Itali, 28 nentor 2007

4:37 A.M

E dashur Nënë,

Tani që po shkruaj këto rrjeshta për ty, janë orët e para të përvjetorit të ditëlindjes tënde. Nuk është fort e thjeshtë të gjej fjalët e nuk mendoj se është faji i lodhjes, që dita që lamë pas, na la si kujtim. Të shkruash për gjërat pas të cilave je thellësisht i dashuruar është gjithnjë shumë e vështirë. Ndodhesh gjithnjë në ankthin se mos harron ndonje nga ato detajet e vogla që e shndërrojnë këtë raport në kaq të vecantë, në kaq unik. Rrezikon gjithnjë të pushtohesh nga një shpirt romantik ndërsa përpiqesh të tregosh bukurinë tënde, osetë ndihesh i mbështjellë totalisht nga zëri i zemrës, pa dëgjuar aspak atë të arsyes, teksa rikujton madhështinë tënde. Pastaj fjalët kanë fatkeqsisht aftësinë të zvogëlojnë e ti japin dimensione edhe atyre ndjenjave që nuk njohinkufij…sic është kjo dashuria ime për ty.

Pas pak orësh dielli do të të përkëdhelë fytyrën e ti si gjithnjë do të mbulohesh nga ajo vello magjie që tëkarakterizon. Rrezet e tij do te theksojne edhe më tepër ngjyrën e zverdhur te gjetheve që kanë shtruar pyjet, do te shkrijne brymën që nata i kishte falur fushave të tua e do ti ngrohin disi shpirtin atij fshatarit, për të cilin dita ka kohë që ka filluar. Herë pas here sipërfaqja e lëmuar e liqeneve te tu, do te thyhet nga ndonjë peshk që dëshiron të përshendesë këtë ditë të re, e më pas do të kristalizohet sërish e do të rimarrë ate pamjen prehëse të zakonshme. Imagjinoj që pas pak edhe rrugët e tua do të  fillojnë të mbushen ngadale me njerëz, që do të ndajne mes tyre të njëjtat emocione e konflikte, të njëjtat shpresa e iluzione, endrra e ankthe, e do të të dhurojnë atë gjallërinë, që ty të pëlqen aq shume. Edhe fëmijët e tu që ndohen larg teje, pas pak do te zgjohen e do të aviten drejt destinacioneve të tyre, të mbytur nga e njëjta ndjesi malli. Gjithcka të bën të mendosh qe do të jetë një rizgjim klasik, një nga ato rizgjime, që nuk të japin as mundësinë e as kohën të humbasësh qoftë edhe për një cast të vetem e ti rikthehesh ëndrrave, që pruri me vete nata, por nuk është kështu. Sot te gjithë fëmijët e tu, kudo që ndodhen, do të shoqërohen morbozisht nga ajo ëndërr… që je ti.

Ti ende duhet të me shpjegosh sekretin se si është e mundur, që sa me tepër shkojnë vitet, aq më e bukur je? Duhet ende të me thuash që se si pas gjithe tentativave, për të të robëruar, për të të sakatuar, shpirti yt ështe ende kaq i etur per liri? Duhet te me bindesh se ku buron gjithë dhembshuria jote, që arrite te falësh gjithe ata bijte e tu, që tentuan të të shesin e të të pështyjnë, duke i dhuruar një përqafim të perjetshëm me dheun tënd?

Por une e di, që edhe sot, kur ti duhet te festosh, një pjese e jotja vajton ende, per bijte tu, që mbajnë ende peshën e robërisë, për atë pjese të shpirtit tend që historia është përpjekur të të mohojë.Vecse, te lutem e dashur nënë, sot buzeqeshja jote duhet të shkelqejë më teperse kurrë e ti duhet të jesh elumtur si asnjëherë tjetër.Mos ji më e ndrojtur, mos u tremb, sepse askush nuk dotë guxojë më asnjëherë të tentojë të të cikatrizoje bukurinë, të fshehë magjinë tënde, të të vrasin sovranitetin, të të copëtojnë e të të rrobërojne: Bijtë e tu, do të të mbrojnë.

Ja përse gezuar ditëlindjen nënë e dashur! Gezuar 95-vjetorin Shqipëri!

Me mall

perjetesisht yti

Tedi