Letërsi nga shkrimtari të cilin kritikët e kanë quajtur Kafka, Vonnegut apo Woody Allen i Izraelit

Nisi nga një puthje. Pothuajse gjithmonë nis me një puthje. Ela dhe Ziki ishin në shtrat, të zhveshur, dhe vetëm gjuhët e tyre prekeshin - kur ajo ndjeu diçka ta shponte. "Të vrava?" pyeti Ziki, dhe kur ajo tundi kokën ai menjëherë shtoi, "Po të del gjak." Dhe po i dilte vërtetë, nga goja. "Më vjen keq," tha ai dhe nisi të kërkojë me tërbim nëpër kuzhinë, duke nxjerrë tabakatë e akullit nga frigoriferi e duke i përplasur mbi banak. "Na, merri këto," tha ai, duke i zgjatur akullin me dorën që i dridhej. "Mbaji tek buza. Të ndalon gjakun." Ziki i dinte mirë këto punë. Në ushtri kishte shërbyer tek ndihma e shpejtë. Ishte stërvitur edhe si udhërrëfyes. "Më vjen keq," vazhdoi duke u zverdhur edhe më në fytyrë, "Duhet të të kem kafshuar. Pa dashje, nga pasioni." 

 
"S'_a gjë," i buzëqeshi ajo me kubine e akullit varur tek buza e poshtme. "Nuk ndo_i ndo_ë gjë." Por kjo ishte gënjeshtër sigurisht. Sepse di_ka kishte ndo_ur. Nuk ndodh çdo ditë që njeriu me të cilin jeton të gjakos, dhe pastaj të gënjen dhe thotë se të ka kafshuar, kur ti qartësisht ndjeve një shpim.
 
Ata nuk u puthën për ca ditë pas kësaj, për shkak të prerjes së saj. Buzët janë pjesë shumë e ndjeshme e trupit. Dhe më pas kur mund të putheshin, duhet të bënin shumë kujdes. Ajo e ndjente se ai i fshihte diçka. Dhe prandaj një natë, duke shfrytëzuar faktin që ai flinte me gojën hapur, ajo ngadalë i futi një gisht nën gjuhë - dhe e gjeti. Ishte një zinxhir. Një zinxhir i vockël. Por kur ajo e tërhoqi Ziki u hap i tëri si një midhje, dhe brenda ndodhej Jurgeni. Ndryshe nga Ziki, Jurgeni mbante mjekër, baseta të rregulluara për merak dhe penisin nuk e kishte të bërë synet. Ela e vështroi teksa flinte. Me shumë kujdes e palosi mbështjellësen që ishte Ziki dhe e fshehu në kthinën e kuzhinës, mbrapa koshit, aty ku mbanin qeset e plehrave.
 
Jeta me Jurgenin nuk ishte e lehtë. Seksi ishte fantastik, por ai pinte shumë dhe kur pinte bënte rrëmujë dhe e fuste veten në lloj-lloj situatash të sikletshme. Mbi të gjitha, atij i pëlqente ta bënte atë të ndjehej fajtore sepse ishte arsyeja pse ai kishte lënë Evropën për të jetuar këtu. Sa herë që ndodhte diçka në vend, në jetën e vërtetë apo në televizion, ai i thoshte, "Shiko ku po shkon ky vendi juaj." Hebraishtja e tij ishte e çalë, dhe ajo "juaj" gjithmonë tingëllonte si një akuzë. Prindërit e saj nuk e pëlqyen. Mamaja, e cila Zikin e kishte dashur, e thërriste Jurgenin "pagani" me përçmim. Babai i saj e pyste gjithmonë rreth punës, dhe Jurgeni me ngërdheshje i përgjgjej se "Puna është si mustaqet. Ka dalë nga moda para shumë kohësh." Batutë e cila nuk argëtonte kërkënd. Sidomos babain e Elës, që ende mbante mustaqe.
 
Më në fund, Jurgeni u largua. Ai i kthye në Dyseldorf të bënte muzikë dhe të jetonte me të ardhurat e saj. Ai nuk do t'ia dilte dot kurrë të bëhej këngëtar në këtë vend, thoshte, pasi këtu ia kishin zët aksentin. Njerëzit këtu kishin paragjykime. Nuk u pëlqenin gjermanët. Ela mendonte se edhe në Gjermani, muzika e tij e çuditshme dhe tekstet kitch nuk do ta shpinin shumë larg. Ai kishte shkruar një këngë për të. Quhej "Perëndesha" dhe fliste për një marrdhënie seksuale që kryhej mbi një shkëmb buzëdetit, dhe sesi kur ajo vinte, ishte "si një dallgë që përplasej mbi shkëmb," - dhe kjo është ligjëratë e drejtë.
 
Gjashtë muaj pasi Jurgeni ishte larguar ajo po kërkonte një qese pazari kur gjeti mbështjellësen Ziki. Ndoshta zbërthimi i Zikit kishte qenë një gabim, mendoi. Ndoshta. Me gjëra të tilla vështirë të thuhet. Po atë mbrëmje, teksa lante dhëmbët, iu kujtua ajo puthje, dhe dhimbja që ndjeu kur u shpua. E shpëlau gojën me shumë ujë dhe u pa në pasqyrë. E kishte endè një shenjë plage, dhe kur e studioi nga afër, vuri re një zinxhir të vogël nën gjuhën e vet. Me hezitim Ela e preku me majën e gishtit, dhe u përpoq të imagjinonte sesi do ishte nga brenda. U ndje plot shpresë por edhe pak e shqetësuar - më shumë sepse mund t'i kishte duart me quka dhe lëkurën e thatë. Ndoshta kishte dhe tatuazh, mendoi, një trëndafil. Gjithmonë kishte dashur ta bënte një por nuk kishte patur guximin. Kishte menduar se të dhemb shumë.
 
 
 
Përktheu Blendi Salaj

197 Komente

Tregim i zakonshem, per te mos thene i rendomte. Pompimi, fryerja qe disa kritike u bejne disa personave, eshte vertet nje fiasko per vet ata. 

kritiket jane te paafte te gjejne gjenine. po aq sa specialistet ne garat me kuaj, kalin fitues. 

vetem shkrimtaret mund ta kuptojne nje shkrimtar me talent ose te madh. them mund, sepse edhe keta kane kufizimet e tyre, sigurisht prej shijes. nje shkrimtar ordiner psh nuk mund ta njohe nje te madh, se ndryshe i binte qe te bente te njejten letersi dhe vete. vetem nje shkrimtar i madh mund ta njohe nje tjeter shkrimtar te madh.

kur vdiq Tolstoi psh, tregojne se ne shtratin e tij te vdekjes i gjeten nje liber te Dostojevskit.

Jo ore, po une qe mendoj se dostojevski eshte shkrimtar i madh, ca i bie te jem edhe vete shkrimtar i madh? Po si nuk hoqe njehere dore nga budalleqet a derebardh, e ke me detyrim te postosh? Po mendohu ore njehere para se te shkruash dicka se sbenet qameti.

ti je gomar, me fal per shprehjen, se nuk kupton nje post te thjeshte jo te kuptosh dostojevskin ti. 

e nuk po flisja per popull te thjeshte, si puna tende, por per kritik arti.

populli i rusise e dinin te gjithe qe dostojevski ishte shkrimtar i madh, ndersa kritiket rus, asnje. si gogoli (shkrimtar i kohes) por me i keq thonin se eshte.

populli nuk ka paragjykime prandaj. kur fillon e behesh specialist, dmth specializohesh vetem ne nje drejtim te dhene per ti dhene mend dynjase, fillon e formon paragjykime, infektohesh prej tyre e nuk je me ne gjendje te shohesh e kuptosh qarte asgje. 

populli i ndjen me shume gjerat se kupton. e prandaj dhe eshte i pagabushem. prandaj dhe themi se koha ben te veten, dmth i ruan gjithnje vlerat duke lene ne harrese antivlerat. koha ne kete rast eshte ne fakt populli, qe megjithese perbehet prej injorantesh, kur llogaritet si trup i vetem kjo shume (injorantesh) kthehet ne gjeni popullore. prandaj dhe nxjerr po ky popull, mite, proverba, folklor, etj. 

eshte teper komplekse kjo teme per tu analizuar ketu me hollesi. keshtuqe ciao !

Keto i the ti apo i shpika une nga vetja?

vetem shkrimtaret mund ta kuptojne nje shkrimtar me talent ose te madh.

 

 nje shkrimtar ordiner psh nuk mund ta njohe nje te madh, se ndryshe i binte qe te bente te njejten letersi dhe vete.

 

 

vetem nje shkrimtar i madh mund ta njohe nje tjeter shkrimtar te madh

 

Me postimin e dyte u sqarove, por kjo sepse u mendove para se te shkruaje, mnjf ndoqe keshillen qe te dhashe une, dhe me behet qejfi per kete, se e di qe s'je budalla, vetem se flet budalleqe me oke ngaqe s'mendohesh.

ps. rregullo gjuhen, nuk shkruhet puna tende*, fshatar i keq!

ajo "vetem shkrimtaret ......." perkthehet ne:

nga specialistet (se shkrimtari po ashtu eshte specialist), vetem shkrimtaret mund te kuptojne diçka, sipas madhesise se tyre. te vegjelit kuptojne te vegjelit e te medhejt kuptojne te medhenjt.

me thuaj me cil ri te te them se cili je, thote poplli smiley

ndersa populli ha buk veç, ky nuk ruan ne kujtese veçse me te medhenjt, te gjithe te tjeret i harron nje dite, megjithese dikur ata i trumbetosheshin si gjeninj.

Pse nuk merzitesh ti kur te thone "ti je Gomar " ...smiley po gjen sebep dhe e i kthen pergjigje ofenduese "nuk shkruhet puna tende smiley

Dihet qe Gomeret nuk jane shume kurreshtare ,dhe JU ,  si duket e keni kuptue qe nuk kane aftesi te medha cquese te gjenive , po ama ne gramatike e drejteshkrim duhet te kene epersi .

Dhe une anoj nga zotni Pjeri .Kjo kohe pervec mediokerve qe hedhin ne shkrime edhe shkendija interesante mendimi te hallakatur  , ka provuar se edhe kritika Letrare eshte e te njejtit nivel . Perdor Germa per te thurur mendime !

Pa dashur te nderhyj ne debatet tuaja, por te ky fakt ka shume te drejte. Tolstoit perbri shtratit te vdekjes i kane gjetur " Vellezerit Karamazov" qe Frojdi me shume te drejte e quan romanin me te shkelqyer te shkruajtur ndonjehere. Poema " Inkuizitori i madh" i Ivan Karamazovit qendron dicka fare pak me poshte se monologu i Hamletit( Frojd dhe Cvajg). Per ata qe nuk e kane lexuar ia rekomandoj.

Interesante që përmend Hamletin, jo për gjë po Tolstoi nuk e honepste dot Shekspirin.

E krahason vete Frojdi te " Mbi letersine dhe artin" dhe Cvajgu te biografia qe i ka bere Dostojevskit. Thuhet qe qendron ne  te njejtin nivel ne mos" pak fare me poshte".

Pjer, nga floket e shkujdes e shpupuris, m'duket si shkrimtar per smari. i pa krehur me kujdes-e.

jam dakord me Pjerin. kam kohe qe su ze me bese kritikeve.. bile bej te kunderten, nese lexoj diku kritika letrare, pikerisht, kam me shume kureshtje per librat me kritike ''negative''..  por me  te keqinjt nder kritiket, jane  ata te filmave..  keta thjesht jane te shitur (blere).   ndryshe nuk spjegohet qe vetem filmat super te shtrenjt zene ne goje.... 

ka nje ndryshim midis artisteve dhe kritikeve, qe keta te fundit nuk kan (jan) qen kurre artista,ky eshte hall i madh pjer !

 Më ndjeni, por nuk kisha ndërmend të hyja me koment në këtë tregim të Kafkës. Më nxiti e vërteta e komentit të Pjerit. Ne, "të kultivuarit", nuk përtojmë të fryjmë më tej, ç'do pjellë mediatike, komerciale, por dhe mediokre, mjaft që atë ta kenë thënë të huajt.

 Më tërheq vëmëndjen fakti që lajmi i ditës është vlerësimi, diku nga vëndet e fundit, të Shqipërisë në lirinë e shtypit dhe moderatorët ose aktivistë nga komuniteti ynë nuk e hedhin si lajm. Merruni, merruni me kafkën!

te ngjall kureshtje deri te pika kur ajo gjen zinxhirin.

deri ketu, koncepti eshte shume i bukur

pasi  e hap zinxhirin, vazhdimi behet shume i zakonshem dhe zhgenjyes, si film hollivudi qe e blejne vetem kanalet e lira

Hera e pare qe e has. Per hir te reklames qe i ka bere Blendi, premtoj ti jap nje second chance. Tregimi i pare qe kam lexuar nga Kafka ka qene "Metamorfoza" dhe prezantimi me Allenin ka qene nepermjet "Everything you want to know about sex". Ne te dy rastet, me eshte dashur nje periudhe kohe qe te me kthehet shqisa e te folurit. Gje qe, sic mund ta vereni dhe vete, nuk me mdodhi ketu. smiley

Blend, 1 maji sot, gezuar! smiley

Meqe ti je i vetmi korrespondent i yni nga Tirana, a ke ndonje raportim per manifestimin? Nuk eshte reklamuar ketu, por me siguri eshte zhvilluar.

(mbi tregimin ne cast te dyte)

Per 1 Majin, me bukur se kaq nuk behet.

ajo e xhinseve ishte vertet teatrale.

mentorin e kam tek lista 'mos lexo', po meqe the ti, e lexova. s'e dija qe ishte 'cun i ri' ky, e imagjinoja tek 55+. vazhdon te me duket si ata nxenesit e mire pa ide origjinale. plot me pershtypje te pergjithshme dhe demek venie ne seder. me siguri as ne manifestim nuk ka qene.

Epo mos harro qe sot kemi edhe zinxhrin e lajmeve ne TV qe kur e hap, te shpie gjithkund.

ideja eshte qe, kur ke jurgen brenda, mos e hap zinxhirin.

ja, shiko c'thote mentori me tutje: denonco ate qe ndot ambjentin, me shprese se do t'i vere bashkia gjobe 'deri ne 500 l'. mentorit me siguri i mungon aftesia per te pare humorin ketu.

Trop, a nuk eshte pak e tepruar ta vesh tjetrin perpara pergjegjesise nepermjet skrutinitetit, vetem se tha nje batute me humor? Me mire mos e kishte thene fare, thua ti?

nuk te kuptoj. batuta ishte shume e bukur, e tmerrshme, inxhija e atij artikulli. kjo e ambjentit qelloi teme e dites bashke me 1 majin. si me thene, erdhi mentori tek une, nuk shkova une tek ai.

Tregimi nuk me ngopi, por me terhoqi vemendjen. Duhet t'i lexoj disa tregime te tjera per te pasur nje pershtypje me te qarte.

Ta kishe shoqeruar me kafen e mengjesit edhe mbase te ngopte smiley

Nejse, tregim me zinxhir...

Mua me duket interesant.Metafora e zinxhirit qe hapet dhe brenda Cikit zbulohet kufoma e Jurgenit, goxha e gjetur.Mund te kete dhe netekste te tjera por kaq deshifrova.Prandaj eshte i vecante, sepse narrativa mbetet e hapur per secilin qe e lexon.

e mo mire tani. metafora. ok. ajt mo, gezuar festen, gjithsesi.

ps. jo me larg se dje m'u bo e ditme qe zinxhirat e xhupave ne evrope hapen nga dy drejtimet. kan dy hapese dmth. do me e hap nga poshte kur e ke mberthy, you can. ja nji gjo ku evropianet jon me praktik se "knej", thash me vete.

Interesant kjo hapja nga poshte. Ti kishim pas keto lloj xhupash me perpara, kushedi se sa te ftofme te marra dimrit neper bunkere do kishim shpetu! smiley

Interesant duket edhe mendimi perse zinxhirin e perfytyrojne qe perdoret vetem per xhupa ..!!!!

smiley ndodh.se si tha xhaxha lenini, shpirtin praktik amerikan me entusizmin rus.

Une them se nuk ka rendesi sa dyer nentekstesh hap teksti. Rendesi ka cfare gjen ti pas atyre dyerve. 

well, desha me thon edhe qe mqse njonit iu kthy robi ne bubuzhel, kjo s'do me thon se u bo deti kos. c'ka na sjell masanej tek paradhigma "shif lesh e kercitja"

.

pas dyerve qe hapen dicka ka perhere.edhe ajo dera e dalise qe hapet ne hapsire, te con diku

Shpresoj qe nenteksti i "edhe ajo dera e dalise" nuk eshte "edhe ajo dera e qelbur e Dalise". smiley. Kjo puna e dyerve pastaj eshte tip bingo. Ne shtepine time, dera me e bukur, tip french dhe me xhama akulli nga lart poshte eshte dera e banjos.

mir mo mire, secili gjen deren ku ndihet me mire.

Aty me rri! Sidomos kur merr edhe nje liber te mire me vehte. smiley

tregim me zinxhir.., ndoshta duket i tejkaluar sepse tani moda eshte lisho smiley

lisho sikur s'eshte edhe aq interesant, ndersa zinxhiri eshte detaj qe s'kalon pa u vene re.

pikerisht zinxhiri eshte detaj per ta bere interesant, se thelbi i tregimit eshte diku tjeter

po normal qe s`kalon pa u vene re zinxhiri, se qe te kalosh me tutje , duhet hapur. Kurse lisho eshte komoditet qe te kursen detajet e panevojshme.

per mendimin tim zinxhiri eshte si perdhja e skenes kur mbarojne aktet. eshte gjetje kyç e tregimit se simbolizon dhe zbulimin e nje realiteti te ri qe ajo goca fillimisht krejt rastesisht pastaj gjithnje e me me kureshtje, kerkonte te zbulonte.

 eshte si perdhja e skenes kur mbarojne aktet

Ke harruar nje "j" te kjo fjala. E c'lidhje ka pjerdhja e skens me simbolin e realitetit te ri?

 

Kjo me sjell ndermend nje ndodhi ne plazh. 

Ndersa rrinim luanim "peskatsh" nen cader tek Hekurudha, njeri nga cunat therret: "Kape, kape pak ate fyrin qe po zhvishet". Te gjithe nderpresin lojen per pak caste dhe shikojne me vemendje njeren dy cadra me tutje qe po zberthen ngadale fustanin e gjate njeqindkomçesh me flutra poshte. Pastaj teksa e heq me nje levizje te kujdeshme nga shpatullat duke zbuluar trupin e mireformuar te nje gruaje te sapopjekur. Pasi e palos me kujdes fustanin, gruaja shtrihet e xhveshur mbi rere duke kthyer tallaferen  ashiqare nga dielli i korrikut. Djemte psheretijne nje "Ehhhhhh" te gjate dhe i rikthehen lojes me letra.

Teorikisht duhet te kishte qene e kunderta. Apo jo?

Pa teori s'ka praktike, por dhe pa praktike s'ka teori. Merre si t'dush.

Ideja eshte interesante - transformimi fizik si perfaqesim i transformimit emocional - po nuk kam qene asnjehere fan i 'flash fiction'. Nuk arrin te me investoje sa duhet psikologjikisht dhe emocionalisht dhe mesazhet e percjella jane shpeshhere te thjeshtezuara. Me duket sikur lexoj graphic novels, ne fakt Keret ka shkruar disa te tilla. Not my cup of tea, i vetmi tregim i tij qe me eshte dukur mjaftueshem interesant sa e mbaj mend edhe ca kohe pas leximit, eshte 'Miron'.

Po, e drejte, nuk percjell asnje emocion.tamam si Kafka pra, qe shmang cdo metafore, krahasim, fare i tohte tek "Metamorfoza". Sapo kemi thene "si Kafka", "si Shekspiri" "si Faslliu", gjithmone i krahasuari mbete nje kopje e zbehte e modelit. "si Kadareja" thuhet ndonjehere andej nga bota e perenduar? smiley

Une mendoj se ai percjell emocion nepermjet perfaqesimit te tij me menyra te tjera. Ne llojin e vet, Keret me duket i arrire, por mua nuk para me terheq lloji i vet, dmth tregimet shume te shkurtra qe ketej i quajne 'flash fiction'. Me shume se tregime me duken si fabula te zgjatura. Te kendshme, po jo te mjaftueshme. Perjashtim ndoshta ben per mua personalisht pervec atij qe permenda me siper, edhe 'Not Human Beings' si dhe 'The Nimrod Flipout'

Faleminderit.Eshte kenaqsi kur lexoj komentet e tua.

mendoj pervete se ky eshte tregim i mire, me nivel. 

Mire, po mos u be i bezdisur.

ndersa ti mos posto kur nuk ke gjo me thon. nuk mbaj mend ndonje koment tendin qe tregon diçka te konstruktuar, qofte minimalisht, se diçka me shije te rafinuar as qe e pres ne fakt nga ty.

smiley Probleme me memorjen?

O PF, se s'te kam thene, a te kujtohet alqi i kristove? kur pershkruante martilius nemezenin? tha qe gjithe katianet kishin nga nje zinxhir qe iu fillonte te gryka dhe mbaronte ne fundbark. S'kishin nevoje per bisturi hic kur iu duhej ndonje nderhyrje kshu. nuk "hanin thike". Mos esht naj komunist ky robi dhe na e ka me te hudhme. se komunizmi nga kta erdh, nqse s'e ke harru.

Goxha simpatik ,ky Etgari,pavaresisht se nuk na  zbertheu ndonje gje te madhe.

Une ,konkretisht ,per kete kengen me tekst KITCH,u bera shume kureshtare:

Quhej "Perëndesha" dhe fliste për një marrdhënie seksuale që kryhej mbi një shkëmb buzëdetit, dhe sesi kur ajo vinte, ishte "si një dallgë që përplasej mbi shkëmb," - 

 

smiley

 

 

E shof qe tematika e kanges,ta paska nxit imagjinaten dhe t'paska nez kureshtjen.smiley

keto jane dallge ,qe s'kalojne pa u vene re.Tsunam!smiley

me ate ironizon, ndoshta poetet e dobet. ndoshta ndonje lloj arti te dhene. duhet lexuar tek te tjera krijime me kuptu se ku i rreh çekani.

Ti Venus ke problemin se zinxhiri kur zberthehet nuk tregon ndonje gje te madhe apo si mbahet ekuilibri mbi shkemb? smiley

Lexo me lart se ka qit koken ai qe del kur zberthen zinxhirin nga ...poshte !Zinxhire zinxhire kjo dunja dhe zinxhiri zinxhirit nuk i ngjan .

O zinxhire te ergjenda

Lumsi Ju se c'fshihni brena

E hap per Ciki te del Jurgen . E hap per Jurgen ...gjeje kush vjen  ... patjeter ata qe njohin sistemet arsimore te shkollimit te bebusheve smiley

 

Me kete shkembin me ke zen pak mat,se vetem ne ranore e kam provuar kete punen e ekulibrit dhe po rri e po vras mendjen,se cfare shkembi mund te jete ky dreq,qe paska perballuar gjithe ate dallge e nuk eshte copetuar?!smiley

 

Po pra se fabula eshte qe me ne fund shkembi i pushtuar nga vala u therrmua dhe vala/dallga iku ne kerkim te nje shkembi tjeter.Por ke lene pa pergjigje gjysmen e pyetjes dhe kjo me ben te mendoj qe nuk je zhgenjyer pas hapjes se zinzhirit smiley

te mendosh ? thjesht te mendosh ,dmth ,nuk je i sigurte ?smiley

thjesht doja konfirmim, sepse kam indikatore te tjere qe nuk je zhgenjy smiley

me qenkan hallakatur indikatoret gjithandejsmiley

Sa indikaterore t'u deshen ,me arrit te konfirmimi im?smiley

Mblidh indikatoret Veno.....hahaha

Po ta kishte bere ndonje shqiptar kete bicim krijimi do kishin thene bo car ordineri

shqiptaret dine vetem te shajne kundershtaret politike ne "krijimet e tyre". dhe do te vazhdojne keshtu deri kur diktatori i radhes t'u prese gjuhet e gishtat, e te fillojne serish ta adulojne. 

Pse ere Kureshtaro , ky tregimberesi shqiptar politik qeka ? Na i ka fute Blendi keshtu ?Po dihet ai qe eshte i Majte smiley . Eh kritiket thuaj ...sa FelLte e sa LaRg shohin ! Na e murme per nje qe ka shkrujt nga Issraeli !!!!

mundodu ti kuptosh postet qe lexon. 

fjalen ta kisha qe shqiptaret e sotshem nuk jane per letersi (ose art ne pergjithesi), se kohen e harxhojne me politike nate e dite. per rrjedhoje krejt natyrisht, kur fillon krijon (ose kur ta rren mendja per nje gje te tille) e ke me kollaj te shkruash nje shkrim politik sesa artistik.

e lexove shkrimin qe solli ketu, ka nja dy dite, PF. si tu duk politik apo artistik ?

si mund ky, nashti, ta pelqej kete shkrimin lart ?

Më shumë se bubuzhelin e Kafkës mua më kujtoi një tregim tjetër. Zonjushëza të Leonora Kerrington. I lezeçëm por jo kushedi se çfarë. Jam dakort me Trop, nuk mund të formohet opinion i saktë vetëm me këtë tregim.

pyes kot, çfare duhet te kete nje tregim qe te jete diçka ? 

kam pershtypjen se kerkoni me shume se ç'duhet nga nje tregim, per me teper i shkurter, si ky lart. 

mos them qe ju e lexoni dhe te perkthyer per me shume. 

Po çfare zberthimit mor njerez te mire?Ky qenka mae ta zberthy si duhet!!smiley

Zinxhiri shoqe, te genjen,

nisesh per Çik, te del Jurgen. smiley

po dhe ajo ishte cik kucke poshte zinxhirit, po he smiley

Tashti pa shaka..nese ndokush na sjell ndoj copez tjeter ,po ia japim edhe ndonje shans....ky ketu hiç ..as emocion e as jo emocion

Eh mor Blend,ky qe tregim i shkurter kshu ,por zberthimi i doli cik si i gjate.smiley

Te keqen e tregimeve te Akullnajes dhe Emigrantit, qe per mua, sikur te perkthehen ne gjuhen e mjere angleze, jam i sigurte se amerikanet dhe anglezet do ngelen pa fryme. 

Pjer pa shaka ,a ju kujtohen tregimet e akullit e te emig.ka pas shru aklli nje here nje copez per spunjen qe lan pjatat....e sa te tjera....shkrimi i pare i em ketu ne mos gaboj ka qene Las Vegas...yje ishin....

Shkrimi mbi Las Vegasin, Zana, ka qene shkrimi i 5 a 6 a 7 i Emigrantit, se ai ka bere disa perpara. Sa per Akullnajen, ajo seç kish nje finese ne te shkruar, e mund te them se ishte e vetmja femer (sot per sot) ne planet, me nje talent te tille. Akoma (ne ter historine) nuk ka dale nje shkrimtare qe shkruan me bukur se ajo. Nuk po e shoh me ketu, e ka mundesi qe ishte nje yll qe shndriti per pak kohe me nje rrezatim te papare, ku harxhoi ter energjite, dhe ne fund u shua/fik. 

smiley

Pjer, je specie e rralle, e cmuar dhe ne zhdukje! Je nje nga 5 tigrat e fundit te Bengalit ne gjendje te lire. Je elektron qe behet gati per kuturisje kuantike ne orbitale te reja. Je vetmor, i madh, pus ndjesishe dhe elegance mendimi. Je llave inteligjence dhe fergellime petali qe prek. Dhe mbi te gjitha, xhentellmeni ne ty eshte i lindur, jo i kutivuar. Privilegj qe te lexoj.

Nderime te thella, Njeri!

Mbase kritika sapo ka dale nga bankat e shkolles. Duhet te kuptohet se kur e ne çrrethana ka shkrue Kafka, dhe kur shkruen ky Etgari. Perseri, edhe po t'mos merreshin parasysh periudha kohore dhe rrethanat, Kafka asht shum, teper nalt per me u krahasue me çdo copycat bashkohor. (dmth t'ditve t'sodit)

nuk besoj te jete i tille.

megjithese disa krijues pas nje suksesi popullor, te cilin nuk e konsiderojne (psh ai qe e quan popullin te pa afte te kuptoje gjera te nalta, e nga kjo suksesin popullor e perbuz), e perdorin kete forme "emocioni". ata duan te zhgenjejne me qellim. (them se vetem ne kete rast mund te kete kuptim si emocion)

sidoqofte krijimtaria kontemporane, eshte ne fakt zhgenjyese, si me thene ti pret te te shpjere diku larg por asgjekundi nuk perfundon. mendoj ngaqe ka shije neutre (as kripe as sheqer). 

keshtu jane dhe baletet e Preljocajt psh (me perjashtim te njerit Le Parc). megjithese jane agreabel ne te pare, atyre u mungon nje pike kulminante.

Koncept interesant dhe i zhvilluar mjaftueshem per nje tregim kaq te shkurter dhe te thjeshte. Por me ate hyrje superlative qe i beri Blendi normal do bente qe zinxhiri i tallashit bajat te peshqve te hapej perpikshmerisht si gjithmone (pervec pak kokrave qe ja lexoj komentet me kenaqsi dhe kur s'jam dakort me ta). smiley

Po te ishte vene te "te zgjedhurat", do kishte e shumta 2 postime, ja 6, t'ju bejme qejfin smiley

hedh hipotezen se nr. i komenteve eshte proporcional me madhesine e portretit shoqerues. adminat ta shohin kete pune.

Ky padyshim nuk eshte tregimi me i mire i Keretit por ne mendimintim eshtenje tregim shume i mire. Krahasimi me Kafken nuk behet vetem ne kuader te 6 paragrafeve ketu, por per vepren e deritNishme te Keret. Une do i sugjeroja lexuesit vellimin, "Papritmas nje trokitje ne dere".

Keret shkruan per eksperiencen njerezore ne nje vend si Izraeli, ku njerezit shpesh perdorin "ne" ne vend te "une", dhe shpreh nje lloj pasigurie ne narrativen e tij qe e ben te ngjashem me Kafken. Ka nje lloj tregimtari qe shkruan nga pozita mencurie, tregon per te dhene nje mesim, a nje keshille. Por ka edhe nje lloj tregimtari qe shkruan ne pozita pasigurie, sic eshte Keret, gjithashtu dhe Kafka, gjithashtu dhe Woody Allen. Ne kete sens mendoj se kritika i ka krahasuar.

Ky tregim per mua ka te beje me identitetin brenda nesh. A mundet nje hebre te kete nje gjerman brenda? Ketu mendoj se rreh. Me vjen mire qe nuk e keni injoruar dhe po te kisha me shume kohe tani do kisha shkruar me shume. Por ndoshta ca ore me vone.

Ajo pune e zinxhirit eshte gje e sforcuar, Blend. E kerkuar. Mungonte nje shigjete deftenjese, qe te thoshte qe "ky eshte zinxhiri", pasuar nga nje e dyte, qe thote qe kjo eshte shigjeta qe tregon zinxhirin, nje e trete qe deften te dyten qe deften te paren e kshu me radhe.

meqe jemi te zinxhiri, ja poplli yn joebraik:

ky zinxhir i holle, lare me flori,

as na fol nje fjale si ne cuperi

ky zinxhir i holle lare me serma

as na fol nje fjale, folna nje shaka.

 

Po ai po të kishte kaq shigjeta do kishte dalë roman Emigranto. smiley

 

Seksi ishte fantastik

me gjermonin kshu. Dmth permbledhtaz nje gjermon qe e ben mire. kupton ti tani? te thoshte zinxhir gjermon inoksi, edhe hahet. volkswagen. hajde de. po nje gjermon qe te vidhos mire ne kuptimin e dyte! kjo vallaj nuk shtyhet, Kavir!

nje shkrim letrar nuk ka nevoje te jete real per te qene i vertete.

pastaj ne krahasim me nje çifut, nje mashkull gjerman mund te jete me i mir ne seks. 

ti cilin tip njeriu ke nder mend kur flet mbi kete pike ?

e shof une qe me ket nikun e ri do i bosh zbor peshkut ti per nja nje vit tjeter a dy. ajt t'prift e mbara.

ki kurajo mos e braktis diskutimin. 

neqofte do pike ku ta kapesh shkrimtarin eshte atje ku e tregon ate gjermanin dembel, qe punen e krahason me mustaqet e babes se asaj vajzes. 

dhe s'ka gjerman dembel e as do ket ndonjehere. bile t'eger gjermanin e ben puna per mendimin tim.

Ore, qe ka gjerman dembel ka, po thuaj ku i paska qellu tamam ktij hebreut te njofi kete gjermanin dembel. Ose ose, ndoshta kjo eshte bere nxitje per te shkruar tregimin, ku ka gje me egzotike se nje gjerman dembel smiley

kemi pas njonin ne swedo, quhej Ivi (pyt PF-ne per hollsina); tani na dul dhe Jurgen Qikaforti. smiley

 

po ku ja gjete kete mbiemer pagezimi Jurgenit smiley Jurgen Fickstark-u ose Starkfick-u sipas rregullave te gramatikes smiley

Em,ti je edhe filogjerman !!Po m'çudit ,me sa duket i njifke mire ....Ky Qikaforti a jep cilesine apo sasine se mund te ishte edhe Jurgen Qikashumi ose si mund te ishte ketu:Giorgio Scopatore hahaha smiley

Blendi Salaj; ".... Me vjen mire qe nuk e keni injoruar dhe po te kisha me shume kohe tani do kisha shkruar me shume. Por ndoshta ca ore me vone..." 

 

Mos u lodh Blendi, nuk ia vlen te ulesh perseri te shkruash. Mos u nxito, bej me mire ndonje pune te dobishme, ndihmo ne shtepi, se sa te ulesh e te shkruash perseri per nje tregim me se te rendomt. Mos u ekzalto, kur te vish ne moshen time, do i shohesh gjerat me mire, do jesh me i pjekur. 

Absurdi kafkian jo domosdoshmerisht te ben baraz me Kafken.

Sidoqofte me pelqeu, i bukur.

 A mundet nje hebre te kete nje gjerman brenda? Ketu mendoj se rreh.

sidoqofte ai nuk e jep pergjigjen vete. ne fund ku ajo goca desh te terhiqte zinzhirin e saj, frika per duar me quka dhe lekure te thate (si ata kuqaloshet ne ekstrem te gjermanise, ndoshta me keq se ç'ishte Jurgeni) e ndonje trendafil per tatuazh qe ajo dyshonte se mos i shfaqej, tregon qe shkrimtari edhe vete dyshon (siç me te drejte e theksove ti tek lloji i shkrimtareve). ai nuk e di se a flen apo jo tek çdo çifut ndonje gjerman. 

 

shikoni se tregimi megjithese i shkurter rreh vertet THELLE. (lexoni komentin e blendit) nuk me duket çudi qe e konsiderojne si kafkian. 

 

me i madh a me i vogel se ai, ket veç koha e zgjidh pastaj. 

Me shume se dyshimin, Keret ketu tregon friken e hebrejve per tu perballuar me gjermanin brenda tyre (per ata qe e kane), duke ditur mardhenien historike te hebrejve me gjermanet.

Dmth ti mendon, qe e fshehur perbrenda me "duart me quka dhe lekuren e thate" nenkupton nje gjerman?

Mbase, por me shume spunton e marre nga ajo cfare ka bere me Cikin.

Hm, sikur interpretimi te ishte "frika e izraelianit nga gjermani" do te me zhgenjente shume. Nga nje tregim intim ne nje analize sociologjike, historike, jo s'me pelqen.

Cfare ka per per tu zhgenjyer?  Trajton nje fenomen social real ne Izrail.

Zhgenjim, zhgenjim total nese eshte kshu. Nuk me intereson dhe s'e kuptoj friken e izraelianeve per te gjetur origjine gjermane, plus qe nuk ka ndonje çudi te madhe ketu.

Po nuk mendoj se eshte ai thelbi. Jurgen nuk eshte problem se "eshte gjerman", por sepse eshte i shthurur, arrogant, rremujaxhi, urren punen.

emrin jurgen dhe gjermanine si vend te tij e ka vene kot shkrimtari sipas teje ?

 

Pse Jurgeni gjerman athere dhe jo Jorgoja grek apo Xhorxhoja italian?

pa dyshim qe atje e ka fjalen. aq me teper i dashuri i saj i doli gjerman ne personalitet. frike te cilen ka edhe ajo per veten e saj duke e zbuluar. 

 

Nuk pata kete pershtypje dhe nuk e kam as tani.

arabet nga hebrejt nuk kane asnje ndryshim gjenetik (provuar shkencerisht nga ADN), jane semite si race. s'ka arabe me quka dhe lekure te thate. pastaj s'ka lidhje llogjike me pjesen tjeter te tregimit.

pastaj nuk eshte se ka shkruar gje a gjeze. zgjedhja e gjermanit dhe jo e nje francezi ta zeme eshte po ashtu e qellimshme se lidhet me realitetin e sotshem politik ndermjet izraeliteve dhe palestinezeve dhe me ate te djeshmin ndermejt gjermaneve dhe hebrejve.

problemi i vetem, per mua, eshte qe shkrimtari nuk i shkon deri ne fund idese, e braktis ate ne rruga. ngaqe nuk e di rrjedhojen apo nga frika te hape veten komplet, kete vetem ai e di. 

ai nuk e larteson ngjarjen aq sa te preke, qe barazimi kulturor, sjell patjeter edhe ate identitar. dmth qe ne çdo hebre, flen nje gjerman. vetem ca kushte te caktuar specifike e mbajne kete gjerman ne gjume. ndrishimi pra i ketyre kushteve sjell dhe ndryshimin identitar te personit, nga hebre dikur viktime ne gjerman dikur xhelat. dmth nga ekstremi ne tjetrin ekstrem. 

Jo ne cdo hebre mbase, por potenciale ekziston te Ashkenazet qe jane grupi me i madh i hebrejve.

"Nuk ndo_i ndo_ë gjë." Por kjo ishte gënjeshtër sigurisht. Sepse di_ka kishte ndo_ur. Nuk ndodh çdo ditë që njeriu me të cilin jeton të gjakos, dhe pastaj të gënjen dhe thotë se të ka kafshuar, kur ti qartësisht ndjeve një shpim.

 

 Dhe më pas kur mund të putheshin, duhet të bënin shumë kujdes. Ajo e ndjente se ai i fshihte diçka. Dhe prandaj një natë, duke shfrytëzuar faktin që ai flinte me gojën hapur, ajo ngadalë i futi një gisht nën gjuhë - dhe e gjeti. Ishte një zinxhir. Një zinxhir i vockël. Por kur ajo e tërhoqi Çiki u hap i tëri si një midhje, dhe brenda ndodhej Jurgeni.

E kishte endè një shenjë plage, dhe kur e studioi nga afër, vuri re një zinxhir të vogël nën gjuhën e vet. Me hezitim Ela e preku me majën e gishtit, dhe u përpoq të imagjinonte sesi do ishte nga brenda. U ndje plot shpresë por edhe pak e shqetësuar - më shumë sepse mund t'i kishte duart me quka dhe lëkurën e thatë. Ndoshta kishte dhe tatuazh, mendoi, një trëndafil. Gjithmonë kishte dashur ta bënte një por nuk kishte patur guximin. Kishte menduar se të dhemb shume

paragrafe kafkeske

 

 

 

E pse duhet te kete lidhje te qenit hebre me te qenit gjerman? Eshte thjesht karakter njeriu, nje cift, nje kushdo. jo gjithcka eshte debate te zjarrta forumesh.

padyshim qe eshte karakter e qena hebre apo gjerman.

lidhja midis tyre eshte vetem historike. duke mos qene historian, po shkrimtar, ai le te kuptohet nuk ka pse flet vete. 

ai niset nga rinia e sotme izraelite, qe ka deshire ti ngjaje asaj gjermane, ngaqe mendon se keshtu persoset, civilizohet, megjithese te vjetrit kane vuajtur nga gjermanet. (pak a shume si rinia shqiptare qe imiton ate te huaj per tu ndjere e kulturuar)

ai shtron shume pyetje por pa u dhene vet pergjigje, ngaqe mendoj se situata e tejkalon. ai po ashtu si shoqeria izraelite ndodhen ne nje stad zhvillimi ku nuk mund te flasim me prova objektive se a jane bere izraelitet e sotem si gjermanet ne karakter. dmth njerez qe u duket vetja superiore. per te mos thene pastaj se detyra e shkrimtarit nuk eshte te furnizoje prova objektive. 

pikerisht fakti qe nga tregimi lindin pyetje, e ben shkrimtarin te ngajshem me kafken. tregimi megjithese ne dukje i lehte (ose koti) prek gjera obskure qe nuk dihen pse ndodhin.

une them qe ai e ka thjesht per lidhjen ne cift

dicka qe lind me nje puthje, por pastaj del tjeter njeri

kaq

fakti qe le te lindin pyetje e interpretime personale eshte metode, arritje, keshtu qe normalisht je i lire ta interpretosh sipas menyres tende

per mua, eshte aq,  s'besoj te kete politike e histori brenda

e drejte. ata qe qendruan ne siperfaqe, e quajten siperfaqsor tregimin.kush zhytet gjen thesare lum miku.

etgari qenka simpatik.tipik çifut.

Blend flm per prurjen. Me pelqeu.

+1 per flm per prurjen Blend, se harrova ta them me lart. Gjerat e fresketa jane te kendshme edhe kur s'jane madheshtore, packa se Peshku ne total eshte kryesisht si ato njerkat xinxare; askush dhe asgje ne bote s'eshte mjaftueshem i/e mire per te smiley

Ka padyshim aq interpretime sa edhe lexues per nje veper te caktuar dhe Keret nuk ben perjashtim. Megjithate, nqs merret parasysh gjithe vepra e tij, ose menyra e te shprehurit, dmth 'zeri' i tij, njera nga karakteristikat kryesore eshte se historite apo fabulat rrotullohen rreth idese se identiteti i njeriut eshte gjithmone ne buze te transformimit, pre e ngjarjeve ose fantazive te cilat e zhveshin shume lehte nga ai individualit qe njeriu kujton se e ka tashme te ngulitur dhe te pandryshueshm. Ky tregim eshte nje shembull. Eshte i njejti mekanizem qe ai perdor te 'Mystique' per shembull, po ashtu te 'Shut' dhe 'Healthy Start', tregime keto te te njejtit koleksion 'Suddenly, a Knock on the Door'. Historite jane te ndryshme, por ideja e shprehur, shume e ngjashme.

Ne rastin e 'Zberthimit' zinxhiri i lejon kesaj vajzes t'a zhveshe nga paraqitja e jashtme te dashurin e vet, rrjedhimisht e clirojne te dashurin nga personaliteti dhe emri, duke e bere ate tjeter njeri. Me tej, fillon dhe behet e dhimbshme kur ajo zbulon se nje zinxhir te tille e ka edhe vete. Shume nga tregimet e vecanerisht ketij koleksioni, fillojne ne note pak a shume te qeshur, bile edhe me humor, por ne fund thumbojne.

Ky esgte vellimi i plote. Click and read! Suddenly, a knock on the door, Mystique, Creative Writing... Per te kuptuar me mire cfare lloj shkrimtari eshte EK.

s'del gje

kush e mori, ta hedhe dhe nje here, ju lutem

ishte file i vogel por e shkarkova te puna e s'e mora me vete,

me mendjen qe do ta shoh ne shtepi

por tani nga shtepia s'me del

e mori njeri?

Nisi nga një puthje. Pothuajse gjithmonë nis me një puthje.

Dhe kjo eshte thuajse gjithnje letersi e dobet, sipas Ranicki-t. smiley

Pse e dija une qe nuk nis me nje puthje por perfundon me nje puthje?

letersia e mire nga nis Ajku, ca keshillon ky shoku jot ? smiley

“Ein Gespenst geht um in Europa – das Gespenst des Kommunismus.” smiley

ose

“Jemand musste Josef K. verleumdet haben, denn ohne dass er etwas Böses getan hätte, wurde er eines Morgens verhaftet.”

Nuk e di, jo. smiley

stil pak i ngutshem mu duk, ne vrap e siper per ti ngjare kafkes.

Poshtë moj nga çairet ëë

seç na ranë zinxhirët ëë

 

Kurre mos i hap zinxhirat qe gjen poshte gjuheve, tha Etgari dhe u zhduk ne terr.

E tha, po kujt ja tha edhe kjo punë.

Ueeee, edhe une per ashtu zinxhiri e mora ne fillim. Mendova edhe qe s'ishte zinxhir te fortesh, perndryshe nen gjuhe s'hynte dot smiley.

-Ta dinin dallget e shkreta si i pergojojne shkrimtaret..
Ofshani e Cpuara.

mua me pelqeu.sido qe ishte.kenaqu ndonjehere me ate pakezen banale.shkoni pak pertej perkthimit dhe pertej asaj qe siu pelqeu.shihni cfare ai mundohet te tregoj me kete qene banale e koti.sbesoj qe iu te tjeret qe e kritikonit pritnit nje Grossman te ri!!!!!!!!

ky tregim nuk eshte banal. tjetri perkthehet ne te gjithe boten, kjo ma qun banal. 

i merr per budallenj boten ti ?

jo un nuk e quaj banal.thashe vetem mos e beni banal duke e krahasuar me grassman.........

gjithsesi une nuk arrij te kuptoj kete egersine tende per te qene mbi idete e te gjithve edhe mbi perceptimet e te tjerve.se kupton qe je imponues.

ty duhet te behet qejfi qe postin tend e lexova dhe e citova. se mund dhe ta kisha kaluar.

dhe skuza po te jem treguar ndaj teje i eger dhe imponues. nuk di pse kete temen e mora me pasion me teper se ç'duhet. bej autokritike para teje zonjushe smiley

ore je i lire te lexosh edhe te komentosh cfare te duash eshte eshte llogjike.vlersimin gjithsesi eshte reciprok,por gjerat zakonisht nuk merren sh perzemer sepse sic mund ta shohesh secili ka mendimin e tij dhe eshte dicka sh normale.gjithsesi me duket i tempruar pak fakti i avokatimit kaq te madh kur ketu eshte vetem nje pjeses e asaj qe pemban botimi dhe pa e lexuar te gjithin nuk mund te arrin ne pergjithsime as ne perafersime dhe as ne gjykime

Kureshtje ,po ke tere diten ketu mor bir....Po ti çohu e ç'mpihu nji fije se tu bene gishtat me kallo....

Zana lere se ka dal per kruajtje djali smiley I ka rinia ktosmiley

Kureshtar,le dragueur? bej kujdes se plakat e rrjedhura sont dangereusement hystériques ici smiley

Nga zilia dhe cinizmi i shprehur ketu bindem qe ky eshte gati nje Kafka.

Kjo ide mund te jete fitimprurese per Peshkun si faqe: Peshku si etalon...hidhe nje gje ne Peshk, po e pelqeu shumica, harroje si ide s'ja vlen, po e kritikuan shumica, aty mbaje, mo e luj, po e kritikuan shumica me inat, ke fituar llotarine. smiley

Ka pas qene njoni ktu tek Peshku, qe sa e shifte qe ju vejshin kunder tre-kater veta fillonte bertiste: "Erdhen sardelet! Ikni se na hongren sardelet!"

Tashti, ca te ka bere shumica e Peshkut ty Xhibo, qe e paske kaq inot?

Po ti ku e pe inatin mer njeri, tek shakaja apo ikona e zbardhjes se dhembeve, namely this: smiley

 

THE SECOND CHANCE

What Animal Are You?

(This story originally appeared in the June 2011 issue of Harper's Magazine.)

The sentences I'm writing now are for the benefit of German Public Television viewers. A reporter who came to my home today asked me to write something on the computer because it always makes for great visuals: an author writing. It's a cliché, she realizes that, but clichés are nothing but an unsexy version of the truth, and her role, as a reporter, is to turn that truth into something sexy, to break the cliché with lighting and unusual angles. And the light in my house falls perfectly, without her having to turn on even a single spot, so all that's left is for me to write.

At first, I just made believe I was writing, but she said it wouldn't work. People would be able to tell right away that I was just pretending. "Write something for real," she demanded, and then, to be sure: "A story, not just a bunch of words. Write naturally, the way you always do." I told her it wasn't natural for me to be writing while I was having my picture taken for German Public Television, but she insisted. "So use it," she said. "Write a story about just that"”about how unnatural it seems and how the unnaturalness suddenly produces something real, filled with passion. Something that permeates you, from your brain to your loins. Or the other way around. I don't know how it works with you, what part of your body gets the creative juices flowing. Each person is different." She told me how she'd once interviewed a Belgian author who, every time he wrote, had an erection. Something about the writing "stiffened his organ""”that's the expression she used. It was probably a literal translation from German, and it sounded very strange in English.

"Write," she insisted again. "Great. I love your terrible posture when you write, the cramped neck. It's just wonderful. Keep writing. Excellent. That's it. Naturally. Don't mind me. Forget I'm here."

So I go on writing, not minding her, forgetting she's there, and I'm natural. As natural as I can be. I have a score to settle with the viewers of German Public Television but this isn't the time to settle it. This is the time to write. To write things that will appeal, because when you write crap, she's already reminded me, it comes out terrible on camera.

My son returns from kindergarten. He runs up to me and hugs me. Whenever there's a television crew in the house, he hugs me. When he was younger, the reporters had to ask him to do it, but by now, he's a pr runs up to me, doesn't look at the camera, gives me a hug, and says, "I love you, Daddy." He isn't four yet, but he already understands how things work, this adorable son of mine.

My wife isn't as good, the German Television reporter says. She doesn't flow. Keeps fiddling with her hair, stealing glances at the camera. But that isn't really a problem. You can always edit her out later. That's what's so nice about television. In real life it isn't like that. In real life you can't edit her out, undo her. Only God can do that, or a bus, if it runs her over. Or a terrible disease. Our upstairs neighbor is a widower. An incurable disease took his wife from him. Not cancer, something else. Something that starts in the guts and ends badly. For six months she was shitting blood. At least that's what he told me. Six months before God Almighty edited her out. Ever since she died, all kinds of women keep visiting our building, wearing high heels and cheap perfume. They arrive at unlikely hours, sometimes as early as noon. He's retired, our upstairs neighbor, and his time is his own. And those women, according to my wife at least, they're whores. When she says "whores" it comes out natural, like she was saying "turnip." But when she's being filmed, it doesn't. Nobody's perfect.

My son loves the whores who visit our upstairs neighbor. "What animal are you?" he asks them when he bumps into them on the stairs. "Today I'm a mouse, a quick and slippery mouse." And they get it right away, and throw out the name of an animal: an elephant, a bear, a butterfly. Each whore and her animal. It's strange, because with other people, when he asks them about the animals, they simply don't catch on. But the whores just go along with it.

Which gets me thinking that the next time a television crew arrives I'll bring one of them instead of my wife, and that way it'll be more natural. They look great. Cheap, but great. And my son gets along better with them too. When he asks my wife what animal she is, she always insists: "I'm not an animal, sweetie, I'm a person. I'm your mommy." And then he always starts to cry.

Why can't she just go with the flow, my wife? Why is it so easy for her to call women with cheap perfume "whores" but when it comes to telling a little boy "I'm a giraffe" it's more than she can handle? It really gets on my nerves. Makes me want to hit someone. Not her. Her I love. But someone. To take out my frustrations on someone who has it coming. Right-wingers can take it out on Arabs. Racists on blacks. But those of us who belong to the liberal left are trapped. We've boxed ourselves in. We have nobody to take it out on. "Don't call them whores," I rail at my wife. "You don't know for a fact that they're whores, do you? You've never seen anyone pay them or anything, so don't call them that, okay? How would you feel if someone called you a whore?"

 "Great," the German reporter says. "I love it. The crease in your forehead. The frenzied keystrokes. Now all we need are an intercut with translations of your books in different languages, so our viewers can tell how successful you are"”and that hug from your son one more time. The first time he ran up to you so quickly that Jörg, our cameraman, didn't have a chance to change the focus." My wife wants to know if the German reporter needs her to hug me again too, and in my heart I pray she'll say yes. I'd really love my wife to hug me again, her smooth arms tightening around me, as if there's nothing else in the world but us. "No need," the German says in an icy voice. "We've got that already." "What animal are you?" my son asks the German, and I quickly translate into English. "I'm not an animal," she laughs, running her long fingernails through his hair. "I'm a monster. A monster that came from across the ocean to eat pretty little children like you." "She says she's a songbird," I translate to my son with impeccable naturalness. "She says she's a red-feathered songbird, who flew here from a faraway land."

Te them te drejten, mua as kjo nuk me entuziasmon ne nivele kafkiane. Per mua kjo nuk eshte tregim, por show. Pra ketu mungon fabula, te cilen ti mund ta ruash dhe rirrefesh, dhe ka vetem nje truk magjik te te shkruajturit bukur, njesoj si magjistari qe nxjerr lepurin nga kapela, ose e pret gruan e huaj me dysh me sharre mu para syve tane te cuditur. Une as nuk i di, as nuk e mbaj mend nese mi ka thene autori emrat e personazheve. Po dhe ne i paste thene zor se do ti mbaj mend, pasi ato pervec nje te qeshure te kendshme te castit nuk me kane lene asnje gjurme tjeter. Kurse Gregor Zamzen apo Jozef K. nuk i kam harruar as mbas nje cerek shekulli. Kjo sa per Kafken dhe ate cfare ai perfaqeson.

Woodi Allen pastaj eshte tjeter muhabet. Woodi Allen shkruan per gjetjen apo edhe thjesht per batuten. WA nuk krijon skema letrare, WA ne fakt nuk krijon fare. Ai zakonisht merr nje gje te krijuar dhe fillon e zberthen ne pjeset e vogla, te shemtuara e te pakuptimta. Karakteret e tij gjithashtu jane shume antiheroike, ashtu sic eshte edhe ai vete. Megjithate mund te them se si stil te shkruari ky i afrohet me shume stilit smart ass te WA.

Dhe se fundi. Si kush shkruan Kafka? Si kush shkruan Woodi? Si kush shkruan Joyce?

E shikon pra qe kur thone qe ky ngjason me kete, dmth qe ai akoma nuk eshte dikush me D te madhe?

Kshu e gjykoj une xhanem. Shopenhauri mund te kete mendim tjeter.

nuk e njoh autorin; me tre pjeset qe lexova (i dhame alamet shanci, e?), ajo qe solle ti ishte me e mira. Dhe brenda saj, kishte "lende" pikersiht tek ajo qe te thashe, djali i vogel qe pyeste prostit cfare kafshe je ti. une - edhe pse e di qe shumica e mendojne ndryshe kete pune - them qe nje proze te jete e mire nuk duhet me se s'ben te kete personazhe te gdhendur/spikatur. mua me intrigon situata, gjendja dhe mendimi (kumti), qe fare mire (mund te) bejne edhe pa karaktere. por stil te shkruari si ky qe pashe tek autori ne fjale, gjen rendom ne blogje sot, nje lloj narracioni prej metroje, do e quaja, dhe ka qe e kane persosur big time kete lloj te shkruari. a eshte kjo letersi, dhe sa eshte kjo letersi - ky muhabet eshte i hapur dhe pa mbyllje besoj, pasi letersia dhe arti si te tille jane te padefinueshem, pas mendjes sime. paperkufizimi i tyre vjen jo aq nga natyra e tyre se sa nga masa perceptuese (lexuesi, shikuesi) qe jane aq diverse, sa qe do shkermoqnin cdo perkufizim.

well, i got carried away.. smiley

Pikerisht Emo. Kete do ta quaja metro-letersi qe si te thuash eshte pjese e therrmimit qe urbanizimi ka sjelle ne jeten moderne qytetare. Nisa para ca kohesh te lexoja Hollebecque. Me mahniti fillimisht me stilin, pastaj e pashe qe nuk po shkonte asgjekundi. Persiatje hippie ne nje bote yuppie...eliksire rinie te perjeteshme dhe masturbimesh te pernateshme... Nejse muhabet i gjate. E lashe pergjysem.

Po prape desha ta falenderoj Blendin per prurjen dhe per hulline qe mori biseda.

gjetja e djalit te vogel qe pyet prostitutat cfare kafshe je, eshte e mrekullueshme!

sapo lexova edhe "papritur, trokitje ne dere". Eshte OK, por jo si kjo. Diku midis "unzipping"-ut qe solli blendi, dhe ksaj "what animal are you". kshu mu duk mu, anyway.

Jo per karshillik, po jepi nje shans kesaj

 

The Lottery

by Shirley Jackson

Word Count: 3773

The morning of June 27th was clear and sunny, with the fresh warmth of a full-summer day; the flowers were blossoming profusely and the grass was richly green. The people of the village began to gather in the square, between the post office and the bank, around ten o'clock; in some towns there were so many people that the lottery took two days and had to be started on June 26th. but in this village, where there were only about three hundred people, the whole lottery took less than two hours, so it could begin at ten o'clock in the morning and still be through in time to allow the villagers to get home for noon dinner.

The children assembled first, of course. School was recently over for the summer, and the feeling of liberty sat uneasily on most of them; they tended to gather together quietly for a while before they broke into boisterous play, and their talk was still of the classroom and the teacher, of books and reprimands. Bobby Martin had already stuffed his pockets full of stones, and the other boys soon followed his example, selecting the smoothest and roundest stones; Bobby and Harry Jones and Dickie Delacroix-- the villagers pronounced this name "Dellacroy"--eventually made a great pile of stones in one corner of the square and guarded it against the raids of the other boys. The girls stood aside, talking among themselves, looking over their shoulders at the boys, and the very small children rolled in the dust or clung to the hands of their older brothers or sisters.

Soon the men began to gather, surveying their own children, speaking of planting and rain, tractors and taxes. They stood together, away from the pile of stones in the corner, and their jokes were quiet and they smiled rather than laughed. The women, wearing faded house dresses and sweaters, came shortly after their menfolk. They greeted one another and exchanged bits of gossip as they went to join their husbands. Soon the women, standing by their husbands, began to call to their children, and the children came reluctantly, having to be called four or five times. Bobby Martin ducked under his mother's grasping hand and ran, laughing, back to the pile of stones. His father spoke up sharply, and Bobby came quickly and took his place between his father and his oldest brother.

The lottery was conducted--as were the square dances, the teen club, the Halloween program--by Mr. Summers, who had time and energy to devote to civic activities. He was a round-faced, jovial man and he ran the coal business, and people were sorry for him because he had no children and his wife was a scold. When he arrived in the square, carrying the black wooden box, there was a murmur of conversation among the villagers, and he waved and called, "Little late today, folks." The postmaster, Mr. Graves, followed him, carrying a three- legged stool, and the stool was put in the center of the square and Mr. Summers set the black box down on it. The villagers kept their distance, leaving a space between themselves and the stool, and when Mr. Summers said, "Some of you fellows want to give me a hand?" there was a hesitation before two men, Mr. Martin and his oldest son, Baxter, came forward to hold the box steady on the stool while Mr. Summers stirred up the papers inside it.

The original paraphernalia for the lottery had been lost long ago, and the black box now resting on the stool had been put into use even before Old Man Warner, the oldest man in town, was born. Mr. Summers spoke frequently to the villagers about making a new box, but no one liked to upset even as much tradition as was represented by the black box. There was a story that the present box had been made with some pieces of the box that had preceded it, the one that had been constructed when the first people settled down to make a village here. Every year, after the lottery, Mr. Summers began talking again about a new box, but every year the subject was allowed to fade off without anything's being done. The black box grew shabbier each year: by now it was no longer completely black but splintered badly along one side to show the original wood color, and in some places faded or stained.

Mr. Martin and his oldest son, Baxter, held the black box securely on the stool until Mr. Summers had stirred the papers thoroughly with his hand. Because so much of the ritual had been forgotten or discarded, Mr. Summers had been successful in having slips of paper substituted for the chips of wood that had been used for generations. Chips of wood, Mr. Summers had argued, had been all very well when the village was tiny, but now that the population was more than three hundred and likely to keep on growing, it was necessary to use something that would fit more easily into he black box. The night before the lottery, Mr. Summers and Mr. Graves made up the slips of paper and put them in the box, and it was then taken to the safe of Mr. Summers' coal company and locked up until Mr. Summers was ready to take it to the square next morning. The rest of the year, the box was put way, sometimes one place, sometimes another; it had spent one year in Mr. Graves's barn and another year underfoot in the post office. and sometimes it was set on a shelf in the Martin grocery and left there.

There was a great deal of fussing to be done before Mr. Summers declared the lottery open. There were the lists to make up--of heads of families, heads of households in each family, members of each household in each family. There was the proper swearing-in of Mr. Summers by the postmaster, as the official of the lottery; at one time, some people remembered, there had been a recital of some sort, performed by the official of the lottery, a perfunctory, tuneless chant that had been rattled off duly each year; some people believed that the official of the lottery used to stand just so when he said or sang it, others believed that he was supposed to walk among the people, but years and years ago this part of the ritual had been allowed to lapse. There had been, also, a ritual salute, which the official of the lottery had had to use in addressing each person who came up to draw from the box, but this also had changed with time, until now it was felt necessary only for the official to speak to each person approaching. Mr. Summers was very good at all this; in his clean white shirt and blue jeans, with one hand resting carelessly on the black box, he seemed very proper and important as he talked interminably to Mr. Graves and the Martins.

Just as Mr. Summers finally left off talking and turned to the assembled villagers, Mrs. Hutchinson came hurriedly along the path to the square, her sweater thrown over her shoulders, and slid into place in the back of the crowd. "Clean forgot what day it was," she said to Mrs. Delacroix, who stood next to her, and they both laughed softly. "Thought my old man was out back stacking wood," Mrs. Hutchinson went on, "and then I looked out the window and the kids was gone, and then I remembered it was the twenty-seventh and came a-running." She dried her hands on her apron, and Mrs. Delacroix said, "You're in time, though. They're still talking away up there."

Mrs. Hutchinson craned her neck to see through the crowd and found her husband and children standing near the front. She tapped Mrs. Delacroix on the arm as a farewell and began to make her way through the crowd. The people separated good-humoredly to let her through; two or three people said, in voices just loud enough to be heard across the crowd, "Here comes your Missus, Hutchinson," and "Bill, she made it after all." Mrs. Hutchinson reached her husband, and Mr. Summers, who had been waiting, said cheerfully, "Thought we were going to have to get on without you, Tessie." Mrs. Hutchinson said, grinning, "Wouldn't have me leave m'dishes in the sink, now, would you. Joe?" and soft laughter ran through the crowd as the people stirred back into position after Mrs. Hutchinson's arrival.

"Well, now," Mr. Summers said soberly, "guess we better get started, get this over with, so's we can go back to work. Anybody ain't here?"

"Dunbar," several people said. "Dunbar, Dunbar."

Mr. Summers consulted his list. "Clyde Dunbar," he said. "That's right. He's broke his leg, hasn't he? Who's drawing for him?"

"Me, I guess," a woman said, and Mr. Summers turned to look at her. "Wife draws for her husband," Mr. Summers said. "Don't you have a grown boy to do it for you, Janey?" Although Mr. Summers and everyone else in the village knew the answer perfectly well, it was the business of the official of the lottery to ask such questions formally. Mr. Summers waited with an expression of polite interest while Mrs. Dunbar answered.

"Horace's not but sixteen yet," Mrs. Dunbar said regretfully. "Guess I gotta fill in for the old man this year."

"Right," Mr. Summers said. He made a note on the list he was holding. Then he asked, "Watson boy drawing this year?"

A tall boy in the crowd raised his hand. "Here," he said. "I m drawing for m'mother and me." He blinked his eyes nervously and ducked his head as several voices in the crowd said things like "Good fellow, Jack," and "Glad to see your mother's got a man to do it."

"Well," Mr. Summers said, "guess that's everyone. Old Man Warner make it?"

"Here," a voice said, and Mr. Summers nodded.

A sudden hush fell on the crowd as Mr. Summers cleared his throat and looked at the list. "All ready?" he called. "Now, I'll read the names--heads of families first--and the men come up and take a paper out of the box. Keep the paper folded in your hand without looking at it until everyone has had a turn. Everything clear?"

The people had done it so many times that they only half listened to the directions; most of them were quiet, wetting their lips, not looking around. Then Mr. Summers raised one hand high and said, "Adams." A man disengaged himself from the crowd and came forward. "Hi, Steve," Mr. Summers said, and Mr. Adams said, "Hi, Joe." They grinned at one another humorlessly and nervously. Then Mr. Adams reached into the black box and took out a folded paper. He held it firmly by one corner as he turned and went hastily back to his place in the crowd, where he stood a little apart from his family, not looking down at his hand.

"Allen," Mr. Summers said. "Anderson.... Bentham."

"Seems like there's no time at all between lotteries any more," Mrs. Delacroix said to Mrs. Graves in the back row. "Seems like we got through with the last one only last week."

"Time sure goes fast," Mrs. Graves said.

"Clark.... Delacroix."

"There goes my old man," Mrs. Delacroix said. She held her breath while her husband went forward.

"Dunbar," Mr. Summers said, and Mrs. Dunbar went steadily to the box while one of the women said, "Go on, Janey," and another said, "There she goes."

"We're next," Mrs. Graves said. She watched while Mr. Graves came around from the side of the box, greeted Mr. Summers gravely and selected a slip of paper from the box. By now, all through the crowd there were men holding the small folded papers in their large hands, turning them over and over nervously Mrs. Dunbar and her two sons stood together, Mrs. Dunbar holding the slip of paper.

"Harburt.... Hutchinson."

"Get up there, Bill," Mrs. Hutchinson said, and the people near her laughed.

"Jones."

"They do say," Mr. Adams said to Old Man Warner, who stood next to him, "that over in the north village they're talking of giving up the lottery."

Old Man Warner snorted, "Pack of crazy fools," he said. "Listening to the young folks, nothing's good enough for them. Next thing you know, they'll be wanting to go back to living in caves, nobody work any more, live that way for a while. Used to be a saying about 'Lottery in June, corn be heavy soon.' First thing you know, we'd all be eating stewed chickweed and acorns. There's always been a lottery," he added petulantly. "Bad enough to see young Joe Summers up there joking with everybody."

"Some places have already quit lotteries," Mrs. Adams said.

"Nothing but trouble in that," Old Man Warner said stoutly. "Pack of young fools."

"Martin." And Bobby Martin watched his father go forward. "Overdyke.... Percy."

"I wish they'd hurry," Mrs. Dunbar said to her older son. "I wish they'd hurry."

"They're almost through," her son said.

"You get ready to run tell Dad," Mrs. Dunbar said.

Mr. Summers called his own name and then stepped forward precisely and selected a slip from the box. Then he called, "Warner."

"Seventy-seventh year I been in the lottery," Old Man Warner said as he went through the crowd. "Seventy-seventh time."

"Watson." The tall boy came awkwardly through the crowd. Someone said, "Don't be nervous, Jack," and Mr. Summers said, "Take your time, son."

"Zanini."

After that, there was a long pause, a breathless pause, until Mr. Summers, holding his slip of paper in the air, said, "All right, fellows." For a minute, no one moved, and then all the slips of paper were opened. Suddenly, all the women began to speak at once, saying, "Who is it?" "Who's got it?" "Is it the Dunbars?," "Is it the Watsons?" Then the voices began to say, "It's Hutchinson. It's Bill," "Bill Hutchinson's got it."

"Go tell your father," Mrs. Dunbar said to her older son.

People began to look around to see the Hutchinsons. Bill Hutchinson was standing quiet, staring down at the paper in his hand. Suddenly, Tessie Hutchinson shouted to Mr. Summers, "You didn't give him time enough to take any paper he wanted. I saw you. It wasn't fair!"

"Be a good sport, Tessie, " Mrs. Delacroix called, and Mrs. Graves said, "All of us took the same chance."

"Shut up, Tessie," Bill Hutchinson said.

"Well, everyone," Mr. Summers said, "that was done pretty fast, and now we've got to be hurrying a little more to get done in time." He consulted his next list. "Bill," he said, "you draw for the Hutchinson family. You got any other households in the Hutchinsons?"

"There's Don and Eva," Mrs. Hutchinson yelled. "Make them take their chance!"

"Daughters draw with their husbands' families, Tessie," Mr. Summers said gently. "You know that as well as anyone else."

"It wasn't fair," Tessie said.

"I guess not, Joe," Bill Hutchinson said regretfully. "My daughter draws with her husband's family, that's only fair. And I've got no other family except the kids."

"Then, as far as drawing for families is concerned, it's you," Mr. Summers said in explanation, "and as far as drawing for households is concerned, that's you, too. Right?"

"Right," Bill Hutchinson said.

"How many kids, Bill?" Mr. Summers asked formally.

"Three," Bill Hutchinson said. "There's Bill, Jr., and Nancy, and little Dave. And Tessie and me."

"All right, then," Mr. Summers said. "Harry, you got their tickets back?"

Mr. Graves nodded and held up the slips of paper. "Put them in the box, then," Mr. Summers directed. "Take Bill's and put it in."

"I think we ought to start over," Mrs. Hutchinson said, as quietly as she could. "I tell you it wasn't fair. You didn't give him time enough to choose. Everybody saw that."

Mr. Graves had selected the five slips and put them in the box, and he dropped all the papers but those onto the ground, where the breeze caught them and lifted them off.

"Listen, everybody," Mrs. Hutchinson was saying to the people around her.

"Ready, Bill?" Mr. Summers asked, and Bill Hutchinson, with one quick glance around at his wife and children, nodded.

"Remember," Mr. Summers said, "take the slips and keep them folded until each person has taken one. Harry, you help little Dave." Mr. Graves took the hand of the little boy, who came willingly with him up to the box. "Take a paper out of the box, Davy," Mr. Summers said. Davy put his hand into the box and laughed. "Take just one paper," Mr. Summers said. "Harry, you hold it for him." Mr. Graves took the child's hand and removed the folded paper from the tight fist and held it while little Dave stood next to him and looked up at him wonderingly.

"Nancy next," Mr. Summers said. Nancy was twelve, and her school friends breathed heavily as she went forward, switching her skirt, and took a slip daintily from the box "Bill, Jr.," Mr. Summers said, and Billy, his face red and his feet overlarge, nearly knocked the box over as he got a paper out. "Tessie," Mr. Summers said. She hesitated for a minute, looking around defiantly, and then set her lips and went up to the box. She snatched a paper out and held it behind her.

"Bill," Mr. Summers said, and Bill Hutchinson reached into the box and felt around, bringing his hand out at last with the slip of paper in it.

The crowd was quiet. A girl whispered, "I hope it's not Nancy," and the sound of the whisper reached the edges of the crowd.

"It's not the way it used to be," Old Man Warner said clearly. "People ain't the way they used to be."

"All right," Mr. Summers said. "Open the papers. Harry, you open little Dave's."

Mr. Graves opened the slip of paper and there was a general sigh through the crowd as he held it up and everyone could see that it was blank. Nancy and Bill. Jr., opened theirs at the same time, and both beamed and laughed, turning around to the crowd and holding their slips of paper above their heads.

"Tessie," Mr. Summers said. There was a pause, and then Mr. Summers looked at Bill Hutchinson, and Bill unfolded his paper and showed it. It was blank.

"It's Tessie," Mr. Summers said, and his voice was hushed. "Show us her paper. Bill."

Bill Hutchinson went over to his wife and forced the slip of paper out of her hand. It had a black spot on it, the black spot Mr. Summers had made the night before with the heavy pencil in the coal company office. Bill Hutchinson held it up, and there was a stir in the crowd.

"All right, folks," Mr. Summers said. "Let's finish quickly."

Although the villagers had forgotten the ritual and lost the original black box, they still remembered to use stones. The pile of stones the boys had made earlier was ready; there were stones on the ground with the blowing scraps of paper that had come out of the box. Mrs. Delacroix selected a stone so large she had to pick it up with both hands and turned to Mrs. Dunbar. "Come on," she said. "Hurry up."

Mrs. Dunbar had small stones in both hands, and she said. gasping for breath, "I can't run at all. You'll have to go ahead and I'll catch up with you."

The children had stones already, and someone gave little Davy Hutchinson few pebbles.

Tessie Hutchinson was in the center of a cleared space by now, and she held her hands out desperately as the villagers moved in on her. "It isn't fair," she said. A stone hit her on the side of the head.

Old Man Warner was saying, "Come on, come on, everyone." Steve Adams was in the front of the crowd of villagers, with Mrs. Graves beside him.

"It isn't fair, it isn't right," Mrs. Hutchinson screamed and then they were upon her.

 

Une do vi dhe njehere per here te fundit se Blendi e ka nxjerre "sekretin" smiley e tregimit dhe kuptohet pas tij kritika e fellte e beri telef Idene.

Ne e kemi Shqiptare kete pikpamjen raciste te tij ,dmth te shkrimtarit Edgar !... me puthje deri me gjak ....

...pervec labit te "dua a te qifja udhet " ose " te dua moj qene " qe nuk duhet ngatruar me racizmin ose diskriminimin gjinor . Thjesht zhargon krahine !

...kemi rrefenjen e Gruas qe mori vesh se do i vinte i shoqi pas nje viti dhe nga dashuria "do vije babi " e mbyti me te shtrenguar femijen e gjirit .as kjo nuk eshte cilesuar krim .

....kemi komentin e IK tek autobiografia mbi thenien e zezakut " duhet te na duash deri ne percudnim te na rrahesh kaq egersisht sic bejne te bardhet ' pervec sarkazjmes ka edhe racizmin e Paster ...

...po mbi te gji8tha ne kemi racizmin e Paster SOT te cfaqur se "ju donit nga nje Plumb ballit " nga Jozefina Topalli qe propozohet si variant Presidentje . Dmth Racizem pa metaforen e Puthjes me Gjak !!

Ja bera Lopka Kurreshtarit qe me shume te FelLtohet ne kuptimin e thenieve shqiptare ,qe jane ku e ku me artistikisht si Metafora per te shprehur te njejten IDE te Edgarit .

Kafka ???  ...Kurren e kurres . Edhe Kurreshtari qe sheh endra me veten " si i Modh mer Jahu " kur ngrihet ne mengjes besoj i ngjan vetja me Kramzan  smiley ....ndersa kur lexon Edgarin minimalisht te shkon mendja per seks - horror ! Maksimumi nje perafrim i vogel me Hitchkokun , e theksoj nje perafrim i vogel .  Pastaj zinxhiri eshte nje detal Gjithperfshires smiley nuk eshte vecori si Insekti , .....dhe keshtu kurreshtari le te perfshihet ne Humorin e PPU -isteve ose te vazhdoje ne Derstilen e Xhibit qe gjithashtu eshte nje PPU - iste .

Ne ka mbi Njezet VJET , e ca Shekuj perpara , qe Europa na PUTH deri ne DHEMBKE !

Ca ti besh, kemi fatin e keq te jemi nga nje vend qe nuk ka tema me te rendesishme per diskutim se sa nje tregim letrar i nje autori izraelit. 177 komente? Ec atyyy

ps. une nuk e lexova tregimin.

Pse te shqeteson ty, postimi im ishte pergjigje ndaj nje tjetri.. Ca te bejme, nuk do jemi te gjith njerez te letrave si ju.

Une e nisa ta lexoj pastaj u ktheva prap kur pash qe e krahasonin me kafken e lashe fare! Nuk kemi ne tema per te diskutuar? kemi aq shume sa ueeee. Po ky blogu me cpo kuptoj une (sa te ambjentohem icik) qeka pak 'biased', qekan tendencioz adminet nuk e lene te rrjedhi sic ja ka enda. Mos e vrit mendjen qe se ke lexuar se ske humb gjesmiley

Une nisa ta lexoj me shume dyshim kur pashe qe e krahasojne me Kafken (nje nga shkrimtaret e mij te preferuar) dhe e lash mbas rreshtave te pare. Qe skemi tema per te diskutuar e kam thene me sarkazem. Vetem keto dite ka pas lajme sa per nje vit...por si duket te dyja krahet e politikes kan rene ne ujdi me urdher nga lart. 

Akoma ketu qenkeni?!?!Aman Bendi gjej ndoj gja tjeter se ne keto kohera te nje papunesie te madhe njerezit po ossessionohen keqas

s'thua shyqyr me ndonje liber a me ndonej histoi se mund te fiksoheshin me gjera te tjera me keqasi ne keto kohe pertacie

kush nga grate ka ndonje paqartesi ? smiley 

seriozisht, si ju duket ky ne lidhje me Kadarene tone, i nje rangu, me lart apo me poshte tij qendron ?

sa i perket asaj qe i lidh, mendoj se te dy e duan vendin e tyre shume. mendoj se kjo i ben shkrimtare moraliste. 

se ka shkrimtare qe nuk e duan vendin e tyre fare, ka gjithashtu (shumica) qe jane qytetare te botes, dmth as nuk shprehin dashuri te veçante as nuk e shajne, tergohen asnjeanes pra.

Fakti qe ti e ve ne kandar me Kadarene eshte shqetesuese.....Mos ban "Hajdarin" taman tash...

kadareja eshte i vjeter ne moshe, ka veper me te madhe sigurisht, ky eshte i ri, se ka shkrujt akoma te gjithen. nuk e kisha fjalen ti krahasoj pra vepren se kadareja e ka me te madhe, por si me thene mbrendesine e saj, objektin, synimin e saj. 

ky merret me njeriun, kerkon ta zberthej ate, perkundrazi kadareja merret me rrethanat, ambientin, kushtet ne te cilat njerezit gjallojne. 

kete desha me krahasu, cila lloj letersie eshte me e veshtire per tu shkruar, ajo e kadarese apo kjo e ketij mikut ketu. sepse mendoj ajo qe eshte me e veshtira eshte dhe letersi me e madhe detyrimisht. per rrjedhoje te shpie me larg, me lart ne piedestal. 

psh, mendon ti zana se Kadareja ja kalon Kafkes ?

personalisht nuk mendoj se Kadareja eshte shkrimtar me i talentuar se Kafka.Por mua Kadare me pelqen me shume se Kafka...Kurse kjo analize qe i ben ti ketij djaloshit ketu ne raport me Kadarene eshte infantile ....te ben te vesh buzenne gaz...

matesi i talentit eshte vetem fama. kush e ka me te madhe kete, eshte dhe me i madhi. se te pelqen ty apo mua, me shume apo me pak, varet prej shijeve tona, pra eshte mates subjektiv.

shko ne kine dhe pyet nje kinez. e njeh kadarene po kafken. cilin njeh ai eshte dhe me talent me te madh. mos themi qe kur kadareja ti bej aq vjet sa kafka vdekje, nuk do ta njohe me njeri, ne bote, perveç ne shqiptareve.

tani ec e me perserit ate fjalen infantile, si gramafon. smiley

 

ps; nje infermiere (shefe) ne nje spital te parisit, e njihte psh kadarene. natyrisht neper popull gjen shume pak njerez ta njohin, megjithese ai gjendet neper te gjitha librarite e rendesishme te frances.

kureshtar ,kureshtar,çte jan qepur keq les femmes d'ici ,

çthot sarko?po duket si ne agoni ne tv,,,,

Mua personalisht Kadareja me duket me i talentuar se Kafka. Kafka eshte me shume se nje shkrimtar i talentuar, dhe librat e tij percjellin me shume se talent, percjellin emocion, percjellin dicka magjike, kurse Kadareja eshte nje shkrimtar i klasit me te larte, une nuk kam lexuar shkrimtar me te talentuar se Kadareja, por librat e Kadarese jan me te ftohte, ne fakt po te kishte lindur Kadareja para Kafkes fjala KAFKESQUE duhej te ishte KADARESQUE. 

lexova tregimin Jieland te ketij

fantastik

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).