Nga Isuf KURTAJ

A ecin dhe të rinjtë shqiptarë si gjithë të rinjtë e Evropës. Ku shkojnë ato mbrëmjeve… Po t’i kesh ca euro në xhep, mund t’i kalosh rojat dhe të hysh në klubin e mbushur me mysafirë që dëgjojnë rok pop pse jo dhe fanky. Pothuajse gjithnjë e kemi përdorur fjalën perëndim për të kërkuar diçka moderne në të. Kjo ndoshta për të justifikuar atë mungesë të gjatë të ‘perëndimit’. Dhe e gjemë veten ta përdorim, në klasifikimin e një ushqimi të mirë, një muzike ndryshe, deri tek një mentalitet apo mënyrë të foluri. I imituar apo i përvetësuar perëndimi ka gjetur copëzat e tij dhe në kryeqytetin tonë. Rrallë ndoshta, dhe shpesh i keqkuptuar po ndodhet diku. Kjo gjë padashur na bën të harrojmë që thellë kemi ende nevojë të pasqyrojmë kulturën apo mentalitetin tonë, për të ruajtur kështu deri diku ato pak vlera që ende mund të hyjnë në punë. Apo për të respektuar atë që pa e ditur kush jemi nuk mund të bëhemi askush tjetër. Derisa pica e kudo ndodhur në Tiranë hahet dhe tretet njësoj si kudo në Evropë dhe shishet e birrës cakërrohen duke u parë sy në sy si në Paris. dhe muzika është po aq e lartë sa në Londër pa droje kushdo mund të konstatoj se jo rrallë Tirana është perëndim. Pak kujt do t’ia merrte mendja se kësi situata ndesh edhe në Tiranë, por kryeqyteti shqiptar tashmë në disa aspekte po i afrohet perëndimit. Teksa gjendesh në kryeqytetin e shqiptarëve ta përkujton, pos dis-balancës meshkuj-femra që shtohen sa më shumë që zgjat nata - gjuha shqipe që flitet gjithandej. Mirëpo, mos u brengos shumë nëse nuk e di shqipen. Njerëzit këtu e njohin aq mirë anglishten dhe italishten, sa do t’ua marrin fytyrën vendeve tjera. Shqiptarët më të vjetër e flasin rusishten dhe disa gjuhë të tjera të lindjes kryesisht të mësuara gjatë viteve të shkollës. Në këtë qytet me mbi 700.000 banorë ka jetë nate por dhe errësirë totale. Kontrasti është gjëja më e bukur për artistët, prandaj ka aq shumë vizitor të huaj Tirana. Këtë të shtunë mbrëma disa shqiptarë, së paku, përzemërsisht duket se e mbajnë derën hapur për jetën e përbashkët me të huajt në kryeqytetin e Shqipërisë. Në kërkim të harresës “Duam të jemi këtu, siç bëjnë të rinjtë tjerë në Evropë dhe në vende të tjera”, thotë kamerieri i një prej lokaleve tek Pallatet Agimi. “Ka pasur kohë kur shqiptarët ndoshta do të mund të ndiheshin keq karshi të huajve, por jo më”. Mesazhi i tij është që në Tiranë të ketë jetë si në kudo në perëndim. Artur Dibra është pronari i një klubi xhazi, ku po përpiqemi të bisedojmë nën tingujt e muzikës. Duke biseduar ndërmjet sesioneve me grupin, njeriu, të cilin të gjithë e njohin “turn”, nuk ka ndonjë iluzion për hendekun mes lindjes dhe perëndimit. “Përpiqem të mos mendoj për gjërat e këqija që ka kaluar dhe po kalon vendi im”. Ai e di se ka mungesë kulturore në Shqipëri por atë e gëzon fakti që shqiptarët janë tolerant ndaj të gjithëve. “Sapo jam kthyer nga Londra dhe kam studiuar në Amsterdam, kështu që kam parë miliona njerëz nga vende të ndryshme, të kombësive të ndryshme, të religjioneve të ndryshme, duke jetuar së bashku, njësoj si në Tiranë”. Shumë të huaj që jetojnë në Tiranë e shohin disa syresh kryeqytetin. Një frymë e rëndë hyn në klubin e “Turn”: “Nuk është edhe kush e di çfarë vendi Shqipëria. Është e vocërr dhe modeste, por njerëzit më duken shumë ambicioz”, thotë gazetari Vitracc nga Sllovakia. Ai na e bëri mendjen top se një pjesë e të rinjve shqiptar kanë ecur pa rrena drejt Perëndimit, por ka dhe shumë rezerva që sa herë që flet rrudh buzët