Postoni ndonje te tille nese keni deshire e kohe. Ju lutemi kufizoni nga nje prurje, qofte poezi, tregim, apo pasazh.

Them se do ishte mire, te pakten per te shtuar caze ngjyrimet krijuese ketu tek peshku yne.

Ju falenderojme paraprakisht.

264 Komente

A Moments Indulgence by Rabindranath Tagore

-
I ask for a moment's indulgence to sit by thy side. The works 

that I have in hand I will finish afterwards. 

Away from the sight of thy face my heart knows no rest nor respite, 
and my work becomes an endless toil in a shoreless sea of toil. 

Today the summer has come at my window with its sighs and murmurs; and 
the bees are plying their minstrelsy at the court of the flowering grove. 

Now it is time to sit quite, face to face with thee, and to sing 
dedication of life in this silent and overflowing leisure.

Wallace Stevens - The plain sense of things

After the leaves have fallen, we return
To a plain sense of things. It is as if
We had come to an end of the imagination,
Inanimate in an inert savoir.

It is difficult even to choose the adjective
For this blank cold, this sadness without cause.
The great structure has become a minor house.
No turban walks across the lessened floors.

The greenhouse never so badly needed paint.
The chimney is fifty years old and slants to one side.
A fantastic effort has failed, a repetition
In a repetitiousness of men and flies.

Yet the absence of the imagination had
Itself to be imagined. The great pond,
The plain sense of it, without reflections, leaves,
Mud, water like dirty glass, expressing silence

Of a sort, silence of a rat come out to see,
The great pond and its waste of the lilies, all this
Had to be imagined as an inevitable knowledge,
Required, as necessity requires.

Joanna Newsom - Emily

... And, Emily - I saw you last night by the river
I dreamed you were skipping little stones across the surface of the water
Frowning at the angle where they were lost, and slipped under forever
In a mud-cloud, mica-spangled, like the sky'd been breathing on a mirror

Anyhow - I sat by your side, by the water
You taught me the names of the stars overhead that I wrote down in my ledger
Though all that I knew of the rote universe were those Pleiades loosed in December
I promised you I'd set them to verse so I'd always remember ...

Londer.

Qershor 2011. Klima e perzier por jo si vitet e tjere, temp.17 grad celsjus.Korrik temp.17-18 grade celsjus, vetmi!Dy-tre dite shkoi 27-te! Koha eshte me shi,gri shume keq!Nje vere e vecante, ku nuk u ndie cfare stine ishte vera!!

 

 

See the stars, love, 

In the water much clearer and brighter 

Than those above us, and whiter, 

Like nenuphars. 

 

Star-shadows shine, love, 

How many stars in your bowl? 

How many shadows in your soul, 

Only mine, love, mine? 

 

When I move the oars, love, 

See how the stars are tossed, 

Distorted, the brightest lost. 

--So that bright one of yours, love. 

 

The poor waters spill 

The stars, waters broken, forsaken. 

--The heavens are not shaken, you say, love, 

Its stars stand still. 

 

There, did you see 

That spark fly up at us; even 

Stars are not safe in heaven. 

--What of yours, then, love, yours? 

 

What then, love, if soon 

Your light be tossed over a wave? 

Will you count the darkness a grave, 

And swoon, love, swoon?

Si gjithmone Trop, perzgjedh pikanten.Poete ne shpirt.Nuk di pse dembele,...per vargun

I sit on my ass, most of the day

for it would sit on me, if it had it's way.

A Dream Within A Dream by Edgar Allan Poe

 

-
Take this piss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow--
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep--while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

Fiqo, a e din qe Poe- nje burre e ka bere te flasi shqip?Sa burre i madh ka qene ai more i dashur Fiqo!

Ka qene punetor o grava. Si DaVinçi. Po kemi patur disa syresh ne fakt.

''  Pellumbi i kafenjte do fluturoje perpara atij te bardhit "

'' Po ti nga e di " ?

" Une i njoh mire Pellumbat , Lili "

Clint Eastwood

Rene Russo

Main Entry: melancholy thistle
Function: noun
: a perennial stoloniferous Old World thistle (Circium heterophyllum) with lanceolate finely toothed basal leaves and usu. solitary heads of reddish purple florets

​I woke up this mornen and got myself a beer

the future is uncertain, the end is always near

Through our sorrow or through our splendor

dont take offense at my innuendo

deus .nothing really end lyrics

The plan it wasn't much of a plan
I just started walking
I had enough of this old town
and nothing else to do
It was one of those nights
you wonder how nobody died
we started talking
You didn't come here to have fun
you said: "well I just came for you"

Do you still love me?
do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance
with someone I've been
pushing away

And touch we touched the soul
the very soul, the soul of what we were then
With the old schemes of shattered dreams
lying on the floor
You looked at me
no more than sympathy
my lies you have heard them
My stories you have laughed with
my clothes you have torn

And do you still love me?
do you feel the same
And do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

You lost that feeling
You want it again
More than I'm feeling
you'll never get
You had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Don't say goodbye
let accusations fly
like in that movie
You know the one where Martin Sheen
waves his arm to the girl on the street
I once told a friend
that nothing really ends
no-one can prove it
So I'm asking you now
could it possibly be
that you still love me?
And do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance again
Or is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you

I take it all from you
I take it all from you

Well, it's a marvelous night for a moondance 
With the stars up above in your eyes 
A fantabulous night to make romance 
Neath the cover of October skies 
And all the leaves on the trees are falling 
To the sound of the breezes that blow 
And I'm trying to please to the calling 
Of your heart-strings that play soft and low 
And all the nights magic seems to whisper and hush 
And all the soft moonlight seems to shine in your blush...

Van Morrison-Moondance

 

Existence is beyond the power of words to define:

Terms may be used

But are none of them absolute.

In the beginning of heaven and earth there were no words,

Words came out of the womb of matter.

And whether a person dispassionately

Sees to the core of life

Or passionately

Sees the surface,

The core and the surface

Are essentially the same,

Words making them seem different

Only to express appearance.

If name be needed,  wonder names them both:

From wonder into wonder

Existence opens.

 

Lao Tzu, From The Way of Life

shqip o shqip:

 

MALL

Ca pika shiu rane mbi qelq.
Per ty une befas ndjeva mall.
Jetojme te dy ne nje qytet,
Dhe rralle shihemi sa rralle.

Edhe m'u duk pak e çuditshme
Si erdh kjo vjeshte, ky mengjes.
Qiejt e ngrysur pa lejleke
Dhe shirat pa ylber ne mes.

Dhe thenia e vjeter e Heraklitit
Seç m'u kujtua sot per dreq:
"Te zgjuarit jane bashke ne bote,
Kurse te fjeturit jane veç".

Ne ç'enderr kemi rene kaq keq,
Qe dot s'po zgjohemi valle?...
Ca pika shiu rane mbi qelq
Dhe une per ty seç ndjeva mall

 

PLEQTE E HYRJES SE PARE  (Agolli)

Tri hyrje ka pallati ynë i lartë.
Në hyrje u rralluan pleqtë e shkretë,
Disa nuk dalin dot nga shkallët jashtë,
Disa u shuan si qirinj të zbehtë.

Në hyrjen fqinjë s'mbeti plak në derë.
Këtej kam mbetur unë dhe Jashari,
Takohemi veç rrallë e tek në verë.
Në dimër s'dalim se na grin acari.

Dhe presim kush i pari të largohet
Dhe cili në arkivol të vërë krahët;
Jashari është ushtar që s'dorëzohet,
Ndërsa dhe unë sheshit s'i hedh armët...

Kështu, vëllezër, jam pak më i vështiri,
S'largohem po s'u nis andej Jashari,
Ta shoh si ndrit në varr të tij qiriri,
Të kem dhe një përvojë për së mbari.

Poezi kult si ajo e Lires me lart, ose te thjeshta, por pulsore si kjo mrekullia ketu, me bejne sa here te mendoj sa pune na prish sofistikimi qe na shkerdhen mesrreshtat. Si dhe sa idiot (plus qe i mjere) eshte ai mendimi katunaresk, qe "sot nuk shkruhet mo me rime, o vlla".

Nqse ka gje eterike qe nuk ka te beje fare, po fare me formen, ne mendimin tim te perunjur, eshte poezia. Ne kete sens poezia eshte jo materiale, eshte medium, ndersa forma, melodia, tingulli, ritmi, metri, you name it, jane materie dhe shqisore. Jane rrekjet tona te mjera per te zbritur ne perditen tone te prekshme poezine. Jane paradhoma e artit per masat dhe artit si mjet strukturor manaxhimi. Formalja ndijohet vetem ne zhguallin e pare, shqisor, me pas, per poezine e vertete, nuk ka me shqise si te tille. Poezia eshte e kuptueshme, por e pashpjegueshme. Ne kete konflikt qendron madheria e saj. Pra, thene thjesht, une i kuptoj pleqte e hyrjes se pare te Agollit, por nuk mund t'i shpjegoj dot ata. Kjo eshte edhe ana fetare e poezise, mbase arma me e forte kunder ateizmit te cdo niveli.

Nga Genc Kadriu

Vjeshtes po i degjohen taket dhe patkoni
Ne shale sepeti plot me muza pjeke,
Si qyqe mbulue jam me zift e leqe, 
Shurdhue nga qyteti i zhurmes se bardhe,

Kam hapun syte e hint' si goja vdekje
Dhe pres i pandjeshem shpirt tem me dale,
Dhe m'u ngrite mbi tana vuejtjet e jetes
Si era e ambel e muzave, pale, pale.

 

TI DO TË MË DASHUROSH PATJETËR 

Ky qiell i prillit pa ty është i vjetër. 
shkon një trishtim e ja ku vjen një tjetër. 
Në mallin tënd ky karafil i egër,- 
Ti do të më dashurosh patjetër! 

Në sytë e tu diej të vegjël 
e ndezën natën dhe ditëne ndezën. 
Mirë sot,po si durohet pa ty nesër?- 
Ti do t'më dashurosh patjetër. 

Kapërcej ty e kapërceva veten, 
dhe përtej vetes kapërcev jetën, 
dhe përtej jetës kapërceva vdekjen,- 
I hapa krahët të pushtoj ty vetëm: 

Ti do t'më dashurosh patjetër!

Rrënjët

Ju shoh, rrënjë, si tokën thellë e shponi
nëpër taban' e fortë e në shkëmbinj
si mbi një gji, që s'shter, ushqim kërkoni
i zgjatni krahët me mijëra gisht'rinj;

ju shoh, o rrënjë, si hapni udhë në baltë,
nëpër taban'e fortë e në flori,
si gojën e mbani gjithnjë në krojt e artë,
si pini ju në botë askush nuk pi.

Edhe askurrë s'ju merr uri dhe etje
dhe varfërinë s'e njihni ju gjëkund,
në tokën nënë kaq fort të kesh mbështetje,
në tokën tonë të thellë e të pafund.

TË DUA MË FORT SE NATYRËN 

Ty të dua më fort se natyrën,
Se natyra e gjallë je vetë,
E lirisë ti je shëmbëlltyrë,
Por pa ty dhe liria më vret.

Ty të dua aq fort i shkujdesur,
Sa rrëpira më duket si shteg.
Të pamundurën askush s'e ka prekur,
Dashuria ime e prek.

Ty të dua, të dal'ku të dalë,
Dhe kur pi dhe kur bëhem brutal,
Ty të dua dhe as bëhet fjalë,
Përmbi egon e shenjtë do dal.

Ty të dua më fort se Shekspirin,
Se të dheut këtë bukuri,
Se muzikën pa fund të efirit,
Se muzikë e libër je ti.

Ty të dua më fort se lavdinë
Që kaloi e atë që po vjen,
Se të ndryshkurën perandorinë,
Mëmëdhe s'ësht'ajo,por ti je.

Je fatkeqe? S'pranon ti mëshirë?
Lodhe Zotin me lutjet e tua.
Ty të dua përmbi lumturinë,
Më fort se dashurinë të dua

I ainʼt living in the dark no more
It’s not a promise, Iʼm just gonna call it
Heavy mitted love
Our love is a star
Sure some hazardry
For the light before and after most indefinitely

Nese duhet vetem nje varg :

"Ne deshem vetem te lulezonte kudo jeta... "

Dhe: si ka mundesi qe Xhevoja e shkruajti ne te kryeren e thjeshte dhe askujt nuk i ra ne sy???

 

  

    

Barely Disfigured

Adieu Tristesse
Bonjour Tristesse
Farewell Sadness
Hello Sadness
You are inscribed in the lines on the ceiling
You are inscribed in the eyes that I love
You are not poverty absolutely
Since the poorest of lips denounce you
Ah with a smile
Bonjour Tristesse
Love of kind bodies
Power of love
From which kindness rises
Like a bodiless monster
Unattached head

Sadness beautiful face. 

Paul Eluard

 shqip tingellon me bukur

--------------------------------------------

Lamtumire trishtim

Mirmengjes trshtim

ne stolisjet elegante te tavanit,

i shkruar brenda syve qe i dua,

Ti nuk je krejt mjerimi.

Mjafton nje buzeqeshje

qe buzet me te varfera te tradhetojne.

Te pershendes trishtim.

Dashuri trupash qe duhen,

pushtet dashurie,

nga miresia shperthen

si nje perbindesh i paturp.

Shpresethyeri,

fytyrebukuri, trishtim.

Ilustrim i shkëlqyer i përkthimit "unë shkruaj më bukur se autori" dhe "s'më duhet hiç çfarë thotë dhe si e thotë teksti origjinal" dhe "po edhe po të më interesonte, nuk e di në do ta kuptoja dot", sepse "nuk e njoh mirë gjuhën nga e cila përkthej" e gjitha sepse "unë shkruaj më bukur".

 kendon gjinkalla.

kaq e mencur  eshte

sa ce tregojne fjalet? 

Ja pra që pikërisht këtë mëngjes po lexoja një tregim me titull "Cicadas" prej nga:

Running her hand up the smooth banister, she thinks of all the hands of her husband's family, their rights going up, their lefts coming down.

 duhet te kete qene familje naziste ajo  smiley

poezi shumë e këndshme për vjeshtën e Du Fu- së

秋雨叹三首 (一)

雨中百草秋烂死
阶下决明颜色鲜
著叶满枝翠羽盖
开花无数黄金钱
凉风萧萧吹汝急
恐汝后时难独立
堂上书生空白头
临风三嗅馨香泣

Mbi Peshkun

Peshku pa ujë është një blog kolektiv shqiptar i hapur në dhjetor të vitit 2003

tani,  përsa lejohen kputefut në një gjuhë të shutdanosur, duhet të lejohet dhe gjuha që flasim ne të rinjtë

Edhe mua me pelqen. Sikur drejtkendeshi te ishte pak me i gjate, mbase do shkonte me bukur. smiley

 

   

Këndojnë gjinkallat.

Kaq të lumtura janë

Sa ç’i tregon kënga?

 

***

Në Jushukan, në muzg

Dielli në sytë e pëllumbave

I vogël sa një kokë shkrepseje.

 

 

VETMIA
Më plak mërzitja që vetmiamë sjell; përbuzja, urrejtja të gjith sendet m'i mbështjell që kam shumë anmiq të liq në këto sende pa shpirt, Nuk flasin. As sy s'kanë. Po mue më bahet se aty janë vetëm që të më plasin zemrën. Së paku, të më shajnë: I mallkuem! Së paku, të anë tallin: I uruem! Së paku, të më këndojnë: -I yni zot! Ose të më thonë: - Jeton kot! Të flasin, të flasin se fjalë due në kët vetmi me ndigjue. Ose të më tregojnë historinë e tyne, autobiografinë: ndoshta ty do gjej gjasim mejeten tcme pa tingllim që në vetmi po e kaloj - dhe s'po dij a rroj e s'rroj. Sendet heshtin. - sa të pamëshirë! Më bajnë dhe mue të hesht me pahirë, pse gojë s'kanë dhe nuk flasin, aty janë vetëm të më plasin zemrën teme që po vuen dhe në mërzi vetveten truen.

 

Migjeni.

Roaming in thought

Roaming in thought over the Universe, I saw the little that is Good
steadily hastening towards immortality,
And the vast all that is call'd Evil I saw hastening to merge itself
and become lost and dead. 

Walt Whitman

.........................

If you can fill the unforgiving minute
  With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
  And—which is more—you’ll be a Man, my son!

 

                IN VINO VERITAS 

                       ose  “Zemra ka arsye që arsyeja si shpjegon dot”

 

Buzët e tua të kuqe si vera që të kish dehur,

Shprehën një ndjenjë zemre, që arsyeja mundohej ta mbante fshehur.

Përmes celularit ti më the një fjalë,

Që mua më bëri të ndjehem , akoma si një djalë.

Ty do t’ket dalë pija e ndoshta edhe ke harruar ,

Por unë akoma jam i dehur nga fjalët e tua.

Do të pi edhe unë një ditë , do të pi deri sa  të bëhem  “esull”,

Që edhe zemra ime arsyes, t’i marr gjak mbi vetull.

                                                    ..  ...   EDHE UNË TY.

                                                                                             B.I.

When I look into your eyes

I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same

Nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain

We've been through this such a long long time
Just tryin' to kill the pain, oo yeah
But love is always coming and love is always going
And no one's really sure who's lettin' go today
Walking away

If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time on your own
Do you need some time all alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time all alone

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you

Sometimes I need some time on my
Own
Sometimes I need some time all alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time all alone

And when your fears subside
And shadows still remain, oh yeah
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Leaves of Grass

“Not I, nor anyone else can travel that road for you.
You must travel it by yourself.
It is not far. It is within reach.
Perhaps you have been on it since you were born, and did not know.
Perhaps it is everywhere - on water and land.”

― Walt Whitman, Leaves of Grass

Theodore Roethke - In a dark time 

In a dark time, the eye begins to see, 
I meet my shadow in the deepening shade; 
I hear my echo in the echoing wood-- 
A lord of nature weeping to a tree. 
I live between the heron and the wren, 
Beasts of the hill and serpents of the den. 
What's madness but nobility of soul 
At odds with circumstance? The day's on fire! 
I know the purity of pure despair, 
My shadow pinned against a sweating wall. 
That place among the rocks--is it a cave, 
Or a winding path? The edge is what I have. 

A steady storm of correspondences! 
A night flowing with birds, a ragged moon, 
And in broad day the midnight come again! 
A man goes far to find out what he is-- 
Death of the self in a long, tearless night, 
All natural shapes blazing unnatural light. 

Dark, dark my light, and darker my desire. 
My soul, like some heat-maddened summer fly, 
Keeps buzzing at the sill. Which I is I? 
A fallen man, I climb out of my fear. 
The mind enters itself, and God the mind, 
And one is One, free in the tearing wind. 

th. roethke

Korbi i natës

Kur pashë korbin e hutuar,
Të flatronte nga një pemë e ligështuar,
Një formë në mëndje u krijua:

Mbi humnerat e ëndrrës
Fluturoi një zog i frikshëm
Larg e më tej
Në një zezonë të pahënë,
Thellë në tru, shumë kohë më parë

Duke Lundruar Për Në Bizantium - YEATS

 

Ai nuk është vend për pleq; qafojnë

Shoshoqin rinia. Pemës kumritë

– Ato breza që vdesin – tek këndojnë,

Ujvara salmoni, detit skumbritë,

Peshk, mish, a shpend, gjithë verës lëvdojnë

Çka u mbars, u lind dhe gremisi sytë.

Zënë muzikës së ndjerë shpërfillin krejt

Monumentet e t’pamoçmit intelekt.

 

Robi plak është veç pak e pako gjë,

Një pallto e rreckosur shkopit përmbi,

N’mos shpirti duar troktë këngës me zë

Për çdo rreckë që vesh të sajën vdekmi,

As shkollë kënge ka por kush do nxë

Prej monument i së vetës madhështi;

Ndaj erdha lundruar detesh të shumë

Tek i shenjti qytet i Bizantiumit.

 

O t’urtë që në zjarr të Zotit rrini,

Mbi mur si në një të artë mozaik,

Furk në vorbull nga zjarr i shenjtë dilni

Dhe mjeshtra për këngën më jini në shpirt.

Ma hani zemrën; lëngon prej dësh’rimi

Dhe lidhur një kafshe që prej bote ik

S’di se ç’është; dhe mblidhmëni pëqisë

Plot artifica të përjetësisë.

 

Si të dal nga natyra më s’do të marr

Një trup prej sendi natyrshëm formuar,

Por asi forme që Greku argjendar  

Rreh prej arit a sendit ar praruar

Që Perandori shkrehur gjumë mos marrë;

A mbi degë ari t’u këndoj shtruar

Zonjave dhe zotrinjve Bizantinë

Për kohët që ikën, ikin, a vijnë.

Eshte nje tregim i forte i Wells-it, nuk eshte fantashkencor por jo me pak i bukur, qe tregon per viziten e nje personi ne nje qytet te verberish qe nuk kuptonin çdo te thote “me pa”, megjithse ky qe shihte beri çmos t’ua tregonte.  Per ata 24 oreshi eshte ndare ne dy pjese, njeren e quanin “nxehte” (dmth dita) dhe tjetren e quanin “ftohte” (dmth nata).  Ata ndjenin engjejt qe kendonin dhe fluturonin, degjonin perplasjen e flatrave te tyre, por nuk mund t’i preknin (dmth zogjte). Ky personi u mundua t’i shpjegonte se çfar ishte qielli, ata e tallnin dhe i thoshin se siper katunit te tyre eshte vetem nje gje e rrafshet mer jau.

Eshte shume i shkurter, gjithsej 6 faqe.

http://www.rivelazioni.com/libri/ilpaese...

Ketu e keni ne anglisht.

http://ebooks.adelaide.edu.au/w/wells/hg...

Eugenio Montale

Su una lettera non scritta 

Per un formicolìo d'albe, per pochi 
fili su cui s'impigli 
il fiocco della vita e s'incollani 
in ore e in anni, oggi i delfini a coppie 
capriolano coi figli? Oh ch'io non oda 
nulla di te, ch'io fugga dal bagliore 
dei tuoi cigli. Ben altro è sulla terra.

Sparir non so né riaffacciarmi; tarda 
la fucina vermiglia 
della notte, la sera si fa lunga, 
la preghiera è supplizio e non ancora 
tra le rocce che sorgono t'è giunta 
la bottiglia dal mare. L'onda, vuota, 
si rompe sulla punta, a Finisterre. 

 

Ehe, shkove ne Amerike, ndrro llagapin, nuk te ben fajde me.

Ja edhe kete:

[...] La storia non è poi
la devastante ruspa che si dice.
Lascia sottopassaggi, cripte, buche
e nascondigli. C'è chi sopravvive.
La storia è anche benevola: distrugge
quanto più può: se esagerasse, certo
sarebbe meglio, ma la storia è a corto
di notizie, non compie tutte le sue vendette.

Montale, La storia

La poesia

Dagli albori del secolo si discute 
se la poesia sia dentro o fuori.
Dapprima vinse il dentro, poi contrattaccò duramente 
il fuori e dopo anni si addivenne a un forfait 
che non potrà durare perché il fuori 
è armato fino ai denti.

                             Montale

Non ho mai capito se io fossi
il tuo cane fedele e incimurrito
o tu lo fossi per me.
Per gli altri no, eri un insetto miope
smarrito nel blabla
dell'alta società. Erano ingenui
quei furbi e non sapevano
di essere loro il tuo zimbello:
di esser visti anche al buio e smascherati
da un tuo senso infallibile, dal tuo
radar di pipistrello.

Montale, Xenia i

bisede me modestine

ka njerez

te paafte

qe duan

madheshti.

keta

po na ftohin

me ty modesti

T.Keko.

shume domethenese... si i thone shkurt dhe sakt

Natë

Flenë fluturimet mbi drurë
flenë rrufetë në thellësi të reve;
Fusha ul supin te era.

Gjithkush e ka një dhembje ku të mbështesë kryet.
Gjithkush e ka një mall që vizatohet si vinjete
mbi gjumin e botës.

Por vjen ti dhe më zgjon te supi
çdo natë me rrëmbim.
Ah, s’e dija që gishtat e kujtimit
mund të shndërroheshin kështu, në thikë…

***

Requiem 

Noton në përrua me gjethet mbështjellë
Një ditë e vdekur vjeshte
Dhe shtergët e fundit shkuan të ngrirë
Mbi syte e verdhë në heshtje

Rrëzohet nga drurët trishtimi i borës
Lugina me hënë e lyer
Dhe drerët e erës vënë kujen në dhembje
Me brinjët prej akulli thyer

Më vdiq dhe kjo vjeshtë, më shkoi dhe kjo ditë
Qefini me gjethe tharë
O dimri i drerëve me brirët në erë
Kë vjeshtë të qaj më parë?

Frederik Rreshpja-
 

 

 

Dashuria dhe Varferia
 Robert Burns

Me ndoqi dashuria bashke
Me varferine e shkrete
Ne shteg te tyre heret rashe
Me zune shpejt ne rrjete

Por varferine e zboj e tremb
Dhe s’ka me varferi
Vec dashurine dot se shemb
Se mbetet dashuri

Pse dashurise si pengese
I del perpara ndarja?
Dhe pse te mbetet robereshe
Nga smira dhe nga paraja?

Dhe pasuria dhe hambari
Pak lumturi na japin
Por frikacaku dhe truthari
Pushtetin shpejt e kapin

Me flet me sy per dashurine
Kur humb mes perqafimit
Ndersa me buzet ftohtesine
Ma shfaq permes gjykimit

Me keshillon te jem i matur
Te kem dhe pak durim
Sic duket, pret nje oxhak te pasur
Dhe s’pret oxhakun tim!

Po si ta mbaj gjakftohtesine
Kur jemi prane e prane
Kur dy veshtrime dashurine
Burim te vetem kane?

Vec fukarai ka lumturi 
Me vashezen e dashur
Ai s’ka smire e s’ka zili
Per dere e rang te pasur

Ah, dashurine c’e pengon
Ky fati i lig tiran!
Dhe gonxhe e saj pse s’lulezon
Pa pasuri dhe nam?

(perkthyer nga Dritero Agolli)

shume e bukur... un mendoj se nuk mund te funksionoje dy zemra dhe nje kasolle. me mire do te shkonin punet du zemra dhe nje apartament

Pasuria nuk te ben te lumtur!... thotte dhe kenga jone korcare.:

S`kam ce dua, pasurine,

por s`ma deshi zemra o

Meqe kerkohet tregim i shkurter, sipas Mario Vargas Llosa tregimi me i shkurter dhe me i bukur ne bote eshte: “Kur u zgjua, dinosauri ishte ende aty” (shkrimtari guatemalas Augusto Monterroso).

Ne fakt do kohe te pertypet qe te kuptohet pse.

Kurse tregimi me i shkurter horror ne bote eshte me i kapshem qe ne fillim: “Njeriu I fundit mbi toke rri mbyllur ne dhomen e tij. Trokasin ne porte”  (autorsia eshte problematike).  

 

Poesi Blaga Dimitrova -La piccola città e il grande mondo

Riccordo nella piccola città

i vicini donarsi dalla soglia

il pane , i fiori da trapianto, eccetera,

o scambiarsi attraverso i muricciuoli

fuoco, notizie e una parola buona.

Perciò mi fa l'effetto d'una morsa

ogni porta sbattuta.

Oh, se la gente

del mondo, sorda, estranea, decidesse

di porgersi attraverso barriere,

di propria iniziativa,  mani e cuore.

kjo poezi duket sikur eshte shkruar per te gjithe shqiptaret qe banojne jasht Shqiperise meriton te lexohet e gjitha un kam hedhur vetem nje pjese te kesaj poezie

laura,qenka vertet shume e bukur,mgjt per hir te se vertetes do thoja se ketu doren na e kane shtrire shume njerez te mrekullushem,mbeten miqte i mi perjete, ftohtesia ka harritur edhe ne tr,asnje nuk njef ne shkalle,asnje s'te fletsmiley

jam plotesisht dakort me ty por ne kete poezi e kam gjetur shume vehten sidomos vitet e para ne Itali

Te mendoj ty tani
Te mendoj ty tani, nje plake gjashtedhjete vjece
Te takohesh me mua shtatedhjet'vjecarin plak
He, te them , ti atehere nuk deshe
Te putheshim nje here se do ikja larg...

Te mendoj ty tani, nje plake gjashtedhjete vjece
Te takohesh me mua shtatedhjet vjecarin plak
Dy te rinj atje tej te dehur ne epshe
Dhe ne duke pire nje kafe...me pak

Mendova të mos harrohet pa sjellë kjo vjershë smiley, diskutuar nga peshqit në një mënyre të veçantë (p.sh.) që afron këtë art (letërsinë, etj. etj. etj.) edhe për mendje pa kapacitet të stërvitur në këtë drejtim, (siç e provova vetë, psh)

Tani e këtu

Ti nuk e di se kush do të jenë ata që janë si ti,
diçka ra, e dëgjoi kush pat veshë për të dëgjuar
fëshfërimën që bën çasti kur fërkohet me tjetrin
në mulli, pluhuri është i tejdukshëm, me brymë
vijnë të mbuluar prej netëve të tyre udhëtarët
në stacion, një e nga një… Jo vetëm ti ndoshta
e pyet veten: Si ka të ngjarë që u pikëpremë këtu
o të uruar, në mos rastësisht, atëherë çfarë?
Mos është e shkruar që të jemi pikërisht tash
bashkë, zgjedhur mes shtatë miliardë të ngratësh
për t'u pjekur pikërisht sot, mu këtu si farë ngjarjesh
që do të ndodhin sigurisht dikur?… Buzët e vajzës
përballë meje i qesh një kumt i fshehtë, ajo më do,
por koha jonë ende s'ka ardhur, ende na duhet
t'i rrimë panjohur tjetrit përkundër, por të huaj
e dashur ne nuk ka si jemi, perëndia vetë desh
që të shihemi tani e këtu, atëherë pse s'më thua
atë që e dimë të dy e që të bën të buzëqeshësh?
Ma thuaj që ta di që e di vërtet, përndryshe mua
më sëmur edhe më frika e të qenit tjetër. E di?
Veç një njeri jeton në botë, shtatë miliardë herë…

ja tata. 

            po krenohet.

po qesh lokja nanë

se mrika e kreu shkollën në tiranë.

Octavio Paz - Entre irse y quedarse

Entre irse y quedarse duda el día,
enamorado de su transparencia.

La tarde circular es ya bahía:
en su quieto vaivén se mece el mundo.

Todo es visible y todo es elusivo,
todo está cerca y todo es intocable.

Los papeles, el libro, el vaso, el lápiz
reposan a la sombra de sus nombres.

Latir del tiempo que en mi sien repite
la misma terca sîlaba de sangre.

La luz hace del muro indiferente
un espectral teatro de reflejos.

En el centro de un ojo me descubro;
no me mira, me miro en su mirada.

Se disipa el instante. Sin moverme,
yo me quedo y me voy: soy una pausa.

***

Between going and staying

Between going and staying the day wavers,
in love with its own transparency.

The circular afternoon is now a bay
where the world in stillness rocks.

All is visible and all elusive,
all is near and can't be touched.

Paper, book, pencil, glass,
rest in the shade of their names.

Time throbbing in my temples repeats
the same unchanging syllable of blood.

The light turns the indifferent wall
into a ghostly theater of reflections.

I find myself in the middle of an eye,
watching myself in its blank stare.

The moment scatters. Motionless,
I stay and go: I am a pause.

Steve Martin -- Demolition of the Cathedral at Chartres

Mr. Rivers was raised in the city of New York, had become involved in construction and slowly advanced himself to the level of crane operator for a demolition company. The firm had grown enormously, and he was shipped off to France for a special job. He started work early on a Friday and, due to a poorly drawn map, at six-thirty one morning in February began the demolition of the Cathedral at Chartres.

The first swing of the ball knifed an arc so deadly that it tore down nearly a third of a wall and the glass shattered almost in tones, and it seemed to scream over the noise of the engine as the fuel was pumped in the long neck of the crane that threw the ball through a window of the Cathedral at Chartres.

The aftermath was complex and chaotic, and Rivers was allowed to go home to New York, and he opened up books on the Cathedral and read about it and thought to himself how lucky he was to have seen it before it was destroyed.
 

Full moon is rising, the sky is black

I need your call I'm coming back

The road is straight cast, wind's in my eyes
The engine roars between my thighs

From desert plains I bring you love
From desert plains I bring you love

Wild mountain thunder, echoes my quest
My body aches but I'll not rest
Quartz light to guide me, till sunrise leads
My passion screams, my heart it bleeds

From desert plains I bring you love
From desert plains I bring you love

Then in the distance, I see you stand
On the horizon you raise your hand
In burning rubber, I end my quest
You fall into my arms at last

From desert plains I bring you love
From desert plains I bring you love
From desert plains, I'll bring you love
From desert plains, I'll bring you love

Daniel Kharms -- An Optical Illusion

Semyon Semyonovich, having put on his glasses, looks at a pine tree and sees that a peasant is sitting in the pine tree and shaking his fist at him.

Semyon Semyonovich, having taken off his glasses, looks at the pine tree and sees that nobody is sitting in the pine tree.

Semyon Semyonovich, having put on his glasses, looks at the pine tree and again sees that a peasant is sitting in the pine tree and shaking his fist at him.

Semyon Semyonovich, having taken off his glasses, again sees that nobody is sitting in the pine tree.

Semyon Semyonovich, having put on his glasses again, looks at the pine tree again, sees that a peasant is sitting in the pine tree and is shaking his fist at him.

Semyon Semyonovich doesn’t want to believe in this phenomenon and decides it is an optical illusion.

 

Silentium

FEDOR TYUTCHEV
(1803-1873)

Speak not, lie hidden, and conceal
the way you dream, the things you feel.
Deep in your spirit let them rise
akin to stars in crystal skies
that set before the night is blurred:
delight in them and speak no word.
How can a heart expression find?
How should another know your mind?
Will he discern what quickens you?
A thought once uttered is untrue.
Dimmed is the fountainhead when stirred:
drink at the source and speak no word.
Live in your inner self alone
within your soul a world has grown,
the magic of veiled thoughts that might
be blinded by the outer light,
drowned in the noise of day, unheard...
take in their song and speak no word.

Translated by V.Nabokov

(A eshte perkthyer ne shqip kjo poezia? Di gje njeri?)

__________________________________________

 

The Hill
 Rupert Brooke (1887-1915)

Breathless, we flung us on the windy hill,
   Laughed in the sun, and kissed the lovely grass.
   You said, "Through glory and ecstasy we pass;
Wind, sun, and earth remain, the birds sing still,
When we are old, are old. . . ." "And when we die
   All's over that is ours; and life burns on
Through other lovers, other lips," said I,
---"Heart of my heart, our heaven is now, is won!"

"We are Earth's best, that learnt her lesson here.
   Life is our cry. We have kept the faith!" we said;
   "We shall go down with unreluctant tread
Rose-crowned into the darkness!" . . . Proud we were,
And laughed, that had such brave true things to say.
---And then you suddenly cried, and turned away.

(A eshte perkthyer ne shqip kjo poezia? Di gje njeri?)

Pytjen me mire duhet ta kishe bere keshtu:

A ja ka nigju njeri emrin ketij Tutit, perveç atyre qe kane studju ne BS?

Kam përshtypjen se e kam lexuar ne nje antologji poetike të 70 në mos gaboj, në Rusi mbahet si nga më të njohurit pas Lertmontov etj

@heretik

Mendova se njihej. Dhe une s'kam studju ne BS, e kam kam njohur duke lexuar ca copeza letre qe pat shkruar Dostojevski.

@redbull

Falemnderit!
 

Letrat qe i ka shkruar Dostojevskit nuk i kam lexuar, por di qe eshte shume i njohur ne Rusi (i admiruar nga sllavofilet) dhe ne bote nga keto vargje te famshme:

You cannot grasp Russia with your mind 
Or judge her by any common measure, 
Russia is one of a special kind –
You can only believe in her.

Ketu e ke shkurt muhabeti, edhe shkurt muhabeti politik, qe eshte muhabeti me i shkurter:

http://www.russkiymir.ru/russkiymir/en/p...

Shkurt fare muhabeti, Dostojevski e ka permendur disa here, duke perdorur vargjet e tij, te "Vellezerit Karamazov", ime u kujtova.

Rrofsh per linkun.

 

This desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

And as she turns
This way she moves in the logic of all my dreams
This fire burns
I realize that nothing's as it seems

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above
I close my eyes
This rare perfume is the sweet intoxication of her love
 

Sweet desert rose
This memory of Eden haunts us all
This desert flower
This rare perfume, is the sweet intoxication of the fall

Hesht, ëndrrat, ndjenjat mos i shfaq,
fshehur thellë e thellë mbaji,
atje në shpirt, në thellësi,
të rrinë bashkë qetë e qetë,
të heshtura, si yje nëpër natë,
si ëndërrimet, mbetur shkretë.

A mund të jehojë zemra?
A mund të thuhet ëndrra?
Të kupton kush, si jeton?
Fjala e thënë, të mashtron,
duke folur ti gënjen.
Hesht, se fjala nuk të vlen.

Jeto me shpirtin tënd të thellë,
një botë e tërë, atje do të jetë,
një botë e shpirtit plot magji,
që s’mund të duket kurrsesi.
Dita, dritën e ka përpirë,
ajo ndrin veç në errësirë.

Ne harrojmë ç'do të thotë ankthi shekullor i vëndeve që nuk kanë dalje në det, pa përmendur vëndet e izoluara në thellësi të kontinenteve, pa përmendur trojet e gjera të kësaj bote të mbushura me shkurre, shkretetirë e trishtim, e mbulojnë tri të katërtat e rruzullit tokësor.
Ne i harrojmë këto dhe, meqënëse jemi midis një kopshti plot me shtete pasanike, na pëlqen të qahemi që nuk jemi si ata.
Ne vuajmë nga kompleksi i vogëlsisë dhe harrojmë se shtati i popullit shqiptar, pavarësisht nga prerja e trojeve të tij nuk është aspak i vogël në këtë gadishull, se ai është përafërsisht i barabartë me shtatin e grekëve, të serbëve e të bullgarëve.
Përsëritja gjer në lodhje e shprehjes "Shqiperia e voçkël", "popull i vogël" s'është veçse shprehje e një dëshire për të fshehur tkurrjen e mëtejshme të këtij populli.
Ndërkaq, porsa diku del në pah ndonjë mendim, ndonjë program ose ndonjë pyetje: përse shqiptarët, ndryshe nga popujt e tjerë duhet të jetojnë të ndarë, aty për aty harrohet përçmimi për vogëlsinë dhe buis shprehja "Shqipëri e madhe". Kjo shprehje përsëritet me një farë tmerri, si diçka e rrezikshme, thua se në këtë botë vetëm 8 ose 9 milion shqiptarët që jetojnë bashkë bëhen të rrezikshëm për boten ! E ndërkaq, askush nuk thotë, sipas kësaj logjike, se 90 milion gjermanët e bashkuar janë të rrezikshëm, e aq më pak askush nuk thotë se 250 milionë rusët, bashkë me bombat e tyre bërthamore janë kërcënim për të tjerët...

Ismail Kadare

Rofshin xhepat o lecka(p)mane 

rrofte kok e bere troke

rofshin grate dhe klyshet tane 

Ulerini amin o shoke !

Kinema "Ali Demi" ( poezia e Hatibit) me oborr perpara dhe disa ullinj te vegjel perreth bustit te Ali Demit deshmorit te L2B, me eshte dukur gjithmone  si nje kinema e vecante! Evjeter!. Ne ate kohe ai ishte `interneti` me i lire ne bote per femijet e varfer shqiptar.Nuk kane qen keq po te krahasojme, varferine e trashguar ne shekuj te shqiptareve, ku femijeria u kalonte ose te ishin me dhen, (dele, dhi lope) ose duke punuar per nje cop buke, ne kavacana, aty ku rrihej hekuri, me cekan ose duke shpernfare qymyr..pa patur mundesi te shkolloheshin! smiley

Ne se Bota rotullohej 

Galileo donte te na refente 

le te vinte me ne dy tre dopio te kthente 

dhe nuk kishte pse aq shume te mundohej 

"We are perceivers. We are an awareness; we are not objects; we have no solidity. We are boundless. The world of objects and solidity is a way of making our passage on earth convenient. It is only a description that was created to help us. We, or rather our reason, forget that description and thus entrap the totality of ourselves in a vicious circle from which we rarely escape in ourlifetime."

nga Don Juan Matus

AG E DRITË JE, O DRITËRO!

nga Ramiz Lushaj

 

Ky mbiemni yt – Ag

Je emni ynë- Dritëro

U thinje djalosh i kohës,

Vepra jote po ujëvaro…

 

Si Prespa e lindon Ohrin

Dhe Ohri jep lumin Drin

Pena jote, Dritëro Agolli

Lundro mbi Letërsinë.

 

I mblodha gurrat e fjalëve,

M’u hepuan sa një liqen

Dhe i ndeze turbinat, o devolli,

Si rreze drite për këtë vend.

 

Kaq i bardhë kreshton

O vargmal i vendit tim

Bardhësia e shpirtit tënd

Na hulmon tok me poezinë.

 

Në Qiellin e Letërsisë

O djalosh: lundro, fluturo.

Herë si mal, herë si liqen,

Ag e dritë, je o Dritëro!

 

Ramiz LUSHAJ

Dibër e Madhe, 3 mars 201

 

 

O ajr i mbremjes mbeshtillme, erdhi ora te vdes perseri.
Kur te mbyllen syte e mi, nuk do te kete me det
Dhe varkat e loteve kane per te ngecur ne stere.
Shkoj dhe shirat po i le te kyçura
Por do te ktherm perseri ne çdo stine qe te dua.
Une kam qene trishtimi i botes.
O ajr i mbremjes mbeshtillme, erdhi ora te vdes perseri.

F.Rreshpja

 

Druri i portës

Lulëzoi druri i portës së vjetër.
Ah, druri i vdekur çeli lule!
Ti këputi dhe me to bëj kurorë,
për mua që të prita deri në vdekje.

Pash ngjyrën e gjakut dhe… lot,
që çelën në të tëra gjërat prej druri.
E kuptova që thika e pritjes më preu në brinje,
kur çela gjethe si palmat.

Të prita, të prita…
Derisa çelën kameliet e mortjes te porta.
Ti mblidhi dhe më bëj një kurorë,
mua, që deri në vdekje të prita.

F.Rreshpja

Requiem - Frederik Rreshpja

Noton në përrua me gjethet mbështjellë
Një ditë e vdekur vjeshte
Dhe shtergët e fundit shkuan të ngrirë

... Mbi syte e verdhë në heshtje

Rrëzohet nga drurët trishtimi i borës
Lugina me hënë e lyer
Dhe drerët e erës vënë kujen në dhembje
Me brinjët prej akulli thyer

Më vdiq dhe kjo vjeshtë, më shkoi dhe kjo ditë
Qefini me gjethe tharë
O dimri i drerëve me brirët në erë
Kë vjeshtë të qaj më parë?

Tiromancino - Imparare dal vento

Vorrei imparare dal vento a respirare
Dalla pioggia a cadere
Dalla corrente a portare le cose
Dove non vogliono andare
E avere la pazienza delle onde
Di andare e venire
Ricominciare a fluire

Un aereo passa veloce
E io mi fermo a pensare
A tutti quelli che partono, scappano
O sono sospesi
Per giorni, mesi, anni
In cui ti senti come uno che si è perso
Tra obiettivi ogni volta più grandi

Succede perché
In un instante tutto il resto
Diventa invisibile
Privo di senso e irraggiungibile per me
Succede perché
Fingo che va sempre tutto bene
Ma non lo penso in fondo

Torneremo ad avere più tempo
E a camminare
Per le strade che abbiamo scelto
Che a volte fanno male
Per avere la pazienza delle onde
Di andare e venire
E non riesci a capire

Succede perché
In un instante tutto il resto
Diventa invisibile
Privo di senso e irraggiungibile per me
Succede anche se
Il vento porta tutto via con se
Vivendo e ricominciare a fluire

Ricominciare a fluire

Carnevale vecchio e pazzo

Carnevale vecchio e pazzo
s'è venduto il materasso
per comprare pane e vino
tarallucci e cotechino.
E mangiando a crepapelle
la montagna di frittelle
gli è cresciuto un gran pancione
che somiglia a un pallone.
Beve e beve e all'improvviso
gli diventa rosso il viso,
poi gli scoppia anche la pancia
mentre ancora mangia, mangia...
Così muore Carnevale
e gli fanno il funerale,
dalla polvere era nato
ed in polvere è tornato.

       il vate

Shiroka në dimër

Nuk ka mё zogj. Fluturimet u fshinё
Asgjё veç grunti primitiv i shiut.

Bregu mendohet tek kёmbёt e ujёrave
Duke ёndёrruar verёn qё shkoi.
Nё rёrёn e harresёs unё mbledh
Qeramikёn e portretit tёnd.

Sa e shkurtёr kjo verё, o Zot!
Njё grusht rёrё dhe njё grusht diell.
Tёrё kalendari i verёs vetёm me njё tё shtunё
Dhe tёrё e shtuna vetёm me njё puthje!

Akuarel

Shkallё-shkallё nёpёr muzg ylli ngjitet nё heshtje
Me sytё plot lotё.
Trёndafili çeli nё kopsht mu si njё psherёtimё
Zёra tё largёt vinё e vdesin te kjo erё.

Zemra ime, si mё harrove kёshtu!

 

Frederik Rreshpja.

Saw it written and I saw it say

Pink moon is on its way

And none of you stand so tall

Pink Moon gonna get ye all

And it's a pink moon

"Captain of our fairy band,
Helena is here at hand,
And the youth, mistook by me,
Pleading for a lover's fee.
Shall we their fond pageant see?
Lord, what fools these mortals be!"

--Puck from 'A Midsummer Nights Dream" Act 3, scene 2

Duket qe jemi kultura me e vjeter dhe me e pare ne bote perderisa nje ish kryeminister i jep llogari lloi-lloi lafaraku online.

Heretiku tek PPU

"The First Night

Night falls, soothing to lascivious old men
My cat, Murr, hunched like some heraldic sphinx,
Uneasily surveys, from his fantastic eyeball
The gradual ascent of the chlorotic moon.

The hour of children’s prayers, when whoring Paris
Hurls on to the pavement of every boulevard
Her cold-breasted girls, who wander with searching
Animal eyes under the pale street lights.

With my cat, Murr, I meditate at my window
I think of the newborn everywhere;
I think of the dead who were buried today.

I imagine myself within the cemetery,
Entering the tombs, going in place
Of those who will spend their first night there."

Jules Laforge (1860 - 1887)

po pra herua s'na pranon ne se kerkon shtresen e larte n'peshk.

nemesis o nemesis

here grek e here shqiptar

ndaje mendjen o i marre

Qish e ngrisa atë ditë
Moj nepërka pika pika
Qish e ngrisa atë ditë
Moj nepërka pika pika

Duke qar e fshirë sitë
Moj nepërka pika pika
Duke qar e fshirë sitë
Moj nepërka pika pika

Ti mos qaj o ill o dritë
Moj nepërka pika pika
Ti mos qaj o ill o dritë
Moj nepërka pika pika

Se do të prishenë sitë
Moj nepërka pika pika
Se do të prishenë sitë
Moj nepërka pika pika

 

 

Tuman kuqe moj bel holl 
Ta bej me sy ma ben me dor 
Nga shtepia me derrasa 
Dil moj kaleshe se plasa 
Tuman kuqe moj bel holl 
Lule maji lule bor 
Dil moj dil o ne dritare 
Vajze çame lozonjare 

Ka ditë që rruhem me brisqet e blera nga i vdekuri
pastrohem në çastet kur mjekrra e tij vazhdon të rritet.
Ka kohë që përdor takëmet e tij, 
kolonjën e tij të njohur për gratë e rrugicës
të cilat kthejnë kokat me mall
dhe tremben kur shohin
një të gjallë tjetër.

Malli për jetë

Lyp dashuninë e syve të mbyllun,
dy molla të tejpashme
me bërthamë zjarmi në mes. 

Zemra e qindrueshme
rrok mallin e pamort
e pika shiu bien
mbi rreshpe të pangishme.

M.Camaj

I want that love that moved the mountains.
I want that love that split the ocean.
I want that love that made the winds tremble.
I want that love that roared like thunder.
I want that love that will raise the dead.
I want that love that lift...s us to ecstasy.
I want that love that is the silence of eternity.

Rumi

You will learn by reading But you will understand with love.

Do not look back,
No one knows how the world ever began.
Do not fear the future, Nothing lasts forever.
If you dwell on the past or future,
You will miss the moment.

~ Rumi

Once I took a bus

From Toronto to Edmonton...

Don't!

The real dirt is not outside, but inside, in our hearts. We can wash all stains with water. The only one we can’t remove is the grudge and the bad intentions sticking to our hearts.

~ Shams Tabrizi

I see humans, but not humanity. I guess that makes me the only human on this planet smiley

Pure souls, didn't I tell you not to be seduced by this colorful world for I am the Ultimate Painter.  smiley

Rumi

 

Edward Hirsch - Amour Honestus

The nights were long and cold and bittersweet, 
And he made a song for the hell of it. 

She stood by the window, a heavenly light 
Who created havoc for the hell of it. 

He used to fondle every skirt in sight,
Then he fell in love--that's the hell of it.

Now there's a courtyard with an abject knight
Yodeling his head off for the hell of it. 

O poor me, my Lady, my hopeless plight!
She married a prince for the hell of it.

Honorable, unsatisfied, illicit--
Why bring it up? Just for the hell of it.

The fever spread from poet to poet
Who burned in the high-minded hell of it.

But the Untouchable had him by the throat,
And he stopped singing for the hell of it.

Love is a tower, a trance, a medieval pit.
When I lost you, I knew the hell of it.

 

About this poem

"In the Middle Ages, the troubadour poets invented the concept of courtly love--a fantasy love, a noble passion, which was also extra-marital and thus inevitably thwarted, illicit, adulterous. One of the medieval terms for it was amour honestus (honest love). I've always wondered why this passionate ideal--masochistic, spiritual-travelled with such wildfire throughout Europe. My poem, a ghazal, takes up the subject."

 
-Edward Hirsch

Se nga i bubrro dhe ti ca gjona! smiley

Kete ma bubrrun me thene te drejten smiley.  

Per kete me poshte mbaj pergjegjesi bubrrimi:

Elizabeth Bishop - One Art

The art of losing isn’t hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn’t hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother’s watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn’t hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn’t a disaster.

—Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan’t have lied. It’s evident
the art of losing’s not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

Past one o’clock. You must have gone to bed.
The Milky Way streams silver through the night.
I’m in no hurry; with lightning telegrams
I have no cause to wake or trouble you.
And, as they say, the incident is closed.
Love’s boat has smashed against the daily grind.
Now you and I are quits. Why bother then
To balance mutual sorrows, pains, and hurts.
Behold what quiet settles on the world.
Night wraps the sky in tribute from the stars.
In hours like these, one rises to address
The ages, history, and all creation.

Mayakowsky.

Auguries of innocense. 

To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand,
And eternity in an hour.

A robin redbreast in a cage
Puts all heaven in a rage.

A dove-house fill'd with doves and pigeons
Shudders hell thro' all its regions.
A dog starv'd at his master's gate
Predicts the ruin of the state.

A horse misused upon the road
Calls to heaven for human blood.
Each outcry of the hunted hare
A fibre from the brain does tear.

A skylark wounded in the wing,
A cherubim does cease to sing.
The game-cock clipt and arm'd for fight
Does the rising sun affright.

Every wolf's and lion's howl
Raises from hell a human soul.

The wild deer, wand'ring here and there,
Keeps the human soul from care.
The lamb misus'd breeds public strife,
And yet forgives the butcher's knife.

The bat that flits at close of eve
Has left the brain that won't believe.
The owl that calls upon the night
Speaks the unbeliever's fright.

He who shall hurt the little wren
Shall never be belov'd by men.
He who the ox to wrath has mov'd
Shall never be by woman lov'd.

The wanton boy that kills the fly
Shall feel the spider's enmity.
He who torments the chafer's sprite
Weaves a bower in endless night.

The caterpillar on the leaf
Repeats to thee thy mother's grief.
Kill not the moth nor butterfly,
For the last judgement draweth nigh.

He who shall train the horse to war
Shall never pass the polar bar.
The beggar's dog and widow's cat,
Feed them and thou wilt grow fat.

The gnat that sings his summer's song
Poison gets from slander's tongue.
The poison of the snake and newt
Is the sweat of envy's foot.

The poison of the honey bee
Is the artist's jealousy.

The prince's robes and beggar's rags
Are toadstools on the miser's bags.
A truth that's told with bad intent
Beats all the lies you can invent.

It is right it should be so;
Man was made for joy and woe;
And when this we rightly know,
Thro' the world we safely go.

Joy and woe are woven fine,
A clothing for the soul divine.
Under every grief and pine
Runs a joy with silken twine.

The babe is more than swaddling bands;
Throughout all these human lands;
Tools were made and born were hands,
Every farmer understands.
Every tear from every eye
Becomes a babe in eternity;

This is caught by females bright,
And return'd to its own delight.
The bleat, the bark, bellow, and roar,
Are waves that beat on heaven's shore.

 

The babe that weeps the rod beneath
Writes revenge in realms of death.
The beggar's rags, fluttering in air,
Does to rags the heavens tear.

The soldier, arm'd with sword and gun,
Palsied strikes the summer's sun.
The poor man's farthing is worth more
Than all the gold on Afric's shore.

One mite wrung from the lab'rer's hands
Shall buy and sell the miser's lands;
Or, if protected from on high,
Does that whole nation sell and buy.

He who mocks the infant's faith
Shall be mock'd in age and death.
He who shall teach the child to doubt
The rotting grave shall ne'er get out.

He who respects the infant's faith
Triumphs over hell and death.
The child's toys and the old man's reasons
Are the fruits of the two seasons.

The questioner, who sits so sly,
Shall never know how to reply.
He who replies to words of doubt
Doth put the light of knowledge out.

The strongest poison ever known
Came from Caesar's laurel crown.
Nought can deform the human race
Like to the armour's iron brace.

When gold and gems adorn the plow,
To peaceful arts shall envy bow.
A riddle, or the cricket's cry,
Is to doubt a fit reply.

The emmet's inch and eagle's mile
Make lame philosophy to smile.
He who doubts from what he sees
Will ne'er believe, do what you please.

If the sun and moon should doubt,
They'd immediately go out.
To be in a passion you good may do,
But no good if a passion is in you.

The whore and gambler, by the state
Licensed, build that nation's fate.
The harlot's cry from street to street
Shall weave old England's winding-sheet.

The winner's shout, the loser's curse,
Dance before dead England's hearse.

Every night and every morn
Some to misery are born,
Every morn and every night
Some are born to sweet delight.

Some are born to sweet delight,
Some are born to endless night.

We are led to believe a lie
When we see not thro' the eye,
Which was born in a night to perish in a night,
When the soul slept in beams of light.

God appears, and God is light,
To those poor souls who dwell in night;
But does a human form display
To those who dwell in realms of day.

William Blake.

Sonte zbulova: Tmerr! Është sëmurë poeti
Poeti im i bukur kokzbuluar
Buzëholli im i bukur është sëmurë,
Sëmurë si ariu, dhelpra a çakalli
Sonte zbulova se rënkon poeti
Tamam si rrushi qengji a pëllumbi
Kokëmadhi shkataraq shkatërroi
Barkun, brinjët, krahët dhe kurrizin.

Sonte zbulova në jastëkun e poetit
Ca lule jasamin, lulëkuq e luleshqerrë
Symadhi shkatarraq e shkurdisi
Me pallavra lulesh qetësin,
Qan e qesh buzëholli kokëzbuluar.

hydajet bajri

ç'është me ju

                          o shokë

                                   kështu.

vitet tutje,

                  ju tëhu

Up above the sea's grey flatland, wind is gathering the clouds. In between the sea and clouds proudly soaring the Petrel, reminiscent of black lightning.

Glancing a wave with his wingtip, like an arrow dashing cloudward, he cries out and the clouds hear his joy in the bird's cry of courage.

In this cry -- thirst for the tempest! Wrathful power, flame of passion, certainty of being victorious the clouds hear in that bird's cry.

Seagulls groan before the tempest, - groan, and race above the sea, and on its bottom they are ready to hide their fear of the tempest.

And the loons are also groaning, - they, the loons, they cannot access the delight of life in battle: the noise of the clashes scares them.

The dumb penguin shyly hiding his fat body in the crevice . . . It is only the proud Petrel who soars ever bold and freely over the sea grey with sea foam!

Ever darker, clouds descending ever lower over the sea, and the waves are singing, racing to the sky to meet the thunder.

Thunder sounds. In foamy anger the waves groan, with wind in conflict. Now the wind firmly embraces flocks of waves and sends them crashing on the cliffs in wild fury, smashing into dust and seaspray all these mountains of emerald.

And the Petrel soars while crying, reminiscent of black lightning, like an arrow piercing the clouds, with his wing rips foam from the waves.

So he dashes, like a demon, - proud, black demon of the tempest, - and he's laughing and he's weeping . . . it is at the clouds he's laughing, it is with his joy he's weeping!

In the fury of the thunder, the wise demon hears his weakness, but he's certain that the clouds will not hide the sun - won't hide it!

The wind howls . . . the thunder rolls . . .

Like a blue flame, flocks of clouds blaze up above the sea's abyss. The sea catches bolts of lightning drowning them beneath its waters. Just like serpents made of fire, they weave in the water, fading, the reflections of this lightning.

-Tempest! Soon will strike the tempest!

That is the courageous Petrel proudly soaring in the lightning over the sea's roar of fury; cries of victory the prophet:

-Let the tempest come strike harder!

m.g

Bless thee, Bottom, bless thee, thou art translated.

All the precious words
you and I have exchanged
have found their way
into the heart of the universe
one day they'll pour on us
like whispering rain
helping us arise
from our roots again~ Rumi

sa gjyhnah !?

ne frymojme shqip dhe  mendojme  e jetojme ne gjuhe te huaja!.

Në erë pemët rrijnë pranë e afrojnë krahët,
në erë pemët kërkojnë mes tyre ngrohtësi.
Po ne të dy?
Ne jemi kaq të largët!
C’ erë mund të na afrojë nuk e di…

smiley 

Her Kind by Anne Sexton

I have gone out, a possessed witch,   
haunting the black air, braver at night;   
dreaming evil, I have done my hitch   
over the plain houses, light by light:   
lonely thing, twelve-fingered, out of mind.   
A woman like that is not a woman, quite.   
I have been her kind.

I have found the warm caves in the woods,   
filled them with skillets, carvings, shelves,   
closets, silks, innumerable goods;
fixed the suppers for the worms and the elves:   
whining, rearranging the disaligned.
A woman like that is misunderstood.
I have been her kind.

I have ridden in your cart, driver,
waved my nude arms at villages going by,   
learning the last bright routes, survivor   
where your flames still bite my thigh
and my ribs crack where your wheels wind.   
A woman like that is not ashamed to die.   
I have been her kind.

If you're going to be passionate about something, be passionate about learning.
If you're going to fight something, fight for those in need. If you're going to question something, question authority.
If you're going to lose something, lose your inhibitions.
If you're going to gain something, gain respect and confidence.
And if you're going to hate something, hate the false idea that you are not capable of your dreams.

Daniel Golston

“Take my love, take my land
Take me where I cannot stand
I don’t care, I’m still free
You can’t take the sky from me
Take me out to the black
Tell them I ain’t comin’ back
Burn the land and boil the sea
You can’t take the sky from me
There’s no place I can be
Since I found Serenity
But you can’t take the sky from me…”

Joss Whedon

Thone qe Dashuria nuk ka fund
Thone qe Dashuria eshte Termet qe tund
Thone qe Dashuria eshte cmenduri
Por ajo qe me cmend mua je TI.

smileysmileysmiley o zot kur shkrun/lexon dhe ti kshu gjojnash ....

I am a painter,
Painting pictures all the time,

Yet when I set them near your beauty
I want to throw them all away smiley

Rumi

Fiqiri - 9 Nëntor 2013 - 03:32 Permalink

Debora zu e ra ne nje qyteze krejt te papershtatshme per at pune. Dallohej me sy qe ballkonet po rendoheshin pak si shume nga pesha e saj prandaj banoret kishin filluar ti fusnin lopet brenda ne dhome te gjumit. Dhe eshte çik si ironike sesi endrra me çoi pikerisht ne nje dhome gjumi. 
Ishte nji nga ato netet e ftofta kur vetem Lenini mund te ecte rrugeve. Kur ne dhomen ku flinin burre e grua u shfaq Kryeministri. Gruaja brofi ne kembe, burri mezi u permend, kryeministri i beri me shenje te mos levizste. Dhe shkoi e iu shtri ktij burrit perbri ne shtrat. Terhoqi velenxen nga ana e vet, ngriti syte drejt tavanit, burri nuk u ndie. 
Te ka erdhur kryeministri Safet, foli gruaja. Saliu prap? pyeti burri. Jo, jo eshte ky tjetri i socjalistes, qe pergjigja. Burri nuk u ndie. Qetesi. Eshte e kollajte qetesija ne enderr. Mund te degjosh deri edhe kengen e Leninit neper rrugica.
Era kloroform- tha Kryeministri. 
Dje e nderrova- foli gruaja si per tu shfajsu.
Burri nuk u ndie.
Ke qene najhere ne Paris?- pyeti Kryeministri.
S'i ka rene rruga- tha gruaja nga matane. Burri nuk u ndie. Gruaja kulloi çajin. 
Atje harron te pish uje- tha KM pa e leviz koken. Burri nuk u ndie.Gruaja dogji gishtin. 
Kalon nje lume atje- vazhdoi KM
 Mes per mes. Plot me uje. 
Burri nuk u ndie. Gruaja peshoi lugen e dyte te sheqerit.
Njerezit bien atje. Pup. Pëlltup. Si pika shiu. Pup. pëlltup pup.
Gruaja i fryu çajit. Burri nuk u ndie.
Po çjanë pikat e shiut?! Hëm?! 
Ujë jane edhe ato.- vazhdoi Kryeministri.
Gruaja dogji buzën. Burrit i shpetoi nji e hidhët. Lopa nuk u ndie. KMn e kaploi gjumi.
Pastaj gruaja zbriti te kryti i shkalleve dhe ate çajin ja dha Leninit. Aty pata rastin ta shof nga afer. Ndaç mos beso po ky na doli se ishte baba Likja. Aq ishte hollu sa xhaketa i rrinte si kapotë. Nje pellembe me e gjate nga njera ane, ketej nga me terheqin femijet thoshte si me shaka.
Ke erdhur ta marresh? e pyti gruaja.
Po! i tha Likja. Eshte koha te vendosesh.
Nuk kam çte mendohem ia preu kjo si me turp. Kete here merr Safetin. Lopen ma ler edhe ca. Kaq tha dhe i ngjiti shkallet si rraketë.

Kur do i ket dal gjumi Kryeministrit, une do te kem qen zgju. E di qi gjoja e par qi bona ishte me pa a ka bore perjashte. Jo shyqyr akoma, vetem ftoft.  Ngrofa i çaj, po nuk mbaj mend a e piva. Edhe une sa me frik e kam marr boren. Ça eshte bora ne fund te fundit?! Uj me, uj

__

 

Në kët natë plot me shi..
Më shkoj mendja,te ty..
Tut shiku ne fotografi, më
kujtoj ni lot nga ti..
Po mendoj nat e dit, ku ja ku
më ke ik..!!
Ne qoft se të humbi une ty,do
të më humbish edhe ti mua..
Po ma shum, do të humbish ti
se sa une..!!
Mua shum do të më dashurojn
si ti..
Por ti askush nuk do të
dashuroje si une...!!
Nese dikush në botë të
don,dije sa jam une..
Nese në bot,dy persona të
duan ty, dije sa e para jam
une..
Nese në bot, nuk të don
askush,dije sa kam vdekur
une..!!
Sonte flejn ata qe jan të
DASHURUAR nga dikush..
A ato të zgjuar jan, ato qe
duan dikand..

Është edhe "Lumi i madh" por nuk kam kohë ta kërkoj. Amanet. Për Skuerin është edhe "Riverman" i Nik D-së.

Keneth Koch on dividends and some:

You want a social life, with friends.
A passionate love life and as well
To work hard every day. What's true
Is of these three you may have two
And two can pay you dividends
But never may have three.

There isn't time enough, my friends--
Though dawn begins, yet midnight ends--
To find the time to have love, work, and friends.
Michelangelo had feeling
For Vittoria and the Ceiling
But did he go to parties at day's end?

Homer nightly went to banquets
Wrote all day but had no lockets
Bright with pictures of his Girl.
I know one who loves and parties
And has done so since his thirties
But writes hardly anything at all. 

La trama -- Borges

Para que su horror sea perfecto, César, acosado al pie de la estatua por lo impacientes puñales de sus amigos, descubre entre las caras y los aceros la de Marco Bruto, su protegido, acaso su hijo, y ya no se defiende y exclama: ¡Tú también, hijo mío! Shakespeare y Quevedo recogen el patético grito.

Al destino le agradan las repeticiones, las variantes, las simetrías; diecinueve siglos después, en el sur de la provincia de Buenos Aires, un gaucho es agredido por otros gauchos y, al caer, reconoce a un ahijado suyo y le dice con mansa reconvención y lenta sorpresa (estas palabras hay que oírlas, no leerlas): ¡Pero, che! Lo matan y no sabe que muere para que se repita una escena.

FIN

La leggenda di Caino e Abele (di Jorge Luis Borges)

 

Abele e Caino s'incontrarono dopo la morte di Abele.

Camminavano nel deserto e si riconobbero da lontano, perché erano ambedue molto alti...

I fratelli sedettero in terra, accesero un fuoco e mangiarono.
Tacevano, come fa la gente stanca quando declina il giorno. Nel cielo spuntava qualche stella, che non aveva ancora ricevuto il suo nome.
Alla luce delle fiamme, Caino notò sulla fronte di Abele il segno della pietra e lasciando cadere il pane che stava per portare alla bocca chiese che gli fosse perdonato il suo delitto.
Abele rispose:
-Tu hai ucciso me, o io ho ucciso te? Non ricordo più: stiamo qui insieme come prima.
-Ora so che mi hai perdonato davvero, -disse Caino, - perché dimenticare è perdonare. Anch'io cercherò di scordare.
Abele disse lentamente:
-È così. Finchè dura il rimorso dura la colpa.

 

Të bësh një poezi dadaiste -- Tristan Tzara

 

Merr një gazetë.

Merr një palë gërshërë.

Zgjidh nga gazeta një artikull aq të gjatë sa dëshiron ta bësh poezinë.

Prit artikullin.

Pastaj me kujdes prit më vete të gjitha fjalët që përbëjnë artikullin dhe vendosi në një çantë.

Shkunde lehtë.

Pastaj nxirr çdo copë të prerë një e nga një.

Kopjoi me ndërgjegje të plotë sipas radhës që dolën nga çanta.

Poezia do të të ngjajë ty.

Dhe ja ku je -- një autor pafundësisht origjinal me ndjenjë joshëse, megjithëse i pavlerësuar nga turma vulgare.

 

Heretiku.

Tani per te fol seriozisht.

Fjala ka funksion qe e tejkalon, nuk mund te keqperdoret. Tzara revoltohet me te drejte ndaj nje fjale te mykur tradicionale, si shenje qe diçka nuk shkon ne bote. Por Tzara nuk eshte llafi i fundit ne bote, ka akoma per te thene. Ne kete kuptim ai tani nuk eshte me nje revolucionar, eshte nje reaksionar.

Ndersa per Kandinskin, ky e ka thene hapur qe trungu i pemes se artit hapet ne dy dege kryesore madheshtore: arti realist dhe arti abstrakt.

 

Jo heretiket, por manaret pijne dy nena.

Perkundrazi, pas pervetesimit te teknikes cut-up nga Burroughs, pas makines se letersise se Italo Kalvinos, pas Pierre Menard, dhe sot ne bumin e internetin me shume se kurre, Tzara mbetet nje nga figurat me revolucionare. Dhe ne fakt, per sa i perket zhvillimeve me te fundit te poezise sot, apo me sakte, fuqise me shkaterruese qe mund te kete poezia sot, Tzara eshte fjala e pare dhe e fundit. Eshte nje vene, jam i bindur qe s'po te tregoj ndonje gje te re ketu pasi kam vene re se je gjithmone ne kontakt me zhvillimet e fundit, qe quhet poezi konceptuale. Kenneth Goldsmith mbahet si zedhenesi me i madh per momentin. Koncepti eshte i ngjashem. Gjithe gjuha e nevojshme per te krijuar, ekziston ne fondin e letrave, gazetave, librave, pamfleteve, kodeve kompiuterike, etj. Gjithe detyra e poezise eshte te vendose rregull ne kete arkive, dhe nepermjet ketij rregulli te sjelle nje funksionalitet dhe elegance aq joshese dhe aq te pacipe sa edhe modeli i fundit i Bugatit. 

Po qe per force shkaterruese, fjalen e fundit e ka bomba termoberthamore, nuk e di a je pro ose kunder saj? E kam fjalen nese do te preferoje te anihilizoheshte ne çast bashke me te dashurit e ty si nje akt sublim shkaterrimtar artistik. Keshtu del e qarte se kush eshte vertet manari qe ja mallari ne histori.

Zhvillimet e fundit ne poezi dhe kudo i gjykoj ne funksion te nje gjeje qe i tejkalon. Nuk impresionohem prej tyre, veçse nese jane pozitive, dhe i konsideroj si pozitive sidomos nga pikpamja puro teknike, teknologjike.

Nga ç'kam kuptuar nga zhvillimet e parafundi ne poezi, me rezulton qe procesi i disintegrimit te Fjales ndodh paralel me dizintegrimin e atomit, e me tej. Dhe sipas Zhizhekut e kompania bella fajtor eshte kapitalizmi. Keshtu prap pyetja: kush eshte manari?

Sigurisht pa e dhene pergjigjen me koment surrealist si Tzara, shkruaj ca fraza pa kuptim dhe hudhi ne kapele, e qe andej del me shkop magjik lepuri i kuptimit qe ben te brohorase sallen e mahnitur nga xhongleri.

 

Ti ja fut kot ndonjehere. Ca lidhje ka "shkaterrimi" si qasje ndaj artit, me shkaterrimin si qasje ndaj jetes?

Gabimi jot eshte se "procesi i disintegrimit te fjales" nuk mund te ndodhe kurre paralel me dizintegrimin e atomit. Nje prej arsyeve eshte kontigjence historike: procesi i dizintegrimit te fjales ka filluar qe ne momentin qe lindi fjala, ketu e kaja nonen shekuj me pare, nderkohe qe deri ne shekullin e 18 shkencetaret ende besonin tek flogistoni. Nje arsye tjeter eshte sepse fjala ka fuqi absorbuese me te madhe se sa atomi, procesi i dizintegrimit te atomit mund te pershpejtohet aq shume ne krahasim me ate te fjales, sa efektet e dizintegrimit te atomit mund te ndjehen brenda te qindave te sekondes, nderkohe qe efektet e dizintegrimit te fjales duan dekada, per te mos thene shekuj qe te ndjehen.

Po keshtu eshte kur do te jesh heretik me cdo kusht.

Shiko se po flas per fizike moderne dhe art modern, dhe paralelizmi midis tyre eshte teper evident, korespondojne sakte edhe datat e viteve te zbulimeve, dhe nuk eshte teori e imja. Ka material sa te duash per kete.

Te kujtoj se ne nje diskutim te dikurshem per çeshtjen e komunizmit si thelb emocional, Habermas, lidhur me krishterimin, teori liberacioni etj, me ke thene qe ja fus kot. Dhe une e lashe me aq, sepse e di qe ti je kryeneç, dhe kerkon ti zbulosh vete gjerat. Kerkon te perplasesh vete me kaptine. Mu si manar, me pelqejne te dy llojet e tipave, kokeshkretet dhe te perunjurit. I kam te dyja, nuk jam me kot heretik.

Keshtu qe biri im e le me kaq edhe per sot, me shprese se do çash vete ne rrugen e mundimshme drejt njohjes.

 

Ti mund te mos ia fusesh kot, por Habermasi, garant qe nuk e lexon mire komunizmin, i cili ka baze sa emocionale edhe racionale. Liria vetem me thelb emocional nuk eshte liri, dhe edhe liria vetem me thelb racional prape nuk eshte liri. Etj, etj, muhabete te tjera.

Ti Patater Noster, ne dac lere, ne dac mos e ler. Vetem se kam vene re qe ben shume ambigun. Nuk e di e ke ngaqe je i paqarte vete, apo ngaqe vete je i qarte por te mungon artikulimi, apo je i qarte ke edhe artikulimin por kete e ke si bicim stili yankee doodle dandy flanneur me flamur? Ajo qe di eshte ajo qe lexoj prej teje. Dhe ajo qe lexoj, eshte teper e manget. Arti dhe Shkenca, si te tilla, jane projekt i iluminizmit, pra projekt modern me perkufizim, aq sa para Kantit mund te thuhet se s'ka pasur as art dhe as shkence. Duke qene pjese e te njejtit projekti, normal qe ecin paralel. Mirepo une nuk e kuptoj nga ajo qe lexoj prej teje qe ti je duke folur per nje truizem kaq te thjeshte. Pasi po te ishe duke thene kete, nuk do thoshe vetem se dizintegrimi i fjales shkon paralel me dizintegrimin e atomit, por edhe se dizintegrimi i atomit shkon paralel me dizintegrimin e fjales. Pra po te ishe duke thene kete, nuk do flisje per paralele, por per ate vallen e kalamajve ku kapen me te dyja duart dhe rrotullohen me shpejtesi rreth njeri tjetrit si sipirale ne plan dydimensional deri sa rrezohen ne toke, ate vallen qe shkon keshtu "ne jemi dy shqiponja, rumdi rumdi rumda." Dhe me qe e kemi ke e lidhura perdore e meqe jemi tek poezia qe na pelqen, degjo nje te Sefer Dajes:

Goca te bukra jini

Dore per dore lidh

Ne rresht pa mu vini

T'iu qi njihere m'pidh.

Per gomarlleqe pidhi kari jam me i zoti se ty, por kur lufton trup me trup me kalamajte duhet me i lene sikur fitojne. Keshtu e ndjejne veten me te forte ne te ardhmen.

 

Po ca gomarlleqesh?

Une ate qe po thua ti, po e lexoj, dhe po ve ne dukje ku jane problemet. Bujrum bej te njejten.

Kete muhabet ti e prishe tani per tani duke fut kot organin seksual pa pike lidhje, dhe pa pike humori. Vetem agresivitet puro, dhe ndoshta me qellim fyes.

Te rikujtoj se muhabeti per komunizmin nuk ishte vetem per Haberin e Masit, por kryesisht per lidhjen me krishterimin, komunizmi si krishterim i kthyer mbrapsh si çorap. Komunizmi se ndjenje emocionale hakmarrjeje. Ti me the me arrogance qe nuk ka asnje person qe e ka thene kete gje, qe ja fus kot si gje e padegjuar, nuk ka asnje filozof marksist ose jo qe e ka thene kete. Une u terhoqa megjithse mund te linkoja qindra artikuj ku permendet fjala vjen Erst Blohu, marksisti i madh i vertete i fundit. Ose i parafundit po te konsiderojme karikaturen postmoderne estrade te Zhizhekut dhe ai tjetri Badabada du freng qe shkruan nje liber per shen Palin.

Mbas tre muaj erdhe perseri ne blog duke ligjeruar per teorine e liberacionit.

 

Me ndihmo te kuptoj. Po thua qe me ke prezantuar me liberation theology? Nese po, te falemnderit. Megjithese nga keto qe thua kam perhstypjen se gabohesh. Flasim.

Nuk mund te shti fall nese e njihje apo nuk e njihje lib. theo., me ç'kam pare nga ty ma merr mendja qe nuk kisha mbet une per ta treguar. Diskutimin e mbaj mend mire, lindi nga teologu i liberacionit Noli, Gjembi as nuk kishte degjuar termin "kato-komunist", u desh Finisterre per t'ja shpjeguar dhe linkuar, e ma ha mendja se shume nga peshqit anglo-saksone nuk e kishin degjuar, meqe mbahet si fenomen i vendeve latine. Ne fakt ka lindur ne Gjermani. 

Problemi eshte se ti je teper emocional ne muhabet, dhe here here merr kot si kobure jevgu, dmth megjithse e dije se çfar po beja fjale, dijen tende e leje ne hije qe te kishe mundesi te zbrazje koburen mbi armikun e supozuar neoliberal. Ka shume mundesi qe te njejten gje perserit edhe tani, sepse nuk ma ha mendja qe nuk di psikoanaliza (dizintegrimi i subkonshit), relativiteti dhe me pas mekanika e kuantike (dizintregrimi i sub-materies), arti abstrakt (dizintegrim i figures) lindin pak a shume ne te njejten kohe (rreth vitit 1905). Pra eshte çeshtje klime, ç'hyn ketu kari pidhi, ose ke te drejte hyn, se ne te njejten kohe lind edhe revolucioni seksual, si dizintegrim i vlerave.

Kot ankohesh (dhe ankoheni ne shumes) per ambiguitetin tim se komentet shpesh i ke abstrakte te dizintegruara, here me qellim, dhe here si nje lloj mode ose me sakte si semundje profesionale. Kjo te ndodh kur lexon papushim vepra te krijuara ne klimen acide postmoderne. Mushkerite dhe frymen e keni te demtuar, dhe normalisht ankoheni per ambiguitet per ke perpiqet te flase sa me thjeshte. Sa me thjeshte flas une, aq me teper ju ngaterrohen kembet.

Perdor shumesin, sepse fenomeni nuk eshte vetem fraza jote, eshte i tere Peshke ne te njejten gjatesi vale, kush me pak e kush me shume i dizintegruar si art abstrakt: Emo, Nemesis, Tropizma, Finsterre, Spiritus. Kampioni eshte Oidrizi, qe eshte katunar, por pikerisht per kete, me instiktin e katunarit kap stilin e qytetareve te kulturosur dhe e tejkalon.

 

Nuk preferoj komunikimin ne privat.

 

Jo une e lexova, dhe me pelqeu e gjitha, por ne parim e konsideroj te shenjte publiken, dhe pa shume rendesi privaten. Plus qe konkretisht dizintegrimi i Peshkut ka filluar kur u fut komunikimi me mesazhe private.

Ne dy raste qe kam shkel parimin, dmth qe kam pranuar te jap e marr mesazhe, vetem telashe kam pasur. Dashje pa dashje dhe dal nga dale bie ne gracken e krijimit te grupazheve.

 

Ne fakt perkundrazi. Mua me duket se degradimi i peshkut vjen per shkak te privatizimit te temave publike si kjo ku jemi nga muhabete si ky thread qe kemi. Ne kete lloj teme poezie, tregimesh, copezash, etj, komentet e shumta jane fukarallek, prandaj dhe te shkruajta ne privat.

Ky eshte fenomen tjeter, por qe eshte i njejti per te cilen shqetsohem, te perdoresh publiken per interesa private.

Nuk me duket se çfare jemi duke diskutuar ka karakter privat e llojit: "he mer Lulo çkemi, a pite raki mrome? Si arritet ne shpi, rrumull?", siç behet shpesh. Eshte diskutim komplet publik, biles me interesant se shume poezi dhe tregime ketu, e aq me teper qe tani ka edhe shqetsimin e keqperdorimit te hapsires publike dhe te komunikimit dhe keqkuptimit midis tene.

Ne jemi ketu kryesisht per te komunikuar si duhet me njeri tjetrin, jo vetem per t'i treguar njeri tjetrit tregime te shkurter, oh mami sa tregim i bukur!, e ne fakt krimbur me keqkuptime. 

 

 Mushkerite dhe frymen e keni te demtuar, dhe normalisht ankoheni per ambiguitet per ke perpiqet te flase sa me thjeshte. Sa me thjeshte flas une, aq me teper ju ngaterrohen kembet.

 Cfare "fryme" perfaqson ti Heretik? Perkufizohu , kush je, cfare je, cfare mbron, cfare refuzon? Perhere ti shpreh nje lloj qendrimi refuzues qe merr shpesh nota perqeshese ndaj cdo opinioni joortodoks doktrinar ne cdo fushe te debatit.Me duket ke nje kontradiksion te brendshem dhe kjo te con ne frustacione marramendse. Nganjehere kam pershtypjen se kerkon nje lloj protagonizmi duke u vendosur ne pozicione opozitare ndaj cdo komentuesi. Nqs fryma ketu ne forum eshte dezintegruese dhe e molepsur, nuk do ishte mire te gjeje paqe ne ndonje forum tjeter me fryme me fondamentale dhe integraliste si E-ZANI psh? Se dhe me kete ankthin tend hamletian : "o ppu, o dreq, kam ardhur mes teje te te  ndreq", "frymen e molepsur postmoderne desintegrues" nuk e rregullon dot dhe shendetin e demton?

Kshu si po me kerko llogari ti "Cili jeni ju zoti Sorge?" sikur me qene prokuror i pergjithshem i shtetit duke mitralu tjetrin me 100 akuza te pakten nuk merr pergjigje, dhe te shumten mund ta kthej mbrapsht te teren se ti per vete je ne te njejten situate anarkie totale. I vetmi qendrim konseguent eshte qe ti je i majte (me PS-ne), por kjo nuk do me thene qe çfare thu sot nuk thu neser.

Kjo eshte tipike ne diskutimet ketu, mbetet duke i tregu njeri tjetrit, si te majte ashtu dhe te djathte e te barazlarguar, se perpara Sales i thonit keshtu, tani per Edin thoni ashtu, etj anasjelltas, pa pike konseguence duke ndrruar pozicionet ne Trapin e Meduzes, epoka e absurdit te Camyse. Me ke pare mu te hyj ne keto diskutime kodra mas bregu? Atehere ç'ke qe me akuzon per gjera qe i ben vete zoti Sorge i majte qe i bi djathtas musteqeve te Stalinit kur te leverdis, biles edhe termo e terpo leshit te seksit po qe nevoja?

Kete muhabet e kemi bere, disa here kemi diskutuar se tani ne postmodernizem eshte e pamundur te mbahet nje pozicion, biles nuk duhet mbajtur nje pozicion, sepse pozicioni eshte me perkufizim totalitar. Dmth une qekam ne rregull me kohen sipas teje, bashke me ty dhe postmodernet e tjere te blogut, çfar ke qe te shqetson?

Ta them une se çfar te shqetson, ti e ndjen qe kam nje pozicion shume fiks, aksiomatik, pikerisht kjo te shqetson. Njekohesisht kam sqaruar disa here se ne Peshk eshte e pamundur te mbrosh nje pozicion, eshte kunderprodhuese, plus behesh qesharak ne mjedis ku mbreteron burlesku. Kjo eshte arsyeja se grupi masonik Ron flet me qellim dopio karagjozlleqe me LSI qe te nenkuptohet pozicioni qe kane (qe nuk e mbajne mend me, e as e dine per çfare).

Mos u shqetso per shendetin tim, komenti ne Peshk akoma me jep kenaqsi, megjith mjerimin qe na rrethon qe nuk eshte faj i Peshkut. Ne çastin qe nuk do te me jap me kenaqsi, do ta braktis.

Shkaku qe komentoj ne Peshk eshte se nuk ka blog tjeter te lire shqiptar. Te tjeret te censurojne, bej nje koment sot e neser botohet e pasneser te pergjigjet Beluli.

 

grupi masonik Ron 

smiley

mirmjes, mirmjes. smiley

 

 Nuk eshte pyetje prokurori.Eshte thirrje per tu vetpercaktuar, per ti shpetuar papercaktueshmerise postmoderne te basenit ku pluskon.

Mirse erdhe ne boten e imazhit Spiritus.

Nuk me ke talle dot, ke talle vetem Zane kataliken, sepse une mendoj qe kryqi eshte nje kaktus, biles eshte sakte Kaktusi qe ka 2000 vjet qe na shpon te gjitheve.

 

 Per shkak te censures Heretik. Fjala eshte e para por ajo ka mallkimin e literalitetit brutal. megjithse gjerat duhen thirrur me emrin e tyre. Liria fillon tek fjala.

Maska Ra. Sado intelektual perpiqet ta shesi imazhin njeriu, gjithmone e tradheton instikti, mnjf del ne origjine smiley

Tiku, të kam rixha, mos emrin tim kur s'është nevoja.

Kam vënë tek muzika një me inutile finestra (po dritarja e Benigni-t në burg me Tom Waits-in?). Nuk është vetëm kjo e tashmja kohë palimpsesti, por ne e ndërtojmë të shkuarën si objekt të diferencueshëm në mënyrë që të rishkruajmë, diku prej frikës themelore të krijimit (aq të pamundur e kemi t'i qasemi krijimit si akt saqë e objektifikojmë edhe atë duke emërtuar krijuesin, ngurtësojmë aktin në potencialitet dhe pasojë) diku pikërisht prej nevojës për të ekzistuar në vetvete pra jo në vazhdimësi. Tani që e mendoj, edhe bashkëbisedimi, si kërcimi, është lojë ekuilibri mes këtyre sikleteve. E nejse, fundjavë paqësore dhe aman mos emrin.

Mos shqipto me kot emrin e Zoterise, Zotit tend, .... (Eksodi - 20,7)

 

Nga Ditari i nje heretiku -- Gogol

43 Prill, 2000

Kjo eshte dite solemniteti madheshtor! Spanja ka mbret. U gjet. Une jam mbreti. Vetem sot e mora vesh. E pranoj, mu feks papritur si rrufe. Nuk e kuptoj se si mund te kem menduar dhe imagjinuar qe isha keshilltar titullar. Si me paska hyre ne koke nje nocion i tille? Gjene mire s'i shkoi ne mendje njeriu te me fuste ne cmendine. Tani gjithcka eshte e qarte per mua. Tani shoh gjithcka si ne pellembe te dores. Dhe me pare, nuk e kuptoj, me pare gjithcka rreth meje ishte si ne mjegull. Dhe mendoj se gjithe kjo ndodh nga qe dynjaja imagjinon se truri njerezor eshte ne koke. Aspak: e ka sjelle nje ere nga Deti Kaspik. Ne rradhe te pare i shpalla Mavres se kush jam. Kur degjoi se mbreti i Spanjes ishte mu perpara saj, perplasi duart dhe desh vdiq nga frika. Budallacka grua s'kishte pare ndonjehere mbret Spanje. Megjithate, u perpoqa ta qetesoj dhe e sigurova me fjale te hijshme ne lidhje me bamiresine time dhe se nuk isha fare i inatosur me te per kepucet qe m'i llustronte aq keq. Jane njerez te gjore nga intelekti. Eshte e pamundur t'u flasesh per ceshtje te pernaltesueme. U tremb ngaqe eshte e bindur se gjithe mbreterit e Spanjes jane si Filipi i Dyte. Por i shpjegova se nuk kishte asnje ngjashmeri mes meje dhe Filipit te Dyte, dhe se s'kisha as edhe nje Kesulzi... S'shkova ne zyre... Ne djall vafte! Jo miq, s'do me joshni te shkoj tani; nuk do i kopjoj letrat e juaja te felliqura! 

Pope Francis

53. Just as the commandment “Thou shalt not kill” sets a clear limit in order to safeguard the value of human life, today we also have to say “thou shalt not” to an economy of exclusion and inequality. Such an economy kills. How can it be that it is not a news item when an elderly homeless person dies of exposure, but it is news when the stock market loses two points? This is a case of exclusion. Can we continue to stand by when food is thrown away while people are starving? This is a case of inequality. Today everything comes under the laws of competition and the survival of the fittest, where the powerful feed upon the powerless. As a consequence, masses of people find themselves excluded and marginalized: without work, without possibilities, without any means of escape.

Human beings are themselves considered consumer goods to be used and then discarded. We have created a “disposable” culture which is now spreading. It is no longer simply about exploitation and oppression, but something new. Exclusion ultimately has to do with what it means to be a part of the society in which we live; those excluded are no longer society’s underside or its fringes or its disenfranchised – they are no longer even a part of it. The excluded are not the “exploited” but the outcast, the “leftovers”.

54. In this context, some people continue to defend trickle-down theories which assume that economic growth, encouraged by a free market, will inevitably succeed in bringing about greater justice and inclusiveness in the world. This opinion, which has never been confirmed by the facts, expresses a crude and naïve trust in the goodness of those wielding economic power and in the sacralized workings of the prevailing economic system. Meanwhile, the excluded are still waiting. To sustain a lifestyle which excludes others, or to sustain enthusiasm for that selfish ideal, a globalization of indifference has developed. Almost without being aware of it, we end up being incapable of feeling compassion at the outcry of the poor, weeping for other people’s pain, and feeling a need to help them, as though all this were someone else’s responsibility and not our own. The culture of prosperity deadens us; we are thrilled if the market offers us something new to purchase; and in the meantime all those lives stunted for lack of opportunity seem a mere spectacle; they fail to move us.

Lexoje me kujdes Spiritus, dhe do e kuptosh se nuk eshte Papa qe tingellon si neomarksist, por marksistet qe gjithe c'kane thene ka qene "Thou shalt not kill."

  Marksi tha nuk do vrasesh kurse ata qe zbatuan projektin thane se luften e klasave e kane njohur dhe te tjere me pare por vetem Marksi e shtriu deri tek domsdoja e diktatures se proletareve. Clirimtaret u bene xhelate. Edhe Krishterimin, edhe Marksizmin i shmangen nga origjina, dhuna hyjnore.

Te marr vesh. Por atehere sipas ketij kuptimi, Papa tingellon po aq neokristian sa edhe neomarksist.

Marksi tha nuk do vrasesh..

 

Je i sigurte? Marksi pacifist? smiley

Atehere them se kemi perceptime te ndryshme mbi kuptimin e fjales pacifist.

p.s. Kerkoj falje per nderhyrjen, po besoj s'ma merrni per keq.

Mos kerko falje mo burre se me ve ne siklet. Imagjino qe ne 6 vitet e fundit cmimin Nobel per paqen e ka fituar Obama + BE = NATO dhe besoj e kupton se sa percudnime ne perceptim krijohen ne lidhje me termin pacifist.

Mos mendoni qe kam ardhur te sjell paqen mbi toke; nuk kam ardhur te sjell paqen, por shpaten - (Mateu 10,34).

E ka pershkruar bukur Kako Pinua kete pasazhin ne lidhje me evlatin dobic te Krishterimit. Si e thote, duke perifrazuar "pupupu ca behet keshtu, vret vellai vellane. Ste kam vella i thote dhe bam" - Kijameti, tha Kako Pinua.

Marr vesht, marr vesht.

Por ajo qe desha te thosha, ishte qe Marksi nuk i meshonte 'Ti nuk do te vrasesh' por 'Ti nuk do te vjedhesh'. 

Nejse, nderhyrja ishte me tendenca shakatore, se c'beri Urdheri V, c'beri Urdhri VII. 

 

Duhet me pas parasysh se Urdheresat perveç se jane te nderlidhura me njera tjetren, me pak analize mund te reduktohen ne njera tjetrin. Konkretisht "ti nuk do vrasesh" dhe "ti nuk do vjedhesh" reduktohen ne njera tjetren. Te vrasesh eshte t'i vjedhesh jeten tjetrit, njekohesisht te vjedhesh eshte te vrasesesh, vjedhje eshte te pallosh Ana Kareninen, ja vjedh burrit te saj, njekohesisht kurverimi eshte vrasje per partnerin, biles edhe vetvrasje.

Pra eshte qesharake te akuzosh vetem bankjeret hajdute ne gjithe kete mizerje kolektive.

 

Mire, ora gazmore e NYC mbaroi, me dhomet jasht gjithe diten nuk rrihet, megjithse me sa duket kjo eshte ambicja e sotme njujorkeze. Edhe Portokallia tallet me te njeten gjatesi vale me Skenderbeun, Ismail Qemalin dhe Kadarene, e kush mos. Nuk ka asgje qe nuk mund te tallet me sukses. Por ki parasysh se eshte edhe ajo shprehja: "Qesh mire ai qe qesh i fundit".

Tani ti ke ndonje gje serioze, tenden ose me te lexuar, per te thene per Urdheresat, se mu me rezulton themel i qyteterimit, per te cilin ti nate e dite po ju çan tajaren njerzve ketu.

 

Mekati me i madh qe ekziston eshte vjedhja. Kur ti vret i vjedh jeten nje njeriu, i vjedh te drejten femijes per te pasur nje baba, gruas per te pasur nje bashkeshort. Kur plagos dike, i vjedh te drejten e shendetit. Kur i vjedh parate apo sendet dikujt, i ke vjedhur pasurine. Kur genjen dike, i ke vjedhur te drejten per te njohur te verteten. Kur shan apo ofendon dike, i vjedh te drejten e dinjitetit dhe integritetit te tij. Kur tradheton dike, i vjedh te drejten per ti qendruar besnik...e keshtu me rradhe. Pra, mekati themelor eshte vjedhja, jo vrasja.

I biri i ngjan te jatit, jo e anasjellta.

 - “Por une nuk dua te shkoj midis te çmendurve”, tha Liza.

 - “Eh, nuk ke nga ja mban”, tha Maçoku, “Ketu jemi te gjithe te çmendur. Une jam i çmendur. Ti je e çmendur”.

 - Nga e di qe jam e çmendur?” tha Liza.

 - “Ta do mendja”, tha Maçoku, “Ndryshe nuk do te ishe ketu”.

                                                     (Liza ne boten e çudirave) 

Alice: Oh, no, no. I was just wondering if you could help me find my way.
Cheshire Cat: Well that depends on where you want to get to.
Alice: Oh, it really doesn't matter, as long as...
Cheshire Cat: Then it really doesn't matter which way you go.

....................

Alice: Oh, Cheshire Cat! It's you!
Cheshire Cat: Whom did you expect? The White Rabbit perchance?
Alice: [crying] Oh, no, no, no. I-I-I'm through with white rabbits. I want to go home! [blows nose] But I can't find my way.
Cheshire Cat: Naturally. That's because you have no way. All ways here, you see, are the QUEEN'S WAYS!!

http://www.youtube.com/watch?v=RB1J7cIBW9A

Only a few find the way, some don't recognize it when they do - some... don't ever want to. smiley

“Nuk kuptoj çfar kerkon te thuash ne lidhje me “udhen tende”, tha Mbreteresha, “ketu te gjitha udhet jane te MIJAT”.

Kurse keto po e jap sagllam si i kam, se nuk mund t'i perkthej dot, me bejne me dhembje koke:

«Non credere mai di essere altro che ciò che potrebbe sembrare ad altri che ciò che eri o avresti potuto essere non fosse altro che ciò che sei stata che sarebbe sembrato loro essere altro.» (la Duchessa)

«Se viceversa,» continuò Tweedledee, «così fosse, potrebbe essere; e se così non fosse, sarebbe; ma dato che non è, non si dà. È logico.»

«Quando uso una parola», Humpty Dumpty disse in tono piuttosto sdegnato, «essa significa esattamente quello che voglio – né di più né di meno.»
«La domanda è», rispose Alice, «se si può fare in modo che le parole abbiano tanti significati diversi.»
«La domanda è,» replicò Humpty Dumpty, «chi è che comanda – tutto qui.»

 

"Asgje ne s'mundi te na ribashkonte"
Duke i futur keto fjale ne nje varg
Rastesisht mendova:
Ja kjo vjershe, sidoqofte, na ribashkon nje cast.
Teodor Keko

 

"Rock the party, fuck the smackdown," Fred Moten

under Bill Brown's blue chicago there's
unrest in response to continued scolding.

thing object. matter ain't the same
as one another. things don't represent
they must be broke. they cannot pay attention
to objects like objects so they stay mad
all the goddamn time, broken glasses
everywhere. but I sound better since you
cut my throat. the checkerboard is also a
chess board. it's also a cutting board and a
sound board. it's also a winding sheet and a
sound booth.

now you're bored with all these healthy choices
and you don't want to sound as clean as this.
shit smoothed out on me by accident too.
how did I get here? I lost my ideological
mama and her things. her thing's in storage
in north las vegas but no matter, ain't no thing,

'cause when the morning breaks I'ma get my sound back
and all my native weather will be mine.

As the snow flies
On a cold and gray Chicago mornin'
A poor little baby child is born
In the ghetto

(Ke një version të Cartmanit për çlirim teatral)

E dashur vetja ime, me shume respekt te them se ke te mira e te meta, por e meta jote me e madhe eshte sinqeriteti i tepert ne kete bote me hipokrizi te tepert.

Dritero Agolli.

"Vowels," Christian Bök

 

loveless vessels

 

we vow

solo love

 

we see

love solve loss

 

else we see

love sow woe

 

selves we woo

we lose

From Invisible Cities -- Italo Calvino

Armilla

Whether Armilla is like this because it is unfinished or because it has been demolished, whether the cause is some enchantment or only a whim, I do not know. The fact remains that it has no walls, no ceilings, no floors; it has nothing that makes it seem a city, except the water pipes that rise vertically where the houses should be and spread out horizontally where the floors should be; a forest of pipes that end in taps, showers, spouts, overflows. Against the sky a lavabo’s white stands out, or a bathtub, or some other porcelain, like late fruit still hanging from the boughs. You would think the plumbers had finished their job and gone away before the bricklayers arrived; or else their hydraulic systems, indestructible, had survived a catastrophe, an earthquake, or the corrosion of termites.

Abandoned before or after it was inhabited, Armilla cannot be called deserted. At any hour, raising your eyes among the pipes, you are likely to glimpse a young woman, or many young women, slender, not tall of stature, pended in the void, washing or drying or perfuming themselves, or combing their long hair at a mirror. In the sun, the threads of water fanning from the showers glisten, the jets of the taps, the spurts, the splashes, the sponges’ suds.

I have come to this explanation: the streams of water channeled in the pipes of Armilla have remained in the possession of nymphs and naiads. Accustomed to traveling along underground veins, they found it easy to enter into the new aquatic realm, to burst from multiple fountains, to find new mirrors, new games, new ways of enjoying the water. Their invasion may have driven out the human beings, or Armilla may have been built by humans as a votive offering to win the favor of the nymphs, offended at the misuse of the waters. In any case, now they seem content, these maidens: in the morning you hear them singing.

Nga Darka e Gabuar -- Ismail Kadare

Asnjë shenjë smire nuk ishte shfaqur kurrë midis doktor Gurametos së madh dhe doktor Gurametos së vogël. Ndonëse me të njëjtin mbiemër, nuk kishin pasur kurrfarë lidhjeje fisnore dhe, sikur të mos kishte qenë mjekësia, fatet e tyre, me siguri, nuk do të përkiteshin kurrë e, aq më pak, cilësimet "i madh" dhe "i vogël" nuk do t'i vinin ata në një marrëdhënie që, me siguri, nuk e kishin dashur.

Ndërkaq, dukej sikur një dorë e fshehtë i kishte sjellë punët në atë farë mënyre, që ata të dy, kirurgët më të njohur të qytetit, edhe po të donin, nuk ndaheshin dot më. Jo vetëm kaq, por dukej sikur e njëjta dorë e fshehtë kishte bërë që në këtë histori të kishte një harmoni të tillë të brëndshme, saqë gjithçka midis tyre të dukej se nuk mund të ishte ndryshe nga ajo që prej kohësh kishte qenë.

Doktor Gurametoja i madh, jo vetëm që ishte më hijerëndë dhe më i madh në moshë se tjetri, por kishte studiuar në Gjermani, një shtet padyshim më i madh dhe më hijerëndë se Italia, vendi ku kishte studiuar doktor Gurametoja i vogël. Ndonëse shemërimi midis tyre vononte të shfaqej, të gjithë ishin të bindur se ai ishte aty, i fshehur me kujdes dhe, si i tillë, si më i madhi shemërim mjekësh, që kishte njohur ky qytet, një ditë patjetër do të dilte, madje me bujë e tralala të paparë.

Julio Cortazar

From a letter thrown on the table a line comes which runs across the pine plank and descends by one of the legs. Just watch, you see that the line continues across the parquet floor, climbs the wall and enters a reproduction of a Boucher painting, sketches the shoulder of a woman reclining on a divan, and finally gets out of the room via the roof and climbs down the chain of lightning rods to the street. Here it is difficult to follow it because of the transit system, but by close attention you can catch it climbing the wheel of a bus parked at the corner, which carries it as far as the docks. It gets off there down the seam on the shiny nylon stocking of the blondest passenger, enters the hostile territory of the customs sheds, leaps and squirms and zigzags its way to the largest dock, and there (but it’s difficult to see, only the rats follow it to clamber aboard) it climbs onto the ship with the engines rumbling, crosses the planks of the first-class deck, clears the major hatch with difficulty, and in a cabin where an unhappy man is drinking cognac and hears the parting whistle, it climbs the trouser seam, across the knitted vest, slips back to the elbow, and with a final push finds shelter in the palm of the right hand, which is just beginning to close around the butt of a revolver.

"A Radio with Guts," CB

 

it was on the 2nd floor on Coronado Street
I used to get drunk
and throw the radio through the window
while it was playing, and, of course,
it would break the glass in the window
and the radio would sit there on the roof
still playing
and I'd tell my woman,
"Ah, what a marvelous radio!"
the next morning I'd take the window
off the hinges
and carry it down the street
to the glass man
who would put in another pane.
I kept throwing that radio through the window
each time I got drunk
and it would sit there on the roof
still playing-
a magic radio
a radio with guts,
and each morning I'd take the window 
back to the glass man.
I don't remember how it ended exactly
though I do remember
we finally moved out.
there was a woman downstairs who worked in
the garden in her bathing suit,
she really dug with that trowel
and she put her behind up in the air
and I used to sit in the window
and watch the sun shine all over that thing
while the music played. 

Charles Bradley - Why Is It So Hard  (kenge)

 

Why is it so hard
To make it in America
I try so hard
To make it in America

A land of milk and honey,
A land supposed to be built with love
It take love and understanding
To live and let live

I was born in Gainesville florida
I traveled far and wide 
then i moved to brooklyn,New York
Had hard times...But sometimes I hold on

Why is it so hard
To make it in America
I try so hard
To make it in America

Seems like nothing was going right
So I say to myself
I got to move away from here
I went to upstate New York
a little town they call Poughkeepsie
got me a job 
to get away from all this stress
but I couldn’t get away
no matter how far I went
seems like nothing gonna change
Everything still remains the same

Why is it so hard
To make it in America
I try so hard
To make it in America

Why
Tell me tell me
We gotta make a change in America
Helping somebody

"Cockroaches," JSLN

 

 

Fuck you little cockroach who crawls into my bed,

I'll kill you if you make another move.

 

I'll execute you in front of all the other cockroaches,

so they all learn not to step outside their corner.

 

Go away baby cockroach,

you're an accident waiting to happen.

 

Go away little cockroach,

or I'll fuck you upside down.

 

I fill my ears with toilet paper,

but the cockroach doesn't bloody stop.

 

Now I get all irritated, and I take my shoe into my hand,

I try to kill the cockroach,

but it's being naughty.

 

I then get all dictatorial,

and I kill it anyway.

 

To teach them a lesson,

I leave a few dead cockroaches in the centre of the bedroom,

so they can all look at what happens if they mess with my head or my pussy.

 

They retreat for a bit,

then I go and wash my hands.

 

In the bathroom,

I wash my hands and then I put some cream,

I look at my eyes in the mirror,

and I suppose they're tired.

 

I then go to bed,

I put some more toilet paper into my ears,

out of the horror that these cockroaches will enter me,

I sleep for a bit,

until I wake up.

 

Fuck you cockroaches,

leave me alone,

or I’ll murder you.

 

Off they go for a bit,

I'm glad,

but they multiply and come back.

 

Fuck you baby cockroaches,

or I'll exterminate you as well.

 

They listen sometimes,

and sometimes they just don't give a crap.

 

 

 

 

Kafka:

Unfortunately the manager's flight now seemed to confuse his father completely, who had been relatively calm until now, for instead of running after the manager himself, or at least not hindering Gregor in his pursuit, he seized in his right hand the manager's cane, which had been left behind on a chair with his hat and overocoat, picked up in his left hand a heavy newspaper from the table, and stamping his feet, started brandishing the cane and the newspaper to drive Gregor back into his room. No plea of Gregor's helped, no plea was even understood; however humbly he might turn his head, his father merely stamped his feet more forcefully.

The Harvest -- Amy Hempel

The year I began to say vahz instead of vase, a man I barely knew nearly accidentally killed me.

The man was not hurt when the other car hit ours. The man I had known for one week held me in the street in a way that meant I couldn’t see my legs. I remember knowing that I shouldn’t look, and knowing that I would look if it wasn’t that I couldn’t.

My blood was on the front of this man’s clothes.

He said, “You’ll be okay, but this sweater is ruined.”

I screamed from the fear of pain. But I did not feel any pain. In the hospital, after injections, I knew there was pain in the room — I just didn’t know whose pain it was.

What happened to one of my legs required four hundred stitches, which, when I told it, became five hundred stitches, because nothing is ever quite as bad as it could be.

The five days they didn’t know if they could save my leg or not I stretched to ten.

"Girl from The North Country"

 

If you're traveling the north country fair

Where the winds hit heavy on the borderline

Remember me to one who lives there

For she once was a true love of mine.

 

If you go when the snowflakes storm

When the rivers freeze and summer ends

Please see if she has a coat so warm

To keep her from the howlin' winds.

 

Please see if her hair hangs long

If it rolls and flows all down her breast

Please see for me if her hair's hanging long

For that's the way I remember her best.

 

I'm a-wonderin' if she remembers me at all

Many times I've often prayed

In the darkness of my night

In the brightness of my day.

 

So if you're travelin' the north country fair

Where the winds hit heavy on the borderline

Remember me to one who lives there

She once was the true love of mine.

Cool flm! Me pelqen shume stili me te cilin shkruan me ato dy rreshta qe lexova. Do t'a lexoj neser ne comp. sepse ne cel. nuk me del texti i tere.... dhe dua te flej....

Shume e bukur, packa se refrenin e paska huazuar nga "Scarborough Fair". smiley

Appropos catastrophes and statistics smiley

From Verotchka -- Anton Chekhov

As a man suddenly panic-stricken cannot afterwards remember the succession of sounds accompanying the catastrophe that overwhelmed him, so Ognev cannot remember Vera's words and phrases. He can only recall the meaning of what she said, and the sensation her words evoked in him. He remembers her voice, which seemed stifled and husky with emotion, and the extraordinary music and passion of her intonation. Laughing, crying with tears glistening on her eyelashes, she told him that from the first day of their acquaintance he had struck her by his originality, his intelligence, his kind intelligent eyes, by his work and objects in life; that she loved him passionately, deeply, madly; that when coming into the house from the garden in the summer she saw his cape in the hall or heard his voice in the distance, she felt a cold shudder at her heart, a foreboding of happiness; even his slightest jokes had made her laugh; in every figure in his note-books she saw something extraordinarily wise and grand; his knotted stick seemed to her more beautiful than the trees.

The copse and the wisps of mist and the black ditches at the side of the road seemed hushed listening to her, whilst something strange and unpleasant was passing in Ognev's heart. . . . Telling him of her love, Vera was enchantingly beautiful; she spoke eloquently and passionately, but he felt neither pleasure nor gladness, as he would have liked to; he felt nothing but compassion for Vera, pity and regret that a good girl should be distressed on his account. Whether he was affected by generalizations from reading or by the insuperable habit of looking at things objectively, which so often hinders people from living, but Vera's ecstasies and suffering struck him as affected, not to be taken seriously, and at the same time rebellious feeling whispered to him that all he was hearing and seeing now, from the point of view of nature and personal happiness, was more important than any statistics and books and truths. . . . And he raged and blamed himself, though he did not understand exactly where he was in fault.

Lol! Seriozisht tani, dhe jashte stereotipeve te inkarnuara tek keto dy personazhe. Kjo ka te beje me perputhjen karakteriale dhe seksuale te nje çifti. Nje llogaritar i fiksuar tek numrat dhe parate qe i derdhen nga gjepat ka edhe anen njerezore, pasionin ( ne te shumten e rasteve 'auto-pasionin') dhe emocionet qe lidhen me te. Nje idealist ose enderrimtare qe imagjinon gjithe diten ylbere dhe flutura ne qiell ka edhe anen praktike ne jete qe buron nga kreativiteti i tij/saj,si dhe vlerat morale qe kontribuojne per te miren e shoqerise dhe per fat te mire per shendetin e jetes seksuale. 

Walk on the wild side

Holly came from Miami, F.L.A.
Hitch-hiked her way across the U.S.A.
Plucked her eyebrows on the way
Shaved her legs and then he was a she
She says, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
Said, "Hey, honey,
Take a walk on the wild side."

Candy came from out on the Island
In the back room she was everybody's darling
But she never lost her head
Even when she was giving head
She says, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
Said, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
And the colored girls go
"Doo do doo do doo do do doo..."

Little Joe never once gave it away
Everybody had to pay and pay
A hustle here and a hustle there
New York City's the place
Where they said, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
I said, "Hey, Joe,
Take a walk on the wild side."

Sugar Plum Fairy came and hit the streets
Looking for soul food and a place to eat
Went to the Apollo
You should've seen them go, go, go
They said, "Hey, sugar,
Take a walk on the wild side."
I said, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
All right, huh

Jackie is just speeding away
Thought she was James Dean for a day
Then I guess she had to crash
Valium would have helped that bash
Said, "Hey, babe,
Take a walk on the wild side."
I said, "Hey, honey,
Take a walk on the wild side."
And the colored girls say,
"Doo do doo do doo do do doo..."

"Static shock"

 

         In a rainy day,

a gentle girl comes in,

         our gazes meet,

but then she goes and touches me,

burst of light in the room.

        She gets me zapped.

 

“ Silly girl,”

I tell her,

       “Stop leaning on me or we'll both get burnt,”

        but the blue-eyed angel forgets.

“Go away while you can.”

        A warning,

But she is sweet.

       Comes nearer,

       And strokes my hair.

 

       I tell her “I ain't interested in hair,”

       but she gives me those damn Godzilla eyes again,

I resist,

       until I get struck.

 

Glee in the room,

       The moron got fucked.

 

PSALM

 
Niemand knetet uns wieder aus Erde und Lehm
niemand bespricht unserem Staub.
Niemand.
Gelobt seist du, Niemand.
Dir zu lieb wollen
wir blühn.
Dir entgegen.
Ein Nichts
waren wir, sind wir, werden
wir bleiben, blühend:
die Nichts-, die
Niemandrose.
Mit 
dem Griffel seelenhell,
dem Staubfaden himmelswürst,
dre Krone rot
vom Purpurwort, das wir sangen
über, o über
dem Dorn.

Interpretim i shkelqyer nga vete poeti ketu: http://m.youtube.com/watch?list=PL5690B7...

"Pills"

 

I dated this boy named Jay once, he was quite cool and fun but he was a bit aloof and he couldn't stand me at times. He was into cigarettes, and worked all week including Sundays. It was with a priestly red car he'd pick me from my classes but I behaved in such a wild way those days, I would drink all the time, sometimes I'd do some crack, but he didn't know about it. Stayed with him for about three years and I enjoyed our meetings in the car, sometimes at the park and sometimes at our flats. He didn't bloody like condoms because he couldn't keep it up so I was forced to go into those shitty pills that made me feel like a heavily pregnant woman. For fuck's sake I was a little bitch with everybody. Behaved like an enraged cow all the time, didn't really know what I was doing so I went to my middle-aged doctor and he prescribed me some anti-depressives telling me that I have a female condition. For the love of fuck! Is anxiety disorder a female condition now? I took them anyway, young as I was trustin' that bastard of a man, but I felt good for a while in the lalala world that the pills put me into but then I acquired the personality of a sheep and I wasn't happy about that. I got googling about my diagnosed disease and it turned out that I didn't really need to stay on those damned pills so I stopped taking them. I regained my love for balls and dicks but I had had enough of all the arrogance of men and chauvinistic craziness around me and my fellow females. Jay was doin' my head in about my knew-found strength mocking me when I would go into panic attacks, he thought it was very sweet and female like! Ugly neanderthal! Saw him less and less from then on but we'd meet for the occasional fuck session. What a weird experience, we'd talk about how our day had been during it. Who does that? It was a matter of time and neither of us wanted to waste those precious five minutes before and after for a an empty forced conversation. 

The end was always reserved for a cigarette-smoking experience which proved to be much more spiritual and meaningful than all the sex we'd have in a year. We were creatures of habit, robots designed to lead separate lifestyles. After the routine ran its course, I pursued more healthy endeavours like being creative on canvas but this also proved to be not such a brilliant idea because I hated all the things I put on those canvasses. How can I love those shitty things I paint about myself? People would say that the shit I made was the product of a mad person. Lucky me! that's all I fucking needed! I got crazy again and the Family started realizing that painting wasn't really helping me so they took all my canvasses away but this contributed to another bout of that old anxiety crap. I had doctors, nurses, theoriticians look into it but this time I was adamnt I'd solve it once and for all so I googled the subject again and found that I'd be fine if I just smoked the occasional joint from time to time so I did and I felt better for it. Surprisingly and contrary to what others shouted at me, I got better, calmed myself down once and for all. Now I'm no longer chained to any of that shit anymore, The universe has finally decided to put up with this lost soul.

 

 

 

 

 

 

dhe vetem pas kesaj me lart, vjen kjo:

 

Rri sonte te une!

Hena mbi lume vizaton
nje ure per endrrat e yjeve;
Reja gri, si mall i harruar,
ve kryet mbi duart e pyjeve.

Ti erdhe neper udhen e henes,
celi gonxhe edhe pragu i portes.

Rri sonte te une,
sa te behen trendafilat e drureve te vdekur!

frederik rreshpja

Jim Culleny - A barred owl

The warping night air having brought the boom
Of an owls voice into her darkened room,
We tell the wakened child that all she heard
Was an odd question from a forest bird,
Asking of us, if rightly listened to,
"Who cooks for you?" and then "Who cooks for you?"

Words, which can make our terrors bravely clear,
Can also thus domesticate a fear,
And send a small child back to sleep at night
Not listening for the sound of stealthy flight
Or dream of some small thing in a claw
Borne up to some dark branch and eaten raw. 

Philip Levine - How much earth

Torn into light, you woke wriggling 
on a woman's palm. Halved, quartered, 
shredded to the wind, you were the life 
that thrilled along the underbelly 
of a stone. Stilled in the frozen pond 
you rinsed heaven with a sigh. 

How much earth is a man. 
A wall fies down and roses 
rush from its teeth; in the fists 
of the hungry, cucumbers sleep 
their lives away, under your nails 
the ocean moans in its bed. 

How much earth. 
The great ice fields slip 
and the broken veins of an eye 
startle under light, a hand is planted 
and the grave blooms upward 
in sunlight and walks the roads. 

The light is buried under chains and noises
in the impudent challenge of rootless science.
And crowds stagger sleeplessly through the boroughs
as if they had just escaped a shipwreck of blood.

Die Schlesischen Weber - Heinrich Heine (Translated bt Sasha Foreman)

A curse on the king, the wealthy men's chief 
Who was not moved even by our grief 
Who wrenched the last coin from our hand of need, 
And shot us, screaming like dogs in the street! 
We're weaving, we're weaving! 

A curse on this lying father-nation 
Where thrive only shame and degradation, 
Where every flower's plucked ere it's bloom 
And worms thrive in the dank rot and gloom- 
We're weaving, we're weaving! 

http://poetrypoem.com/cgi-bin/index.pl?p...

"The End"

This is the end 
Beautiful friend 
This is the end 
My only friend, the end 

Of our elaborate plans, the end 
Of everything that stands, the end 
No safety or surprise, the end 
I'll never look into your eyes...again 

Can you picture what will be 
So limitless and free 
Desperately in need...of some...stranger's hand 
In a...desperate land 

Lost in a Roman...wilderness of pain 
And all the children are insane 
All the children are insane 
Waiting for the summer rain, yeah 

There's danger on the edge of town 
Ride the King's highway, baby 
Weird scenes inside the gold mine 
Ride the highway west, baby 

Ride the snake, ride the snake 
To the lake, the ancient lake, baby 
The snake is long, seven miles 
Ride the snake...he's old, and his skin is cold 

The west is the best 
The west is the best 
Get here, and we'll do the rest 

The blue bus is callin' us 
The blue bus is callin' us 
Driver, where you taken' us 

The killer awoke before dawn, he put his boots on 
He took a face from the ancient gallery 
And he walked on down the hall 
He went into the room where his sister lived, and...then he 
Paid a visit to his brother, and then he 
He walked on down the hall, and 
And he came to a door...and he looked inside 
Father, yes son, I want to kill you 
Mother...I want to...fuck you 

C'mon baby, take a chance with us 
C'mon baby, take a chance with us 
C'mon baby, take a chance with us 
And meet me at the back of the blue bus 
Doin' a blue rock 
On a blue bus 
Doin' a blue rock 
C'mon, yeah 

Kill, kill, kill, kill, kill, kill 

This is the end 
Beautiful friend 
This is the end 
My only friend, the end 

It hurts to set you free 
But you'll never follow me 
The end of laughter and soft lies 
The end of nights we tried to die 
  THIS IS THE END !!!

Inspired haiku

Mother, my heart wants

To unglitch the universe

And throw up the moon.

Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s'ouvraient tous les coeurs, où tous les vins coulaient.

Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux. - Et je l'ai trouvée amère. - Et je l'ai injuriée.

Je me suis armé contre la justice.

Je me suis enfui. O sorcières, ô misère, ô haine, c'est à vous que mon trésor a été confié !

Je parvins à faire s'évanouir dans mon esprit toute l'espérance humaine. Sur toute joie pour l'étrangler j'ai fait le bond sourd de la bête féroce.

J'ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils. J'ai appelé les fléaux, pour m'étouffer avec le sable, avec le sang. Le malheur a été mon dieu. Je me suis allongé dans la boue. Je me suis séché à l'air du crime. Et j'ai joué de bons tours à la folie.

Et le printemps m'a apporté l'affreux rire de l'idiot.

Rimbaud- Une saison en Enfer. 

P.S. Di te me thote ndokush a ka ndonje perkthim te hajeit te Rimbose ne shqip?  

 

Ja dhe nje haiku tjeter e inspiruar nga sensibiliteti i çmendur poetik ( à la Polansky) i te madhit Derwiler:

Rete e buta

Hene e embel

perdhunim

nga te gjitha anet

 

Do the last two lines remind you of anything D?

Reservoir Dogs. "Tipping Scene."

Nice Guy Eddie: C'mon, throw in a buck!
Mr. Pink: Uh-uh, I don't tip.
Nice Guy Eddie: You don't tip?
Mr. Pink: I don't believe in it.
Nice Guy Eddie: You don't believe in tipping?
Mr. Blue: You know what these chicks make? They make shit.
Mr. Pink: Don't give me that. She don't make enough money, she can quit.
Nice Guy Eddie: I don't even know a fucking Jew who'd have the balls to say that. Let me get this straight: you never ever tip, huh?
Mr. Pink: I don't tip because society says I have to. Alright, I tip when somebody really deserves a tip. If they put forth an effort, I'll give them something extra. But I mean, this tipping automatically, that's for the birds. As far as I'm concerned they're just doing their job.
Mr. Blue: Hey, this girl was nice.
Mr. Pink: She was okay. But she wasn't anything special.
Mr. Blue: What's special? Take you in the back and suck your dick?
Nice Guy Eddie: I'd go over twelve percent for that.
Mr. Pink: Look, I ordered coffee, alright? And we been here a long fucking time and she's only filled my cup three times. When I order coffee I want it filled six times.
Mr. Blonde: Six times? Well, what if she's too fucking busy?
Mr. Pink: The words "too fucking busy" shouldn't be in a waitress's vocabulary.
Nice Guy Eddie: Excuse me Mr. Pink, but the last fucking thing you need is another cup of coffee.
Mr. Pink: Jesus Christ man, these ladies aren't starving to death. They make minimum wage. You know, I used to work minimum wage and when I did I wasn't lucky enough to have a job the society deemed tipworthy.
Mr. Blue: You don't care if they're counting on your tips to live?
Mr. Pink: [rubbing his middle finger and thumb together] You know what this is? The world's smallest violin playing just for the waitresses.
Mr. White: You don't have any idea what you're talking about. These people bust their ass. This is a hard job.
Mr. Pink: So is working at McDonald's, but you don't see anyone tip them, do you? Why not, they're serving you food. But no, society says don't tip these guys over here, but tip these guys over here. It's bullshit!

Mr. White: Waitressing is the number one occupation for female non-college graduates in this country. It's the one job basically any woman can get, and make a living on. The reason is because of tips.
Mr. Pink: Fuck all that! I'm very sorry the government taxes their tips, that's fucked up. That ain't my fault. It would seem to me that waitresses are one of the many groups the government fucks in the ass on a regular basis. Look, if you show me a piece of paper that says the government shouldn't do that, I'll sign it, put it to a vote, I'll vote for it, but what I won't do is play ball. And this non-college bullshit you're givin' me, I got two words for that: learn to fuckin' type, 'cause if you're expecting me to help out with the rent you're in for a big fuckin' surprise.
Mr. Orange: You know what, you just convinced me. Gimmie my dollar back!

Heroin--Velvet Underground  smiley smiley smileysmiley

I don't know just where I'm going 
But I'm gonna try for the kingdom, if I can 
'Cause it makes me feel like I'm a man 
When I put a spike into my vein 
And I'll tell ya, things aren't quite the same 
When I'm rushing on my run 
And I feel just like Jesus' son 
And I guess that I just don't know 
And I guess that I just don't know 

I have made the big decision 
I'm gonna try to nullify my life 
'Cause when the blood begins to flow 
When it shoots up the dropper's neck 
When I'm closing in on death 
And you can't help me now, you guys 
And a 
You can all go take a walk 
And I guess that I just don't know 
And I guess that I just don't know 

I wish that I was born a thousand years ago 
I wish that I'd sail the darkened seas 
On a great big clipper ship 
Going from this land here to that 
In a sailor's suit and cap 
Away from the big city 
Where a man can not be free 
Of all of the evils of this town 
And of himself, and those around 
Oh, and I guess that I just don't know 
Oh, and I guess that I just don't know 

Heroin, be the death of me 
Heroin, it's my wife and it's my life 
Because a mainer to my vein 
Leads to a center in my head 
And then I'm better off and dead 
Because when the smack begins to flow 
I really don't care anymore 
About all the Jim-Jim's in this town 
And all the politicians makin' crazy sounds 
And everybody puttin' everybody else down 
And all the dead bodies piled up in mounds 

'Cause when the smack begins to flow 
Then I really don't care anymore 
Ah, when the heroin is in my blood 
And that blood is in my head 
Then thank God that I'm as good as dead 
Then thank your God that I'm not aware 
And thank God that I just don't care 
And I guess I just don't know 
And I guess I just don't know

What Could Have Entered the Public Domain on January 1, 2014?

Under the law that existed until 1978 . . . Works from 1957

Congress Shrugged

Current US law extends copyright for 70 years after the date of the author’s death, and corporate “works-for-hire” are copyrighted for 95 years after publication. But prior to the 1976 Copyright Act (which became effective in 1978), the maximum copyright term was 56 years – an initial term of 28 years, renewable for another 28 years. Under those laws, works published in 1957 would enter the public domain on January 1, 2014, where they would be “free as the air to common use.” (Mouse over any of the links below to see gorgeous cover art from 1957.) Under current copyright law, we’ll have to wait until 2053. And no published works will enter our public domain until 2019. The laws in Canada and the EU are different – thousands of works are entering their public domains on January 1.

rilli?

higs-boson vs universit?

                                
Quelle come me

Quelle come me regalano sogni, anche a costo di rimanerne prive.
Quelle come me donano l’anima,
perché un’anima da sola è come una goccia d’acqua nel deserto.
Quelle come me tendono la mano ed aiutano a rialzarsi,
pur correndo il rischio di cadere a loro volta.
Quelle come me guardano avanti,
anche se il cuore rimane sempre qualche passo indietro.
Quelle come me cercano un senso all’esistere e, quando lo trovano,
tentano d’insegnarlo a chi sta solo sopravvivendo.
Quelle come me quando amano, amano per sempre.
e quando smettono d’amare è solo perché
piccoli frammenti di essere giacciono inermi nelle mani della vita.
Quelle come me inseguono un sogno
quello di essere amate per ciò che sono
e non per ciò che si vorrebbe fossero.
Quelle come me girano il mondo alla ricerca di quei valori che, ormai,
sono caduti nel dimenticatoio dell’anima.
Quelle come me vorrebbero cambiare,
ma il farlo comporterebbe nascere di nuovo.
Quelle come me urlano in silenzio,
perché la loro voce non si confonda con le lacrime.
Quelle come me sono quelle cui tu riesci sempre a spezzare il cuore,
perché sai che ti lasceranno andare, senza chiederti nulla.
Quelle come me amano troppo, pur sapendo che, in cambio,
non riceveranno altro che briciole.
Quelle come me si cibano di quel poco e su di esso,
purtroppo, fondano la loro esistenza.
Quelle come me passano inosservate,
ma sono le uniche che ti ameranno davvero.
Quelle come me sono quelle che, nell’autunno della tua vita,
rimpiangerai per tutto ciò che avrebbero potuto darti
e che tu non hai voluto…

 

(Poezi nga Alda Merini)

 

"Oldies" but goldies.

Kinema Ali Demi

Hyrje
Ullinjtë nj’aty vërdallë shkërbejnë sheshit
Me bustin e Aliut në mes, një dasëm të heshtur
Greke a libaneze, pa nuse
Një dasëm fotosh
Ullinj llërëpërveshur, shalëshpërvjelur, në mes të qytetit
Faqe fëmijëve të shkollës tetëvjeçare
Muskujplakur-rrënjëkapërthyer asfaltit. Si një grua
E zhveshur në mes të qytetit
Është ulliri në qytet
Dhe nuk të bën përshtypje asnjë ulli në gërxhe
Si nuk bëjnë përshtypje mijëra
Gra të zhveshura në plazh apo në ëndërr
1.
Ne jemi në rresht për dy
Fëmijët e shkollës “Mihal Grameno”
Na kanë prurë me përdhunë, mua po
Të shohim filmin “Hoselito”. Me pak fjalë ky
Ishte një djalë i vogël spanjoll, mundësisht jetim
E kështu mallëngjen gjithë Spanjën
Me zërin e vet tenor
Lotojnë torerot përqafuar me demat, damat
Lotojnë anarkistët
Përqafuar me mbretin dhe mbretëresha…
Lotojnë ullinjtë e Ali Demit përkthyer në shqip
Edhe fëmijët përlotur; një kor syçkash xixëlluese diku në Ballkan
Drita ik’e vjen
E re, nga filmi i vjetër tek ne
Pupthi kërcen si bretkosë nga fytyra
E gjithkujt fëmijë
Ekrani gjoksgjerë, veshur
Me një bluzë atërore pambuku Berati
Vite e vite para se të bjerë krejtësisht Muri I Berlinit
Si një striptizë zemërtorturuese demokratizimi
Ekrani hap gjoksin na ushqen
Me rropulli drite fytyrash
Si shpagim, fëmijët e dinin
Ishin lajmëruar që më parë nga shteti
Të marrin në shtëpi nga dhjetë lekë të lehta alumini
E të shpëtojnë nga falimentimi kinemanë “Ali Demi”
Dyqind fëmijë e ca, me dhjetëlekshin e lehtë prej alumini
Rreshtuar në stolat e drunjtë si në një tabelë shumëzimi
Në gurrmazët po aq të lagësht të pëllëmbës së djathtë
Mbështjellë relievi dhjetëlekësh i Mauthauzenit, Odhise Paskali
Partizani me balluke Elvisi
Me pëllëmbën e lagësht i mëshon
Kondakut
Mbi trupin e lodhur (homoseksual) të ushtarit nazist
Që na vjen keq të gjithëve, shtrirë në brinjë
Partizani i dhjetëlekshit, me në bark çokollatën
E pashkrirë angleze, parashutuar nga RAF-i
Ullinjtë shpërndahen në formacion luftimi
Kalamajtë janë të gjithë në këmbë
Partizanët janë të gjithë në mal
Fashistët janë të gjithë poshtë
Nëpër kamiona
Kujdestari i kinemasë rreket të paqëtojë fëmijët që sokëllijnë
Herë-herë dhe partizanët
Kujdestari ndez dritat; pëlhura qetësohet
Krismat vazhdojnë edhe ca.
 

 

 

2.
Filmi tjetër mund të ishte vizatimor
Por në fakt është një film i ri shqiptar
Me shumë natyrë dhe me pak dashuri
Plepat lyer rishtas me gëlqere, gjyshet e gjithkujt
Gatuajnë byrekë e biskota vere
Pas çdo shtylle fshihen puthje studentore, buzëqesh
Në ikje e sipër policia rrugore
Pas çdo tingulli bëhet gati të na mësyjë utopia
Me brigada të pamata grash të reja inorganike
Veshur me të çelëta- mjelëse, mësuese kujdestare, aktore amatore
Shoqe banke të të gjithëve në shkollën fillore
Një poligami krejt e imja nën neonë të fikur
Dhe “Ali Demi” ende(t) pa krahë jashtë
Nën një bronz të derdhur drejt e nga hëna
Deri sa të bëhet natë
3.
Fëmijë vetmuar në terr si kozmonautë
(I mëshonim karrigeve të padukshme- të vegjël- me këmbët larg nga toka)
Të vegjël
Në ditët e zeza financiare
Dhe kinematografike
Të “Ali Demit”-kinema e dashur didaktike
Dhe paksa politike

E shtetit.

Ervin Hatibi 

“If you analyze it I believe the very heart and soul of conservatism is libertarianism. I think conservatism is really a misnomer just as liberalism is a misnomer for the liberals — if we were back in the days of the Revolution, so-called conservatives today would be the Liberals and the liberals would be the Tories. The basis of conservatism is a desire for less government interference or less centralized authority or more individual freedom and this is a pretty general description also of what libertarianism is.”
― Ronald Reagan

Farewell To Florida


Go on, high ship, since now, upon the shore, 
The snake has left its skin upon the floor. 
Key West sank downward under massive clouds 
And silvers and greens spread over the sea. The moon 
Is at the mast-head and the past is dead. 
Her mind will never speak to me again. 
I am free. High above the mast the moon 
Rides clear of her mind and the waves make a refrain 
Of this: that the snake has shed its skin upon 
The floor. Go on through the darkness. The waves fly back 

II 
Her mind had bound me round. The palms were hot 
As if I lived in ashen ground, as if 
The leaves in which the wind kept up its sound 
From my North of cold whistled in a sepulchral South, 
Her South of pine and coral and coraline sea, 
Her home, not mine, in the ever-freshened Keys, 
Her days, her oceanic nights, calling 
For music, for whisperings from the reefs. 
How content I shall be in the North to which I sail 
And to feel sure and to forget the bleaching sand ... 

III 
I hated the weathery yawl from which the pools 
Disclosed the sea floor and the wilderness 
Of waving weeds. I hated the vivid blooms 
Curled over the shadowless hut, the rust and bones, 
The trees likes bones and the leaves half sand, half sun. 
To stand here on the deck in the dark and say 
Farewell and to know that that land is forever gone 
And that she will not follow in any word 
Or look, nor ever again in thought, except 
That I loved her once ... Farewell. Go on, high ship. 

IV 
My North is leafless and lies in a wintry slime 
Both of men and clouds, a slime of men in crowds. 
The men are moving as the water moves, 
This darkened water cloven by sullen swells 
Against your sides, then shoving and slithering, 
The darkness shattered, turbulent with foam. 
To be free again, to return to the violent mind 
That is their mind, these men, and that will bind 
Me round, carry me, misty deck, carry me 
To the cold, go on, high ship, go on, plunge on.

            Un mal qui répand la terreur, 
            Mal que le ciel en sa fureur
Inventa pour punir les crimes de la terre, 
La peste (puisqu'il faut l'appeler par son nom), 
Capable d'enrichir en un jour l'Achéron, 
            Faisait aux animaux la guerre.
Ils ne mouraient pas tous, mais tous étaient frappés: 
            On n'en voyait point d'occupés 
A chercher le soutien d'une mourante vie;
            Nul mets n'excitait leur envie,
            Ni loups ni renards n'épiaient 
            La douce et l'innocente proie; 
            Les tourterelles se fuyaient: 
            Plus d'amour, partant plus de joie.
Le lion tint conseil, et dit: «Mes chers amis, 
            Je crois que le Ciel a permis
            Pour nos péchés cette infortune; 
            Que le plus coupable de nous 
Se sacrifie aux traits du céleste courroux; 
Peut-être il obtiendra la guérison commune. 
L'histoire nous apprend qu'en de tels accidents 
            On fait de pareils dévouements:
Ne nous flattons donc point, voyons sans indulgence
            L'état de notre conscience
Pour moi, satisfaisant mes appétits gloutons, 
            J'ai dévoré force moutons. 
            Que m'avaient-ils fait? Nulle offense; 
Même il m'est arrivé quelquefois de manger
                       Le berger.
Je me dévouerai donc, s'il le faut: mais je pense 
Qu'il est bon que chacun s'accuse ainsi que moi:

Car on doit souhaiter, selon toute justice, 
            Que le plus coupable périsse. 
- Sire, dit le renard, vous êtes trop bon roi; 
Vos scrupules font voir trop de délicatesse.
Eh bien! manger moutons, canaille, sotte espèce.
Est-ce un pêché? Non, non. Vous leur fîtes, Seigneur, 
            En les croquant, beaucoup d'honneur; 
            Et quant au berger, l'on peut dire 
            Qu'il était digne de tous maux, 
Etant de ces gens-là qui sur les animaux
            Se font un chimérique empire.» 
Ainsi dit le renard; et flatteurs d'applaudir.
            On n'osa trop approfondir 
Du tigre, ni de l'ours, ni des autres puissances 
            Les moins pardonnables offenses: 
Tous les gens querelleurs, jusqu'aux simples mâtins,
Au dire de chacun, étaient de petits saints. 
L'âne vint à son tour, et dit: «J'ai souvenance 
            Qu'en un pré de moines passant, 
La faim, l'occasion, l'herbe tendre, et, je pense, 
            Quelque diable aussi me poussant, 
Je tondis de ce pré la largeur de ma langue. 
Je n'en avais nul droit, puisqu'il faut parler net.» 
A ces mots on cria haro sur le baudet. 
Un loup, quelque peu clerc, prouva par sa harangue 
Qu'il fallait dévouer ce maudit animal, 
Ce pelé, ce galeux, d'où venait tout le mal. 
Sa peccadille fut jugée un cas pendable. 
Manger l'herbe d'autrui! quel crime abominable!
            Rien que la mort n'était capable 
D'expier son forfait: on le lui fit bien voir.
Selon que vous serez puissant ou misérable, 
Les jugements de cour vous rendront blanc ou noir.

In awesome English translation:

The Animals Stricken with The Plague 

A sickness that sows frightful seeds, 
Sickness that heaven's anger framed 
To be fit punishment for earth's immense misdeeds: 
The plague (for evils must at last be named), 
With power in one day to flood deep Acheron, 
Now struck the animals full force. 
And though not all would die, all will to live was gone— 
When death is nigh, why struggle to delay its course? 
The usual snarling over morsels ceased, 
The foxes and the wolves no longer chased 
The innocent and curly-fleeced, 
The turtle doves flew off in mutual distaste: 
If love is gone, joy is erased. 
At last the Lion called a meeting. "My dear friends," 
He said, "I think these trials show that heaven intends 
To tell us that our sins have made us all accursed. 
So let us find the one of us whose crimes are worst 
To draw the lightning on his head alone 
And, hopefully, at one stroke atone 
For all. For history teaches that in times of crisis 
One often makes these sacrifices. 
So search your consciences, look deep inside, 
Reveal the ugly thing you always thought to hide. 
Hold nothing back, wipe clean the slate: 
A public confession is good for the state! 
My awful appetite, for example, has made me prey 
To gluttony. I've eaten flocks of sheep. Had they 
Harmed me at all? No, not in any way. 
So that was wrong, of course. But wait— 
There is more. I must admit that sometimes it occurred 
That, inadvertently, besides the sheep, I also ate 
The shepherd.
So I will be your victim—if that proves necessary. 
But each must first confess as honestly as I, 
For in the name of Justice, the guiltiest must die." 
"Oh, Sire," said the Fox, "We have the best of kings, 
Whose scruples show his noble soul. But, I ask, why 
Is eating mutton a sin? Those low, retarded things 
Were honored when you ate them. And, I observe, 
Those shepherds got what such imperialists deserve, 
The human race, exploiters all." To huge applause, 
The Fox sat down. Nor did one soul dare criticize 
The Tiger or the Bear or such high-ranking jaws 
As having broken even the tiniest, little laws. 
And the ferocious mastiffs were just friendly guys 
Who'd never bitten a soul, without good cause.

It came the Ass's turn. "I recollect," he said, 
"That once in spring I crossed a field 
Of grass so sweet and tender I commenced to yield 
To devilish desires that popped into my head 
And took a bite broad as my tongue of that good hay. 
I had no right. My conscience warned me to say nay!" 
At that, the assembly shouted, "Shame upon the Ass!" 
And then a Wolf, a preacher of the saintly class, 
Declaimed that nothing less sufficed 
Than that this curséd beast posthaste be sacrificed, 
This scabby, scurvy object, source of these bad events. 
His minor tort became a capital offense. 
How gross a crime it was to eat another's grass! 
No penalty short of death could pay 
For such a sin—and that is just what came to pass 
Without appreciable delay. 

Depending on your social height, 
The law will see your crime as black—or else as white.

(autokritike) Insomuch, that a teacher or learner of the hereditary laws of pronunciation will more offend men by speaking without the aspirate, of a "uman being," in despite of the laws of grammar, than if he, a "human being," hate a "human being" in despite of Thine. As if any enemy could be more hurtful than the hatred with which he is incensed against him; or could wound more deeply him whom he persecutes, than he wounds his own soul by his enmity. Assuredly no science of letters can be so innate as the record of conscience, "that he is doing to another what from another he would be loth to suffer." How deep are Thy ways, O God, Thou only great, that sittest silent on high and by an unwearied law dispensing penal blindness to lawless desires. In quest of the fame of eloquence, a man standing before a human judge, surrounded by a human throng, declaiming against his enemy with fiercest hatred, will take heed most watchfully, lest, by an error of the tongue, he murder the word "human being"; but takes no heed, lest, through the fury of his spirit, he murder the real human being.

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).