Profesorllëku, ose asistent-profesorllëku është zanati më “in” tash për tash.

Ka diçka në fytyrën e doganierëve. Diçka gati të padallueshme, por të pranishme megjithatë. Një si ngërdheshje ndoshta automatike, ndoshta instiktive. Një si neveri të pashpjegueshme. Për shembull fytyrën që bën kur një shuk i dendur me flokë ka rënë mbi piletën e dushit dhe të duhet ta heqësh me dorë se nuk ke mënyrë […]

Njeriu që ndihmon njeriun është idiot. Ai e bën këtë sepse nuk ndihmon dot veten e tij. Sikur t’i jepej mundësia, do t’i vinte flakën botës vetëm për të ndezur cigaren.

Ne u lutëm për një botë më të mirë
U lutëm
Për paqe, dashuri, ëmbëlsi e dëshirë
Ne u lutëm
Ne i kënduam diellit, të korrave, pranverës
Ne kënduam
Ne iu lutëm shiut, furtunës dhe erës
Ne u lutëm
Pastaj erdhi vjeshta, e njomë, gri
Ne u lutëm
Vdiqën gjethet, ne u mbyllëm në shtëpi
Dhe u lutëm
Katër muret numëruam disa herë
Dhe u lutëm
U ndjemë të […]