Baron Nopça: Ismail Qemali donte t’ia shiste Shqipërinë Greqisë
Baroni Franc Nopça dhe Kongresi i Triestit
ROBERT ELSIE
Kongresi i Triestit u zhvillua më 1 mars 1913 për të shfaqur solidar itetin e shqiptarëve nga Shqipëria dhe nga jashtë me shtetin e tyre të sapolindur. Morën pjesë afërsisht 150 delegatë nga Shqipëria, Rumania, Bullgaria, Italia, Egjipti, Turqia, Austro-Hungaria dhe nga Shtetet e Bashkuara për të diskutuar çështjet e shtetit, ekzistenca e të cilit ishte vënë në dyshim gjatë Luftës së Parë Ballkanike (tetor 1912 - maj 1913).
Porti i Triestit, tani në Itali, ndodhej në atë kohë në tokën e Monarkisë së Dyfishtë, pra në Austro-Hungari, dhe ishte pikërisht qeveria e Vjenës e cila mbështeti kongresin, ndër të tjera, për të ushtruar ndikimin e saj në Shqipëri, në veçanti lidhur me çështjen e zgjedhjes së princit për mbretërinë e re shqiptare. Ndër kandidatët në diskutim për fronin e sapokrijuar shqiptar ishin Duka Ferdinan Fransoa Burbon Orlean-Monpensie11 nga Franca, Albert Gjika nga Rumania, Konti Urah von Vyrtemberg nga Gjermania, princi egjiptian Ahmed Fuad, dhe djali i Markeze Castriota nga Napoli. Në fund, asnjë prej tyre nuk fitoi dhe gjashtë muaj më vonë, në tetor 1913, Fuqitë e Mëdha ia ofruan fronin shqiptar një princi gjerman, Vilhelm cu Vid [Wilhelm zu Wied, 1876-1945].
Baroni Franc Nopça
Ndër vëzhguesit e huaj në Kongresin e Triestit ishte albanologu i njohur hungarez, baroni Franc Nopça nga Felshësilvashi [Franz Baron Nopcsa von Felsöszilvás, 1877-1933], një ndër studiuesit më të spikatur të kohës. Ai ishte lindur në një familje aristokratike hungareze më 3 maj 1877 në çifligun familjar të Saçal-it, afër Haceg-it të Transilvanisë. Me rekomandimin e ungjit dhe kumbarit të tij, Franc von Nopça, kryemjeshtër i oborrit të Mbretëreshës Elisabeta të Austrisë, Nopça mbaroi maturën në liceun vjenez Maria- Theresianum. Ngjarja vendimtare e rinisë së tij ndodhi në vitin 1895 gjatë një ekskursioni në Sentpeterfalva [Szentpéterfalva]. Aty ai dhe motra e tij zbuluan mbetje fosilesh të eshtrave të një dinosauri, të cilat ai ia dërgoi Profesorit Eduard Sys [Edward Suess], gjeolog dhe paleontolog vjenez. Nga viti i maturës 1897 deri në vitin 1903, Nopça studioi pranë Sysit në Universitetin e Vjenës, i cili në atë kohë shquhej për studimet paleontologjike.
Franc Nopça udhëtoi gjerësisht në Ballkanin jugperëndimor dhe jetoi për një kohë në fillim të shekullit të njëzetë në Shkodër. Në vitet e mëvonshme ai u bë i njohur gjithashtu si një ndër albanologët kryesorë të kohës së tij. Botimet e tij albanologjike nga vitet 1907 deri në 1932 u përqëndruan kryesisht në fusha të tilla si: parahistoria dhe historia e lashtë, etnologjia, gjeografia, historia e re dhe e drejta zakonore shqiptare, d.m.th. kanuni. Librat e tij të hershëm si Das katholische Nordalbanien (Shqipëria e Veriut katolike, Budapesht 1907), Aus Šala und Klementi (Nga Shala dhe Kelmendi, Sarajevë 1910) und Haus und Hausrat im katholischen Nordalbanien (Shtëpi dhe orendi në Shqipërinë e Veriut katolike, Sarajevë 1912) si dhe Beiträge zur Vorgeschichte und Ethnologie Nordalbaniens (Ndihmesa për parahistorinë dhe etnologjinë e Shqipërisë së Veriut, Sarajevë 1912) përmbajnë vëzhgime të shumta, megjithëse materiali nuk është i sistematizuar mirë. Më vonë, kur nuk ndërmori udhëtime të tjera në Ballkan dhe kishte më shumë qetësi, ai botoi vepra shkencore monumentale. Më të njohura ndër to janë: Bauten, Trachten und Geräte Nordalbaniens (Ndërtime, veshje dhe vegla të Shqipërisë së Veriut, Berlin & Lajpcig 1925) dhe para së gjithash, monografia themelore prej 620 faqesh Geologie und Geographie Nordalbaniens (Gjeologjia dhe Gjeografia e Shqipërisë së Veriut, Öhrlingen 1932), e cila shquhet si kryevepra e botimeve albanologjike që dolën gjatë jetës së tij. Lista e botimeve të Nopçës përmban më shumë se 186 tituj, kryesisht nga fushat e paleontologjisë, të gjeologjisë dhe të albanologjisë. 54 botime janë për Shqipërinë. Ndër veprat më interesante të Nopçës janë kujtimet e tij, të botuara gjermanisht në vëllimin Reisen in den Balkan: die Lebenserinnerungen des Franz Baron Nopcsa [Udhëtime në Ballkan: kujtimet e baronit Franc Nopça]. Aty baroni hungarez tregon edhe për pjesëmarrjen e tij në Kongresin e Triestit, një rrëfim që duhet të jetë mjaft interesant për publikun e sotëm shqiptar. Po e japim këtu tekstin nga kujtimet e cituara.
Prapaskenat e shqiptareve ne Kongresin e Triestit
Franc Baron Nopça
Nga 27 shkurti deri më 6 mars unë mora pjesë në Kongresin e Shqiptarëve në Triest. Ky kongres shqiptar ishte gjë e çuditshme. Në pranverë të vitit 1913 froni shqiptar ishte ende i pazënë dhe punët shqiptare drejtoheshin prej Ismail Qemalit, i cili kishte takuar Berhtoldin, në Budapesht pranë Shkëlqesisë së Tij, Janosh Hadik, dhe pastaj me kërkesë dhe me mbështetjen e Berhtoldit ai udhëtoi për në Vlorë ku themeloi qeverinë e përkohshme të Shqipërisë së sapokrijuar. Por pas kësaj, si mik shumëvjeçar i Greqisë, bile edhe si agjent i paguar nga grekët, ai kishte premtuar që të lehtësonte pushtimin e Janinës, në rast se ngelej në pushtet në Shqipëri. Ishte e qartë se Ismail Qemali donte të mbetej shefi i qeverisë së përkohshme, sepse një gjë e tillë, kuptohet, ishte me fitim financiar. Më pak e kuptueshme, siç doli nga takimi i Berhtoldit me Ismail Qemalin, ishte fakti që Berhtoldi besonte se kishte aftësinë për t’ia hedhur Qemalit. Natyrisht nuk ia doli mbanë. Duke qenë se në vitin 1911 botuesi Stid [Stead] më kishte treguar diçka për marrëdhëniet e Ismail Qemalit me Greqinë dhe se shkrimtari Aleksander Ular i cili, bashkë me Enriko Insabaton kishte shkruar librin “Gjysmëhëna që po fiket”, më kishte zbuluar disa gjëra për sjelljen e Qemalit si Guvernatori i Tripolisë, nuk e kisha të vështirë të parashikoja se Qemali do t’ia shiste Shqipërinë Greqisë. Kur Berhtoldi më kërkoi mendim për Ismail Qemalin, që dy javë pas themelimit të qeverisë së përkohshme, unë i thashë fjalë për fjalë “Ismail Qemali është maskara”. Fakti që Ismail Qemali e tradhtoi Shqipërinë m’u konfirmua më vonë plotësisht nga Eqrem bej Vlora, djali i të dërguarit shqiptar në Vjenë, Syrja bej, dhe nipi i Ismail Qemalit. Nuk e kam të qartë nëse, pas pushtimit të Janinës, grekët donin të liroheshin nga Ismail Qemali siç thotë fjala e urtë “Limoni i shtrydhur flaket”, por më duket se është e mundur. Megjithatë, gjatë kohës kur në Vlorë qeveria e përkohshme kryesohej nga Ismail Qemali, i cili merrte ryshfete, bile ryshfete të mëdha, u bë propaganda e madhe në Evropë për kandidatët e ndryshëm të fronit shqiptar. Albert Gjika [Albert Ghika], i cili kishte qenë edhe vetë pretendues i fronit shqiptar, ia doli t’i zgjojë interesin për fronin shqiptar edhe Dukës Monpensie. Ai ia kaloi këtij të fundit “të drejtat” e tij të njohura prej askujt, dhe për një shpërblim të caktuar bëri propagandë për dukën. Kopraci Fazil pashë Toptani dhe disa shqiptarë të tjerë u bindën lehtësisht që të përkrahnin Monpensienë, dhe kështu u krijua plani për shpalljen e Monpensiesë mbret i Shqipërisë gjatë kongresit të Triestit.
Ndërkohë u përhapën thashetheme se Monpensie e kishte thyer bllokadën greke dhe e kishte marrë edhe Vlorën dhe Ismail Qemalin. Duke pasur parasysh kundërshtimin e Monarkisë për shkak të lidhjeve familjare të Monpensiesë, u pa e udhës që Austro-Hungaria të mbështeste Kongresin e Shqiptarëve, dhe kështu u vendos që kongresi të mbahej në tokën e Monarkisë, për të pjellë këtu një vezë qyqe të bukur diplomatike. Si mashë për shpalljen e kongresit u përdor në mënyrë të shkathët Stefan Curani, zemërmirë por i leshtë, i zellshëm, por naiv, i cili kishte nam të mirë në Ballhausplatz dhe i cili shpalli kongresin si idenë e tij. Duke qenë se Ballhausplatz-it i pëlqeu një tubim shqiptarësh në tokën austriake për atdheun e tyre, Vjena e miratoi dhe mbështeti planin. Përveç shqiptarëve në këtë kongres erdhën edhe italo-shqiptarë, dhe bashkë me ta Markezi Kastriota me gjithë djemtë nga Napoli. Të pranishëm gjithashtu ishin Albert Gjika, baroni Dungern, profesor dhe historian i Universitetit të Çernovicit, dy deputetë socialkristianë, konti Taaffe dhe Zoti Pantz nga Vjena, korrespondenti i Romës i gazettes Reichspost, Kavaljere Majerhëfer dhe unë. Unë solla me vete doktor Leo Frojndlihun, i cili kishte qenë deputet socialist në Vjenë dhe i cili, në momentin kur Shqipëria u bë interesante, themeloi me mjeshtri të madhe gazetën Albanische Korrespondenz dhe tani po luante kartën e sundimit imperialist. I pranishëm në Triest gjithashtu ishte Hasan Arnauti, i cili punonte për mua si detektiv i fshehtë. Aty ishin edhe disa organe të shtypit. Gjithashtu në Triest u shfaq edhe Zoti Jovo Vajs [Jovo Weiss] nga Beogradi, i cili pretendonte se donte t’u shiste shqiptarëve pushkë me çmim 90 korona secila, por në vërtetë ai nuk ishte veçse agjent serb. Përfaqësuesi i qeverisë austriake ishte Kështilltari Makavec [Makavetz], një njeri i urtë, i qetë dhe me energji, i cili nuk hutohej kollaj. Pas darkës së përshëndetjes, të nesërmen u zgjodhën Markezi Kastriota si kryetar nderi dhe Faik bej Konica si kryetar kongresi. Në kryesi u pranuan edhe Hilë Mosi, Fazil Toptani dhe Dervish Hima. Zgjedhja e Konicës nuk i pëlqente Gjikës sepse kur ky i fundit papritur hapi çështjen e kandidaturës së fronit, u pengua me aftësi nga kundërshtari i tij i vjetër, Faiku. Për më tej, me shkathtësi, Gjika, i cili si shumë rumunë kishte patur një karrierë batakçillëku, rrëmbeu djalin debil të Ismail Qemalit, për t’a patur në dorë këtë të fundit. Ai kishte udhëtuar në Nicë që para kongresit, ku familja e Qemalit jetonte në kushte të vështira financiare - Qemali vetë ishte i bllokuar - dhe e kishte sjellë me shpenzimet e veta, apo të themi më saktë me shpenzimet e Monpensiesë, djalin Tahirin, në kongresin shqiptar të Triestit. Tahiri nuk kishte asnjë kacidhe në xhep dhe Gjika blente çdo gjë për atë, bile edhe cigaret, kështu që Tahiri nuk bënte asnjë hap pa Gjikën apo zëvendësin e tij dhe ishte faktikisht i burgosuri i Gjikës. Se çfarë donte Gjika me Tahirin, u bë e qartë më vonë. Paraqitja e jashtme e kongresit ishte si më poshtë: nga ana e djathtë e tavolinës së kryesisë, e vendosur mbi podiumin me një flamur shqiptar, ishte tavolina e shtypit, kurse nga ana e majtë, tavolina e mysafirëve. Anëtari i kryesisë, Dervish Hima, i cili sipas rastit bëhej mason në Evropë dhe mysliman fanatik në Turqi, kishte marrëdhënie të mira me gazetën “Neue Freie Presse”, kurse unë doja që deklaratat e shtypit të kalonin nëpër duart e mia. Prandaj arrita që reportazhet zyrtare të kongresit t’i jepeshin vetëm gazetës Albanische Korrespondenz. Korrespondentët politikë të pranishëm u prekën dhe u ankuan, por pas ndërhyrjes sime ata u njoftuan nga Vjena që të bindeshin. Për shkak të kësaj lëvizjeje të zgjuar, Dervish Hima mund të informonte gazetën “Neue Freie Presse” vetëm me lejën e Zotit Frojndlih, i cili ishte pa përvojë në gjëra shqiptare, kështu që ai kishte nevojë për mua. Për të theksuar rëndësinë e Frojndlihut, ai u ftua në tavolinën e mysafirëve, në sy të të gjithë gazetarëve. Shpalosja e flamurit shqiptar u prit në këmbë me entuziazëm, dhe gjatë hapjes solemne, Kongresi i dërgoi të njëjtin telegram pershëndetjeje Berhtoldit dhe San Xhuljanos.
Unë këshillova që të mos u dërgoheshin telegrame mbretërve të Evropës duke qenë se teksti nuk mund të ishte njësoj për shkak të qendrimit të theksuar të Austro-Hungarisë. San Xhuljano u përgjigj menjëherë, gjë që bëri shumë përshtypje. Berhtoldi u përgjigji vetëm pasi unë i kërkova Mëkëmbësit të Triestit, Princit Hohenlohe, që t’a bindte ministrin për këtë. Fakti i vonesës së përgjigjes nga Berhtoldi natyrisht la një përshtypje të keqe dhe, për t’a kompensuar këtë, i propozova Hohenlohes që ai të ftonte kryesinë e kongresit për drekë. Propozimi im u realizua me lejën e Berhtoldit dhe me praninë e konsullit italian në Triest.
Dreka ishte e shkëlqyeshme dhe tavolina ishte zbukuruar me lule. Italo-shqiptarët ishin të shumtë në kongres, por mbajtën fjalime vetëm italisht. Unë u përshëndeta gjatë hapjes solemne nga Faiku si mik i madh i shqiptarëve. Mendova gjatë disa minutave për një përgjigje, u ngrita në podium dhe atëherë mbajta një fjalim në gjuhën shqipe. Me përjashtim të konsullit të përgjithshëm Kral dhe të disa konsujve të tjerë austriakë dhe italianë, besoj se asnjë evropian tjetër nuk e ka bërë një gjë të tillë. Përveç konfliktit midis vllehëve dhe shqiptarëve gjatë të cilit kombësia ende e palindur e vllehërve dha prova të dukshme të fanatizmit dhe të mendjemadhësisë së saj ballkanike, dhe pas një shkëmbimi fjalësh midis kryetarit Faik bej Konica, dhe mashtruesit Nikollë Ivanaj, i cili e sfidoi kryetarin vetëm për të tërhequr vëmendje mbi veten, por nuk pati sukses, në kongres u thane vetëm fjalë boshe. Duke qenë se nuk doli asgjë e arsyeshme nga kjo shkretëtirë fjalësh, unë e thirra Faik bej Konicën në darkën e ditës së fundit dhe i bëra të qartë se kongresi nuk kishte bërë asnjë punë. Gjëja minimale që mund të pritej nga një kongres politik ishte një rezolutë. Faiku ishte dakord me mua, dhe unë ia diktova rezolutën e cila ditën e nesërme do t’u përcillej si telegram fuqive të mëdha. Pas një gjysme ore ishim gati dhe të nesërmen Faiku ia paraqiti rezolutën kongresit. Pas një debati, prapë për gjendjen e vllehërve në kongres dhe në të ardhmen e Shqipërise, që Faiku e mbaroi me një ultimatum për të mirën e shqiptarëve, rezoluta u pranua, dhe fjalët e mia iu transmetuan fuqive të mëdha si rezoluta e kongresit.
Gjatë kongresit, Kavaljere Majerhëfer mori vesh nga Tahiri, djali i Ismail Qemali, se Monpensie po përgatiste një puç. Ai ma tregoi mua, dhe asnjë i huaj tjetër nuk e mori vesh, pra as Frojndlihu dhe as Dungerni. Të dy ne e informuam Makavecin, dhe ky i fundit e informoi Ballhausplatzin. Aty u ndërmorën tërë kundërmasat. Plani i Gjikës për të hapur çështjen e fronit në kongres tashmë kishte dështuar, por kishim merak për ndonjë sulm tjetër, duke qenë se Monpensie rrinte gati me jahtin e tij në det. Kaluam dy ditë në Triest pa lajme nëse Vjena do ta miratonte ose jo kandidaturën e Monpensiesë për shkak të lidhjes së tij familjare me Arqidukeshën Maria Dorotea. Shqiptarët, ndër të tjerë edhe Faik bej, filluan të na pyesnin se si duhej te reagonin lidhur me këtë kandidaturë. Me përgjegjësinë time unë i thashë: “Në mënyrë armiqësore! Nuk besoj se Monpensie është kandidati i Vjenës”. Më në fund erdhi përgjigjja nga Vjena e cila mbështeti hamendjen time. Tash mund të vepronim në mënyrë të hapur kundër Monpensiesë. Rastësisht deputetët e Vjenës pranë kongresit dhanë një darkë në Palace Hotel, dhe gjatë një pushimi në bisedat unë thashë me zë të lartë: “Kam dëgjuar se Monpensie do të bëhet mbreti i Shqipërisë dhe bile ka shtypur tashmë shpallje. A ka vallë ndonjë prej zotërinjve këtu një shpallje të tillë në xhep? Ju e dini, zotërinj, se unë mbledh shtypin për Shqipërinë”.
Habi e madhe! Qetësi e plotë! Por Fan Noli harroi dhe nxorri nga xhepi shpalljen e shtypur dhe ma dha. E fshehta e Monpensiesë doli në shesh. Në mbrëmje shpalljen ia dërgova me postë Berhtoldit. Shqetësimet tona u pakësuan, por nuk u zhdukën. Ditën tjetër në kongres pati një moment vërtet dramatik kur u përhapën lajme se kishte ardhur në Triest një kasnec i qeverisë së përkohshme nga Vlora, dhe disa minuta më vonë u soll në sallë një plak i lodhur nga udhëtimi, shatgjatë, i përkulur dhe me shumë emocione. Ishte kryeministri shqiptar, Kristo Meksi, i sapoardhur nga Vlora. Një ngazëllim i stuhishëm! Të gjithë ishin si të elektrizuar. Faiku u zbeh sepse kishte përshtypje se kryesia kishte humbur çdo ndikim mbi kongresin. Tashti kryesimin këtu e mori qeveria e përkohshme. Ai nuk dinte se çfarë lajmesh kishte sjellë me vete Meksi. Po të propozonte Kristo Meksi si i dërguari i qeverisë shqiptare në Vlorë, Dukën Monpensie si mbret të Shqipërisë, pas ndonjë marrëveshjeje të fshehtë, atëhere kishte mbaruar çdo gjë. Unë u ula pranë ministrit të qeverisë austriake, Makavec, dhe i thashë: “Shikoni, nëse Kristo Meksi mbështet kandidaturën e Monpensiesë, jemi të humbur, sepse ai do të shpallet njëzëri”.
Makaveci dukej i qetë nga jashtë, por nga brenda po dridhej. Ai ishte gati të shkonte deri aty sa të bënte skandal duke mbyllur kongresin. Kristo Meksi filloi të fliste. Ai i transmetoi Kongresit të Shqiptarëve përshëndetjet e qeverisë së përkohshme dhe njoftoi se anëtarët e qeverisë ishin shëndoshë e mirë. Pas kësaj u largua nga podiumi, përsëri i shoqëruar nga duartrokitje të stuhishme, pa kuptuar fare se çfarë vendimi kishte patur në dorë. Atmosfera u çel. Ne kuptuam se Ismail Qemali nuk dinte gjë për planin e Monpensiesë. Tani erdhi koha për të larguar Tahirin nga Gjika. Një rastësi na lehtësoi planet tona. Gjika nuk donte të paguante shpenzimet e hotelit të Tahirit. Ai iu drejtua të tjerëve, dhe pas pak kohe më erdhi një patriot shqiptar. Besoj se ishte Mark Kakarriqi apo Koci, i cili më tha se Tahiri, i biri i kryetarit të qeverisë të përkohshme, kishte një hall. Ky patriot, duke qenë se kishte dëgjuar se unë isha mik i shqiptarëve, më pyeti nëse mund ta ndihmoja për të shlyer borxhin e Tahirit sepse, po të bëhej e njohur kjo, gjithë Shqipëria do të diskreditohej. Tahiri kishte nevojë për 500 deri 600 korona. Ai tha se kishte turp të më kërkonte para vetë. Unë isha gati menjëherë të ndihmoja dhe i premtova se do të rregulloja çdo gjë mu pasdite. Drekën e hëngra me Tahirin dhe Majerhëferin dhe i shpjegova Tahirit se ishte bërë vegël, bile se ishte peng në duart e Gjikës, me anë të të cilit ata mund të detyronin babain e tij të hiqte dorë nga qeveria e përkohshme për të shpëtuar djalin, në dobi të Monpensiesë. Tahiri natyrisht u tremb jashtë mase. Ai më rrëfeu çdo gjë që dinte, por tha se nuk kishte para që të largohej nga Gjika. Unë i premtova që do të rregulloja çdo gjë. Pasdite pagova faturën e hotelit dhe ia dhashë shumën e nevojshme për shpenzimet e tij deri të nesërmen. Më vonë e takova përsëri patriotin shqiptar i cili kishte kërkuar 500-600 korona dhe i njoftova se e kisha shlyer borxhin e Tahirit, por se ai kishte gabuar me shumën. Nuk ishte fjala për 500-600 korona, por vetëm për 190 korona. Në këtë mënyrë një patriot shqiptar dështoi në planin e tij për të fituar 300-400 korona. Tahiri më ftoi për darkë dhe, që ai të mos përzihej në ndonjë veprim gjatë natës, duke qenë se edhe Gjika banonte në atë hotel, i dhashë shumë alkohol për të pirë. Në mesnatë e ktheva në hotel, të pirë e bërë xurxull si derr, dhe në hyrje takuam Gjikën. Ai e kuptoi mirë situatën dhe pa se për sa i përket Tahirit, kishte dështuar. Me nxitjen time Tahiri i tha se tash do të shkonte në Vjenë, ku do të banonte me mua. Kështu u ndërprenë përfundimisht lidhjet midis Gjikës dhe Tahirit. Herët në mëngjes dërgova dikë për të marrë çantat e Tahirit dhe pastaj ai udhëtoi, përsëri pa para në xhep, për në Vjenë, ku e strehova në një hotel. Kësaj radhe ishte pengu im. Më vonë i bleva një biletë treni për në Nicë, i dhashë pak para xhepi në dorë, dhe e ktheva te nëna e tij. Që të mos përsëritej një histori e tillë, Ballhausplatzi i dërgoi Zonjës Qemali një shumë më të madhe që t’a ndihmonte atë me problemet e saj financiare. Që të flas për nivelin intelektual të Tahirit, mjafton të them se gjatë kohës së Abdul Hamidit ai kishte qenë oficer i forcave detare turke. Kjo i shpjegon të gjitha. Kaq ishte pjesëmarrja ime në Kongresin e Shqiptarëve në Triest.
Për hir të së vërtetës, duhet të theksoj se Ministria e Punëve të Jashtme më ka mbuluar shpenzimet. Kam marrë para nga organet qeveritare austro-hungareze gjithsej katër herë.
Herën e parë mora një shumë pas krizës së Anekcionit [të Bosnjes] për shlyerjen e shumës që kisha harxhuar në vitin 1909 gjatë muajve janar, shkurt dhe mars për agjitacion në Shqipëri. Herën e dytë Ministria më dha mundësi të dërgoja Saidin në Malin e Zi dhe në Shqipëri gjatë Luftës Ballkanike. Herën e tretë u shlyen shpenzimet e mia në Kongresin e Shqiptarëve nga fondet që më solli Ali Arnauti. Herën e katërt mora një rrogë të lartë kur punoja në Bukuresht në një mision të posaçëm diplomatik gjatë fillimit të Luftës Botërore. Të gjitha shpenzimet e tjera për udhëtim, agjitacion, dhe informacion, i pagova nga xhepi im. Vetëm një herë isha agjent politik dhe kurseva para. Kjo ishte ku dola në mision si çoban. Pati edhe një episod mjaft interesant në Kongresin e Shqiptarëve kur famullitari Pjetër Tushaj i tregoi Zotit Majerhëfer se ai dhe Kryepeshkopi i Shkodrës, Monsinjor Sereqi [Sereggi], kishin bashkëpunuar më Malin e Zi kundër turqve në vjeshtë të vitit 1912. Majerhëferi më informoi për këtë lajm, që e kisha marrë me mend. Ishte për të qeshur se si e turpërova agjentin serb Vajs. Zoti Vajs, për karakterin e dyshimtë të të cilit më kishte informuar Ali Arnauti, donte të prezantohej me mua. Unë nuk isha kundër sepse kështu mund t’a demaskoja më mirë. Kur mësova për qëllimin e Vajsit, iu afrova atij menjëherë, u përkula jashtëzakonisht thellë para tij, dhe u paraqita, duke e pyetur se si mund t’a ndihmoja. Mirësjellja ime e habiti plakun, ashtu siç kisha pritur. Për shkak të moshës dhe të mënyrës së tij, prisja të ishte i ngadalshëm nga pikëpamja e inteligjencës. Ai u hutua, donte të prezantohej shpejt dhe tha: “Jov…” dhe menjëherë e ndreqi: “Johan Vajs.” Une i thashë: “Thoni lirisht Jovo. E di që jeni nga Beogradi.” Kështu e kapa dhe Zoti Vajs nga Serbia pohoi se kishte jetuar në Serbi, ishte përfshirë në një proces me qeverinë serbe për një truall, dhe më në fund pranoi se kishte ardhur në Triest si përfaqësues i një fabrike armësh, për t’iu ofruar shqiptarëve, përkatësisht shtetit të tyre, armë. Rrenat e Zotit Vajs nuk ishin të këqia. Ai besonte se unë nuk e kuptoja qëllimin e ardhjes së tij. Ai kishte për detyrë të vëzhgonte nëse shqiptarët furnizoheshin me armë nga qeveria austro-hungareze. Unë i thashë Zotit Vajs se pikërisht pushka automatike e tij ishte e papërshtatshme për shqiptarët për shkak të harxhimit të madh të municionit, dhe e njoftova se nuk ishte shumë e zgjuar nga ana e firmës së tij të dërgonte përfaqësuesin e saj të Beogradit, pra të dërgonte atë njeri në Triest, i cili po furnizonte me armë armikun shekullor të shqiptarëve, dmth. serbët. Në fund, e këshillova Zotin Vajs, që të mos diskreditohej dhe të mos diskreditonte firmën e tij, të largohej sa më shpejtë nga Triesti dhe t’iu ofronte mallrat shqiptarëve më vonë, kur armiqësia midis serbëve dhe shqiptarëve të ishte zbutur pak. Natyrisht Zoti Jovo Vajs nuk ishte shumë i kënaqur për këtë këshillë dashamirëse, kunjin e së cilës e kuptoi shumë mirë. Ai u zhduk nga vendi menjëherë. Më 3 mars unë i shkrova Konradit10 nga Triesti si më poshtë:
“Shkëlqesi!
Do të keni dëgjuar për rrengun e parashikuar të Dukës së Monpensiesë për marrjen e fronit shqiptar. Biografinë e tij të shtypur shqip ia dërgova Berhtoldit sot paradite. Mbase do të mendoni se jam i çmendur, kur Ju bëj këtë propozim, por për shkak të rreziqeve që mund të dalin si pasojë e politikës sone të mosveprimit, unë ju propozoj këtë plan, edhe po të jetë aventurist. Do të blej, gjoja me paratë e mia, dy avullore të Llojdit, shumë të vogla dhe shumë shpejta, dhe do t’i armatos me topa dhe me 300 ushtarë të veshur civil si vullnetarë të mi, dhe, duke marrë pajisjet e duhura ushtarake, do të zbarkoj në veri të Durrësit nën flamurin shqiptar. Avullorja e dytë do të shkojë në Vlorë. Anijet greke nga frika prej Hamidisë do të jenë zhdukur, edhe Monpensie e di këtë. Kjo avullore do të informojë qeverinë shqiptare e cila mban kontakte miqësore me Vjenën dhe të cilën unë si vullnetar do t’a njoh zyrtarisht. Gjithë kjo duhet të inskenohet gjatë kohës që Ballhausplatzi po i shkruan Zetterit dhe Kordiosë për qëllimin e Monpensiesë. Ministria duhet të duket e zemëruar. Duke qenë se shqiptarët e egër - pra ata me pushkë - më njohin mirë, një protestë e mundshme e letrarëve dhe politikanëve mund të jetë njësoj për mua, gjë që nuk vlen për Monpensienë. Ju kërkoj ndjesë, Shkëlqesi, nëse Ju shkruaj këtu me shpejtësi diçka që, me syrin Tuaj të stërvitur i cili kupton më mirë vështirësitë, Ju duket fëmijërore. Por unë besoj se nëse një francez, i cili nuk di shqip, guxon të komplotojë, atëherë mund të komplotoj edhe unë. Të mërkurën do të vij në Vjenë për të folur me Ju personalisht për këtë çështje, nëse Shkëlqesia e lejon, dhe deri atëherë me shumë respekt,
Baron Franc Nopça”
Nga Triesti u ktheva në Vjenë. Aty, kur unë i tregova Berhtoldit për pasojat e mundshme negative nëse froni shqiptar do të mbetej bosh për një kohë të gjatë, ai m’u ankua se nuk gjente një kandidat të përshtatshëm. Në fakt, kishte një numër të madh kandidatësh. Në radhë të parë ishte Konti Urah fon Vyrtemberg, pastaj edhe një princ egjiptian, Ahmed Fuad, dhe djali i Markezit Castriota nga Napoli. Në këto rrethana, vendosa të merrja një hap që mund të më bënte lehtësisht qesharak dhe mund të dëmtonte tërë imazhin e punës time për shqiptarët. Megjithatë mora guxim dhe e provova. Unë i thashë Shkëqesisë Konrad me shkrim se edhe unë do të isha gati të bëhesha kandidat për fronin, nëse kandidatura ime do të mbështetej nga Ballhausplatzi. I shpjegova se do të më duhej vetëm një shumë e madhe, për të blerë të ashtuquajturit patriotë shqiptarë. Nga përvoja ime me puçin e Monpensiesë, pashë se nuk do të ishte e vështirë që të shpallesha mbret prej tyre. Në momentin kur të bëhesha mbret evropian, nuk do të kisha të vështirë të gjeja fonde të tjera të duhura duke u martuar me ndonjë amerikane të pasur me pretendime për një titull aristokratik, pra të hyja në një martesë ku normalisht do të kisha antipati. Mbështetjen e banorëve të Veriut e kisha të sigurtë për shkak të qëndrimit tim aty në vitet 1910 dhe 1911, dhe në Vjenë mund të shpresohej që Ismail Qemali, i mbështetur më parë nga Berhtoldi, nuk do të krijonte vështirësi. Disa ditë më vonë, më datën 22 mars, i shkrova këtë letër:
“Shkëlqesi!
Për shkak të acarimit të fatlumtë të marrëdhënieve të Monarkisë me Malin e Zi, pjesa e fundit të bisedës sonë që lidhej me mua, është bërë pa rëndësi. Nëse flisni për këtë punë me Kontin Berhtold, do t’Ju kërkoja të mos e përmendnit fare kandidaturën time, që të shmang përshtypjen e interesit vetjak. Para ndërhyrjes sonë aktive ky hap më dukej e vetmja rrugë, por për fat, Ballhausplatzi ka vendosur për një më të mirë. Për sa i përket Dukës Monpensie, ai mbetet një rrezik dhe më duket se meqenëse ai udhëton nën flamurin anglez, nuk kemi mundësi tjetër të veprojmë kundër rrengut të tij të planifikuar përveç një aksidenti detar ku jahti i tij, qoftë duke u larguar nga Brindisi, qoftë duke ardhur në Vlorë, të përplaset rastësisht me një avullore të Llojdit, duke bërë të domosdoshme që Duka të shpëtohej nga uji dhe të çohej ne Triest apo në Kotorr. Siç kam dëgjuar, ai ka bërë një përpjekje tjetër për të vendosur kontakte me Ismail Qemalin. Duke Ju kërkuar ndjesë që kohët e fundit Ju kam marrë kaq shumë kohë, mbetem me shumë respekt,
Baron Franc Nopça”
Ka mundësi që kandidatura ime të pritej me shpotitje në qarqet kompetente. Disa javë më vonë kur u tërhoqa i neveritur nga çdo veprimtari lidhur me Shqipërinë, shumë njerëz menduan se kjo ndodhi vetëm se nuk u realizuan planet e mia ambicioze. Unë hoqa dorë për shkak se Shqipëria siç doli nga Konferenca e Londrës, ishte një lindje e vdekur. Nuk u përpoqa të mbrohesha nga akuzat dashakeqe të përdorura me kënaqësi nga kundërshtarët e mi, duke ditur se ngjarjet që do të vinin, do të përbënin mbrojtjen më të mirë. Shembja e shtetit shqiptar në vitin 1914 tregoi se unë pata të drejtë në vitin 1913 të largohesha nga anija që po fundosej. I vetmi “gabim” që bëra ishte fakti se unë i parashikova ngjarjet shumë më parë se kundërshtarët e mi. Gjatë kohës kur po mbahej ende Konferenca e Londrës, në fronin e Shqipërisë hypi princ Vidi. Në këtë kohë doli në pah edhe Prenk Bibë Doda, i cili udhëtonte tutje e tëhu midis Vjenës dhe Romës. E kisha të qartë prej kohësh qëndrimin e tij proserb dhe promalazez, me anë të të cilit ai kërkonte njohjen e tij si princ i Mirditës. Që prej fillimit të luftës ballkanike ai u bashkua me Malin e Zi dhe më vonë, bashkë me Marka Gjonin, gjatë përparimit të trupave serbe kundër Lezhës, iu hapi rrugën trupave të tyre. Pas këtyre gjërave nuk më habiti kur më njoftoi, duke më trajtuar si mikun e tij personal, gjatë një darke festive në Hotelin Zaher [Hotel Sacher], se ai kishte ndërmend të kthehej në Mirditë jo nga Durrësi, por nga Beogradi. Besimi i tij shkonte aq larg sa që ai më kërkoi të ndërhyja pranë Berhtoldit në këtë çështje. Fill pas Kongresit të Shqiptarëve dhashë dorëheqje nga Komiteti Shqiptar për shkak të kufijve të Shqipërise të caktuar në Londër dhe u tërhoqa nga çdo veprimtari politike. “Kjo Shqipëri s’ka për të mbijetuar. Nuk do të mbijetojë sepse ajo detyrimisht do të bjerë pre e njërës prej dy fuqive fqinje. Më keq se asgjë. Gjykoj se një veprim i mëtejshem për Shqipërinë nuk përputhet me sigurinë e Monarkisë. Një Shlezvig-Holshtajn i ri. Kjo Shqipëri mjafton për të blerë neutralitetin e Italisë, jo më shumë.” Këto janë fjalët që i përgatita dhe i dërgova me shkrim Konradit. Dorëheqjen time nga Komiteti Shqiptar e morën për keq. Gjithsesi unë u tërhoqa nga çdo veprimtari e mëtejshme për Shqipërine dhe i shpjegova arsyet e mia Shkëlqesisë së Tij Konradit, Berhtoldit, Shkëlqesisë së Tij Berenrajter [Baerenreither] dhe të gjithëve që donin të më dëgjonin.
Pjesë nga vepra më interesante e Nopçës
“Udhëtime në Ballkan: kujtimet e baronit Franc Nopça”
Titulli në original:
“Reisen in den Balkan: die Lebenserinnerungen des Franz Baron Nopcsa”
23 August 2007 @ 11:50 am
Kesaj i thone sikur “halla te kishte b..e.”Ismail Qemali eshte ai qe eshte,historia eshte shkruar nga gati 100 vjet,donte t’ia shiste atij apo ketij jane perpjekje per te denigruar figura shume solide historikisht pozitive te Shqiperise.
23 August 2007 @ 3:43 pm
Me la nje shije te hidhur ajo c’ka shkruhej per Ismail Qemalin.Njeriu,vertet plaket duke nxene(nuk ka pse nje plaku si une t’i vije turp qe fakte te tilla i njeh ne pleqeri?!),por,jashte ketij shkrimi,do te thosha se botime te tilla jo vetem qe nuk ndihmojne,por duke hedhur balte mbi nje figure me te cilen krenohemi,them se perbaltim edhe gjithe historine tone te shkruar deri tani.Baroni Nopca une nuk e di se sa i besuar mund te jete me keto shkrime se,ne fund te fundit,ka patur ne jeten etij edhe disekuilibrime psiqike.Me sa di une(ne s’me ka lene kujtesa)ky,baroni Nopca qe ai qe vrau ate shoqeruesin etij shqiptar nga Malesia e Shkodres vetem evetem se ai i kerkoi t’i paguante kohen qe kish shoqeruar.Jam prudent ne keto qe shkruaj se i referohem kujteses sime te vakte(nuk kam ketu librat ku i kam gjetur keto materiale per te).Pra,ne se gaboj ne kete qe shkruaj,le te merret si lajthitje dhe aq.Por nga nje mendim nuk luaj:lereni plakun patriot rehat ne ate parajsen e tij,se sa beri ai,zor se ka bere dikush tjeter per Shqiperine.Qofshin konter,barone apo princer te vetshpallur.
23 August 2007 @ 4:17 pm
Edhe kete s` e kisha degjuar …ku dhe si u pjell mendja,sa intresante !!
23 August 2007 @ 4:53 pm
Si autor i postimit te mesiperm ketu tek peshku, e ndjej te nevojshme te bej disa sqarime.
Ky artikull eshte botuar disa dite me pare tek Gazeta Shqitare dhe pjese te tij tek Rilindja e Prishtines qysh ne prill te 2001-shit. M’u duk dicka interesante dhe qe ia vlen te diskutohet ne nje forum serioz qe nuk i mungojne njerezit e zgjuar dhe kompetente per te perballuar nje debat te emancipuar mbi tema te tilla. Gjithashtu e ndjej per detyre te jap disa hollesi biografike per autorin e artikullit Dr. Robert Elsie dhe per Baronin Nopca.
Dr.Robert Elsie njihet si shkrimtar, linguist, perkthyes dhe kryesisht si albanalog. Ai ka lindur ne Vancuver te Kanadase ne 1950 dhe ka perfunduar studimet e larta ne University of British Columbia ne vitin 1972 ne degen e Studimeve klasike te linguistikes. Me pas ai ka vazhduar studimet pasuniversitare ne Free University te Berlinit, ne Ecole Pratique des Hautes Etudes dhe University of Paris IV ne Paris, ne Dublin Institute for Advanced Studies ne Ireland, dhe ne University of Bonn, ku mori dhe doktoraturen ne 1978 ne Linguistics Institute. Qysh atehere, ai ka vizituar disa here Shqiperine me nje grup studentesh dhe pedagogesh nga Universiteti i Bonit. Gjithashtu, ai ka marre pjese per disa vite me radhe ne Seminarin Nderkombetar mbi Gjuhen, Letersine dhe Kulturen shqiptare te organizuar ne Prishtine. Nga ‘82 ne ‘87, ka punuar per ministrine e jashtme te Gjermanise (perendimore). Qysh atehere ka ndihmuar ne organizimin e konferencave nderkombetare kryesisht ato gjermane dhe shqiptare. Dr. Elsie eshe autor i shume librave dhe artikujve, ne vecanti mbi aspekte te kultures dhe ceshtjes shqiptare.
Ndersa persa i takon Baron Nopces, po jap biografine e meposhtme botuar ne Rilindja ne prill te 2001.
Më datën 26 prill 1933 gazeta Neue Freie Presse e Vjenës botoi artikullin e mëposhtëm:
“Drama e përgjakshme në rrugën Singer. Studiuesi si vrasës dhe vetëvrasës. Siç u njoftua, Privatdocent (Baron) Dr. Franc Nopça, pesëdhjetepesë-vjeçar, vrau dje paradite sekretarin e tij afatgjatë, shqiptarin dyzetepesë-vjeçar Bajazid Elmas Doda, në banesën e tij në katin e tretë të shtëpisë së parë në rrugën Singer, numër 12, dhe pastaj vrau vetën para tavolinës së dhomës së punës me një të shtënë në gojë. Nga hulumtimi mjekësor zyrtar doli që sekretari kishte pësuar dy të shtëna gati në të njëjtin vend në tëmblën e majtë, të cilët shpunë kafkën krejtësisht, kështu që fisheku, pas daljes nga koka, ngeli në jastëkun e karrigës.
Duket se Nopça e kishte përgatitur veprimin paraprakisht. U gjetën shumë letra lajmtumire të mbyllura për farefisin dhe për miqtë e tij, si dhe një testament të mbyllur për një avokat vjenez dhe shënime të tjera. Mendohet që një arsye e veprimit të ketë qenë gjendja e vështirë financiare e tij, me qenë se shërbëtorja tha që ajo nuk e kishtë marrë rrogën që prej katër muajsh. Dihet gjithashtu që Franc Nopça, i cili donte më shumë se çdo gjë tjetër librat dhe kolecionet e tij, kishte menduar për të ur bibliotekën e tij të madhe me shumë vepra unikale.
Një shkresë policisë: “Arsyeja e vetëvrasjes sime është sistemi im nervor i hallakatur. Arsyeja që vrava mikun dhe sekretarin tim afatgjatë, zotin Bajazid Elmas Doda, në tëmblën kur flente gjumë, dhe pa dijeninë e tij, është që unë nuk doja ta braktisja të sëmurë, të shkretë dhe pa para në botë duke qenë se ai do të kishtë vuajtur shumë. Unë dëshiroj që trupi im të digjet.”
Kështu mbaroi jeta e vrullshme e Baronit Franc Nopça nga Felshësilvashi (Franz Baron Nopcsa von Felsöszilvás, 1877-1933), një ndër studiue1877-1933sve më të spikatur të kohës. Ai ka lindur në një familje aristokratike ungareze më 3 maj 1877 në çifligun familjar të Saçal-it, afër Haceg-it të Transilvanisë. Me rekomandimin e ungjit dhe kumbarit të tij, Franc von Nopça, kryemjeshtër i oborrit të Mbretëreshës Elisabeta të Austrisë, Nopça ka mbaruar maturën në liceun vjenez Maria-Theresianum. Ngjarja vendimtare nga rinia e tij ndodhi në vitin 1895 gjatë një ekskursioni në Sentpeterfalva (Szentpéterfalva). Aty ai dhe motra e tij zbuluan mbeturinat e kockave fosile të një dinosauri, të cilat ai ia dërgoi Profesorit Eduard Sys (Edward Suess), një gjeologu and paleontologu vjenez. Nga viti i maturës, 1897, deri në vitin 1903, Nopça studioi pranë Sys-it në Universitetin e Vjenës, i cili në atë kohë u shqua për studimet paleontologjike.
Në vitet e mëvonshme Nopça u bë i njohur gjithashtu si një ndër albanologët kryesorë të kohës së tij. Botimet e tij albanologjike nga vitet 1907 deri në 1932 u përqëndruan kryesisht në fushat e mëposhtme: parahistoria dhe historia e lashtë, etnologjia, gjeografia, historia e re dhe e drejta zakonore shqiptare, d.m.th. kanuni. Librat e tij të hershme si Das katholische Nordalbanien (Shqipëria e Veriut katolike, Budapesht 1907), Aus Šala und Klementi (Nga Shala dhe Kelmendi, Sarajevë 1910) und Haus und Hausrat im katholischen Nordalbanien (Shtëpi dhe orendi në Shqipërinë e Veriut katolike, Sarajevë 1912) si dhe Beiträge zur Vorgeschichte und Ethnologie Nordalbaniens (Ndihmesa për parahistorinë dhe etnologjinë e Shqipërisë së Veriut, Sarajevë 1912) përmbajnë vëzhgime të shumta, me gjithë se materiali nuk eshtë i sistematizuar mirë. Më vonë, kur nuk udhëtoi më në Ballkan dhe kur kishte qetësi më shumë, u botuan vepra më monumentale shkencore. Më të njohura ndër të janë: Bauten, Trachten und Geräte Nordalbaniens (Ndërtime, veshje dhe vegla të Shqipërisë së Veriut, Berlin & Laipcig 1925) dhe para se gjithash, monografia themelore prej 620-faqesh Geologie und Geographie Nordalbaniens (Gjeologjia dhe Gjeografia e Shqipërisë së Veriut, Öhrlingen 1932), e cila shquhet si kryevepra e botimeve albanologjike që dolën gjatë jetës së tij.
Lista e botimeve të Nopçës përmban më shumë se 186 tituj, kryesisht nga fushat e paleontologjisë, të gjeologjisë dhe të albanologjisë. 54 botime janë për Shqipërinë.
Faleminderit per durimin,
- Permetari
23 August 2007 @ 6:20 pm
Për sa i përket rastit të veçantë nuk kam si të shprehem pasi nuk kam lexuar shumë, por në përgjithësi duhet pasur kujdes kur mban si të vërteta vetëm çfarë ke mësuar nga historia e paraqitur nga tekste e historianë shqiptarë të kohës së komunizmit. E dimë fare mirë se ç’i bëri diktatura historisë. Gjithuashtu kur bazon krenarinë në veprimet e një bashkombasi (ose të çdo njeriu tjetër), apo akoma më keq, në raportimin e veprimeve të një bashkombasi nga dikush tjetër, mirë të të bëhet kur zhgënjehesh. E kam thënë edhe më parë, njeriu duhet të jetë krenar vetëm për aq sa ka arritur vetë, jo për arritjet e të tjerëve thjesht nga koinçidenca që ka lindur në të njëjtin shtet apo kombësi me të parin.
23 August 2007 @ 7:57 pm
Shkrimi duket qe eshte nje nga ato shashkat e zakonshme tymuese qe i pelqen te hedhi shpesh Gazeta Shqiptare. S’ka asnje prove per titullin akuzues e fyes qe i eshte vene kesaj pjese te kujtimeve, vete pergatitesi (Elsi) s’e ka perdorur kete titull ndersa GSh e perdor gjithe qejf. Turp!
Nje pergjigje e mire ndaj ketij shkrimi jepet ne TemA:
Një pyetje për shqiptarët në “Gazetën Shqiptare”
Nga Orhan Sakiqi
TemA
22.08.2007
Në faqet e mesit të “Gazetës Shqiptare” të dt 19-08-2007, është shkruar me shkronja të mëdha: “Baron Nopca - Ismail Qemali donte t’ia shiste Shqipërinë Greqisë”. Pastaj vazhdon me një biografi të Nopcës dhe pjesë nga shkrimi i tij: “Prapaskenat e shqiptarëve në Kongresin e Triestes”. Kur shikon një titull të tillë, në fillim stepesh, a më bëjnë sytë që në një të përditshme, me emrin shqiptare, të gjesh një temë më antishqiptare, ku themeluesi i shtetit akuzohet për vepra të tilla. Pastaj më vonë revoltohesh, shikon në shtypin tjetër të ditës mos ka ndonjë reagim. Në TV jo gjithashtu. Atëherë, shikon ndonjë reagim zyrtar. Asgjë. Më së fundi, nuk të mban vendi dhe detyrohesh të shkruash, të nxjerrësh dufin, të paktën ta kesh ndërgjegjen të pastër.
Po çfarë shkruan i ashtuquajturi baron: “Nga 26 shkurti deri më 6 mars, unë mora pjesë në Kongresin e shqiptarëve në Trieste. Në pranverë të vitit 1913, froni shqitar ishte ende i pazënë dhe punët shqiptare drejtoheshin prej Ismail Qemalit…. Ai udhëtoi për në Vlorë, ku themeloi qeverinë e përkohshme të Shqipërisë së posakrijuar. Por, sipas kësaj, si mik shumëvjeçar i Greqisë, bilé dhe si agjent i paguar nga grekët, ai kishte premtuar pushtimin e Janinës, në rast se ngelej në pushtet në Shqipëri. Ishte e qartë se Ismail Qemali donte të mbetej shefi i qeverisë së përkohshme, sepse një gjë e tillë, kuptohet, ishte me fitim financiar…” Mbasi sjell nja dy dëshmi të paverifikueshme kundër Qemalit, vazhdon me “thëniet” e Eqrem bej Vlores: “Ismail Qemali është maskara. Fakti që Qemali e tradhtoi Shqipërinë m’u konfirmua më vonë plotësisht nga Eqrem bej Vlora, djali i të dërguarit në Vjenë, Syrja bej dhe nipi i Ismail Qemalit….”
Duke lexuar këto thënie të paqena duhet patjetër t’i drejtohesh vetë Eqrem bej Vlores në kujtimet e tij –Vëllimi i parë 1885-1912, në faqe nr.45: “Në vitin 1912, Ismail bej Vlora më tregonte shpesh për babain e tij fisnik dhe idealist… Mahmut beu vdiq i varfër në Stamboll, sepse tetë çifligjet e veta i shiti për të paguar rrogat e çetarëve që ai kishte pajtuar për të luftuar kundër sulmeve të grekëve nën komandën e gjeneralit Grivasit (1854). Qeveria qendrore i kishte dhënë për këtë qëllim obligacione shtetërore pa vlerë, por ai, besnik i fjalës së dhënë, i paguante me paratë e veta.”
Kur i ati shiti pasurinë e tij për të mbrojtur Shqipërinë, si ka mundësi që i biri të bënte të kundërtën?
Duke vazhduar më tej kujtimet e Eqrem bej Vlorës në faqen nr. 314 lexojmë: “Në këto ditë shqiptarët që jetonin në territorin e monarkisë (Austro-hungareze, shënimi im), u mblodhën më 18 nëntor, në Trieste, në një kongres, për të kërkuar dhe siguruar mbështetjen e Vjenës për çështjen shqiptare. Më 22 nëntor, Ismail beu i hipi anijes së Llojdit të linjës ekspres Trieste –Aleksandri, por që kish marrë urdhër të qëndronte në Durrës dhe më 23 pasdite, së bashku me djemtë e tij Mahmudin, Ethemin dhe Qazimin, me prof.Luigj Gurakuqin dhe shumë përfaqësues të kolonisë shqiptare në Rumani, zbriti në skelën e vetme të Shqipërisë, ende e lirë nga bllokada greke.
Ismail beu me njerëzit e tij jo vetem që zbarkoi pa penguar, por më tepër gjeti mbështetje. Në Tiranë, Shijak, Durrës dhe Kavajë ishin mbledhur asokohe ikanakë të shumtë ….armiq të betuar të serbëve…. Marshimi i kësaj kolone ikanakësh duhej t’i sillte Shqipërisë pavarësinë dhe shpëtimin, si ia solli në të vërtetë më 28 nëntor me ngritjen e flamurit.”
I ndodhur ne Kuç, i ngarkuar nga administrata turke, më 30 nëntor, Eqrem beu merr vesh shpalljen e pavarësisë dhe urdhrin e Ismail beut për t’u kthyer në Vlorë. “Unë ju uroj nga zemra Juve zoti Kryetar dhe qeverisë tuaj sukses dhe gëzohem që ju, i pari i shtëpisë sonë, arritët të realizoni atë që ne, (im atë dhe unë), nuk arritëm ta bëjmë”, - shkruan ai në kujtimet, faqe 317. Më tej, vazhdon: “Ismail bej Vlora dhe anëtarët e tjerë të Qeverisë së Përkohshme ishin sidoqoftë të mendimit se ekzistenca e Shqipërisë varej krejtësisht prej vullnetit të fuqive të mëdha, prandaj urdhëruan tërheqjen nga Kuçi, duke ia dorëzuar detyrën kapitenit turk të xhandarmërisë”. Këtë tërheqje Eqrem beu e miraton në fund të librit Kujtime, 1885-1912, f 319: “Kështu që edhe unë, tani që jam plakur dhe jam bërë më i urtë, u jap të drejtë atyre njerëzve të kujdesshëm, pikëpamjet e të cilëve dhe na lëndonin asokohe.”
Nga krahasimi, duket qartë se nga goja e Eqrem beut nuk mund të dilnin fjalë të tilla fyese për xhaxhain e tij dhe për më tepër, për organizuesin kryesor të ngritjes së flamurit në Vlorë. Pra, me kujtimet e tij Eqrem beu i ka dhënë plotësisht përgjigje akuzave të pabaza.
Shkrimi i Nopcës i referohet Kongresit të Triestes, i mbajtur më 1 mars 1913, fill mbas shpalljes së pavarësisë që kishte për detyrë solidaritetin me shtetin e ri të posalindur, si edhe kandidatit për fronin e Shqipërisë, ku ishin disa propozime. Duke synuar edhe vetë për fronin, ai fyen përsëri: “I shpjegova se do më duhej vetëm një shumë e madhe, për të blerë të ashtuquajturit patriotë shqiptarë.” Diku thotë që rezolutën e Kongresit ia diktova Faik Konicës. (“Gazeta Shqiptare” – Milosao –kujtime). Kush ka lexuar sado pak për Konicën, e di se natyra dhe kultura e tij nuk do të pranonte kurrë diktim, kështu që “diktimi” është pa vlerë. Pastaj merret me Nolin, të cilin e bën harraq që nxjerr dokumente nga xhepi sipas urdhrit të tij. Të luash me figura të ndritura të kulturës sonë është poshtëruese dhe nuk përmban etikën elementare.
Shkrimi është i mbushur me prapaskena të denja për filma dedektivësh me informatorë privatë dhe shtetërorë, me rrëmbime etj. Kur nuk arrin qëllimin, pra fronin e Shqipërisë, ai thotë: “Disa ditë më vonë u tërhoqa i neveritur nga çdo veprimtari lidhur me Shqipërinë, për shkak se, siç doli ajo nga Konferenca e Londrës, ishte një lindje e vdekur.” Ja pra, cilat kanë qenë qëllimet e këtij karrieristi.
Shtypi është i lirë dhe kushdo mund të shkruajë çfarë sheh të arsyeshme, qoftë duke e marrë nga një autor 90 e ca vjet më parë. Por, kur bëhet fjalë për simbolet e një kombi, duhet menduar mirë dhe me përgjegjësi se çfarë po gatuan. Flamuri, himni kombëtar dhe kryetari i parë i shtetit janë simbole të shtrenjta për të gjithë ata që e quajnë veten shqiptarë, për të gjithë ata që respektojnë sakrificat dhe vuajtjet e sa e sa brezave për të arritur në ditën ku jemi sot dhe për perspektiva më të mira. Kjo vlen më shumë për një botues të huaj italian në rastin e “Gazetës Shqiptare”. E marr me mend mirë çfarë do të kishte ndodhur, sikur një botues shqiptar në Itali të nëpërkëmbte figurat e shquara të bashkimit të Italisë, si p.sh., Garibardi ose Konti Cavur.
Për mendimin tim, organet përkatëse duhet ta apelojnë titullin e 19 gushtit të “Gazetës Shqiptare” dhe më e vogla që duhet arritur, është që gazetës t’i hiqet mbiemri “Shqiptare”. E tillë ajo nuk mund të jetë.
Ata duhet të bëjnë edhe diçka tjetër: Të vendosin në kryeqytet përmendoren e Ismail Qemalit. Mbase jemi i vetmi kryeqytet në Evropë që nuk e ka një të tillë për themeluesin e Shtetit. Edhe një kujtesë të “vogël”: Varrit të Faik Konicës i mungon emri, atje ku prehet, në kodrat e liqenit artificial të Tiranës; dikush ia prish sistematikisht.
Duke i mbyllur këto radhë, nuk pretendoj të marr flamurin e atdhetarit. Me siguri që ka edhe shumë shqiptarë të tjerë që mund t’iu ketë kaluar për rastësi pa u lexuar shkrimi dhe unë i ftoj të shfaqin mendimin e tyre.
23 August 2007 @ 7:58 pm
C,
A te kujtohet “Mungesa e te paprekshmeve”????
23 August 2007 @ 8:16 pm
Kam lexuar dy libra të Edith Durham, e cila më duket se e kishte në zemër të ardhmen e shqiptarëve dhe ishte po aq kundra grekëve e serbëve sa çdo shqiptar (biles mua më dukej edhe disi raciste në disa fjali). Ja se ç’thotë ajo rreth Ismail Qemalit në librin Twenty Years Of Balkan Tangle (http://www.gutenberg.org/files/19669/19669.txt) botuar më 1920:
23 August 2007 @ 8:24 pm
Harrova të përkthej paragrafin në shqip:
“Mirëpo, fatkeqësisht, Jugu besonte tek Ismail Qemali, dhe ai punonte për sejcilën palë e paguante. Ai ishtë në ujdi me një Grek nga Korfuzi, një Androutzos, i cili më ishte mburrur në një letër se ai dhe Ismaili kishin këshilluar Jugun kundër kryengritjeve dhe kishin ’shpëtuar Shqipërinë.”
23 August 2007 @ 8:29 pm
Llukan,
Jam shume dakord komentit tend persa i takon titullit te artikullit te GSH-se. Gjithashtu dua te te falenderoj qe solle artikullin e Temes. Pikat e ndryshme te referimit apo fakte te tjera historike, pa dyshim qe ndihmojne ne ndricimin e nje te vertete historike, sidomos kur ato variojne nga njera-tjetra.
Persa i takon faktit ne se duhet konsideruar apo jo figura e Ismail Qemalit si “e paprekshme” apo jo, nuk bie dakord. Ne studimin e historise se Shqiperise ne shkolle (ne kohen e Enverit) pervec rolit te tij gjate pavaresise, shume pak ose aspak thuhet per karrieren e tij te meparshme politike. P.sh fakti qe Ismail beu, ka mbajtur pozicione te larta ne administraten e perandorise turke ( ka qene edhe ambasador i Turqise ne Iran, ne mos gabohem?), nuk mund ta bejne ate nje figure simbol te paprekshem. Megjithate, jam dakord qe titulli i perdorur ne GSH eshte i pajustifikueshem.
Tung
23 August 2007 @ 9:01 pm
Robert Elsie ka dhënë intervistë tek Shekulli që në 2003 për Nopçen. Tekstet mund të gjëndet tek:
http://www.elsie.de/pdf/interviews/I2003DemoNopcsa.pdf (ose në HTML nga Google http://64.233.167.104/search?q=cache:fBqt51RbMs4J:www.elsie.de/pdf/interviews/I2003DemoNopcsa.pdf )
http://www.elsie.de/pdf/articles/A2003NopcsaAlbShekulli.pdf (HTML nga Google http://64.233.167.104/search?q=cache:NZKcyx9ydIcJ:www.elsie.de/pdf/articles/A2001NopcsaAlb.pdf )
23 August 2007 @ 9:27 pm
Parvarsisht se baroni Nopçe sjell te dhena interesante nga konferenca ne fjale, interpretimi i tyre eshte bere mbi bazen perceptimeve te tija, perceptime te njeanshme dhe pakez si te semura. Duket qe ai ka qene aktiv ne politiken shqiptare dhe ballkanike, tamam nje agjent politik, veçse ai i ka pare te tere shqiptaret si vetja e vet, si agjent te njeres fuqi apo tjetres , duke mos e njohur realitetin tamam/paster, ku disa apo shume shqiptare kane qene idealiste per çeshtjen e Shqiperise. Fuksionet qe disa shqiptare kane kryer ne Turqi apo vende te tjera , nuk do te thote se kane qene agjente politik te atij vendi. Ata kane qene thjesht fuksionare apo rrogetare.
Te dhenat qe Llukani ne solli ketu nga gazeta Tema , ishin gjithashtu interesante dhe qe provonin kryekeput se Plaku i madh Ismail Qemali , nuk ka qene sherbetor i Greqise.
23 August 2007 @ 9:45 pm
Ky Baron Lopcari paska nje fantazi te mahnitshme per kete i heq kapelen…… Qe ka qene nje aventurier ky as qe nuk e diskutojme hic dhe se qellimet etij kane qene per perfitime personale dhe jo se i ishte djegur zemra per Shqiperine dhe Shqiptaret. Kur thote se donte te zgjidhej i derguar si mbret ne shqiperi dhe pastaj do martohej me ndonje Amerikane e bla bla bla brockulla nga te tija qe nuk i honeps dot se ta shpifin……
Kuptohet qe shpallja e pavaresise se shqiperise nuk ka qene nje gje aq e thjeshta qe mund te arrihej pa kompromise apo plane te thurura fshehtas se Shqiperine nuk e njihte njeri ne ate kohe dhe donin ta ndanin ne 500 copa por qe Ismail Qemali eshte figura kryesore qe shpalli pavaresine kete mos e hiqni nga mendja o njerez se turperoni veten dhe vendin tuaj. Qe ky Lopcari nuk e ka pasur mire me Ismail Qemalin kete e kupton edhe bufi sepse nuk ka qene ne interesin e tij personal te ishte Ismail Qemali ne krye te qeverise se Vlores.
Mos na vini me tema te tilla per diskutim se i ulni vleren ketij website.
Historine tone e dime se si eshte dhe mos vini ne diskutim ato qe jane gdhendur ne gur dhe ne rrugen e historise tone Shqiptare.
23 August 2007 @ 11:05 pm
Permetari,
Une i qendroj mendimit qe e kam shprehur edhe me pare qe popullsise te gjere i duhen mite te paprekshme. Quaje propagande po deshe por une besoj qe per ceshtje te ketilla pa rendesi materiale (te prekshme sot) s’eshte shume e rende te kesh ndonje “harrese” te vogel.
24 August 2007 @ 3:39 pm
Dori,
Faleminderit per informacionin shtese qe solle. Edith Durham pa dyshim qe u ka dashur gjithmone te miren shqiptare.
Llukan,
Nuk e quaj propagande, por ki parasysh ate artikullin e botuar para ca ditesh tek peshku per Serbine. Quhet “nacionalizem i semure”.
Tung
24 August 2007 @ 3:53 pm
Permetari
Mendoj se ky eshte spekullim nga ana jote.
Quhet “nacionalizem i semure” per serbine, ato per te mbajtur teritore koloniale si Kosova, e shpikur mite per ato.
Ne nuk quajtem ”nacionalizem te semure” , nje person qe donte nje serbi te lire e nje shtet te saj te pavarur, sic qe Ismaili Qemali per shqiperine. Kjo eshte e drejte e cdo kombi.
Ne amerike e ne eruope keta njerez jane simbole te kombit, e duhet respektuar, se po preke ata prek simboliken dhe historine qe ata mbartin ne emrin e tyre.
Nuk kapen keto figura, me artikuj te pabazuar, e me tituj spekullant, qe para se ti vesh duhet te jesh i sigurt se i arsyteton.
Si mund te vesh tituj te tille te pabazuar e fuesesh per nje kombe te tere aq lehte ??
Kjo eshte total papergjegjshemi e shtypit te sotem.
Ai shkrim qe total spekullim, genjeshter, e titulli qe fyerje per cdo shqiptar.
24 August 2007 @ 4:11 pm
Nuk e quaj propagande, por ki parasysh ate artikullin e botuar para ca ditesh tek peshku per Serbine. Quhet “nacionalizem i semure”.
===========
Shqiptaret kane nevoje per nje doze nacionalizmi, ndryshe nga serbet.
Llukani ka te drejte.
24 August 2007 @ 4:15 pm
Nuk e di perse dje ky postim i meposhtem nuk mundi te kalonte ne peshk. Mbase sot eshte i vonuar por kjo ishte arsyeja qe po e sjell sot.
Malua eshte simbol i Pavarsise se Shqiperise. Shqiptaret e vleresojne per ate qe ka bere per Shqiperine dhe pikerisht kjo eshte pjesa e paprekshme. Per te tjerat ai mund te kete kapur me zor edhe Kleopatren, edhe Ishtarin, edhe Katerinen edhe te emen e Noçes me gjithe gjyshen e Saliut.
Ne fakt mua nuk me shqeteson shume artikulli dashakeq se sa sasia e madhe e ketyre shpifjeve dhe vendimeve te qeveritareve per gjoja “rishikimin e Hisotorise se Shqiperise”. Nje gje dua te vecoj ketu qe e kam thene edhe nje here tjeter. Fati i Perandorise amerikane sot eshte ekspansioni gjigand is saj. Ne shqiptaret kemi fatin e lumtur qe te kapim shansin e interesimit te Amerikes per Shqiptaret ne Ballkan prej gryke dhe jo prej parpanice.
Ku i dihet sa vazhdon ekspansioni amerikan ne kohe? Askush nuk e di, por te gjithe e besojne se asnje perandori ne bote nuk ka qene e perjetshme. Para se te jete vone ne duhet qe te lidhemi me njeri tjetrin pas figurave te medhaja kombetare dhe historike qe per mendimin tim jane berthama te paprekshme rreth te cilave ngjizet kombi dhe forca e tij. Ne duhet te nxjerrim mesime nga Historia mijravjecare e popullit tone qe eshte e pasur me ngjarje dhe figura shume te larta dhe qe se bashku perbejne ate plejade yjore apo hyjnore rreth se ciles kendojne rapsodët, bardët e cdo kombi.
Ne kemi shume te tille por nuk biem dakort per shkaqe te jashtme politike. Edhe sikur te mos i kishim ne duhet qe ti shpiknim, ti krijonim. Pse? Kjo eshe e thjeshte, edhe ata demokratet liberatore me te medhenj te botes kur flasin kunder Idhujve (figurave dhe individeve te medhenj), nuk kane parasysh Idhujt e tyre por Idhujtë e kundershtareve.
24 August 2007 @ 4:19 pm
Eshte hapur nje teme me se interesante.
E shiti se shiti, eshte e veshtire ta analizosh.
Kam kohe qe kerkoj te di se ç’fare permbante ajo karte aq e vleshme,”SHPALLJA E PAVARSIS” per te ardhmen e vendit.
Duke mos njohur mire historin(arsyeja eshte fshehja apo shkaterrimi i tyre per qellime te caktuara) jep mundesin qe te luhet me historin.
Ne Shqiptaret jemi mesuar te themi” Zogu u vetshpall mbret” pa njohur mire pse?
Jemi mesuar te themi ” Mbreti Zog vjedhi thesarin” pa njohur asnje dokument qe verteton kete akuze.
Artikulli bazohet me shume tek marrja e fronit Shqiptar.
Pse i duhej Shqiperis nje mbret, kush kishte vendosur per kete Ahmet Zogu as njezetvjeçar.
24 August 2007 @ 4:34 pm
Po pse duhen marr aq seriozisht,kur thuhet dicka per nje figure,qe tashme eshte e krijuar dhe nuk mund ti behen retushime,sepse ndryshe do te ishte qesharake…pse xhanem,ketyre njerzeve nuk u punon mendja,per te zgjidhur problemet e sotme,te cilat jane te prekshme,te gjalla,dhe nuk ka nevoje per imagjinate,si duket shqiptaret qe hedhin veshtrimin per “te retushuar” nuk jane te zot te krijojne nje gje te re ,Ne e bejme historine kur gjerat perfundojne keq,dhe pastaj i bejme keq e me keq …dhe bota qesh me shqiptaret ,…Po si nuk e krijuan nje shtet keta shqiptaret,sa prane Athines dhe Romes kane qene dhe jane xhanem ?!!Sa prane Europes, (ne fakt ne atje jemi) dhe nuk e prekim dot!!Bisht qeni kemi per te ngelur ..!!
24 August 2007 @ 4:47 pm
artani,
Shume shqiptare sot pyesin veten se pse Shqiperia ka keto probleme qe ka edhe sot e kesaj dite. Shume ua hedhin fajin klases politike qe e ka mendjen si te pasurohet per vete, jo si te zhvilloje vendin. Historia ka pjesen e vet ketu. Ne thjesht diskutojme. Eshte mire te dish nga vish. Kur lexon se Ismail beu punonte per palen qe e paguante, i kupton me mire se nga vine edhe keta politikanet e sotem. Eshte ceshtje tradite.
Tung
24 August 2007 @ 4:58 pm
Sa naiv aq edhe i sinqert,me fal por ne se do te gjykosh historine nga ke ardhur historine shqiptare mos u lodh kot ,..gjyko te sotmen dhe nuk te shkon mundi kot,jemi po ai xhins nga e kemi prejardhjen,as nuk ndryshojme as edhe ngelimi ne vend …
Kur je i vogel a e di si te thone ……! ???
24 August 2007 @ 5:03 pm
Permetari
Spekullimi, eshte te japesh nje titull te madh te pabazuar, e poshte ske asgje ta mbeshtetes.
Thuaj ti cilat jane te keqiat e sotme qe vine nga Ismail Qemali ?
Nqs ti e arsyeton, po, nqs ti vetem hedh llafe pa mbeshtetje faktesh e llogjike qe prekin njerezit kjo eshte spekullim.
Kjo eshte dhe thelbi i artikullit qe njerezit kritikojne.
Ismail Qemali pe perfaqesus i zones se Shqiperise ne parlamentin turk, te Perandorise Osmane qe dhe i pasur e kjo ka qene normale per kohen, e gjithe shqiperia qe nen Turqine.
Ismaili ne kohen e pavaresise se kombeve ne ballkane ja dedikoi jeten pavaresise se Shqiperise.
Madje ai u kritikua nga turqit qe ata i dhane poste per meritat e tij si person dhe ai beri per kombin e tij kur ai kishte nevoje.
Pavaresia e Shqiperise eshte ajo qe ai hariti,
Qeveria e tij qe e shkurter. E me mire qe themelusi i shtetit identifikohet vetem me kete akt, se gjithnje qeverisja shoqerohet me debate.
Tani na arsyeto ti, ku qe gabimi i Ismail Qemalit, qe ndikon dhe sot.
Pavaresia e Shqiperise ??
24 August 2007 @ 5:05 pm
Si do qe te kete qene me historine e prapaskenave me IQ,nje gje eshte flori,qe ne disa nuk dine ta vlersojne,ai e beri shqiperine te pavarur,dhe ishte jo pak,per ate kohe aq te veshtire per te shqiptaret gati te turqizuar analfabet,dhe shume te varfer…
24 August 2007 @ 5:08 pm
Historia duhet ripare gjithnje , e shume gjera nga historia e kaluar ndikojne sot te ne, dhe ajo qe ne meremi me llafe e nuk punojme.
Po asnje nuk ka lidhje me Ismail Qemalin.
Nqs arsyetoje.
Po te spekullosh dhe me gjendien e sotme per te goditur figura historike, kjo nuk eshte baze.
Sa faji per sot na takon ne sot me shume, qe nuk i kemi dal zote vendit sot, sic i dolen vendit zot ne te kaluaren shume shqiptar, e Ismail Qemali qe nje nga ata.
Tani kur nje vend eshte me probleme, qe cdo vend ka qene, dihet ajo eshte e lehte te spekullosh, po spekullimet bien, se jane gjera qe skane nje mbeshtetje qe ti bej te qendrushme.
24 August 2007 @ 5:22 pm
Autoriteti i padiskutueshem i Nopca-s si studiues eshte imponues per faktin qe sjell.Por dhe pikerisht ketu eshte thelbi i ceshtjes , fatkeqesisht “interpetimi i faktit” behet ne te keq te figurave HEROIKE te Shqipetareve.Arsyet?????….
Fakte te sjella prej tij na zbulojne se paska patur deshire te jete AI “Mbreti shqiptareve”.Fakte te metejshme na zbulojne se Ai paska qene pjesmarres aktive ne intrigat kunder ose pro Qeverise si rasti i PAGESAVE te borxheve te djalit te I.Qemalit.
Fakte te menjanimit ose pjesmarrjes ne “puce” per eleminimin e kundershtareve si Gjika e Monpensie , “ndikimit “te tij tek Konica per rezoluta pro pikpamjes se qeverise (parandorise austro-hungareze) ne te kundert me deshirat e intrigat e diplomacise Serbe,greke ,ruse,turke etj e nxjerrin tanime “studiuesin” e famshem jo thjesht si studiues por si nje “mine me sahat” e kurdisur per tu plasur ne ato caste historike.
Pra as me shumee as me pak nje AGJENT kalibri por ne kete rast ndaj I.Qemalit … intrigant te pasuksesshem.
Te cudit zelli studiues i disa pruresve qe humbasin fillin pas faktit duke i ngrene si “koqe fiku” interpetimet dhe fshehjet pas tyre.Dhe per cfare ??? Per tu dukur origjinal? Per tu dukur si te paanshem??Per te thene se ja c’ka bere diktatura ,na ka fshehur historine dhe te verteten?
Doja te shtoja me kete rast qe shume studiues te kohes se diktatures jo vetem qe i kane dite e studiuar keto fakte, por kane patur nje inteligjence te PERKRYER per te ndertuar e prure skenen reale te kohes,ate te luftimeve te diplomacive kurverore europiane,per ta trajtuar ceshtjen shqiptare e Shqiperine si domen i tyre.
Dhe ne mes Nje plak i URTE,DIPLOMAT,MANOVRUES,I ZGJUAR,I DITUR SUPER I QARTE FISNIK dhe PATRIOT—– ISMAIL QEMALI.
Historia, atehere dhe aq me teper tani kur cdokush nga “Peshqit…” krenohet qe eshte shqiptar, i dha te drejte.
24 August 2007 @ 5:29 pm
Spekullimi ka egzistuar nder shqiptaret dhe egziston akoma per te vetmen arsye ,nuk ka nje strukture shtet ,per te gjithe shqiptaret.Shqiptaret kur jane ne pushtet e leshojne shume doren,bejne favore te huajve se sa vet bashkombasvet te tyre ,.si ka mundesi qe hemoragjia,eksodi akoma edhe sot eshte i pandalshem sikur vendet afrikane sot..jetojme ne Europ.por vuajme si brenda vendit ashtu edhe jashte tij nga te gjitha anet ..jemi te prapt nuk duam te dime per “vedin ” (veten)
24 August 2007 @ 6:15 pm
Pata postuar dicka por nuk e di …
Nopca eshte vertet per mua nje autoritet i padiskutushem ne fushen studimore. Nje burim aktivi informacionit bashkekohor dhe mendoj se per i tille ai duhet respektuar e pershendetur qe shume fakte nuk ja la harreses.
Vecoria e tij si dhe e shume te tjereve qe hutohen pas ketyre “fakteve” eshte se si ato FAKTE INTERPETOHEN.
Me shume pak vemendje e bashkim faktesh do te shohim se gjithshka nxjerr ne drite te verteten.Nje NOPCA-agjent kalibri i paguar , financuar e ibraktisur deri ne cekuiliber psiqik ,e finale vetvrasje,ne sherbim te nje ceshtje te interesave te Perandorise Austro-(hungareze o sa pak hungareze) ne finalen e shperberjes totale te Perandorise OTOMANE.
Kjo pjese teritori me emrin SHQIPERI me cdo kusht duhet te ishte brenda suazes se AUSTRO-HUNGARISE.
Ky eshte thelbi i cdo te vertete.Lexoni me vemendje vet faktet e prura prej tij.Intrigant,komplotues,koruptues,karierist(deri mbret) etj etj qe edhe nje sy fare i pastervitur mund ti lexoje dhe nje mendje feminore mund ti kuptoje lehte me nje pyetje:
C’kerkon ky “studiues” ne keto caste historike ne “vallen “Shqiptare.Perse kaq aktiv dhe ngatrestar?
Ajo qe te pezmon me shume nuk eshte ky mashtrues ne interpetimin e faktit,por adoleshenca e ndokujt qe tek keto fakte nuk eshte i afte te shikoje se si duhen interpetuar,aq me teper kur ky i habitur prej fakteve eshte shqiptar.
Ajo qe perseri te habit eshte konkluzioni feminor se gjoja keto fakte u njohen vetem TANI,ne kohen e pseudo te vertetave dhe qe diktatura i kishte fshehur.
Keto fakte nga njerez shume here me te ditur e shume here me profesionaliste se Sikaret Saliste, jane njohur,lexuar e sterlexuar,ballafaquar e interpetuar me mijra here deri sa Filtri Kombetar Shqiptar largoi pislleqetdhe ndricoi te verteten.
Perballe kurverise shekullore te intrigaveSerbe,Ruse,Greke,Austro-hungareze ,Italiane e Turke te kohes,……u ngriten :
- Te Madherishem , Fisnik,Diplomat,te Zgjuar,Trima,,Largepames,Atdhetar e me ne krye Ismail Qemalin ne kete det te trazuar intrigash e dashakeqesish per Shqiperine kryen aktin final.Ngriten Flamurin e Shqiperise se Pavarur.
Falemnderit studiuesve te asaj kohe qe kane ditur shume mire te qerojne grurin nga egjeri per te na dhene sot nje pamje te vertete te Historise se Shqiperise dhe per ti trajtuar si krakavitje korbash zerat e sikareve Saliste
qe kerkojne te rishkruajne historine e Shqiperise me fakte se “ne cilen hale dhiste me qete Ismail Qemali apo Luigj Gurakuqi”.
24 August 2007 @ 7:31 pm
Tani keta duan te te bejne budalla me zore…
E para fare ky “studiusi” (qe duket qe nga emri qe eshte qesharak) nuk jep asnje prove, apo qofte nje te dhene sado te vogel qe Ismail Qemali ishte agjent grek!!
Perseri, edhe ky komenti i sjelle per Durhamin prape e njejta gje…
Thjesht thuhet “Ai eshte spiun i grekut”…
Mesa dime nga historia, I.Qemali refuzoi poste ne qeverine Turke dhe u kthye ne Shqiperi!! Kush ka prova per te kunderten te na e sjelle…
Me 1912 qeveria e I.Qemalit kishte vetem Vloren nen kontroll…Most te harrojme qe Himaren e kishte pushtuar greku si edhe gjithe jugun…
Atehere perse nuk e shiti Vloren I.Qemali??
Mos guxoni te me thoni qe nuk e deshen Vloren!!
Edhe nje femij ne shkollen fillore i di keto fakte,si edhe faktin qe Shqiperia u kthye ne fushe beteje,ku pazari per tokat shqiptare ndryshohej cdo dite,sipas qejfit te fuqive te medha..
Ky artikulli eshte si puna e emes se Zeqos ne maje te thanes!!
25 August 2007 @ 12:33 am
Idriz e morem vesh. Ismail Qemali ka qene burre i mire. Nuk ta kundershton njeri.
Me sqaro te lutem pse Shqiperis i duhej nje mbret apo princ.
Ku bazoheshin ato qe e kerkonin?.
Faleminderit.
25 August 2007 @ 12:51 am
Leon, këtu s’është puna për prova por për diskutim. Ka shumë shqiptarë që s’pranojnë as edhe diskutimin pasi janë shumë të indoktrinuar. Është pikërisht ky lloj indoktrinimi që na ka dhënë tërë kryetarët e shtetit që kemi pasur dhe që kemi. Ke dy studies të kohës, të cilët me veprat dhe shkrimet e tyre duken qartas si mbrojtës të shqiptarëve, por ti i refuzon mendimet e tyre dhe i kërkon prova. Ata nuk po bënin prova matematike në atë kohë. Shkrimet e Durhamit janë më tepër një ditar. Ajo shkruante për çka shihte, dëgjonte dhe lexonte në atë kohë. Më lart ke disa shkrime nga autorë me emër që kanë qenë gjallë dhe kanë përjetuar ngjarjet në fjalë. Ti na përmend disa autorë të paemërtuar dhe na kërkon prova pa dhënë asgjë për vete. Mos vallë duhet të mbajmë si prova “Nëtorin e Dytë”? Unë kam më shumë besim tek një njeri me mendje të hapur se sa tek një që pranon diçka si të vërtetë verbërisht. Mbase Qemali ka qenë njeriu i shtetit që shumica e shqiptarëve njohin, mbase jo. Mua nuk do të më çudiste nëse nuk ka qenë pasi ne nuk kemi një histori që të jetë shkruar në mënyrë shkencore dhe të pa-anshme. Historia është shkruajtur nga një shtet për të cilin unë s’kam asnjë besim.
25 August 2007 @ 12:53 am
Kjo e Ismail Qemalit eshte shume e ngjashme me temen historike mbi Ahmet Zogun… edhe ketu shoh se nuk permenden sakte faktet historike…
p.sh.
ne te njejten kohe me qeverine e Ismail Qemalit ne Vlore, ishte ngritur edhe nje qeveri tjeter ne Durres me kryeminister Esat Toptanin…
Ne pranveren e 1913, Fuqite e Medha u kerkuan te dy qeverive veteshkrirjen e njekoheshme te tyre dhe doreheqjen e dy kryeministrave, sepse i derguar si i tyre Guvernator (apo mbret, apo perandor, tip misioni paqeruajtes) do te vinte Princi Gulielm de Vid… dhe keshtu ndodhi…
25 August 2007 @ 1:05 am
Llukan jam plotësisht kundra mendimit tënd. Janë tamam mitet dhe personat e paprekshme që na kanë sjellë në vendin ku jemi (vendi është ai që shumë shqiptarë pranojnë diktaturën më mirë se demokracinë). Të gjithë si fëmijë presin udhëheqësin e përsosur që do na nxjerrë nga balta, do na hypi mbi kalin e tij të bardhë dhe do të ngrejë kombin lart. Mjaft me këto gjepura, na duhen njerëz të vërtetë që mund të bëjnë punën e duhur, nuk na duhen mite. Jo se s’do të ishte mirë por se janë shumë të pakët në numur dhe në pamje të parë diktatorët ngjasojnë si dy pika me to. Mitet i duhen udhëheqësve për tu hedhur hi në sy njerëzve në mënyrë që të mos shikojnë se ç’po ndodh në të tashmen apo ç’ka ndodhur në të kaluarën. Propaganda pa synim s’është propagandë, dhe unë s’kam parë ndonjë arritje të mirë nga propaganda shqiptare. Më mirë se një realitet të përsosur që s’eksiston, unë pranoj të vërtetën. Me jep kokrrën e kuqe, s’dua më gënjeshtra.
25 August 2007 @ 1:46 am
Nuk perdoren si mit mo Dori, perdoren si simbole, si shembuj, shembelltyra.
Ti e ke mire ne parim o cun i mbare, po ja qe bota nuk funksionon keshtu. Ai qe eshte i etur per mit do e gjeje ate gjekundi gjetke. Do jete mit jo-shqiptar, do jete jo shqiptarizem. Do jete fe, ide, edhe prdh ne te…
Mos u beni kale karroce se nuk ju ka bere gje Ismail Qemali, as komunistat nuk kishin ndonje interes te shtremberonin fakte per plakun e Vlores.
Historia shkruhet sipas kendveshtrimit o cun, tjeter histori te shkruar do kete amerikani pse hyri ne Irak dhe tjeter irakeni pse u fut amerikani aty.
Lereni Nocken edhe IQ-ne rehat.
Kapni ndonje mbledhje Mukjeje psh, edhe ndoresh besoj ju vjen, edhe pune nuk na prishni.
25 August 2007 @ 4:38 am
I nderuar Lumi Drin.Mos me kujto me shume se vetja jote.Jam nje shqiptar i zakonshem qe pretendoj ta dua vendin tim me te mira e te keqiat e tij. Shqiperia besoj me eshte e dhemshur po aq sa edhe ty.Ne kete prizem edhe A.Zogu si figure per mua ka vlera fondamentale per historine e formimit si shtet i SHQIPERISE. Por gjithmone si figure historike si veper, dhe jo si personalitet,per te cilin ndoshta nuk gezoj ndonje respekt te vecante ,ashtu si dhe ndokush qe bredh me qiri ne dore te gjeje te “verteten e kuqe” ne historite e lloj lloj dordoleceve “dashamires” te Shqiprise ne “kohen e qiririt.”Puritane” ka patur dhe do te kete ne cdo kohe por ja qe shumica e njerezimit per ngjarjret historike me te vecanta te jetes se shtetit te tij,gjithmone vlereson ato me te dobishmet.Pershkrimin e jetes se individeve ua ka lene jeteshkruesve qe i quajne BIBLIOGRAFI.Keshtu qe mua pak me intereson se ku dhisnin Ismaili,Zogu apo Enveri.Me shume vleresoj punen e tyre per formimin(ISMAILI)hedhjen e themeleve(ZOGU) konturimin plotesisht dhe dinjitoz te shtetit shqiptar(HOXHA).Se sa dengeliste do dalin e do rreken pas ca germave e pas ca rreshtave te “rishkruajne “historine ka shume pak rendesi tanime.Ajo qe eshte bere ka marre vulen kohes ku rrolin kryesor e kane patur keta individe qe ne po gezojme nje MEMEDHEMBJE sot ashtu sic eshte.
Kam nje mendim privat dhe jo shume te gjetur ne dokumente.Gjithsesi te diskutuar me njerez te ditur e te fushes perkatese.
Ju me pyesni mua ne se kam ndonje ide perse u desh shndruar forma e regjimit ne mbreteri ku Ahmet Zogu u VETSHPALL mbret.
Huistorikisht me renien e perandorise Franceze dhe hyrjen ne periudhen moderne te historise ,formimi i shteteve u mbeshtet ne Trashegimine e tyre ndaj KURORES.
Vendi i yne nuk e ka pas gezuar kete privilegj te nje KURORE te vetme te TRASHEGUAR e te NJOHUR ne OBORET Mbreterore ne troje te caktuara (per nje miljon arsye per puritanet).Na vjen mire apo jo ky ka qene kriteri baze i FORMIMIT dhe PERCAKTIMIT TERITORIAL te shteteve ne kohet moderne plus shume e shume faktoreve te tjere,qe Ju mund ti analizoni e njihni me mire.Keshtu qe jane dashur mekanizma te tjere te vihen ne levizje per formimin e shtetit shqiptar.
Dhe kjo gje u harrit fale perkrahjes nderkombetare e brenda interesave te tyre dhe demaskimit te veprimtarise tradhetare deri me asgjesim te figures historike jo shqiptare ESAT.T.
Kjo merite historike duam apo nuk duam i takon I.Q me shoke.
A.Zogu e trashegoi kete teritor-republike por te lekundur te coptuar dhe te pathemelte. Keshtu qe i keshilluar edhe nga dashamires e te zgjuar prane tij, hodhi themelet e verteta te Shqiperise duke e shpallur ate Mbreteri dhe veten mbret. Kjo menyre qeverimi ne ate forme regjimi i dha te drejta Shqiperise te ishte e pacenushme nga interesat e mbreterive fqinje.Ky eshte justifikimi i vetem shkencor deri me sot.Rezultatet qe arriti Zogu te shoqeruara me intriga,vrasjet prapa shpine,vjedhjet e deri me largimin kapitullant mund te erresojne figuren personale te tij por KURRE vepren historike te tij.Me poshte e me gjate se si ndryshuan kohet dhe se si ndryshojne vazhdimisht format e regjimit apo veprimtarite individuale brenda nje regjimi besoj Ju jeni plotesisht i qarte sepse koha qe po jetojme i ka paraqitur ato LAKURIQ e me nje pamje te plote.Edhe njehere te lutem ne se ke mendim tjeter ma ploteso por ne se ke miresine pa DENGELA PURITANESH.
25 August 2007 @ 11:03 am
Diktatures i thua dinjitoze.
Hajde revolucionar.
Bravo.
Zogu u shpall mbret, sepse me shpalljen e pavarsis u vendos se çfare sistemi do ishte Shqiperia.
Ne te ardhmen mbreteri.
Kete e vendosen I.Qemali me F.Nolin ,L. Gurakuqin etj, Ahmet Zogu ishte vetem 17 vjeç.
Pranoje te verteten se i shikon gjerat me qarte.
Mos u mundo te futesh ne te njejtin “kallep” A:Zogun me I.Qemalin apo E.Hoxhen.
25 August 2007 @ 11:14 am
Dori,
Historia nuk shkruhet me ditare apo gojethena!! Aq me pak me llafet e nje baroni…
N.q.s. ka ndonje prove per te kunderten e asaj qe kemi lexuar neper librat e historise, urdhero e na sill…Je i mirepritur te na sjellesh versionin ndryshe te historise shqiptare edhe nga akademit e huaja..
Une deri me sot nuk kam lexuar nga librat e historise (te huaj,jo shqiptare) ndonje gje te re, apo ndryshe nga ajo qe mesojme ne shqiperi..Atehere per c’fare ta kem mendjen e hapur,per llafazanet??
Tani, lexo disa fakte per “agjentin greke”…
————————————————————————-
Me 25 tetor i përcjellë nga 20 atëdhetarë arriti në Vjenë, ku u takua me diplomatë të jashtëm si kontin Berhtold dhe me ambasadorët e Anglisë dhe të Italisë. Nga Vjena, Ismail Qemali u kthye përsëri në Bukuresht, ku më 5 nëntor u mbajt një mbledhje e rëndësishme në hotelin “Kontinental”. Këtu u muarr vendim i rrëndësishëm politik, për emrimin e një “ Komiteti drejtonjës ”, nga vetë shqiptarët për të udhëhequr vetë me politikën e Shqipërisë. Ismail Qemali pasi mori përkrahjen e plotë të Kolonisë Shqiptare në Bukuresht, me katër shokë u nis përsëri për Vjenë, ku arriti më 6 nëntor 1912. Në këto çaste të vështira të popullit shqiptar, më në fund “ diplomacia shqiptare ”, falë Ismail Qemalit, arriti të përfitonte nga kundërthëniet ekzistuese të Fuqive të Mëdha, që të përfitonte simpati për rregullimin e ardhshëm të Shqipërisë. Ismail Qemali, në takimet e fundit që pati me përfaqësuesit diplomatik evropian, arriti të sigurojë simpatinë e idesë së popullit shqiptar për shpalljen e pavarësisë. Pas kësaj garancie që mori Ismail Qemali, më 9 nëntor ai nga Vjena në Vlorë dërgoi një telegram me këtë përmbajtje: “ E ardhmja e Shqipërisë është siguruar, telegrafoni kudo që të kenë besim të plotë për fatin e atëdheut …”
————————————————————-
Te gjitha keto jane te dukumentuara se kane qene takime zyrtare dhe mund te vertetohen mjaft lehte…
—————————————————————–
Ky vendim i shenjt i patriotëve shqiptarë se shkonin në Shqipëri për shpalljen e pavarësisë u njoftua në Trieste, për herë të parë botërisht, pastaj u publikua në gazetën Austriake “ Noie Fraj Prese ”, në intervistën që dha Ismail Qemali më 19 nëntor të vitit 1912 .
Qarkullimi nëpër Shqipëri nuk ishte aspak i lehtë, pasi bandat dhe ushtria e shteteve ballkanike kishin zaptuar pjesën më të madhe të vendit. Greket kishin zbritur në Himarë më 19 nëntor, ndërsa flota e tyre kishte zënë pozicionet para Vlorës. Serbët pasi kishin pushtuar Mirditën dhe Matin, më 18 nëntor arritën në Lezhë. Prej andej një pjesë e ushtrisë Serbe iu drejtua Shkodrës, për ta pushtuar dhe pjesa tjetër e ushtrisë u nis në drejtim të Durrësit. Këtu duhet të përmendim edhe faktin se përveç pengesave nga ana e ushtrive të armikut edhe autoritet turke që ishin mbyllur nëpër qytetet e Shqipërisë, ku silleshin pa ndonjë koncept ushtarak, i pengonin udhëheqësit Shqipëtarë atje ku mundeshin. Ismail Qemali në Durrës hasi edhe në pengesa jo vetëm nga ana e autoriteteve Turke, por edhe nga dhespoti grek i Durrësit, Jakovit, i cili nuk njihte askend, as nuk nderonte tjetër flamur përveç atij të Turqisë, i cili ishte një shovinist Grek i tërbuar. Kjo tregon se në çfarë gjendje të mjerrueshme ndodhej kombi ynë në atë kohë, kur njëfarë Greku i gjallëzuar i komandonte Shqipëtarët ortodokse të Durrësit.
———————————————————————
N.q.s. dikush ka ndonje te dhene ndryshe jemi te hapur!!
———————————————————————–
Duhet theksuar se edhe në qeveri edhe në pleqësi u zgjodhën njerëz me themel të fortë kombëtar. Ata ishin atdhetarë nga mbarë Shqipëria Etnike, duke përfshirë nga të tre fetë.
Ismail Qemali propozoi që Shqipëria të shpallet “ Shtet m ë vete- e lirë, e pavarur. ” Të gjithë delegatët këtë propozim e aprovuan duke u ngritur në këmbë dhe duke e përcjellur me duar-trokitje frenetike aktin e Shpalljes së Pavarësisë .
————————————————————————-
Baroni nuk na thote gje fare per kete gje… nuk e di ju, por agjent te tille nuk kam pare.
————————————————————————–
Me aktin e Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, Kryetari i Qeverisë së Përkohëshme, Ismail Qemali, më 29 Nëntor 1912, i njofton për aktin historik gjashtë Fuqitë e Mëdha: Anglinë, Italinë, Austro-Hungarinë, Francën, Gjermaninë dhe Rusinë. Po ashtu për këtë vendim Ismail Qemali njofton edhe shtetet ballkanike, Rumaninë, Malin e Zi, Serbinë, Bullgarinë, Greqinë dhe Turqinë, duke kërkuar nga ata që të njihnin aktin e Pavarësisë si ndryshim i vullnetit politik të Kombit Shqiptar.
Në këtë njoftim Kryetari i Parë Shqiptar, ndër te tjerash shkruan: “ Kam nderin t’i njoftoj Shkëlqësitë tuaja se delegatët e të gjithë krahinave Shqiptare, pa dallim feje, të mbledhur dje në Asamblenë Kombëtare në qytetin e Vlorës, shpallën Pavarësinë e Shqipërisë dhe kanë ngritur një Qeveri të Përkohëshme.
Shqiptarët po gëzohen që munden të hynë në familjen e popujve të lirë të Orientit, duke mos pasur për qëllim tjetër veç se të jetojnë në paqë dhe harmoni me të gjithë shtetet fqinje, shpresojmë se ky ndryshim i jetës politike dhe kombëtare i Qeverisë së Përkohëshme të Shqipërisë, ka për t’u njohur prej qeverive tuaja dhe Evropiane.
Kryetari i Qeverisë së Përkohëshme
Ismail Qemali - Vlorë
—————————————————————————
Si gjithmone ngelemi te hapur per fakte te reja!!
25 August 2007 @ 11:26 am
Dori, çifutët kanë 3000 vjet që po e presin Mesinë e tyre… dhe kjo nuk i ka penguar që të rrojnë/mbijetojnë në çdo rast… sipas teje do të ketë qënë ndonjë diktator shumë i fuqishëm dhe ai?
25 August 2007 @ 1:24 pm
E kam lexuar kete shkrim para nje viti ne sitin e Robert Elsie,dhe mendimi i pare qe me erdhi eshte se Baroni Nopca deshironte te ishte Princi i Shqiperise dhe biles ishte nje nga kandidatet e mundshem per kete post .
Ndoshta ky shkrim i tij ka lidhje me shume kete deshire te parealizuar te Nopces se sa me faktin qe ne fillimet e shtetit Shqiptar shume patriote ( sidomos Ortodokse) deshironin nje konfedera.
25 August 2007 @ 1:24 pm
-te me Greqine.
Faleminderit
25 August 2007 @ 1:40 pm
huh…cfare tjeter do lexojme?
25 August 2007 @ 3:25 pm
Lumi Drin .Falem nderit per prurjen.Pata kuptuar prej kohesh se ezheja te del fushe .Lumsi ti qe e ke pa rrudha.Do rrosh shume.Jete te gjate .
25 August 2007 @ 11:31 pm
Mundesh te me vertetosh te kunderten, e pranoj, nuk jam nga ato qe nuk nderroj opinion, sidomos kur flitet per historin, sepse faktet jane kokeforte.
Une edhe sot se di pse erdhi Pronc vidi ne Shqiperi.
26 August 2007 @ 12:44 am
lumidrin1, lexo këtë http://www.albanianhistory.net/texts/AH1917.html
Shkurt për ata që s’dinë anglisht, Weid-i u soll nga Fuqitë e Mëdha pasi shqiptarët s’kishin një udhëheqës të aftë për t’i prirë. Qemali u detyrua të jepte dorëheqjen pasi s’po arrinte gjë, Esat Pasha e kishte mëndjen të bënte veten mbret me çdo kusht pavarësisht se s’e donin shqiptarët, veriu i shqipërisë po s’kishte shqiptar që ta udhëhiqte. Greqia, por më tepër Italia, s’e lanë Weid-in të formonte një shtet shqiptar të aftë, dhe me fillimin e luftës botërore Weid-i ja mbathi se ju mbaruan lekët dhe s’kishte me se të mbante ushtarët e nevojshëm për tu mbrojtur nga grekët, serbët, e “rrebelët” shqiptarë që ishin të paguar nga Italia dhe Esat Pasha.
26 August 2007 @ 12:34 pm
Faleminderit per shkrimin.
Por une dua te di si shume e shume Shqiptare te tjere,se ç’fare eshte shkruar ne dokumentin e shpalljes se pavarsis.
Gabon tek thenia “Shqiptaret nuk kishin njerez te afte per te udhehequr”.
Princ Vidi nuk kishte asnje fare aftesie, njeri i thate si nga kultura ashtu edhe nga aftesia per te drejtuar.
E dyta , ku bazohen fuqit e medha qe te vendosin si princ te Shqiperis nje te paafte politikisht.
Mos e sillini rrotull.
Ne dokumentin e shpalljes se pavarsis, eshte e shkruar ne nenin 11 Shqiperia ne te ardhmen Mbreteri.
26 August 2007 @ 1:39 pm
Hedh nje budall nje gure ne lume,dhe 100 te mencuar mundohen ta nxjerin ate ,po pse nuk merreni me te sotmen,qe kreu i shtetit eshte i kompromentuar me koorupsionin e naftes,armeve dhe shkatrimin e vendit…!!
Bulatoviqi i Malit te zi,eshte Baroni Franc Nopça,i sotmi per Sali Berishen,..historia e sotme ne lidhje me shqiperine eshte e mbushur me afere ne dem te popullit shqiptar nga aktoret kryesor te politikes se vendit,, e ju lodheni me Ismail Qemalin ..qe do te mbetet megjithe ate vertet njeriu me i paharueshem per vlerat qe i dha shqiptareve dhe SHqiperise ..
26 August 2007 @ 11:00 pm
O Leon! Pse flet ne numrin shumes per veten tende ti? C’do me thene: jemi te hapur, … jemi te gatshem…?
27 August 2007 @ 1:16 pm
http://www.youtube.com/watch?v=lT4YqHpZPmA
27 August 2007 @ 1:43 pm
http://www.youtube.com/watch?v=iX3jsA9hZuU&mode=related&search=
27 August 2007 @ 2:12 pm
iliriani thotë:
26 Gusht 2007 @ 11:00 pm
O Leon! Pse flet ne numrin shumes per veten tende ti? C’do me thene: jemi te hapur, … jemi te gatshem…?
———————————————————————–
D.m.th. qe historia e nje vendi mund te rishikohet dhe shkruhet,por jo me artikuj gazetash dhe thashetheme kafeneje..
Ne librin e historise se nje kombi,hyjne ngjarjet qe kane ndryshuar rrenjesisht te ardhmen e kombit…Jo deshirat dhe aspiratat e nje baroni!
Edhe njehere, n.q.s. dikush ka nje version ndryshe te historise shqiptare ta paraqes ose te mbyll gojen..
27 August 2007 @ 6:39 pm
Peshku eshte pa uje, jo pa goje, o Leon. Ne per respekt te tij vijme dhe marrim pjese ne debate te ndryshme…
po prape pyetjes time nuk ju pergjigje: Kush jeni ju NE dhe kush jane te tjeret ATA?…
27 August 2007 @ 6:57 pm
Mbasi hedh gurin ne uje fillojne dhe rrathet.Ne cilin rreth jemi??????
Mendoj se behet fjale se ne c’mase duhet pranuar nje -karierist,intrigant,komplotist,mashtrus,pengmarres,i semure psiqik=Nopca
-ditarmbajtes,bashkekohes,studius,shkrus,pjesmarres = Nopcka
per te mire te Historise se Shqiprise dhe se si duhen gershetuar te dy anet e personalitetit te tij per prurjen e kujtimeve. Cili mund te jete kendi me i besushem i shikimit e vleresimit te fakteve ne raport edhe me ate qe vertetoi Historia me vone.EKZISTENCEN e SHQIPERISE.
Ne fakt duhet pranuar qe peshku nuk eshte per te mbyll gojen ai eshte i pranushem edhe per belbezaket (memecet).
27 August 2007 @ 10:37 pm
Shoku Idris! Me ty nuk po fliste njeri… Une nuk kam asnje pyetje per ty… Me ty jam sqaruar nje here e mire… Pyetja ime i drejtohej Leonit…
28 August 2007 @ 1:03 am
Shoku Idriz, nje pyetje kam te drejt ta drejtoj.A DIN SHQIP ZOTERIA JOTE?.
Ne ato qe kam shkruar nuk hyn Nopcka, e çfare ka thene Nopcka.
Me trego se çfare eshte shkruar ne ate karte te shpalljes se pavarsis.
Kaq te lutem, mos u bej si Bedri Spahiu.
28 August 2007 @ 1:29 am
Nejse nuk shof ndonje arsye per te besuar Nopcen per kete rast, Vete Elise e analizon sulmin e tij ndaj politikaneve shqiptare si deshire per tu bere princ i Shqiperise… Sa mbaj mend Nopca vete ka shkruar ne kujtimet e tij, se si ja prishi permes Fan Nolit, planet e nje Duke Francez… Kandidate kane qene edhe shume te tjere, po te shohesh listen e emrave te iken truri, soj e sorollop edhe pse nje pjese burra fort te zot dhe qe pak apo shume ndihmuan Shqiperine… Ismail Qemalin me sa di une e helmuan pikerisht per pune te shqiperise… Nese do ishte tradhetare ai do ta kishte te lehte te na kishte shit, mjafton te mos e shpallte pavaresine (sigurisht bashke me te tjeret) kur e beri por ta shtynte dhe nje jave… Thjeshte perzgjedhja e 28 nentorit (Nentori i dyte) tregon qe ka qene nje atdhetare i mire… Kujtimet sidoqe te merren jane subjektive dhe shpesh te perzjera me interesa personale….
Iliriani thote: Kjo e Ismail Qemalit eshte shume e ngjashme me temen historike mbi Ahmet Zogun… edhe ketu shoh se nuk permenden sakte faktet historike…
….
Te tipit psh kongresi i berlnit u mbajt me 1913 dhe vendosi qe shen naumin tia kalonte serbise
Per ceshtje te tjera… Fuqite e medha vendosen qe Shqiperia te ishte Monarki, keshtu ishin deri atehere thujase te gjitha shtetet e evropes, vec ndonje perjashtimi te rralle…. Monark u zgjodh Vidi, por ky u largua dhe ne kongresin e lushnjes largimi u cilesua si abdikim, shqiperia kerkoi nje mbret te ri, pas njohjes se dyte ne Lidhjen e Kombeve, por nuk gjeti, atehere aty nga vitet 1921-1922 (sjam shume i sakte) Asambleja Kushtetuese vendosi qe vendi te ishte Republike… Pati parlament, parti, qeveri zgjedhje etj… Me 1925 Zogu e e beri shqiperine Republike Presidenciale dhe vete u zgjodh President… Me 1928 “u zgjodh” nje asamble kushtuese, por ne zgjedhje kishte vetem nje pale kandidatesh, pra pa opozite. Asambleja rrezoi vendimin e 1921-22 dhe e shpalli shqiperine Monarki dhe mbret shpalli Zogun, rasti unik, kur mbreti shpallej nga nje parlament…
28 August 2007 @ 1:33 am
Pse na i thyeni idhujt keshtu?

28 August 2007 @ 1:40 am
Pse na i thyeni idhujt keshtu?
VFLP.
Vdes Filipi te Linde Pipi.
Aty u krruhet samari historik ketyre, aty u ha..te Zogu.
Se ca dreq na i gjeni ketij zogu ju e dini…
Sikur te ishte maknaq e keni bere.
28 August 2007 @ 2:09 am
http://www.youtube.com/watch?v=UjDWQEKxSTE
29 August 2007 @ 3:40 am
Nuk di c’te them Tepelena pervec falenderimit falem edhe ndonje pik loti……
qe ti nuk e sheh por ta ndien shpirti sa here lexon e digjon per keta BURRA..Shume falemnderit…
30 August 2007 @ 12:26 pm
Keto qe shpreh Nopce apo te tjere qe perkrahin ate per te MADHIN ISMAIL QEMALI, jane thjeshte genjeshtra per intresat e tyre anti-shqipetare.
Lexoni punimin e historianit dhe gazetarit te mirnjohur Z.TIMO DILO te lexuar mbas vdekjes se tij,ne KONFERENCEN ALBANOLLOGJIKE mbajtur ne Tirane janar 1968, ku me dinjitet shkencor hedh poshte kete akuze genjeshter nga NOPCE e soji i tij, mbi kete FIGURE KOMBETARE qe vjen MBAS HEROIT KOMBETAR GJERGJ KASTRIOTIT
30 August 2007 @ 5:58 pm
Vete nipi i tij Eqerem beu i Vlorajve e akuzon xhaxhain e vet Ismail beun per pak a shume te njejten gje. Qeveria e Princit Wied e nxorri Ismail beun jashte Shqiperise si ‘persona non grata’ pas perpjekjes per grusht shteti qe donte te bente ai me Shqiptare te paguar te ardhur nga Stambolli.
31 August 2007 @ 7:02 am
hej, po ismail qemali nuk ishte zot o njerez, njeri ishte edhe ai. c’eshte kjo paprekshmeri qe flisni? pse u dashkan imituar serbet ne paprekshmeri, kur kjo pune duket qe nuk po ju shkon si kane qef? pastaj, pse nuk i shihni gjerat sic duhet? nje fakt historik eshte vonesa e shqiptarit ne shkeputje nga turqia. ndoshta kjo nuk eshte lindje e vdekur, por lindje e vonuar gjithsesi, krijesa e pjelle, e manget. dhe mangesia nuk u tregua vetem me shkeputjen e kosoves, por edhe me shkeputjen e janines, nje fakt historik qe tendenca jone per te imituar serbet ne paprekshmeri e shtyn ne harrese. cfare aktiviteti, apo edhe pasiviteti ka pasur prej ismail qemalit ne kete rregullim kufinjsh, sa do arbirtrar mund te kete qene? paprekshmeria e ismail qemalit ne kete rast eshte nje harrese qe vazhdon te punoje ne favor te greqise. nuk dua te nxis asnje debat per nje shqiperi te madhe, apo simetri demografike, greket jane te integruar ne ato troje per mese nje shekull, por duhet kujtuar dhe duhet kuptuar qe aty jane kufinjte, dhe aq. edhe nje here, asnje njeri nuk eshte i paprekshem, madje as kasta me e ulet e hinduve, madje as profeti muhamed a.s. pasi edhe ai njeri ishte. paprekshmeria eshte bestytni qe ne histori nuk mund te kete vend.
1 September 2007 @ 10:08 pm
Une do e duaja nje njeri qe ka dhene kontribut I.Qemalin por jo aq sa flitet dhe njerezit dine per te. Ai gjithe jeten i ka sherbyer te huajve dhe normalish qe une e besoj kete qe thote se ai donte t’ia shiste Shqiperine Greqise. Te mos harrojme qe I.Qemali nuk ishte i pari qe ngriti flamurin pas Skenderbeut ne Kruje. Flamuri eshte ngritur ne Malesine e Madhe, Shkoder me Prill 1911 ne Decic sot ne trojet e Malit te Zi.
Fama e tij eshte rritur nen ndikimin komunist si rrjedhoje e interesave te komunisteve per te hequr nga mendja cdo inisiative te shqipetareve patriote duke thene qe partizanet ishin te vetmit patriote qe i sollen Shqiperise pavarsine. Ata qe e dine historine e Shqiperise ashtu sic eshte qe nuk eshte shkruar nga ndikimet politike, fetare apo krahinore nuk flasin edhe aq shume per kete zoterine nga Vlora I.Qemali.
Shpresoje qe nje dite nuk do te kemi tekste te ndikuara nga Komunizmi ne duart tona por do ta dime historine tone ashtu sic eshte…
Po ju drejtoje nje pyetje te dashur forumiste.
Pse I.Qemali nuk ishte kaq i famshem ne kohen e Zogut???,
njeriut qe hodhi bazat e shtetit Shqipetare qe u debua nga Komunizmi dhe sot po i hyne politikesh ne menyre aktive dhe tashme ka arritur deri ne postin e nje keshilltari per mardheniet nderkombetare qe pa miratimin e tije asgje nuk thuhet apo veprohet ne raport me shtet e huaja.
Deshira dhe urimi ime eshte qe askush te mos kete vend me shume ne historine e Shqiperise sesa e meriton dhe qe shqipetaret ti japin fund manipulimit te historise se tyre nje here e pergjithmone.
1 September 2007 @ 10:26 pm
Ismail Qemali, te kete as me shume as me pak ate vend qe kane ata qe kane shpallur pavaresine e cdo vendi.
Demokracia kuptohet dohet te kete dhe pergjegjesi, po me sa shohim kemi 17 vjet demokracine e lirine e shprehjes e kemi perdorur per te thene cmendurira.
14 September 2007 @ 10:31 pm
Nje “aventurier” si Nopça te shkruante te tilla shpifje, mund ta quaj edhe normale, por qe nje gazete shqiptare te bontonte, nen nje titull bombastik, shkrimin e ketij aventurieri, kjo gje jo vetem qe nuk me duket normale por eshte e turpshme dhe antikombetare. Ismail Qemali sakrifikoi gjithe jeten per t’i sherbyer vendit ku kish lindur. Ai vertet mbuloi detyra te larta ne Perandorine Osmane por, keto fakte, nuk jane mbuluar ne historine tone (i referohem historise se para 1990). Sigurisht ne tekstet shkollore kalohej terthorazi, por ne ato pak libra qe jane botuar mbi Ismail Qemalin, nga Skender Luarasi (1962), Koli Xoxi (1983) dhe Kaliopi Naska (1987) eshte permendur dhe detajuar periudha e gjate qe ai sherbeu ne administraten e Perandorise Osmane, ku bente pjese edhe Shqiperia. Ky fakt, nuk i ul vlerat Ismail Qemalit, perkundrazi. Ne “Kujtimet” e tij Ismail Qemali shkruan dhe tregon hapur te gjithe karrieren e tij ne sherbim te Perandorise, karriere qe e mbylli per t’iu dedikuar krejtesisht vendit te tij. Ne tetor 1912 ai refuzoi te merrte pjese ne kabinetin e Vezirit te Madh Qamil Pashes. “Ne rrethana te tjera, -shkruan I.Q., -do ta kisha pranuar nje post te tille te nderuar me shume kenaqesi, por nje detyre me e larte me beri ta refuzoj. Vendi im nuk ishte me atje dhe me duhej t’i ofroja sherbimet e mia krejtesisht Atdheut tim…”. Sigurisht qe historiografia shqiptare (i referohem periudhes komuniste) u mundua qe t’ia uli vlerat Ismail Qemalit, ne te gjitha menyrat. Dhe jo vetem kaq. Per familjen e Ismail Qemalit, per paraardhesit e tij sidhe per pasardhesit nuk eshte folur kurre ne historine tone. Rralle qellon qe te lexosh nje liber mbi jeten dhe vepren e nje burri shteti ku mos kete faqe te tera dedikuar familjes se tij: nga vinte dhe ke la pas. Kjo gje u be qellimisht ne historine tone. Ismail Qemali eshte paraqitur si njeri pa njeri edhe pse familja e tij kishte nje histori te lashte dhe te shkelqyer. Ismail Qemali kishte gjashte djem dhe tre vajza dhe shume rralle, per mos thene fare, u fol per ta. Njeri nga djemte e Ismail Qemalit, Qamil bej Vlora, i vetmi qe jetoj ne Shqiperine komuniste, u burgos (gjoja “per arme mbajtje pa leje”), per te vetmin faj se donte te jetonte i lire, pa u perzier me vijen politike komuniste, dhe vdiq turbekuloz ne moshen fare te re 55-vjeçare, edhe pse ishte nje njeri me nje kulture mjaft te gjere, njohes i shume gjuheve te huaja, diplomat, (dekoruar nga Presidenti i Republikes se Frances, me 1926, “Cevalier de la Légion d’Honneur”). Ky ishte shperblimi qe i dha komunizmi Heroit te Pavaresise.
Mua me jep kenaqesi fakti qe nje shkrim i turpshem, siç eshte ky i botuar ne Gazeten Shqiptare, ka ndeshur ne nje reagim te forte nga mjaft bashkatdhetare.
26 September 2007 @ 2:54 am
Nuk dime asgje, te lexosh historine qe kemi tani nuk ja vle sepse u shkruajt ashtu sic deshen komunistet (e pikturuan ashtu sic deshen ato), dhe kjo eshte dicka qe ka ndodhur edhe tek shtetet e tjera nen diktaturen komuniste. Komunizmi ishte, manipulimi, skllaverimi, pa te drejta njerezish, nenshtrimi, vrasja e kundershtareve te sistemit etj. etj. etj…
20 October 2007 @ 9:32 pm
KJO QE TUHET PER THEMELUSIN E SHQIPRIS ESHTE GENJESHTER SEBO E GREGO FILE.TURP……………..T KENI.
4 November 2007 @ 3:23 pm
duke goditur Ismail Qemalin,goditet drejt per drejt HISTORIA E BASHKIMIT TE SHQIPTARVE,sepse Malua ishte i pari BURRRRRRRRËË i cili nuk erdhi ne pushtet me ndihmen e serbogrekerve edhe i VETMI i cili nuk pranoj te qeverriste nje shqiperi te cunguar ashtu sikurse vepruan te gjith pasardhesit e tij me ahmet zogun ne krye …te cilin fantazma berisha kerkon ta bej hero te kombit.Ne se kombi yne do ket heronj te tille te cilet shiten toke shqiptare,edhe hapen shkolla greke ne shqiperi…ateher do shuhemi nga harta e botes.Sote nje sali e nje pollo bejne harten e greqis deri ne vlore,neser ndonje bukurosh zogist do bej harten e serbis deri ne shkumbin??
ISMAIL QEMALI KA MBETUR NE HISTORI SI NJERIU QE KERKOJ BASHKIMIN E SHQIPFOLSEVE.NE SE NDONJE INJORANT KERKON TE PERFITOJ NGA DISA VEPRIME POLITIKE TE KOHES ,ATIJ INJORANTI DUHET TI KUJTOJME SE MBRETIN OTHONA TE GREQIS E KURORZUAN SHQIPFOLSIT ARVANITAS,NGA KU KRYEZIU,XHAVELA ,PANGALO ETJE KANE QENE KRYEMINISTRA TE VENDIT FQINJE EDHE GJUHA E NENES SE TYRE ISHTE SHQIPJA…KETU MUND TE LOZIN DIKUSH ME PENEN EDHE ÇMENDURIN E TIJ??