftonte në luftë. Liria e një populli qëndron mbi të gjitha llojet e lirive.
- Si i ri që ishit, cili ishte vizioni juaj për Shqipërinë e pas Çlirimit? A kishit ëndrra se si mund të bëhej ajo një ditë?
Në të vërtetë prej çastit që fillova të kuptoj veten time u gjenda para një kontradikte që dukej si e pakaluarshme.
Gjyshi i babait tim u vra në Luftën e Krimesë… Dhe babai im e kishte si një ëndërr që në shtëpinë tonë të kishte edhe një ushtarak!…
Kjo ishte njëra anë. Nga ana tjetër, unë që në moshën pesëvjeçare fillova të ëndërroja që të bëhesha shkrimtar si ata shkrimtarët e mëdhenj që kishin bërë ato librat që më binin në dorë!…
Ashtu, duke u përplasur mes dy drejtimeve, hyra në luftë dhe u mundova të tregoja çfarë isha i zoti të bëja!… Dhe isha i bindur se Shqipëria e pasluftës do të kishte një shtet demokratik… Dhe në atë shtet unë do të tregoja vlerat e mija si shkrimtar.
Këtë kam ëndërruar gjatë gjithë luftës.
- Vite më vonë, a jeni penduar që morët pjesë në këtë luftë? Pra që iu futët një lufte, e cila nuk ishte asgjë përpara asaj që do t’ju bëhej personalisht juve, pas Çlirimit, vite me rradhë?
Asnjëherë nuk jam penduar që mora pjesë në luftë!… E keqja nuk erdhi nga lufta, por nga prapambetja e popullit shqiptar. Po t’i shikosh me vëmendje, diktaturat komuniste u vendosën në popujt e prapambetur… Ose u vendosën në vendet më të vegjël me forcë nga jashtë!… Populli shqiptar edhe sot e këtë ditë po vuan nga mentaliteti feudal. Siç kuptohet fare qartë, nuk ishte lufta që solli të këqijat e pasluftës në Shqipëri, por mentaliteti feudal që nxori në krye njerëz që edhe dreqit po t’ia falje, nuk t’i merrte!
- Asokohe jeni burgosur disa herë nga pushtuesit. Madje, në luftë jeni plagosur të paktën tre herë. Mund të na kujtoni këtu ndonjë rrethanë a ngjarje, të cilën nuk do ta harronit kurrë?
Në luftë si në luftë!… Mua nuk do të më pëlqente që të kaloja si në paradë… Dhe aq më pakë po të delja pa plagë!
- Çfarë mund të na tregoni për luftën, jetën partizane, vështirësitë e saj?
Lufta pati vështirësitë e saja. Më e keqja erdhi se Komanda e Lartë, me paaftësinë dhe ligësinë e saj, na e vështirësoi shumë luftën!
- Do të ishit i mendimit se në Shqipëri, krahas luftës kundër pushtuesit, jemi përballur dhe me një luftë civile?
Kam qenë, jam dhe do të jem gjithnjë i bindur se në Shqipëri ne u përballëm edhe me një Luftë Civile.
- Pas Çlirimit të vendit, për pak vite shkuat në Bashkimin Sovjetik. Çfarë kujtoni nga ajo periudhë?
Në Bashkimin Sovjetik, përtej asaj që dukej, unë njoha Evropën më mirë… Dhe përfundimisht caktova vëndin tim në kulturën evropiane.
- Pas kthimit nga Bashkimi Sovjetik, ju konstatuat një klimë jo të mirë në Shqipëri, e veçanërisht për artin dhe letërsinë. Çfarë nuk shkonte midis bindjeve tuaja dhe politikës që ndiqte sistemi i kohës?
Para së gjithash, si student, unë nuk mund ta pranoja më vlerën dhe mbivlerën e përcaktuar nga Marksi; nuk mund të pranoja luftën e klasave; nuk mund të pranoja se marksizëm-leninizmi kishte dhënë një estetikë. Por aty ku përplasja erdhi paikshmërisht ishte fusha e artit dhe letërsisë. Partia e Punës e Shqipërisë, duke u bërë gjithnjë e më arrogante, vendosi përfundimisht sistemin e dekretimit të shkrimtarëve!… Dhe, për fat të keq, një gjë e tillë po vazhdon edhe sot e këtë ditë në Shqipëri!
- A keni ndërruar mendim lidhur me qëndrimet që keni mbajtur në atë kohë? Pse?
Nuk jam nga njerëzit që ndërrojnë qëndrim!… Unë mendohem shumë kur i futem një gjëje.
- I keni thënë ndonjëherë vetes tani, kur keni mbushur 80 vjeç, se do të ishte më mirë të qëndronit i heshtur, për të mos i kryer 17 vite burg, se sa të mbronit me forcë parimet tuaja të lirisë së fjalës dhe mendimit?
Të gjitha ato që ndodhin janë pjesë të jetës së njeriut!… Të gjitha ato që ndodhën janë jeta ime!… Mjerë ai që nuk është i kënaqur me jetën e tij!
- Promemoria që i keni dërguar Enver Hoxhës në vitin 1953, cilësohet si një profeci për atë çka do t’i ndodhte Shqipërisë vite më vonë. Në ç’rrethana vendosët ta shkruanit atë?
Unë preferoj vlerat e mija të vërteta. Promemoria as që mund të krahasohet me “Natën para Apokalipsit”… Dhe aq më pak me “Brënda çastit kozmik”. Kur t’i lexoni do të më jepni të drejtë.
- Ç’mendim kishit atëherë për Enver Hoxhën? Jeni përballur ndonjëherë drejtpërsëdrejti me të? Po sot, si e gjykoni atë?
Atëherë unë kujtoja se ai ishte i gabuar. Më vonë u binda se ishte një intrigant dinak i tipit mesjetar ballkanik.
- Nga tre burgimet tuaja, në intervale të ndryshme kohore, çfarë mbani mend? A keni pasqyruar diçka nga ky kalvar në ndonjë vepër tuajën?
Dihet mirë që unë nuk merrem me letërsi burgjesh. Burgjet nuk kanë sjellë asnjë ndryshim në krijimtarinë time. Unë kam shkruar atë për të cilën kam lindur… Dhe e reja që sjell unë në letërsi përmblidhet në shumëkohësinë në një kohë, ose, siç mund të quhet ndryshe, në të tashmen e përjetshme.
- Mendoni se keni lindur poet dhe shkrimtar, apo se jeni bërë i tillë me këmbëngulje?
Unë kam lindur poet dhe shkrimtar!… Të tillë më lindi Hatixheja me Hysenjin!… Edhe pse nuk e dinin!
- Që në vitet e para të krijimtarisë, veprat tuaja janë ndaluar të botohen. Kjo praktikë ka vazhduar gjatë gjithë sistemit diktatorial e madje, është shtrirë dhe në ditët e sotme. E kujt është përgjegjësia për këtë: e shtetit, e Lidhjes së Shkrimtarëve apo… ?
Fillimisht përgjegjësia për mosbotimin e veprës time bie mbi Partinë e Punës së Shqipërisë. Më vonë dhe tashti ndalimi vjen nga koncepti primitiv mesjetar shqiptar i qeveritarëve që kujtojnë se kushedi çfarë janë!
- Edhe në vitet e demokracisë vazhdoni ta keni të vështirë botimin e plotë të veprës tuaj. Përse ndodh kjo? Cila është arsyeja?
Këtë pikë e sqaron përgjigja e mësipërme.
- Mendoni se kjo ka të bëjë me grupe të veçanta individësh apo është diçka më e gjerë se kaq?
Gjithë jeta artistike shqiptare është e organizuar në mënyrë mafioze me klane!… Grupe të veçanta individësh thurin intriga nga më monstruozet. Klani më i rrezikshëm, qoftë brënda Shqipërisë, qoftë jashtë saj, është ai i Gjirokastrës. Shteti shqiptar, për arsye të ndryshme, i mbështet këto klane.
- Novela juaj “Odin Mondvalsen” u nderua së fundmi me një çmim në Prishtinë. Përse u zgjodh Kosova për dhënien e çmimit, ndërsa Tirana hesht për ju?
Për çmimet pyesni ata që i dhanë. Unë merrem vetëm me krijimtarinë time.
- Çfarë ishte për ju “realizmi socialist”?
Realizmi socialist ishte një shkollë pseudo-letrare e krijuar nga njerëz të papërgjegjshëm që donin të masakronin artin dhe letërsinë për interesa personale, duke u shtirë se mbronin proletariatin botëror.
- Shpesh keni thënë se lexuesi shqiptar nuk ju njeh plotësisht. Kjo sepse pjesa më e madhe e veprës tuaj është ende e pabotuar. Shumë pak nga romanet, dramat dhe poezitë tuaja janë botuar veç në Prishtinë. Mund të na thoni sa është numri i veprave të pabotuara dhe kur do e njohë lexuesi shqiptar Kasëm Trebeshinën në të gjithë plotësinë e tij?
Për veprat e mia janë botuar disa lista-bibliografi. Mund të shikoni ndonjë prej tyre.
- Kemi dëgjuar disa herë për një “Testament”… I cili, është zhdukur në rrethana misterioze në vitet kur ju burgoseshit dhe internoheshit. Çfarë është “Testamenti”? Ndonjë vepër apo…
Nga organet e pushtetit të atëhershëm “Testamenti” i shkruar më 1976 u trajtua si një profeci kundër komunizmit. Në të vërtetë nuk e kishte atë kuptim. Ai ishte vetëm një shkrim metodik ku shpjegohej se si duhej të trajtoheshin veprat e artit dhe të letërsisë në shkolla. Duke qënë se Shqipëria mbante dhe mban një qëndrim dogmatik lidhur me artin dhe letërsinë, ai testament duhej të dënohej dhe u dënua. Ndaj dhe tashti dosja ime nuk hapet, edhe pse e ka mbushur kohën e caktuar me ligj.
Në shtyp kam parë se disa njerëz kanë mbrojtur këtë apo atë vepër; këtë apo atë testament lidhur me mbrojtjen e veprave… Nuk është fjala për ato lloj testamentesh. E përsëris: Testamenti i 1976-tës nuk kishte asnjë karakter politik, ose për mbrojtjen e veprave. Ishte thjesht një udhëzim për kuptimin e veprave të mia letrare. Kur duhej të botoheshin dhe si duhej të studjoheshin. Gjëja që i dha karakter politik atij “Testamenti” ishte se atje unë kisha shkruar që gjer në vitin 1992 nuk duhej të botohej asnjë nga veprat e mia, për faktin se nuk do të kuptoheshin. Në vitin 1992 do të botoheshin vetëm “Fshati mbi shtatë kodrina” dhe “Kënga Shqiptare”. Njerëzit në pushtet të asaj kohe e morën atë datë si fundin e regjimit komunist në Shqipëri… Dhe ndofta prandaj e zhdukën!…
Në atë kohë unë isha i bindur se regjimi komunist do të përmbysej, por shabllonet e realizmit socialist pornoburokratik do të jetonin edhe pas përmbysjes për një kohë të gjatë në mbarë arsimin dhe në studimet akademike. Që në vitet gjashtëdhjetë, kur u plotësua bukur tredhja e trurit të shkrimtarëve të regjimit, me futjen e tredhur përshtatshëm të shkollave perëndimore, u bë lëmsh kuptimi i arritjeve botërore.
Akademikët shqiptarë pretendonin se shkrimtarët e mëdhenj të të vetmit vënd socialist në botë do të udhëhiqnin të gjithë letërsinë botërore duke i prirë proletariatit ndërkombëtar. Ashtu partia në pushtet e vëndit shumë të varfëruar do të shtynte për një kohë të gjatë, edhe pas përmbysjes ideologjinë kriminale të diktaturës!… Ashtu do të mund të mbaheshin në shkolla vepra si “Dimri i madh”, “Gjenerali i ushtrisë së vdekur” dhe të tjera të kësaj natyre!…
Parashikimi im në atë testament doli i vërtetë. Edhe sot e këtë ditë arsimtarët shqiptarë nuk janë në gjendje të komentojnë një vepër letrare jashtë shablloneve të vendosura nga trutë e tredhura.
Në këtë pikë qëndron rëndësia e atij testamenti dhe e hapjes së plotë dhe në kohë të dosjeve në Shqipëri!… Nëse do të ishin dëgjuar zërat e njerëzve të ndershëm, studimet e mirëfillta letrare do të kishin filluar jo më vonë se viti 1992!… Dhe arsimtarët nuk do të flisnin përçart si në kohën e tanishme!
- Po dramat tuaja; A ju vjen keq se ato nuk vihen në skenë?
Unë kam shkruar shtatëdhjetë e shtatë drama. Me fjalë të paka, kam krijuar Teatrin tim. Mua nuk ka pse të më vijë keq për këtë refuzim të çuditshëm që po më bëhet… Se shtatëdhjetë e shtatë drama nuk janë pak!… Për gjëndjen shpirtërore mund të pyesni ata që më kanë mbyllur derën e Teatrit të tyre!…
- Mendoni se letërsisë së “realizmit socialist” i është bërë një analizë apo sipas jush, ajo ka nevojë për një radiografi më të plotë?
Nuk dua të merrem me shërbëtorët e komunizmit dhe as me veprat e tyre!
- E quani veten disident? Cila ka më shumë rëndësi: të jeni një disident apo botimi i librave?
Asnjë avantazh nuk dua të kem nga disidenca. Për mua rëndësi ka vepra ime dhe njeriu. Kënaqësinë më të madhe e kam ndjerë kur një zonjë nga Këlni më tha se ishte magjepsur nga “Odin Mondvalseni”.
- A mbartin shkrimtarë të tjerë xhelozi për ju dhe veprën tuaj?
Nuk merrem me gjëra të tilla. Për këto mund t’i pyesni vetë shkrimtarët e tjerë.
- Në shkollat tona, ç’vend zini ju? A ka ende në duar të fëmijëve libra që i këndojnë diktaturës komuniste?
Për këtë pyesni Ministrin e Arsimit.
- Për vite me rradhë, midis jush dhe shkrimtarit Ismail Kadare është vënë re një lloj konflikti. Mund të na e shpjegoni pse?
Kadareja bridhte nëpër Tiranë me kobure në brez në kohën e diktaturës!… Dhe, siç tha edhe ish kreu i Sigurimit, Zylyftar Ramizi, botuar në Koha Jonë, 25 Maj 1996, ishte bashkëpunëtor i Sigurimit me pseudonimin “Gjenerali”.
Ata që duan të dinë më shumë rreth kësaj pike le të shikojnë dosjen time dhe sidomos mbylljen time në Kampin e Zvërnecit. Aty janë të shënuara qartë të gjitha… Edhe të dy personat që kanë bërë denoncimin!… Mund të shikoni dhe dosjen e zonjës Dhora Leka kur shkrimtari i shquar e denoncoi në Berat!… Këtë gjë mund ta lexoni edhe në gazetën Drita!…
- Po me shkrimtarin tjetër, Dritëro Agolli, si do t’i cilësonit raportet midis jush?
Jemi shumë larg njëri-tjetrit dhe nuk mund të ketë ndonjë takim midis nesh!
- Për ju, cila është letërsia e vërtetë shqiptare? Kur është krijuar ajo pjesë e letërsisë së këtij vendi, me të cilin duhet të mburremi?
Letërsia shqiptare u përket shqiptarëve. Le ta trajtojnë si të duan.
- Tashmë e keni kaluar moshën 80 vjeçare. A shkruani ende? Çfarë keni në dorë aktualisht?
Vazhdoj të shkruaj. Kam në dorë komedinë “I vdekur apo i gjallë?”. Porsa kam mbaruar “Kulaçi dhe varri” dhe “Hija e Perandorive”. Kam shkruar edhe disa poezi.
- Cili do të ishte mesazhi juaj për brezat e të rinjve që duan t’i hyjnë rrugës së vështirë së krijimit dhe letërsisë?
Të shtrëngohen fort se letërsia nuk është një fushë me lule!… Lulet duhet t’i krijojnë vetë!
- Jeni i interesuar për ngjarjet, zhvillimet, qoftë politike, ekonomike ose kulturore që ndodhin në Tiranë a kudo në Shqipëri?
Sipas mendimit tim kjo është një pyetje tejet e çuditshme!… Një shkrimtari nuk mund t’i bëhet një pyetje e tillë!
Kur në faqet e shtypit shqiptar botohet deklarata e një shkrimtari të përkëdhelur gjer ku nuk thuhet, se unë nuk paskam qenë në burg, si mund të më bëhet një pyetje e tillë?!…
Kur unë mbush tetëdhjetë vjetë dhe nuk botohet qoftë edhe një libër sa për t’u përmendur në Shqipëri, si mund të më bëhet një pyetje e tillë?!…
Kur në mënyrën më të çuditshme ma pushoni djalin nga puna, si mund të ma bëni një pyetje të tillë?!…
Dhe në fund, ajo që është më e rëndësishmja, kur ju po mundoheni me të gjitha mënyrat ta merrni nëpër këmbë dhe të talleni ndyras me popullin shqiptar, si mund të ma bëni një pyetje të tillë?!…
Kur dëmtohet populli shqiptar unë mund të hesht, por kurrë nuk do të shkoj kundër tij!… Nuk do të jem kurrë pjesëmarrës në dëmtimin e popullit shqiptar!… U kam dhënë fjalën gjysheve të mija dhe atë fjalë nuk do ta shkel kurrë!
Të parët e mi, me të drejtë apo pa të drejtë, kanë luftuar në tre kontinente për të vendosur një rend, qoftë edhe perandorak… Por gjithnjë për të vendosur një rend mbi bazën e një ligji!… Ndaj mua nuk më lejohet që të hyj në pazare të fëlliqura që dëmtojnë drejtëpërsëdrejti popullin shqiptar!
Zotërinj! Kini kujdes edhe për veten tuaj: historia nuk mbaron me kaq!
BOTUAR NE REVISTEN “KLAN”, Nr. 495.
renatokalemi@revistaklan.com
22 January 2007 @ 4:28 pm
Faleminderit Alb qe esolle.Nuk egjeta dot.Me duket se sot edhe te Gsh
fillon nje interviste e gjate e tij .Kam per te thtne shume por taninxitoj….
22 January 2007 @ 4:42 pm
per mua kjo interviste shpjegon shume me teper trebeshinen si karakter. interesante.
22 January 2007 @ 6:36 pm
ALB.meqense me the si e dua barin tim po te them dhe i lutem llkanit mos te nderhyje se dote demtoje arkitekturen.Ato qe do ti leri te gjith sic jane ne koridore. Futemi ne holli i katit te pare ku sakonisht jane gjera te lehta ne banak do desha teodor pa lacon. qe te me thosh kemi gjemimin e atij dimri, perballimin, dit e net qe mund te vijne dhe per te pire vitet 60, lulemollet. klasave te permbysura une ,do i kerkoja dika me lehte dhe ai do i thEriste neshat tozajt per nje scecialitet qe quhej koromania.
I pakenaqur do vija te merja dicka te ngrohte ne hollin tjeter caj devolli nga te zylos me nje peksimadhe ala pacram.
po do desha te ulesha dhe ne restorant qe do ish lart ne tarace le mos jete self sevice kam nje jete qe punoj e mund te shijoj nje darke te shtrenjte .Tani mbaj shenim cfar dua
te kete nje tavoline me 4 karrige te zena ku prej dylli odhise paskali te kete bere sikur po presin porosine dhe une kur hy perballe kam naim beun shikoj shpatullat e Fishtes Nolin qe ferkon mjekren dhe Cajupn qe i ka syte akoma me lot nga elegjite per te shoqen .Rotylloj syte per te pare ndonje tavoline te lire dhe perplasem me shikimin e urte te Qoses qe po pret s dihet se ke ndoshta Kutelin a lLasgushin .Aty tek dera ne te majte qenka nje i panjohur me duket si fytyre e pare apo thjesht eshte ndjesia qe te pushton kur dicka te terheq pernjeheresh .Dhe sepse paskam deshire te ha duke soditur ate burre qe ri vet dhe s pret asnje. Ka dicka qe nuk e gjej dot tek te tjeret qe jane ne salle. dhe me vjen cudi .qe rri vete dhe nuk pret asnje kjo kuptohet se ne tavoline sherbehet vetem per ate.
Ulu me thote kamarjeri duke me treGUAR nje vend .Prit i them se dua te laj duart me pare .Vendos syzet ne tavoline si per te thene qe dua te ha vetem aty dyke pare ate te panjohur dhe drejtohem per ne banje sho h ca tabllo si skroska moske nendor 60 shoku nver mes fshatarve te sovjanit. Dera e banjes paska nje doreze te bukur qenka koka e shuteriqit .E kap dhe e shty qe te hapet .Po cme shohin syte si kur jam ke ruga e durrsit. Tere murret ebanjes jane me fotografi te vogla standard m-l nuk di ke te dalloj me pare nuk i kam as syzet me vehte i kam lene perballa atij te panjohurit si per ti thene qe do vi dhe vete te laj duart.shikoj qenka pellumb kulla ere e cuditshme sdihet cperzierje ka brenda .Po i fus nje te urinuar ngre kapakun adriatik kallulli kur njehem i befasuar dikush ka vene nje fotografi te kadarese qe po ibie me varre piramides shkalla e fundit guri me vere . e shikoj jam gati te urinoj .mirpo dikush i ka bere te trashen PARA MEJE DHE nuk eka lare ose qellimisht ka bere sikur ka harruar. Thone qe muti me shure nuk lahet keshtu qe vendos te urinoj.Duke kenduar vargje nga furnalta e pandeli kocit kethehem ne holl ulem ne ta voline vjen kamarjeri i lexoj emrin tek bluza peshku i ..
cdo marresh me pyet dhe me afron menyne
duke parre nga i panjohuri e pyes
kush eshte ai
nje i ciditshem me thote . DHE SHTON
me nje emer mali
Tani e kuptova pse me dukej qe diku e kisha pare. Malet e medhenj ne fillim i meSon si emra pastaj i shikon.
veNdose -piet peshku…
PO i them. Ato te malit. Peshku qesh sepse shqipja eshte e dikyptimte. Po si peshk e di kuptimin e vertete te porosise time dhe iKen.
UNE ri epres duke pire vere qe nga koha e hasan zyko kamberit duke parre malin perballe dhe harroj qe aty ka dhe te tjERE PO ATA nuk merziten me mua e dine perballe maleve te gjithe keshtu bejne si une .malet nuk e kane zili njeri atrin.
alb me ndje o memedhetar se u vonova po ti vet me the qe si u dua barin tim
popo po po po . dhe thon pastaj qe jam shqiptar
zoti i bekofte.
22 January 2007 @ 6:58 pm
Ah me ne fund nje interviste serioze me Kasem Trebeshinen. U kenaqa duke e lexuar. Me pelqeu shume dhe hyrja e gazetarit, qe tregonte se sa e vehstire ishte te flisje me kete shkrimtar. Nje bravo!!!!!!!!!!!!!
22 January 2007 @ 10:02 pm
Mire mbrema miqt e mi!Erdha…..Ky Trebeshina yne(edheimi)eshte nje planet plot me jete. i gjithi da esplorare.Ka nje ADN te çuditshme qe ne nuk jemi mesuar ta shohim ne shkrimtare ose edhe ne figura te tjera ne Shqiperi.Me gjithe ato qe ka hequr e vazhdon me impresionon qe nuk e ka
mllefin me personate veçante;i bie pikes kur thote qe problemet tona e te tijat jane shkaktuar nga moszhvillimi yne.Eshte nje çike controcorrente
sepse ne fajesojme diktaturen ,Hoxhenetj,behemi viktima te planeve te ketij e atij e harrojme se ishim e jemi te paret qe promovojme te keqen
22 January 2007 @ 10:14 pm
ata qe luftuan gjermanet aleatet tone tradicional, luftuan dhe shqiptaret per 50 vite dhe e i bene gropen shqiperise dhe per 100 vjet.
kur miku te ndihmon te jesh shtet i bashkuar dhe ti ta luftosh, kjo ide vetem ne komunizem i ka vargjet.
22 January 2007 @ 10:23 pm
The_burrel,
Nuk eshte teme per ty kjo vlla!
22 January 2007 @ 10:24 pm
Percartje! U luftua nazizmi e jo gjermanet. Alb je yll,yll. Dini gje ose mund te me jepni te dhenat nese mund ta gjej diku novelen: Odin Mondvalsen
22 January 2007 @ 10:33 pm
Leon, lexoje me kujdes me siper ai ishte nje partizan.
e dyta thuhet nuk ka lidhje me temen,(nese nuk ka) JO ( nuk eshte teme per ty )
22 January 2007 @ 11:03 pm
O Burrel! Na trego vetem nje rast, qofte dhe nje ngjarje nga historia, se kur i kemi patur ndonjehere gjermanet “aleate tradicionale”…
…Nese nuk di gje, lexo librin e Fisherit historia e Shqiperise deri ne 1994… dhe mos e nxirr diskutimin nga rrjedha normale e temes…
…Me habit Swed, qe nuk angazhohet ne debate per letersine… Ai ka bere me dije publikisht se eshte specialist ne kete fushe… vetem nese nuk do te vere ne pune laboratorin e tij analitik…
…Per ata qe kane permendur Fterren, nje fshat ne jug te Shqiperise, desha t’u kujtoj se fterriotet nuk e kane zakon te ecin me supe… me kujtohen edhe dy vargje qe i shkojn bisedes se nisur ne nje tryeze tjeter… me pare…
Fterrjotët kokëpështjellë
Tek qëllojnë bëjnë punë,
Borshiotët gjithë levendë
Me balluket duke tundë…
Ai qe e hapi biseden me Fterren, mesa duket eshte nga Borshi…
22 January 2007 @ 11:06 pm
Lexo librin e Fisherit historia e Shqiperise deri ne 1944… korrigjim shtypi
22 January 2007 @ 11:08 pm
Ilirian, e para e punes shyqyr qe po te shoh se po me mungoje ca ore, e dyta, kush qe ky qe kishte ndonje gje me Fterren se per koken time e hack-ova faqen
, se atje ku jam ekspert jam, s’ke c’me ben.
Dhe e treta, mos me bej te filloj per letersine se s’do le me njeri te shkruaje
22 January 2007 @ 11:12 pm
The_Burrel,
NUK ESHTE TEME PER TY!!
Ti je shume i politizuar dhe gjykimi jote ketu nuk ka rendesi!
22 January 2007 @ 11:14 pm
A te pelqyen vargjet e mesiperme? Jane vertet “te qelluara”… Folk bruto… Folk i pacencuruara… dhe pa “komandant e komisar”…
22 January 2007 @ 11:16 pm
Ilirian, ketu jam akoma, ty po pres, per sqarime te metejshme shkruaj te aheron11_9@yahoo.com
P.S. U be si rubrika njoftime me duket
22 January 2007 @ 11:42 pm
alb thotë:
22 Janar 2007 @ 12:06 pm
Pas leximit te inervistes se z Trebeshina ne Gazeta Shqiptare mund te them i kenaqur qe “E VERTETA EDHE NESE PESHPERITET SHURDHON”.
Me vjen mire qe situata u ka dale jasht kontrollit Gjeneraleve.
Jam kurioz ti njoh psikanalistin Gjeneralit, takimi me te mund te nxirte ne pah “moralin” ose me mire “molarin” qe posedojne.
Ta gezosh vleresimin per vpren Gjeneral, me ben cudi si te shijon, me sa di une stomaku i njeriut nuk i mban keto lloj substancash, njerezit nuk jane krijesa pa stomak vetem me dyoden. Je per cmim NOBEL.
22 January 2007 @ 11:43 pm
postuar tek FALEMINDERIT NESE…… Peshq po kthehemi ne origjine.
22 January 2007 @ 11:46 pm
alb, degjoi te dyja palet……pra bej fair game.
22 January 2007 @ 11:49 pm
Emigrant, nuk kuptoje. Me ftillo pak.
22 January 2007 @ 11:50 pm
“….Ta gezosh vleresimin per vpren Gjeneral, me ben cudi si te shijon, me sa di une stomaku i njeriut nuk i mban keto lloj substancash, njerezit nuk jane krijesa pa stomak vetem me dyoden. Je per cmim NOBEL.”
Degjo edhe gjeneralin, pastaj fol.
22 January 2007 @ 11:53 pm
OK. got it.
22 January 2007 @ 11:54 pm
E kam stomakun ne perleshje.Edhe une sapo lexova intervisten tek GSH.
Si nuk na mbetinje pike referimi e qendrueshme,po fare pak e qendrueshme!?Mua librat e “gjeneralit”te pakten ne nje periudhe te tij
me pelqejne.Por ja ,te vjen nje Marsian e te mbrapshton te gjithe shkallen e vlerave tuaja,,,te rrofshin reflektimet….
22 January 2007 @ 11:55 pm
http://www.balkanweb.com/gazetav4/index.php?id=5258
22 January 2007 @ 11:55 pm
Emigrant! Derisa Albi te prese pergjigjen e Gjenaralit, ti, zahmet e ke, hidhi nje sy intervistes se Kasem Trebeshines ne krye te faqes… per ate po flasim… se pergjigja do te vonoje pak… ndaj edhe ke kohe te lexosh edhe intervisten tjeter te tij te GAZETA SHQIPTARE www.balkanweb.com pjesa 1… se pjesa 2 vijon neser…
22 January 2007 @ 11:59 pm
Faleminderit Ilirian. Mezi te prisja. Ju kerkova e mail-in, edhe juve Padre.
23 January 2007 @ 12:00 am
Nga Gazeta Shqiptare:
EKSKLUZIVE/Kasem Trebeshina: Përse duhen hapur dosjet e shkrimtarëve
22/01/07
Intervistoi Erjon Tase
Ka mbushur prej pak kohësh të 80-at, por pak njerëz e shquajnë imazhin e tij me kërshëri ndërsa gjerb kafen e mëngjesit në një bar modest pranë ministrisë së Brendshme. Pak metra më tutje ndodhet godina ku zyrtarizoheshin akuzat e nisura që në Lidhjen e Shkrimtarëve. Akuza për vepra që cënonin rëndë sistemin dhe drejtuesit e tij, të cilat i kanë kushtuar plot 13 vite burg, por edhe një mënjanim nga letërsia shqiptare që Kasem Trebeshina vazhdon ta vuajë ende dhe sot. Emri i tij është i njohur për të gjithë, por megjithatë vepra vazhdon të mbetet e dëshiruar por e pamundur për t’u prekur. “Vazhdojnë të më bllokojnë. Nuk dëshirojnë që të botoj sepse kanë frikë nga vepra ime”, përgjigjet Trebeshina. Dhe ai vetë nuk i lutet askujt që të botojë veprën apo t’i japë favore të tjera. Sepse kështu është gatuar Kasem Trebeshina. Pas pak kohe hezitimi ai pranoi që t’u përgjigjej pyetjeve të Gazetës, edhe pse intervista të tilla janë tepër të rralla për të. Por sigurisht që ai ka vendosur një kusht: Të mos censurohet asgjë. Edhe pjesët ku preken emra konkretë. Duke menduar që është më mirë që të sjellim opinionin e shkrimtarit Trebeshina dhe t’ia lëmë publikut vlerësimin e tij, sesa censurimin e dëshmisë dhe ideve të shkrimtarit, po e botojmë këtë intervistë të plotë.
Zoti Trebeshina, faleminderit që pranuat ftesën tonë për një intervistë…
Le të flasim hapur që në fillim… Nuk kam pasur dhe nuk kam ndonjë dëshirë për të dhënë intervista… Puna e solli që ne të merremi vesh për këtë intervistë.
Në Shqipëri është bërë zakon që t’iu kërkohen letrarëve dhe gjithë artistëve gjërat që duhet t’iu kërkohen deputetëve dhe qeveritarë.
Të thonë sikur varesh nga ata:
- Çfarë ke bërë për kombin?!…
- Çfarë ke bërë për popullin?!…
Dhe të habitur gjer ku nuk thuhet, zemërohen keq kur ti ua pret se ke shkruar libra… ose se ke bërë vepra të tjera artistike…
- Pse ndodh një gjë e tillë?!…
Përpara se të nisim këtë intervistë, jemi të detyruar të mundohemi të shpjegojmë pse ndodh ky moskuptim me disa njerëz që pretendojnë se përfaqësojnë opinionin publik si analistë, ose si aktivistë më tutje dhe më tëhu.
Marr lejen që të vonohem edhe ca në përgjigjen e pyetjes tuaj të parë në këtë intervistë… Dhe të vazhdoj të merrem edhe për një kohë me moskuptimin që po ndodh, edhe në periudhën historike që po kalojmë… Me moskuptimin me ata njerëz që iu kërkojnë të tjerëve orë e çast të merren me kombin, pasi ata vetë do të shkojnë në dasmë…
Shqipëria, edhe si Iliri, gjatë tremijë vjetëve ka nisur historinë, dëshirën e saj për të pasur ligj, gjë që ka rrokullisur shekull pas shekulli sherre të brendshme me vrasje dhe pabesi, gjëra nga të cilat kanë përfituar vetëm të huajt.
Ashtu, duke vrarë për gjakmarrje njerëzit më të mirë dhe duke kujtuar se ashtu do të ngrinin më lart lavdinë e tyre personale, kryen një seleksionim natyral sëprapthi… Dhe për grarinë, mbetën burrat më të pabesë…
Që këtej del se nuk duhet shumë mund për të kuptuar feudalizmin primitiv shqiptar… Dhe nuk duhet shumë mund, se atë lloj feudalizmi e kemi në fuqi gjer sot e këtë ditë…
Mjafton të marrësh mundimin dhe të hedhësh një vështrim të shpejtë në Shqipërinë e tanishme, dhe do të dallosh pa shumë vështirësi se gjendja mesjetare shqiptare, e veshur me kostum të modës së fundit, vazhdon me të njëjtin vrull si në Mesjetë.
Partitë janë vetëm grupime klanesh… Ose më mirë, janë grupime fisnore me kontradikta krahinore, që edhe ata të Mesjetës do t’iua kishin zili.
Partitë, që duhej të ishin grupime njerëzish mbi bazën e një programi të caktuar, për t’u përmbushur në një periudhë të caktuar, kohe të shënuar qartë në Kushtetutë, i hartojnë programet shpejt e shpejt kur mbahen zgjedhjet, i mbushin me premtime të fryra që në asnjë mënyrë nuk mund të realizohen… Dhe i harrojnë menjëherë pas zgjedhjeve, duke pretenduar se gjatë votimeve politikani ka të drejtë të premtojë edhe qiqra në hell…
A doni që të shtyhemi më shumë në Mesjetën e tanishme shqiptare?!… Them se nuk duhet!…
Atëhere le të kalojmë më tej!
Duke qenë se shkrimtari shqiptar u dekretua nga diktatori dhe i përkthyer në Shqipëri… Dhe i paguar me të hollat e popullit shqiptar, u botua te poligrafiku… Dhe ashtu u përcoll andej jashtë.
Po të tjerët?!…
Nuk ka të tjerë… Se kështu ka vendosur Mesjeta shqiptare… Dhe më tutje puna shtyhet me gazeta, me dekorata dhe me çmime…
Tjetrin e kanë përjashtuar nga shkolla, se falsifikoi pesëlekëshin… Nuk ka gjë… Tjetri ishte spiun i Sigurimit me nofkën “Gjenerali”… Nuk ka gjë… Tjetri ka sharë gjer ku nuk thuhet, të gjithë letërsinë shqipe… Nuk ka gjë…
Mjafton që të shkojë ajo që dekretuan bajraktarët e ngjyrosur me ngjyrat që donin…
Dhe kur dordoleci ismailkadare nuk e merr Çmimin Nobel, atë Çmimin aq të dëshiruar, ata fillojnë të gjejnë armiqtë e popullit që i prishin punë kufomës së pavarrosur…
Sigurisht, në luftën kundër armiqve të popullit i pari që do të goditet jam unë… Dhe jam unë, jo vetëm si person, por më keq akoma, si familje… Në fillim më pushuan vajzën nga puna… Dhe ashtu e detyruan të ikte jashtë.. Tani më pushuan nga puna edhe djalin… Që të dy ishin inxhinierë dhe kishin punuar me korrektësi në sektorët ku ishin… Dhe që të dy duheshin pushuar… Dhe nuk ishin marrë ndonjë herë me realizmin pornoburokratik socialist…
Ku do të ndaleni zotërinj, me këtë hazdisje dhe vrapim që keni zënë?…
Nuk e di… Koha do ta tregojë.
Tani le të fillojmë me pyetjen e parë.
Z. Trebeshina. Sot po flitet gjithnjë e më tepër për hapjen e dosjeve të komunizmit. A mund të hapet ky debat për të hedhur dritë edhe mbi dosjet e shkrimtarëve? Si e mendoni këtë proces duke patur parasysh që mund të dëmtohen edhe personazhe të njohur të artit?
Në vitet 1990-1991, ismailkadareja nuk donte që të hapeshin dosjet. Kohët e fundit, pasi u bë pastrimi i tyre, ka filluar të bërtasë me të madhe që të hapen…Unë kam qenë gjithnjë për hapjen e dosjeve.
E di… Do të jetë një gjë shumë e dhimbshme dhe e tmerrshme, se në atë përmbysje të plotë të moralit, ka rënë edhe tulla e fundit e nderit të njeriut, të familjes… Dhe është shkallmuar përfundimisht gjithë bota shqiptare… Se djali ka spiunuar babanë, babai djalin… Gruaja burrin, burri gruan… Dhe sidomos, tmerri është punuar me shtresat e goditura… I kanë detyruar me mjetet më të poshtra që të punonin për Sigurimin e Shtetit… Dhe ka arritur gjer në shkallën sa vëllai ka pushkatuar vëllanë… Dhe të gjithë ata që shkonin jashtë shtetit, shkonin dhe derdhnin raportet e tyre në sportelet e Sigurimit.
Hapja e dosjeve do të ishte një ferr i ri për të gjitha ato familje, në shumicë viktima të shtypjes… Ndaj unë si njeri, edhe pse e kam kërkuar me ngulm hapjen e dosjeve, edhe pse një gjë e tillë është botuar në gazetën “Atdheu” me titull, “Letër e hapur miqve dhe armiqve”, përsëri, duke e menduar këtë punë më me përgjegjësi, them me bindje se hapja e tyre do të ishte e domosdoshme…
Kur të gjithë të mësonin ato që janë punuar gjatë diktaturës, do të nxirrej një mësim i madh dhe i domosdoshëm… Dhe njerëzia do ta kuptonin se nuk bëhet shaka me historinë… Dhe nga periudha e diktaturës komuniste do të mbetej vetëm kujtimi i tmerrshëm i asaj që nuk duhej bërë… Dhe askush nuk do të besonte më se veprimet e turpshme mund të mbuloheshin në histori…
Edhe nëse dosjet janë pastruar, le të shikohet regjistri i spiunëve të shumtë… Dhe le të mbajnë përgjegjësi ata që kanë shitur ose kanë shkatërruar dosjet.
Ju keni qenë njëri prej drejtuesve të Luftës Nacional-Çlirimtare, më pas keni patur detyra të ndryshme drejtuese dhe keni pësuar dënimin pë shkak të veprave tuaja letrare. Përse ndodhi kjo?
Kjo pyetje tregon se hyrja e gjatë para se t’i përgjigjesha pyetjes së parë, ka qenë e domosdoshme. Në kohën e tanishme, në çdo sektor të punës në shoqërinë shqiptare, pëlqehen ata njerëz që i kanë shërbyer diktaturës… Bashkë edhe me spiunët e burgjeve… Nëse ndokush do të pyeste pse ndodh një gjë e tillë, përgjigja do të ishte e thjeshtë:
Se ata janë shumë të bindur.
Në kundërshtimin e Sejfulla Malëshovës më 1949 ndaj vendosjes absolute të realizmit pornoburokratik në Shqipëri, ai u luftua egërsisht jo vetëm nga Bedri Spahiu, por akoma më shumë nga Kryesia e Lidhjes së Shkrimtarëve.
Udhëheqja komuniste ka përfituar gjithnjë nga përkulja e shkrimtarëve të shërbesës. Gjithë e keqja erdhi se shkrimtarët shqiptarë pas Luftës së Dytë Botërore filluan të besojnë në përjetësinë e diktaturës dhe në aristokratizimin që mund të bënte partia, duke i dekretuar shkrimtarë të mëdhenj sipas shkallës së postit që mbanin dhe sipas besnikërisë.
Kështu, në mënyrën më absurde, partia shpalli si romanin e parë të letërsisë shqipe “Çlirimtarët” e Dh.S. Shuteriqit… Në mënyrën më të trashë u harrua se në Shqipëri ishin shkruar romane edhe më parë…
Pastaj u kapën pas ismailkadaresë dhe gardistëve të tjerë të kuq që sollën në vitet gjashtëdhjetë futurizmin… Jo të marrë nga Italia, jo të marrë nga Marineti… Sollën një futurizëm të ideologjizuar sovjetikçe dhe të mbushur mirë me luftë klasash dhe me demokracinë e proletariatit!…
Në atë kohë të gjithë flisnin dhe shpallnin me mburrje në veprat e tyre, falenderimet e zjarrta për nënën parti që i kishte bërë shkrimtarë të mëdhenj…
Dhe të gjithë këta shkrimtarë denonconin njëri-tjetrin me zell shumë të madh, të bindur se do të hynin në histori si bij të denjë të partisë mëmë.
Dhe jo vetëm denonconin njëri-tjetrin, por me intriga dhe me bërryla mundoheshin të çanin lart dhe më lart në rangjet e partisë…
Ai që shkëlqente më shumë në mes të këtyre intrigantëve, ishte ismailkadareja. Akoma ka njerëz që e mbajnë mend rastin kur ismailkadareja me atë tjetrin, kurdisën atë studentin për të hequr nga Universiteti i Tiranës një profesor dhe për të vënë në vend të tij një njeri të ismailkadaresë… Atëhere nuk i shkoi, se studenti u pendua dhe i denoncoi… Por më vonë pati gjithnjë suksese… Dhe tani në universitet mbretërojë të plotëfuqishëm njerëzit e ismailkadaresë, që dilnin në gjyqe kundër shkrimtarëve të arrestuar.
Cila është e vërteta e denoncimeve nga shkrimtarë të tjerë ndaj veprës suaj?
Mua të gjitha denoncimet më janë bërë nga Kryesia e Lidhjes së Shkrimtarëve. Në të dy rastet e fundit, denoncimi ka ardhur në mënyrë të drejtpërdrejtë. Më 1962 jam denoncuar nga ismailkadareja dhe dragosiliqi. Kurse më 1980 propozimi për djegien e veprës sime erdhi nga Kryesia e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Për këtë mund të shihet dokumenti i arkivuar i shkresës së hetuesisë drejtuar Kryesisë së Lidhjes. Edhe akuza kundër meje ka qenë e qartë: ka satirizuar Enver Hoxhën dhe ismailkadarenë. Edhe kjo mund të shihet në dosjen time në ministrinë e Brendshme, e cila ka të shënuar emrat e tyre.
Ata gjer sot e dinë këtë, nuk kanë kërkuar falje. Edhe Naum Prifti që e pati trimërinë të më kërkojë falje, çuditërisht në një libër të tijin që botoi vitin e kaluar, thoshte se Bilal Xhaferri nuk duhet të diskutonte i pari në mbledhjen për librushkën e ismailkadaresë, për atë librushkën me dasma dhe me revolucion kultural, sipas shembullit të gardistëve kinezë… Ai duhej të dëgjonte të tjerët…
Huqet e tij Naum Prifti le t’i mbajë për vete! Bilal Xhaferri nuk kishte pse t’i merrte leje atij, ose ndonjë tjetri si ai.
Përse nuk lejohet hapja e dosjes suaj, në mënyrë që ju të zbulohen emrat e atyre që kanë përgatitur dënimin tuaj?
Dosja ime nuk hapet, se mbrohen nga shteti ata që më kanë denoncuar.
E cilësoni veten si një disident, apo më tepër si një zë i lirë në errësirën komuniste?
Këtu në Shqipëri, bajraktarët e harbuar si gomarët në prill, kujtojnë se disidenca është një titull fisnikërie dhe të nxitur nga dëshira e vazhdueshme e tyre, duke mbajtur për vete disidencën, kujtojnë se ashtu do të aristokratizohen.
Duke përmendur fjalën bajraktarë, nënkuptoj jo vetëm bajraktarët e kuq ose blu… Edhe bajraktarët e bardhë nuk mbeten prapa të tjerëve, Janë njëlloj… Me ndryshimin e dukshëm se bajraktarët e bardhë, me vështirësi marrin pak vota nga populli dhe nuk kanë nxjerrë asnjë mësim nga vuajtjet gjatë më shumë se një gjysmë shekulli.
Çfarë të bëjnë të varfërit… U është prishur ora që në Luftën e Dytë Botërore dhe nuk e gjejnë më kohën as për të ngrënë atë pak që u ka mbetur… Ndaj flasin përçart, në përpjekjet për të qartësuar trurin e tyre të mjegulluar… Dhe nuk duan që nuk duan të kuptojnë ato që ndodhën në Luftën e Dytë Botërore… Se…
Prit pakëz…Hidhet tjetri pa pikën e turpit dhe të përgjegjësisë, se gjenitë e tyre kanë vdekur në burg… Dhe nuk kujtohen fare se Martin Camaj është gjallë ndër më të gjallë!… Duket, kujtojnë se çdo familje shqiptare ka nxjerrë një gjeni!… Bre, gjer ku shkon mendjengushtësia e bajraktarëve shqiptarë…
Dhe dihet… Martini nuk ka qenë komunist… Atëhere, pse nuk e do Martinin ky i bardhi?!…
Përgjigja është e qartë: bajraktari i bardhë, si mesjetar që është, nuk mund të pranojë njerëz që nuk janë nga fisi i tij…
Këtu e ka burimin edhe ajo përçartje e të bardhëve në gjykimin e Luftës së Dytë Botërore në Shqipëri!
Se unë e paskam vendosur diktaturën në Shqipëri dhe për mospranimin e saj, më pas meritoj vetëm të quhej “i burgosur politik”… Kurse zotëria e tij është nga raca e lartë e të bardhëve dhe i autorizuar nga Zoti i Plotëfuqishëm i të bardhëve, që të përcaktojë kush është disident dhe kush nuk është… Kush është shkrimtar i madh dhe kush jo!…
Të vdekurit le të prehen në paqe të nderuar, se iu vunë kundër diktaturës gjer në flijim… Kombi është i detyruar t’iu lartojë një përmendore, se dhanë gjënë më të shtrenjtë për lirinë e popullit dhe për nderimin e kombit…Për këtë jemi të detyruar të gjithë…
Por më pas vjen tjetra!
Në letërsi dhe në arte nuk hyhet me trimëri të treguar… Dhe as me vdekje heroike… Hyhet me vepra të lëna pas… Qoftë edhe me një mbetje vetëm prej shtatë tragjedish dhe me një fragment si Sofokliu. Mbetesh me vepra letrare gjenish, dhe jo me spiunë të Sigurimit të Shtetit me nofkën “Gjenerali”!…
Ai bardhoshi pretendon se asnjeri nga njerëzit e mëdhenj nuk e ka kërkuar lavdinë pse ka bërë vjersha të bukura… Por a nuk na thotë ai bardhoshi, me çfarë do të hyjnë në përjetësi poetët?!… Mos me opinionet që shkruhen tek gazeta “Standard”, ose te gazeta “Sot”?!…
Kjo ishte njëra anë… Tani le të shikojmë edhe vëllimin tjetër të historisë.
Në Luftën e Parë Botërore, nga Revolucioni Bolshevik përfituan më shumë dy popuj: gjermanët dhe turqit… Dhe humbi më shumë Rusia, që e pagoi me miliona viktima gjatë gati gjithë shekullit.
Pas Luftës së Parë Botërore, në Gjermaninë e pakënaqur nga Traktati i Versajës u vendos nazizmi… Një regjim shtypës po aq i egër sa dhe komunizmi.
Fillimisht, fshehtërisht, së bashku me Rusinë bolshevike, Gjermania arriti t’i zhvillonte armatimet dhe të ngrinte kuadrot për një ushtri moderne nga më të fuqishmet në botë, për të mos thënë më të fuqishmen… Me gjeneralë që mund të krahasohen me ata të Napoleonit… Dhe më 1938 i detyroi dy fuqitë më të mëdha evropiane, Francën dhe Anglinë, që të pranonin marrëveshjen me Hitlerin, duke synuar që ta hidhnin Gjermaninë kundër Rusisë bolshevike.
Pikërisht në këtë kohë, Italia fashiste pushtoi Shqipërinë… Dhe disa nga krerët e mëvonshëm të Ballit Kombëtar erdhën në Shqipëri bashkë me pushtuesit dhe morën poste të larta në qeveritë kuislinge. Më pas Gjermania i ra Polonisë dhe e ndau me Rusinë… Dhe filloi Lufta e Dytë Botërore…
Dhe Lufta e Dytë Botërore nuk ishte si ato përrallat që tregohen te dyqani i fshatit në Shqipërinë e bajraktarëve…
Gjermania hitleriane vuri në provë të gjithë botën… Dhe ishte shumë afër zbulimit të armëve atomike…Fuqitë Perëndimore vunë në peshore rrezikun që vinte nga fashizmi i kuq dhe panë se ai rrezik ishte fare i papërfillshëm në krahasim me atë që vinte nga nazizmi!…
Dhe ashtu u krijua koalicioni i madh kundër fuqive fashiste dhe lufta u fitua kur në fushën e luftës zbritën edhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës…
Del pyetja:
Ti, zoti bardhosh, me cilin ishte gjatë Luftës së Dytë Botërore?
Të jesh i sigurtë, unë nuk i kam futur dhe nuk i fus të gjithë ballistët në një kazan… Veç edhe ti, zoti bardhosh, bashkë dhe me disa të tjerë të ngjashëm me ty, nuk na fut dot ne që kemi luftuar në Luftën e Dytë Botërore në kazanin tënd të shpuar të injorancës…
Historia e letërsisë merret me ata që kanë shkruar libra dhe nuk merret me të hedhur fall kush mund të shkruante libra, por nuk arriti t’i shkruante… Prandaj, zotërinj politikanë, merruni me politikë… Për më tepër, po ua përsëris edhe një herë: Martin Camaj ka shkruar, nuk ka qenë komunist… Dhe megjithatë, nuk po merr dot frymë në arsimimin e fëmijëve tanë…
Për çudi, zotërinjtë bardhoshë kjo gjë nuk i shqetëson aspak… Duket, nuk duan të dinë se edhe Fishta nuk ka qenë komunist… Edhe Xhojsi nuk ka qenë komunist…
Dhe për çudinë e të gjitha çudirave, këtyre zotërinjve që hiqen sikur e duan letërsinë, nuk u bëhet fare vonë që ismailkadareja me nofkën “Gjenerali”, është shgërryer si ka dashur me letërsinë shqipe dhe atë botërore…
Pse spiuni me nofkën “Gjenerali” dhe të gjithë sojet e bajraktarëve bëjnë kështu, nuk ka nevojë për shpjegime… Të gjitha dihen. Tani le të kthehemi te Disidenca.
Disidencë do të thotë të mos aprovosh një gjë… Një rrymë fetare ku ke qenë anëtar, një shoqëri…E të tjera mosaprovime të këtij lloji.
Unë kushtet për të qenë disident i përmbush plotësisht, por nuk dua në asnjë mënyrë të rris vlerën time letrare me disidencë. Për këtë kam qenë i qartë që në fillim. Vepra ime letrare është më se e mjaftueshme për misionin tim në jetë.
(Vijon nesër)
23 January 2007 @ 12:00 am
qe nga Koha e skenderbeut lidhja me janosh hunjadin mbretin e austrise dhe hungarise u krijua boshti austri hungari shqiperi ne lufte kundra turqeve.
i pasuar deri ne miqesine e mbretit Zog l me kontin e Austro-hungarise dhe lidhjet forta diplomatike me Adolf Hitler.
Perandoria Austriake e kercenoi me luft Rusin, kur ishte koha per te vendosur kufijte e Shqipris dhe Sllavt deshen te na merrnin bregdetin. Gjermanet na realizuan endrren ton mijevjecare.
Bernd Fischer: Ju rrefej Divizionin e SS-ve kosovare …
——————————————————————————–
“Dashamiresia ndaj gjermaneve, qe rezultoi dhe u shfrytezua nga kapiteni Lange, ndihmesi ushtarak i Neubacherit, i cili punonte per Abwehr II. Detyra e Langes ishte te perpiqej te ndertonte nje si pune milicie kombetare shqiptaro gjermane prej rreth 30.000 vetesh qe do te sherbente si rezerve.
Lange e ktheu koken shikimin nga Mati-Zogist deri ne Shkoder dhe nga besniket e perhershem kosovare. Mati dhe Mirdita u zgjodhen per rendesine e tyre ne veri, si edhe per faktin- qe ata kishin bashkepunuar gjate Luftes se Pare Boterore me austriaket dhe gjate Luftes se Dyte me italianet. Negociatat dolen me sukses dhe ne shkembim te parave dhe armeve, Zogistet siguruan per gjermanet rrugen me interes vendimtar per ne Kosove…Njesia me e dalluar e milicise ishte nje Batalion prej 600-700 vullnetaresh nga Kosova, mbi te cilet Neubacheri shpresonte te mbeshtetej per shkak te besnikerise se kosovareve-per te siguruar linjat gjermane te komunikacionit dhe ndoshta per te pushtuar Tiranen. Keto trupa, te cilat ishin stervitur ne Zemun dhe drejtoheshin nga Kolonel-Lejtnanti Adem Boletini, marshuan ne fund te shtatorit marshuan drejt Tiranes, te veshur me uniforma gjermane dhe kesula te bardha. ata u priten nga 12000 xhandaret e armatosur. Se bashku me Fitzthumin, shefin e SS-ve ne Shqiperi, i cili drejtonte operacionin, kjo njesi ne rruge e siper “arrestoi komuniste” . Perpjekja perfundimtare per te perdorur mbeshtetjen e trupave shqiptare edhe ajo e suksesshme, ishte ideja e Fitzthumit per te krijuar nje Divizion shqiptar SS-esh nen komanden e drejtperdrejte gjermane. Vete Himleri shfaqi interesim te vecante per kete projekt, sepse i kujtoheshin regjimentet e zgjedhura legjendare qe kishin luftuar per Habsburget gjate Luftes se Pare Boterore. Por Neubacheri kundershtoi, duke argumentuar se nje Detashment SS-esh ishte i pajtueshem me nocionin e Shqiperise se pavarur. Me ndihmen e Ministrise se Jashtme, si edhe nen presionin e gjeneralit Ernst Kaltenbrunner, fillimisht Himmleri u bind te hiqte dore. Sidoqofte, ne shkurt 1944, si rrjedhoje e shtimit te trysnise mbi gjermanet dhe per shkak te perkrahjes se ketij plani nga qeveria shqiptare, Hitleri i dha Himmlerit miratimin e tij personal per krijimin e Divizionit SS “Skenderbeu”. Ndonese ky formacion do te ishte nen kontrollin e drejtperdrejt gjerman, programi i shpallur i punes se tij do te mbetej krejtesisht shqiptar. Divizioni “Skenderbeu” do te sherbente vetem ne Kosove dhe do te mbronte Shqiperine etnike. Ndonese fillimisht SS-et kishin planifikuar ngritjen e nje divizioni prej 60 000 mije vetash. Perfundimisht, divizioni perbehej prej afersisht 14 000 shqiptar qe kishin sherbyer ne ushtrine plus dhe xhandarmarise shqiptare, vullnetare si nga Shqiperia e vjeter dhe e re dhe, se fundi, rekrute te sherbimit te detyruar, nga familje me me shume se dy djem. Ndonese divizioni u be vegla me e dobishme e qeverise shqiptare dhe e gjermaneve, suksesi i tij ishte i madh. Neubacheri thote se Divizoni gjate fazave te hershme te stervitjes. Kjo gje u pasur nga disa dezertime, te shkaktuara pjeserisht nga sulmi i serbeve mbi Kosove ne verilindje te Gusinjes. Gjermanet u detyruan te carmatosnin disa batalione ne Peje dhe ne Prizren Njesite qe mbeten te paprekura u derguan ne lufte kunder serbeve e kjo qe arsyeja per te cilen shume prej tyre kishin hyre ne divizion, domethene per te luftuar armikun shekullor.
Komandanti gjerman i Divizionit SS “Skenderbeu”, Gjeneral-Major August Schmidhuber e shpjegoi duke thene se heroizmi luftarak shqiptar kishte pushtuar boten ne kohen e Aleksandrit te madh..
Bemat e tyre.
12000 serb Kosoves u arrestuan nga SS-et e Divizionit “Skenderbeu” dhe me shume gjase u derguan ne Kampin e Perqendrimit ne Prishtine pak perpara Gjermanise.
40.000 serbe u vrane ndersa pergatiteshin per te perzene 150.000 te tjere
Si visheshin
Kishin uniformen gjermane, ndersa ne krah mbanin nje shenje qe shkruante “21. Waffen-Gebirgs-Division der SS Skenderbeg”. Ne koke mbanin plisin e bardhe.
ALBANIAN & GERMAN NACIONALIST SS
War II and the Holocaust, Kosovar Albanians killed 20, 000 Serbs and expelled 100,000. Kosovo was made a part of a Greater Albania by Adolf Hitler . Hitler realized the Greater Albania ideology established by the 1878 League of Prizren. Albanian-settled areas of the Balkans - Kosovo- western Macedonia, southern Montenegro -and northen greece were incorporated in a Greater Albania. The Greater Albania,with Albanian nationalist movement murdered Serb and took over their lands and houses. Serb women were raped. Serb Orthodox priests were arrested, tortured, and murdered. Serbian Orthodox churches and monasteries were attacked and destroyed. Serbian monuments, cemeteries, and gravestones were desecrated and demolished. The Greater Albania nationalist movement formed the Triumfi Legalist, Balli Kombetar, the Albanian Kosovo Committee, and the Skanderbeg Nazi SS Division, two-thirds of whose members were Kosovar Albanian . Kosovar Albanian played a major role in the Holocaust, the murder of serbs. Kosovar Albanian Nazi SS troops participated in the roundup of serbs who were later killed at Bergen-Belsen. What occurred in Kosovo during World War II was genocide. The mainstream accounts of World War II have censored and covered up the Kosovar Albanian role in the genocide against Serbs and the role of Kosovar Albanians in the Holocaust. The Nazi past of Kosovo remains an untold story.
Three year old Serb Tomislav Vucetic was murdered and skinned alive by Kosovar Albanian Nazi SS troops of Skanderbeg, 1944.
On December 13, 1924, Ahmed Beg Zogu, who seized power in Albania by overthrowing the regime of Fan Noli. On January 31, 1925, Zogu was elected president of Albania for a seven year term. In 1928, Zogu established a monarchy and emerged as King Zog I, “the King of the Albanians”.
Benito Mussolini’s fascist regime in Italy sought economic and political control of Albania and to establish a sphere of influence in the Adriatic Sea region throughout the 1920s and 1930s.
By 1937, Count Galeazzo Ciano, the Italian foreign minister, sought to bring Albania under direct Italian control. Ciano orchestrated the Italian foreign policy with regard to Albania in particular and the Balkans in general.
Greater Albania nationalists, zogist-ballists, murdering Serb army in the road, 1941.
Following World War I,
Following the surrender of Yugoslavia on April 16, 1941 to the Axis Powers, the bulk of Kosovo was immediately annexed to Albania. The western part of Macedonia, known as Illirida in the Greater Albania nationalist lexicon, was similarly annexed to Albania, as was territory from Montenegro. What emerged was a Greater Albania as envisaged by the 1878 League of Prizren made possible by the military intervention of Adolf Hitler .
Kosovar Albanian political leaders with German and Italian occupation officials.
The Serbian population of Kosovo should be removed as soon as possible…All indigenous Serbs should be qualified as colonists and as such, via the Albanian and Italian government, be sent to concentration camps in Albania. Serbian settlers should be killed.
Kosovo were politically integrated into Albania, Shqiperia or Shqipnija. Albanian political representatives from Kosovo met at the Albanian parliament in Tirana and were made part of the Tirana regime. Kosovo was now Kosova/Kosove, an Albanian district of northern Albania.
In April, 1941, the first week after the attack on Yugoslavia, Kosovo Serbs were immediately attacked. Retreating and withdrawing Yugoslav army units were attacked by Albanians who were not disarmed and who seized weapons from military depots and weapons warehouses or armories. Yugoslav troops were robbed or killed and their houses were burned and destroyed and were left empty and deserted.
The entire Albanian population joined in the attacks against Kosovo Serbs. According to Gavril Kovijanic, a professor in Pec, in 1941, Albanians destroyed 65% of the Serbian houses in Pec and 95% in other areas of Metohija. Serbian cemeteries and gravestones were desecrated and destroyed, trees and crops were cut down, and fields were destroyed, meant to starve out the Serbian population to force them to flee. The Albanians looted, robbed, burned Serbian houses and property; there were mass executions of Kosovo Serbs; Serbs were tortured, beaten, and humiliated; and there was the torture and killing of Serbian and the rape Serb women.
Dimitrije Sekularac, a Kosovo Serb refugee from the Drenica parish, described on July 20, 1941 how he fled from Kosovo with his wife and children to escape the mass murders and genocide. Sekularac stated that as the Yugoslav armed forces and civilian administrative authorities were retreating from Kacanik in southern Kosovo, they were attacked by Albanian deserters of the Yugoslav army who used their weapons against the Yugoslav forces. These Albanian deserters burned houses and killed Serbian civilians.
Kosovar Albanians began killing Serbian civilians in the villages around Pec, where Sekularac and his family fled from. He appealed to the German occupation forces, who occupied the region at that time, for protection of the Serbian population but the German commander told him that he didn’t have enough troops.
Then a mixed Germans and Albanian police force was created. Around Prizren, new Serbian settlements and houses were uprooted and destroyed and the Serbs were expelled to Serbia and Montenegro. The Serbian land and properties were taken over by ethnic Albanians.
megjithese shkrimtari serb ka shkruajtur kundra shqiptareve, nuk ka fshehur dot miqesine tone me gjermanet ne interesa te perbashketa.
duhet vleresuar mendoj une
23 January 2007 @ 12:00 am
O, jo, pikat e referimit nuk mund te shkunden nga nje interviste e vetme….vetem po te fliste Jesusi…plaku karizmatik nuk eshte Krishti, sidoqofte……Dua me patjeter te lexoj “Brënda çastit kozmik”. Si ta gjej? Do ta kem si prove. Po qe ashtu si thote plaku, do vazhdoj me listen e gjate……
23 January 2007 @ 12:02 am
E kisha haruar fare se romani i pare shqiptar na paskesh qene “çlirimtaret”
i Shuteriqit.Ozot!!
23 January 2007 @ 12:05 am
Ore Burrel, o patriot, mos kujton se po i ben ndonje sherbim te madh ceshtjes shqiptare qe na sjell ketu artikuj nga serbianna.com? Ik o usta hap syte e mos cito te tilla gjera, se online jane himarioti e edvin q-ja.
23 January 2007 @ 12:05 am
E kam bezdi kur dikush meton apo per dike metohet monopol mbi te verteten….ca here kjo eshte me e veshtire te kapet se Holy Grail….
PS Cuna, me duhet te nisem per ne shtepi….mbase flasim prej andej….
Kush shkruan nga Shqiperia e respektoj dyfish!
23 January 2007 @ 12:06 am
Amundet ndokush te na jape informacione se si mund tebiem ne gjurmet e librave te Kt
23 January 2007 @ 12:07 am
Zana, te mirekuptoj ne shqetesimet e tua… Shekspiri thote tek “Hamleti”…
Cdo pune e nisur me te keq
Perfundon me te keq dhe me dreq…
Ai marsiani qe thua ti ka gjithe jeten qe vuan per ato pak rreshta qe lexojme ne sot… shihe sa fisnik eshte… nuk cenon askend personalisht dhe ngre vetem problemin…
Per ta thjeshtuar, dhe me pak humor, desha te pyes nese e ke pare filmin “Maska”… Luan Leonardo di Caprio rolin e dy binjakeve… njeri mbreteron ne maje te pallatit, duke mbajtur te mbyllur ne bodrume vellain binjak me pranga dhe me nje maske te rende metalike qe t’i fshehe fytyren… Pak a shume keshtu eshte edhe kjo historia ku jemi zhytur edhe ne me lexime dhe interpretime…
Nuk eshte detyrueshme qe te kemi vetem nje pike referimi… mund te kemi dhe duhet te kemi disa referime… se edhe toka ka dy pole… veri e jug… E kemi thene me pare se mrekullia do te ishte kur letersia jone te ishte si nje pyll me shume peme te larta dhe te bukura…
A e ke menduar ndonjehere pse bota njeh vetem nje autor shqiptar? Pse nuk njeh edhe ndonje tjeter?… Pse valle vetem nje???… Ajo eshte shume e hapur… Pse vetem nje…???
A ke degjuar per Jusuf Vrionin dhe punen e tij titanike?…
23 January 2007 @ 12:22 am
Me shume se sa pika referimi do te thosha nje fare rregulli. Ke te drejte .e kaluara jone nje ngjyreshe na ka cenuar aftesine per te patur me shume pika orientimi. Dua te lexoj veç absolutisht diçka.Jusuf Vrioni eshte perkthyesi i IK ne frengjisht ne se nuk kujtoj keq. Di qe ishte nje intelektual i mirefillte e mbase shume me teper se ai per te cilin perkthente
23 January 2007 @ 1:49 am
Odin Mondvalsen eshte botuar ne permledhjen ” Legjenda e asaj qe iku” 1992.
Ata qe merren me letersi , besoj e njohin sh mire Trebeshinen, kuptohet nga ajo cfare eshte botuar (sa paradoksale mosbotimi i vepres se plote!)
Do isha shume e interesuar te vertetohej ajo cfare thote per Kadarene, sepse deri tani s’ka dal dicka me fakte, per thashethemet…ec e merre vesh…
Sa per Dritero Agollin , mendoj ka te drejte, Kur lexova raportin e tij kunder Kadarese gjate komunizmit, mu veshtiros komplet si njeri…si eshte e mundur nje njeri i tille… dhe sot arrin akoma te jap komente… Eshte e patolerueshme , prap si njeri..jo si shkrimtar. Kadareja vete nuk ehste shprehur per te (ne shtyp) ngaqe ka preference per disa shkrime te tij…
Trebeshina, eshte nje nga shkrimtaret e mi te preferuar…
23 January 2007 @ 2:03 am
Ajo per te cilen pyet eshte thene publikisht ne media “Koha Jone” nga ish-drejtuesi i Sigurimit te Shtetit, Zylyftar Ramizi…
Per ta hedhur poshte ate pohim qeveria e atehershme e PD, 1992 - 1996 vuri ne levizje nje komision shteteror te verifikimit te figurave, i cili brenda nates nxorri nje vertetim, a nje deklarate ku pohohej thate se zoti… nuk ka qene njeri i Sigurimit te Shtetit… Kjo gjetje u lexua edhe ne mediat shteterore te asaj kohe ose publike, sic i quajne sot…
Ne fakt ky komisioni ishte ngritur per te penguar perfshirjen ne politike, ose perjashtimin nga kandidimi per deputet ne zgjedhjet e 1996 spiunet, oficeret dhe bashkepunetoret… pune qe nuk e beri…
Por megjithate i mjaftoi koha qe te “verifikonte” ne kohe rekord 24 ore pastertine, mosimplikimin e nje personi, i cili nuk po kandidonte as per deputet, as per poste te larta shteterore…
Arsyet pse e tha Ramizi i burgosur ate deklarate jane te tjera, por ai e tha… dhe ata nuk te thone kot asgje…
23 January 2007 @ 2:08 am
Pershendetje, Laura! Shpjegimi me lart ishte per ty… Alb! Me oriento se nuk e gjej dot ate qe me thua… ose ta kane fshire… Superpershqit…
23 January 2007 @ 2:10 am
Ilirian, pylli u befte sa me i madh. Te mos e bejme ala shqiptarce, qe per nje fidan (se i tille eshte akoma K. T. sa pa iu botuar veprat), te presim pishat gjigande.
Sa per te ndjerin Vrioni si intelektual me i madh se I. K.? - gjykimi eshte bere si ne 12:22 te nates…..po ne s’rrime dot pa krahasime…..OK, se edhe Shileri me Geten ate pune bente, prandaj po i fus nje short cut gjithe rokokove filozofike dhe po kujtoj qe K. T. ka nje “duel” jo te thjeshte perpara, se steka eshte goxha lart, eshte ne lartesine e “Pallatit te endrrave”, “Prillit te thyer”, “Kush e solli Dorntinen”, “Kamares se turpit” per te thene vetem ca….Te shpresojme per te miren tone ne rradhe te pare….Intervistat, akuzat, postimet dashamire ke peshku e ku di une s’mjaftojne per te ngjitur askend ne piedestal dhe as per te zbritur askend nga piedestali. Duhen botime dhe shume lexues qe i vjedhin gjumin nates per te lexuar….Si thoshte Ezopi “Hic Rhodus, hic salta”.
23 January 2007 @ 2:16 am
Per poshterine/te qe me sqarove dicka me kishte zene veshi. Por une po pyes viri veshin cfare thote Padre:
” Aty tek dera ne te majte qenka nje i panjohur me duket si fytyre e pare apo thjesht eshte ndjesia qe te pushton kur dicka te terheq pernjeheresh .Dhe sepse paskam deshire te ha duke soditur ate burre qe ri vet dhe s pret asnje. Ka dicka qe nuk e gjej dot tek te tjeret qe jane ne salle. dhe me vjen cudi .qe rri vete dhe nuk pret asnje kjo kuptohet se ne tavoline sherbehet vetem per ate…..
vjen kamarjeri i lexoj emrin tek bluza peshku i ..
cdo marresh me pyet dhe me afron menyne
duke parre nga i panjohuri e pyes
kush eshte ai
nje i ciditshem me thote . DHE SHTON
me nje emer mali
Tani e kuptova pse me dukej qe diku e kisha pare. Malet e medhenj ne fillim i meSon si emra pastaj i shikon.
veNdose -piet peshku…
PO i them. Ato te malit. Peshku qesh sepse shqipja eshte e dikyptimte. Po si peshk e di kuptimin e vertete te porosise time dhe iKen.
UNE ri epres duke pire vere qe nga koha e hasan zyko kamberit duke parre malin perballe dhe harroj qe aty ka dhe te tjERE PO ATA nuk merziten me mua e dine perballe maleve te gjithe keshtu bejne si une .malet nuk e kane zili njeri atrin.
alb me ndje o memedhetar se u vonova po ti vet me the qe si u dua barin tim
popo po po po . dhe thon pastaj qe jam shqiptar
zoti i bekofte.”
“po ata nuk merziten me mua…. dhe ne vazhdim nuk te ben pershtypje?
23 January 2007 @ 2:18 am
ora 2:16 per Ilirianin
23 January 2007 @ 2:18 am
Emigrant! Sa afer e paske shtepine me punen… gje e rralle kjo ne vende aq te medha… Kur permenda zotin Vrioni e kisha fjalen tjeterkund dhe nuk thashe une, por Zana, qe ai ja kalon i.k. Shprehja e Zanes i krahason ata si intelekuale dhe jo si shkrimtare…citoj…
“Di qe ishte nje intelektual i mirefillte e mbase shume me teper se ai per te cilin perkthente”…
Cfare the se bente Shileri me Geten?…
23 January 2007 @ 2:22 am
Ilirian mund te kuptoj vetem qe e ka fjalen per Trebeshine (me emer mali), me tutje????…..
23 January 2007 @ 2:25 am
Ilirian, e kam vetem 5 milje afer…me ka pare Zoti deri tani, por nga shkurti do transferohemi rreth 25 milje me tutje dhe trafiku ketu ku jam une eshte nder me te keqinjte ne USA….
c’ma kujtove dreqin…..
Llafi ishte per konkurrencen mes krijuesish….ma ka qejfi (ma do stomaku) qe dyshja Kadare - Trebeshina te jete si Gete - Shiler…..
23 January 2007 @ 2:27 am
Alb! Une e kam thene me heret se Padre eshte poet… Nuk e ke besuar, apo nuk e ke lexuar?…
23 January 2007 @ 2:35 am
E kam lexuar si jo, por me la “perplexed”, flet sikur te ishte i kalibrit te “malit”…. “PO ATA nuk merziten me mua e dine perballe maleve te gjithe keshtu bejne si une .malet nuk e kane zili njeri atrin.” nuk te duket?
23 January 2007 @ 2:38 am
Kjo eshte adresa ime albgrafic@yahoo.it , me dergo thjesht nje mesazh, per pjesen tjeter te bezdis vete une, mos u shqetso. plz.
23 January 2007 @ 2:40 am
Me ngeli ne mendje ajo puna e rruges, sepse u merzita qe ike aq shpejt, dhe u betove qe do te hyje prape ne lidhje…
Mendova sikur Gete - Shiler u krahasua me Vrioni - Kadare…, por nese i krahason me Trebeshina - Kadare nuk shkon sepse jane te shkollave te ndryshme letrare… dhe plot arsye te tjera… pastaj ky tjetri eshte renditur me treshen Kadare - Agolli - Arapi…
Ti vetem shih sa eshte tulatur kritika letrare… e frikesuar te thote nje fjale ndryshe nga c’eshte thene para 90…
Trebeshina nuk mund te quhet me i pabotuar… ai tashme ka botuar mbi 10 libra… edhe nje prej tyre do te mjaftonte per te vleresuar teknikat e rrefimit… ose sic quhet narratologjia… Numri i lexuesve ka qene nje qellim ne vetevete gjate diktatures… ne kohet moderne ka 2 lloje lexuesish: lexues profesioniste te kualifikuar, dhe lexues te zakonshem… ajo qe me shqeteson eshte nje numer lexuesish te keqinj (3) me te cilet jam ndeshur gjithe janarin tek FALEMNDERIT, NESE… qe i kane para syve librat dhe nuk i zene me dore, ndonese nuk ngurrojne te marrin pjese ne debate te gjata per ato libra…
Tjeter… Debatet per Kasem Trebeshin… nuk i kam hapur une… Vete Peshku i ka hapur 2 here brenda janarit… FALEMNDERIT, NESE… dhe LEGJENDA E…
23 January 2007 @ 2:44 am
Ilirian, llafin e mbajta….per krahasimin qe s’qendron mos u merzit, se s’ka krahasim qe te mos caloje
…per mua thelbesore eshte qe jane te dy krijues shqiptar…kjo mbase duket si gjepur andej nga memedheu, por per ne te perveluarit e larget s’eshte tamam ashtu…..
Hej, mos ishe gje nga Bregu i Detit me origjine?
23 January 2007 @ 2:54 am
Jo, Jo… Idrisi mendoi se ndoshta mbiemri im mund te kishte lidhje me nje sahta nga bregdeti… Prej prinderve jam nga Korca… Por une nuk jam lindur atje… Tani jetoj ne Tirane…
Ceshtja qendron se shoqeria shqiptare duhet te filloje perpjekjet per te pohuar ekzistencen e vet kulturale ne boten e madhe…
I thashe edhe Zanes me lart… Vetem nje … eshte shume pak… Ne vend qe bota te njohe 2- 3 - 4- … shkrimtare dhe ne te mburremi me me shume emra… ne dhe bota vazhdojme te rrime ne te njejtin stacion… eshte si nje monolog i gjate… dhe ti e di se c’ndodh me monologet e gjate aty nga mesi…
ja… ato pranojne dhe botojne Fatos Kongolin… shume mire… por na nevojitet me shume… une jam per sa me shume … sqarimet e brendshme behen brenda… jashte eshte pune tjeter…
Nuk mund t’i thuash botes se botimeve 50 vjete se kemi vetem nje shkrimtar… Come on…
23 January 2007 @ 3:05 am
E vertete kjo per Kongolin….me erdhen per vizite nga Shqiperia dhe i vetmi liber qe me prune ishte nga F. Kongoli. Do blej goxha kur te vij vete atje….me thene te drejten nuk ma mban te blej online se nuk di sa te sigurta jane ato faqe per te dhene informacionin e credit card-es.
A ka sadopak jete letrare ne Shqiperi….ketu kam edhe nje disk me poezi te lexuar nga Agolli, cilesi e ulet, po ne cdo gje qe vjen nga andej e perpijme…mendoja sikur te kishte edhe ne Shqiperi mbasdite ku autoret te lexonin vjershat, si nje here vaktit ata poetet ruse…..
23 January 2007 @ 3:11 am
Drama e KT-se eshte e madhe. Mund te mos jesh dakort me te, por sigurisht vuajtja e tij neper burgje meriton respekt.
Mllefi kunder Kadarese nuk do ta ndihmoje. Do ta beje me te lexuar, ndoshta (dhe shpresoj) por nuk do ta ndihmoje moralisht. Ky mllef, duhet thene, eshte bere sport ne Shqiperi. E vute re qe KT, megjithate, nuk tha asnje fjale te keqe per VEPREN e Gjeneralit? Dmth, tha qe gjenerali mund te jete nje individ i krimbur, por vepren nuk e preku me dore.
Nuk ka sesi ta preke. Fati dhe talenti i IK bene qe letersia e tij te merrte prej hunde diktaturen me te eger ne Evrope. Ka hyre ne letersine boterore, dhe nuk ka specialist serioz te letersise qe ta vere ne dyshim kete. Ka hyre ne nje linje me Kafken, ne nje tradite qe shkon deri tek Homeri.
Sa per personin, mund te flitet sa te duash. Nuk eshte hera e pare qe diktatura te egra prodhojne figura komplekse dhe kontradiktore.
Vetem se ne kemi huqin qe ate qe eshte me lart duam ta sjellim poshte, dhe jo ta arrijme. Per kete me vjen keq.
23 January 2007 @ 3:12 am
Ne fakt periudha e grumbullimit te kapitalit i ka hutuar pak njerezit, megjithate industria e shtypshkronjave eshte ne kulm… panairet e librave jane ne kulm… dhe ato kot nuk punojne… Biblioteka Kombetare eshte plot cdo dite dhe librarite po shtohen ne cdo cep te Tiranes… jane krijuar disa qarqe, ose klube artistesh, nese mund te quhen keshtu… lexojne dhe botojne librat e njeri tjetrit… nuk i kuptoj disa botues qe botojne perkthime pa fund… autoret shqiptare i kane shtepite plot me doreshkrime… por edhe nuk ka kush t’i mesoje se… kane frike nga libri shqip… ndersa i huaji vjen me reklame te madhe edhe nga jashte … p.sh. nobelisti Pamuk… Por ka edhe shume dashakeqesi ne kete punen e botimeve… gjera qe jane permendur gjate debatit per Trebeshinen…
23 January 2007 @ 3:16 am
O minator! Ke hapur nje tunel aq te gjate nga Kafka deri te Homeri, sa na hutove… Ndize llambushken se ka pune puna…
23 January 2007 @ 3:20 am
Ilirian, do ishte shume mire sikur te ndodhte ajo qe thua ti. mua me duket e veshtire.
Ajo qe quhet “republika boterore e letrave” (world republic of literature) ka rregullat e saj per botimin e shkrimtareve jashte kufinjve te nje vendi: duhet audience, por edhe nje gjuhe qe te mos pengoje perkthimin neper gjuhe te tjera. Pyet pak si perkthehet Kadare ne Amerike - nje tmerr i vertete.
E bukura e Kadarese eshte pikerisht kjo: i kishte te gjithe faktoret kunder vetes (gjuhe teper e rralle dhe e veshtire, vend i panjohur, diktature e eger) por i kaloi kufijte me forcen e letersise. Sa per te tjere, rruget jane te hapura por tregu eshte shume i eger.
23 January 2007 @ 3:22 am
Jo ne fakt, tuneli nuk eshte edhe aq i gjate. Pastaj seshte tunel por pus.
E ke lexuar Kronike ne Gur?
23 January 2007 @ 3:23 am
Ndize, llambushken, ndize… se eshte tunel i gjate … dhe kujto c’eshte thene me lart per zotin Vrioni…
23 January 2007 @ 3:25 am
Nuk i kam lexuar gje atij pamBukut, por ne nje interviste gjerat qe thosh ishin teper ti cilesoje “mesatare”…..dhe fliste pasi e kish marre Nobelin….
23 January 2007 @ 3:25 am
Per zotin Vrioni di goxha dhe ne menyre me te drejtperdrejte ndoshta. Intelektual po, por edhe me ca vese teper interesante. Kush jane keto rrethet e letrareve ne Tirane aman? Mos ndoshta jeni ju pa drita, se llambushkat e mia punojne …
23 January 2007 @ 3:25 am
Po ti a e ke lexuar “Fshati mbi shtate kodrina”?
23 January 2007 @ 3:27 am
Nuk mund te pyetet nje shqiptar qe a e ke lexuar Kronike ne Gur….mbase “sa” here e ke lexuar…..
23 January 2007 @ 3:29 am
“Binte nje shi qe dukej sikur fliste me vete. Kalldremet ndrinin dinakerisht”
23 January 2007 @ 3:29 am
=-) Do ta ve ne liste.
emigrant, sa mire do ishte por nuk eshte ashtu, te pakten per gjeneraten time.
23 January 2007 @ 3:32 am
Minator, po tallesh apo si?
23 January 2007 @ 3:32 am
Ooops, keqkutim, mose lexoni ate me siper….
23 January 2007 @ 3:34 am
Llambushkat… eshte fjala per ate driten ne kapelen e minatorit… nje figuracion miqesor… Une nuk mund te jem pa drita, nderkohe qe po komunikojme me kompjuter… C’me pyet per Kronike ne gur… A ke marre ndonje furnizim te ri me libra apo jo… Shko tek FALEMNDERIT, NESE… se do te gjesh nje debat te zjarrte per realizmin socialist…
Emigrant…
“Une jam e kuqja” ishte nje roman interesant i ketij turkut Pamuk… Kishte ngjashmeri shume te madhe me prozat e Mitrush Kutelit te shkruara sa e sa vjet me para, prandaj me vjen inat qe nuk na i njohin shkrimtaret… se po te njihej Kuteli, tani ky Pamuk do te quhej i vjeteruar… ose kopjues…
23 January 2007 @ 3:35 am
Tung peshq.
une po u le. ju duhet te jeni duke pire kafene qe po rezistoni se s’ka mundesi ndryshe.
Naten.
23 January 2007 @ 3:36 am
Nuk po tallem aspak. Nejse, une e kisha bere be qe te mos e zija ne goje me Kadarene tek Peshku. Robve ju varet nje perde para syve dhe egersohen. Nuk ka me arsye dhe diskutim te qete, vetem sulme tere helm te llojit te Ilirianit.
23 January 2007 @ 3:36 am
tung e te mira…
23 January 2007 @ 3:39 am
Ky pamuku thoshte qe shkrimtaret e gjalle nuk i donte; Kuteli yne ka vdekur nga 63-shi a 64-a…mbase edhe e ka pare “Arnautin” gjithsesi… sidoqofte, thoshte fjali te tipit “synimi im eshte te shkruaj gjysem faqe te mire ne dite” no “curb appeal” diteziu….
23 January 2007 @ 3:39 am
Ke sulmova, bre? Po shkonte qete fare?… Te sulmohesh dhe te ndjehesh i sulmuar jane dy gjendje jo te ngjashme…
23 January 2007 @ 3:40 am
Naten, alb…..
Ilirian, minator, e mbyllim?
23 January 2007 @ 3:42 am
Pamuku tani fluturon ne qiejt e lumturise dhe te pasurise dhe nuk merr vesh as se cfare nxjerr nga goja… Megjithate ai e beri nje turk nobelist…
23 January 2007 @ 3:43 am
mea culpa. nuk ta kuptova figuracionin (duhet ta pranosh qe nuk ishte i goditur). pamukun se kam lexuar, keshtu qe po iki duke ju uruar naten.
23 January 2007 @ 3:45 am
O.K. Por nuk e kuptova pse u merzit minatori… erdhi i fundit dhe u merzit i pari… dhe me tha… nuk ka me arsye… as diskutim te qete… sulme gjithe helm…
Naten e mire te gjitheve
sqarohemi neser…
TE PESHKU
23 January 2007 @ 4:42 am
Jam shume dakord me qendrimin e Kasëm Trebeshines ne ate qe dosjet duhet te hapen. Kjo do te jete e dhimbshme per shume vete, sic thote dhe ai, por kjo DUHET TE NDODHE. E Domosdoshme.
23 January 2007 @ 5:29 am
Me shume dashuri e kam thene qe do shihemi prape e prape,se lenda ku notojme eshte e njete:Uji-,pavaresisht se eshte here i embel e here i kripur.megjithese te gjithe kemi zgjedhur hapsira pa uje.Tung peshq.
Me kete interviste Kasem.T. ka kaperxyer nje gje te madhe: Nuk shprehet me qe “nuk kjam shqiptar “sado sofizem u hodh ne tregun e peshkut duke “ngjaleruar”,per te vertetuar te kunderten e te bardhes mbi te zeze.Megjithate kjo eshte nje premise qe na fton me te qete ne debat.Vini re ai vete thote qe kam prure te re “shumekohesine”.Nje mendje me e ditur mund te na e ndricoje kete gjini.Vura re dhe nje gje tjeter ne mos qofsha i gabuar.U perfshi edhe emri i te ndjerit Isuf Vrioni.Dikush ndoshta nuk e ka pare intervisten e tij me B.Fevziun.B.Fevziu ngulte kembe jo pa sevilizem per ti vene ne dukje qe “ishte i persekutuar”.I bezdisur nga kjo z.Mal (Isuf Vrioni ) tha nje perle te vertete per persekutimin duke marre shembell cifutet dhe duke mos pranuar qe ishte i tille.Sa per shtese keta jane MALET.Kasemi e di shume mire qe me “antipartizanet” e luftes NACL e teoricienet kolabrocioniste eshte i pa mbrojtur,eshte nje klithme ne erresire.Prandaj me te drejte ka bere nje kthese te cmuar drejt bazes se tij Si i shkolluar ne shkollen e realizmit socialist ai me te drejte kerkon te jete nje perfaqesues i denje i atij brezi.Mbase i takon.Vetem se me teorine e shumekohesise si term pa kritiken e specializuar qe besoj z.Ilirian neser i fresket do te na e jape,si pak me duket.Patjeter qe mendimet levizin.Edhe se fundi; Zana si shume e ashper ne perdorimin e fjaleve qe zgjedh per te shprehur,per pak sa nuk te jep pershtypjen qe perfaqson terminologji mashkullore,prapa emrit mbreselenes Zana.Ilirian edhe ne qofsh nga fisi i Jorgos(nje nga komandantet e mi te zborit ) se miri kujtohesh.Ja dhe dy vargje te lehta,te shkeputura nga konteksi sa per te qeshur,ashtu kot.
Kaloi lepuri o Selfo qorri
ne gryke te ciftes te pordhi.
23 January 2007 @ 9:27 am
trebeshinëpërdëllyeri shqytin e ka copë-copë, se nuk ka takat ta ngrerë e ta përdorë, kalorësin e ka të marrosur, në atë pikë sa që sjell anës atë dhe veten, dhe këdo të krisur tjetër që gjepurat i merr për mendime gjeniale. Dhe, këdo që gajaset me këtë tragjikomedi, e quan lexues i keq. Nuk sheh, or mik, që bylyku i bylykbashit tënd, me gjithë zonjën nga Këlni, numërohet për dy minuta?
Si gjasme lexues i keq, unë jam që jam në turrën e druve, kështu që nuk ndryshon gjë nga ca gramë më tepër me këtë parodi:
Klon: Ju keni thënë se keni opus shumë të madh, të pakrahasueshëm me asnjë.
K.T.: Gabim. Kaq e kisha para disa javëve. Tani është dy a trefishuar, se edhe nuk më kujtohet saktë…
Klon: Pse shkruani kaq shumë?
K.T. Për Shqipërinë.
Klon: E keni dëgjuar ndonjëherë shprehjen ¨pak e saktë¨?
K.T.: Atë nuk e di. Pyesni Shqipërinë.
Klon: E pse të mos na e thoni ju?
K.T.: Kështu nuk mund të bisedohet.
Klon: Në rregull. Kjo është parashikuar si një intervistë shumë e gjatë, do të kemi kohë t’i rikthehemi…
K.T.: Jo aq e gjatë sa ç’duhet të ishte…
Klon: Hmmm…
K.T.: Ju thashë edhe më sipër që kam opus…
Klon:…po, po, të stërmadh…
K.T: Ju duhet ta lexoni, ta studioni, ta botoni.
Klon: Do ta botonim me kënaqësi nëse na e ofroni…
K.T.: Nuk e botoj. Kurrë mos u botoftë! Pse ç’jam unë, laro i realizmit socialist?
Klon: Thashë se mos donit të botonit…
K.T. Kështu nuk mund botohet.
Klon: Jeni shprehur për një përplasje të përjetshme…
K.T.: Mua më pëlqen përplasja. Njëherë u përplasa me atë, të madhin…
Klon: …dhe u dënuat më pas…
K.T. Qe shumë i madh.
Klon: Më vonë u përplasët prapë me të…
K.T.: Jua thashë, që më pëlqente të përplasesha. Unë, po nuk u përplasa,
nuk gjej derman.
Klon: Jeni përfolur për punë shtetësie…
K.T. Edhe kjo është në kuadrin e përplasjeve të mia të përjetshme. Kur pashë
që më hapnin rrugë si të marrit, mendova të gjej një gjë të cilës
nuk do i shmangeshin dot. Me shtetësinë, përplasem me të gjithë dhe
kur të dua. Meqë jemi te shtetësia, e do këtë të timen?
Klon: Po unë e kam shtetësinë shqiptare…
K.T.: Aha, kështu nuk ke gjë në vijë, kështu nuk ke për të vdekur ai që je. Le që
kam përshtypjen se nuk je as ai që ke lindur. Ja rrotullohu një çikë…
Klon: Zoti K.T.! Ju lutem!
K.T.: Opusi im është i pakrahasueshëm.
Klon: Si mendoni, si do të ishte ndryshe shoqëria jonë dhe çfarë do ta ndryshonte?
K.T. Nuk ua them se shkoni edhe e botoni pastaj.
Klon: Pse jemi në këtë gjendje që ndodhemi tani?
K.T.: Me opusin tim e kam dhënë përgjigjen që kërkoni. Për të tjerat pyet shqiptarët!
Klon: Po ja, ju shqiptar jeni, një prej tyre..
K.T. Po! Por unë jam përplasës.
Klon: Bukuri!
K.T.: Përplasuuu! Pëëërplasuuuuuuuu!
Klon: Kohët e fundit, personi juaj është bërë pjesë diskutimesh edhe te Peshku Pa Ujë…
K.T.: Thuaju të përplasen, nëse nuk e bëjnë këtë, nuk është për të keqen tonë, por për të tyren.
Klon: Zoti K.T., ata janë përplasur që ç’ke me të! Madje njëfarë Bujku ju quajti edhe…
K.T.: Mos ia vur veshin, është shqiptar.
Klon: ……………..
K.T. Do përplasemi apo të iki?
Klon: Kë vlerësoni nga shkrimtarët shqiptarë?
K.T.: Lëri larot e botuar. Ata i bëri shkrimtarë Shytja, me të cilin jam përplasur.
Klon: Po juve kush ju bëri shkrimtar?
K.T.: Opusi im. Pastaj unë u bëra në B.S., nuk jam dora e Francës si Anvari, Shytja, Karadaja, Brioni, Kokëkunja e të tjerë.
Klon: Në B.S. nuk ju çoi Anvari me Shyten?
K.T.: Po, por erdha vetë ama. E braktisa shkollën që donin të më jepnin ata. I shkrojta edhe Stalinit një promemorie, po nuk di se ku humbi.
Klon: Një si ajo për Hoxhën?
K.T.: Me më shumë përplasje.
Klon: Ju hanë duart, si thonë pleqtë.
K.T.: Pleqtë thonë brirët në fakt. Dhe përshtatet edhe me filozofinë time mbi Confrontum Perpetuum…
Klon: Nuk kam dëgjuar rreth saj…
K.T.: Ngaqë nuk botohet.
Klon: Ah… Kur do të botohet?
K.T.: Kurrë! Duhej të ishte botuar më 1992, sipas ¨Testamentit¨. Po ky humbi, dhe unë e harrova datën, i zhytur në opus
Vijon
23 January 2007 @ 12:04 pm
terrori i bardhe
njerzit ,pamvarsisht nga klasat buzeqeshin
dhe duke buzeqeshur, une shpesh ju kam pare.
por vec kur kam shkruar dicka qe vecanarisht ju ka prekur,
mes zmaltit te dhembeve tuaj ka ndritur terrori i bardhe
kadare poezi shpia botuese naim frasheri 79 faqe 260.
fjale gjenerali
lulemollet
…. ne evrope jemi vend i vetem
qe ne mbremje me pare se gjithcka
japim lajmet per njerzit ethjeshte
te uzinave dhe fushve te medha
……
peshtyj mbi sensacionet e pertej detit
mbi yjte e syper yjte e gjithe cjane
te gjithe ata bashke dinjitetin
enje are me grure se kane.
injejti liber faqe 244.
Secili e lexon sic do
Komente te ndryshme
Te gjithe per me lart kane
Po une do thoja vetem nga keto
gjeneral na turperon vatan.
Pa ty ore prokukt i pavlere
me shume vlere do kishin
ca burra te tjere.
Pa ty mor i mjere
dhe pa vepren te nde
NuK do kish kaq mjerim
sot ne ato vende
Dhe po te them te fundit
Ty mor i paudhe
Ne i kam me balte kepucet
me dolli balta jote ne ruge
23 January 2007 @ 12:10 pm
Rrofsh Padre.
23 January 2007 @ 12:21 pm
faleminderit. dhe mos e lodh mendjen kot. ka nji kenga te bukur ne shqip .vajzat dhe kompozitori. gjeje dhe digjoje.
23 January 2007 @ 12:33 pm
Do mundohem Padre. Prape rrofsh.
23 January 2007 @ 1:05 pm
PJESA E DYTË
Trebeshina: Të rivlerësohet letërsia e realizmit socialist
Intervistoi: Erjon Tase
Gazeta Shqiptare
23 Janar 2007
Si e gjykuat debatin e fundit Qose-Kadare mbi identitetin kombëtar?
Unë mendoj se ai nuk ishte debat. Kishim të bënim me një nga ato inskenimet e zakonshme, me një lloj veprimi të radhës që kurdisin idhtarët e Ismail Kadaresë kur mbetet kaps zotëria i tyre.
Një zhurmë për asgjë.
Rilindasit shqiptarë e kanë zgjidhur prej kohësh atë problem. Feja është diçka personale edhe brenda një familjeje… Dhe në Evropë do të hyjnë përveç besimtarëve të feve t&eum