Ministri i shëndetësisë ka dy diploma Universitare, por nuk ka mbaruar akoma shkollën e mesme. Kështu tha ish kryetari i grupit të tij parlamentar, se ndonjë koleg kongolez nuk ka si ta dijë këtë. S’ka, s’ka! Ç’të bëjmë tani?! Pasi të kemi shtrembëruar pakëz muskujt e fytyrës, le ta kapërdijmë dhimbjen shëndetësore me një buzëqeshje të lehtë, nga ato që shpërfill gjithçka të pamundur për të qenë e vërtetë.

“Vërtetimi juaj për llogari bankare pranë nesh kushton një mijë lekë të reja”! 1 mijë lekë të reja? Për të më printuar një copë letër ku tregohen paratë e mia? Po! Dhe jo vetëm kaq. “Prit nja dy orë në radhë. Është shefja e zënë dhe nuk e shkruan dot tani”. Shkëlqyer. Po vrisja mendjen rëndshëm shumë se ku t’i çoj këto dy orët në vazhdim. Faleminderit që më mësuat ku t’i vras.

Letra me dy gjysma gjuhësh e me dy vula duhej çuar në “selinë qendrore” për t’u certifikuar si e mirëqenë nga “shefja e madhe”!!! Po unë banoj në skajin tjetër të Tiranës. Me letrën dhe kohën në duar, tek recepsioni i “selisë qendrore” e ndaj irritimin me një vërtetim-mbajtës prej Tropoje dhe me një tjetër nga Memaliaj, që kanë ardhur në Tiranë të “certifikojnë nga shefja e madhe se letra që kanë marrë në bankë është lëshuar nga një person i autorizuar prej saj”!!! Po s’u bë gjysma-gjuhëshja me katër vula, ambasada, punëdhënësi, konsullata apo institucioni ku do ta çosh “nuk kanë për të ta pranuar”.-thotë vështrimi autoritar i shefes. Bukuri! 1 mijë lekë, katër vula, dy ditë punë dhe një rrugë në Tiranë për të ndriçuar një vërtetim bankar. Rroftë buzëqeshja, bashkë me hidhërimin e saj.

Apartamenti nuk ka drita. Pallati është i ri dhe KESH nuk ka kontraktuar banorët. S’ka më afrofe. “Lidhni sahatin matës”. Sigurisht. Pesë ditë pune, dhjetëra litra naftë, shumë karta telefoni, shumë fytyra të ngrysura pa përgjigje dhe shumë lodhje që nuk duket, se apartamenti vazhdon të mos ketë drita. “S’e di moj zonjë. Nuk bëhet këtu. Pyet tek dera tjetër. Jo, ik te qendra. Shko tek zona jote. Kthehu tek shpërndarja. Tako kontraktonin. Duhet i licencuar nga KESH”. Patjetër. Inxhinieri i licencuar elektrik fton në zyrën e tij. Ishte në tavolinën bardhe prej kauçuku që ndodhej në cepin e lokalit përbri shpërndarësit. Mbi “tryezën” e zyrës, bashkë me birrën, edhe një shishe dhallë. Vjen “asistenti” që merr porosinë për të pirë dhe i sjell bashkë me faturën dhe me një tufë me letra. Inxhinieri, me një numër shpejtësie nxjerr nga karrigia përbri kapësen e dokumenteve dhe shfleton në pirgun që solli kamerieri. “Si e ke shtëpinë ti? Kështu? Si “jo”? E ke ndryshe? Ja ta vizatojmë. Po lere se e di unë si bëhen ndërtesat e sotme. Ja kështu e ke” Mirë, si të thuash ti. Ashtu e kam. Vetëm të marr atë vërtetimin, se më iku edhe për sot dita e punës. “Ja, kështu është shtëpia. Kështu edhe instalimet! 40 mijë lekë!” Pushim. Sytë duhet të jenë hapur më shumë nga ç’u mendua. Të vjetra. “Po, por do kushtonte më shumë po të kisha zyrë”. Faturë pagese?! Nuk mund të vazhdojë romanticiteti i detyruar në apartament po kërkova edhe fletë-pagesë shërbimi inxhinierik të licencuar, bërë mbi një gotë me birrë e mbi një tjetër me dhallë. Kamerieri dispononte të tilla vetëm për pijet!Buzëqeshja ngrin në fytyrë.

Ministri i shëndetësisë nuk ka mbaruar akoma të mesmen, banka më kërkon lekë për lekët e mia kurse KESH ka licencuar një inxhinier piktor, por pa zyrë.

Pastaj presidenti organizon ditë librash e ambientesh dhe i doli krejt nga mendja të reagojë për ndryshimet kushtetuese që prekin institucionin që duhet t’i dalë për zot. Rama është në veri, Berisha buzëqesh je Jug, Brace më në fund është qetësuar, Meta po futet prapë në shtrungë. Të përjashtimit firmosin në heshtje kundërshtitë publike, korrupsioni qenka i larte prape i flamosuri, Kadareja vajton për rusen, shiu nuk bie me tërkuzë mbi Tiranë edhe pas mesit te Majit, por gjithçka duket e vrazhde dhe komike si rënia e tij e pakohe.

Sa shtrenjtë ka shkuar një buzëqeshje!