Pershendetje mik! Sot, ne te gdhire te 20 nentorit te 2008, une, V.K. 46 vjec, drejtor drejtorie ne Ministrine e Brendeshme, sapo mbarova se shkrojturi nje letre zyrtare per gruan e femijet. E lashe mbi shtrat, sipas skemes se urdheruar.
Dolem nga taverna e rradhes e po ecnim si te hallakatur, duke u tundur.
Vellai me djalin e halles, pak hapa para nesh duke ngacmuar dy turiste “angleze” meqe cdo gje bjonde supozohej angleze.
Dyert e dhomave te familiareve te mi ishin zhytur ne errezire te zeze, energjia elektrike mungonte, nata ishte e zeze pa yje, dhe era frynte ne ngjyre te zeze, pashe veten ne pasqyre. U fiksova ne syte e mi dhe pashe aty nje pako, nje pako me tere erresiren e mundshme brenda… lidhur bukur me fjongo te zeza…
Si gjithmone oreve te para, isha vone serish. Po nxitoja si lepur duke menduar nje justifikim te mundshem… u prish autobusi, I vune gjobe furgonit…kur pashe qe te tjeret ishin mbledhur te dera e jashtme.
C’budallalleqe qe mendoj e bej! Sa turp! C’me kishte zene? Si femije qaraman, si femer e tradhetuar per here te pare! Ik mor!
Ti shuaj tere c’shkruaja me pare ne copa letre. Ja! I grisa. Ti hedh me mire nga dritarja.
U shkri lepurushja e vogel qe hodha letrat une! Shih si qesh! I duken flutura!
Ku dreqin jam nisur keshtu? C’do bej poshte ne jug? Eshte dimer akoma. S’ka plazh o qyp! Do zbres ne stacionin e pare te ndaleses te kthehem ne shtepi.
Na moj! Ndyresire! Sa e cuditshme! Kam qe kur linda qe te ndjek pas e s’te arrij dot! Jo jo. S’e arrij dot. Ecen, vrapon shume! Duket sikur shkon ngadale, tere ojna e naze si ato vajzat qe kalojne rrugen e bllokojne trafikun! Por, ashtu duket. Nuk eshte ashtu!
He ti, me ato numrat e tua! […]
Durres. Gusht. Dite e hene. Plazh. Vape. Thone qe ne hije temperatura shkon 42 grade celcius. Diku nga mesdita ndodh nje alarmim i plazhisteve. Dikush ne det ka humbur ndjenjat. Disa djem e nxjerrin ne breg. E shtrine ne rere. Thane qe papritur u nxi nga qafa e siper ne koke, nuk foli dot, dhe u keput ne breg, duke u plandosur ne uje. Njerez kureshtare mblidhen rreth e rrotull. E shohin. Ikin.
Duke lexuar ne nje gazete debatin e hapur per letersine e pas ‘’90 ne Shqiperi dhe per shkrimtaret e rinj qe nje shkrimtare e huaj e interesuar per artin ne Shqiperi, I kerkon me qiri neper Tirane, me erdhi nder mend nje perralle. Nje perralle urbane qe flet per nje shkrimtar shqipetar pas viteve ‘’90.
Ky dem u versul menjehere me tersellem cmendurak. Briret e tij godisnin e godisnin. Shponin e shponin. Flamuri i shkrete, statik, plagosej e plagosej! Nuk mund te ikte ose te mbrohej. Me levizjen me te vogel, tere shtepia qe mbante mbi shpine do te rrezohej.
