Të shumtë janë të rinjtë e talentuar apo stafet shqiptare me eksperiencë që janë të aftë të përballojnë më shumë se katër detyra në të njëjtën kohë; ama të qenit shqiptar e disfavorizon menjëherë këtë kategori, dhe e bën të ndjehet pjesëtare e grupit ku ndjenja e inferioriteti duket sikur është injektuar deri në deje.

“Pse m’i hëngre gështenjat ti ore arixhi…ptu, surat i keq…Ooo, na fal nai lek o zojjjaaa. Si kuklla qeke ba. S’po mi jep a? Ptu, surat shtremër…”
Për të qeshur dhe për të qarë episodi i mësipërm, refren i përditshëm në një zonë paradoksale në Tiranë. Një vajzë rome rreth 10 vjeç ishte ulur mbi një […]

Kush po e vuan më shumë lajthitjen e të dyjave? Dëshira për sensacion, hapësirat e pakta për të shprehur lajmin(edhe kur nuk është i tillë) dhe marrëdhëniet imorale që kanë prirje të kenë shqip-shkruajtësit me gjuhën e tyre, e kanë kthyer leximin e shtypit në një makth të çmeritur gjuhësor.

Cili është aspekti më tradicional i këtij qyteti? Hoteli luksoz me cmime europiane (ama më i mirë sesa analogët jashtë), kuzhina e përzier atje, ushqimi i freskët që urojmë të mos blihet në këto marketet e hapuara ku gjethet e spinaqit nuk duken nga pluhuri, apo ky kaos që përfundimisht nuk po lodhemi më të kuptojmë nëse ka sens e drejtim?