Mbas njëmijë vjetësh

më nuk e dija në ishe jetë e ëndërruar

a thjesht një ëndërr e jetuar.

Por desh zoti dhe u bë e diel.

 

Çajniku fërshëllen mbi sobë si sirenë vapori.

Zgjohu e dashur, ndryshe e diela do niset pa ne

në udhëtim të largët, pa rreziqe

ku sirenat janë memece, ciklopët të ngopur

dhe stuhitë përtojnë në vaskën e ngrohtë.

Eja e dashur, mos ki frikë,

shtrati ynë lundron shumë larg aisbergëve.

Kur të kthehemi flokët e tu do vinë erë diell,

çarçafët e bardhë aromë të lehtë jodi dhe kripe.

Ishte e shkurtër, do të thuash ti si gjithnjë,

e trishtuar që ditë kaq të bukura vdesin herët pasdite.

Por kaq mund të rrinë delfinët në ajër

kur shkruajnë në muzg hieroglife argjendi

që nuk i kupton askush.

Natën midis dy mijvjeçarëve

pantoflat përkundeshin

si varka të lodhura, të magjepsura

ndanë gjumit tonë të thellë.

Me sirena dhe ciklopë flinim të përqafuar.

 

Delfinë argjendi kërcejnë nga ëndrrat e mia në të tuat.

 

Të hënën

mijëvjeçari i tretë i janarit filloi duke ndarë jetën,

                                                     nga ëndrra

i trishtuar për ato që nuk ishin asgjë nga të dyja.

 

Shenjat që fshehe i gjeta të gjitha.

I pashë kuajt që rendnin brenda pikturave,

manekenët që shihnin vazhdimisht orën,

gjeneralin prej mermeri që zbriti nga piedestali

për tu marrë erë vjollcave në lulishte

ndërsa delfinët e shatërvanit rrënqethen

tek shohin macet që lëpijnë njera tjetrën

me gjuhëzat rozë.

Kur një re e purpurtë në perëndim dielli

ra në shpatullat e mia si shalli yt i madh

që ndamë në stolat anës detit

e kuptova që ishim fare pranë.

Në bregdet tani bën ftohtë dhe stoli është bosh.

Më në fund ai i kupton guacakat,

tani e di se si është të të vjedhin

në mes të ditës margaritarin.

Psikiko-Andromedë: dy vjetdritë larg,

po të vija shkurt nga Rruga e Qumështit,

ose me metro.Të martën mund të shiheshim,

por më mirë që nuk na u prenë trajektoret.

Aq të përmalluar sa ç’ ishim,

me siguri do ta kishim shpërbërë njeri tjetrin,

madje mund ta kishim fikur fare diellin.

Të mërkurën, i barazlarguar nga dy të dielat

befas kuptova se ti kaq kohë po numëroje hapat.

Ishim tamam në distancën e duhur

për të mos prekur më buzët

për të mos na marrë më malli.

(Pse unë kam mall për ty edhe kur jemi bashkë?)

Binte shi i shurdhët

i ftohtë dhe i ngadalshëm

si qirinj akulli që shkrinin lart,

në mesha qiellore

kur hyre në kafe ndërmjet dy të dielave

(njëra ish e pandodhur ende)

si Argoja midis Skillës dhe Karibdës

me pluhur yjesh dhe brymë mbi flokët e tu

plot pesëqind vjet kishin kaluar

dhe tashmë isha bindur plotësisht

se nuk kisha jetuar ëndërr,se dikush pabesisht

e kish hequr nga jeta jonë atë të dielë

siç hiqen embrionet pa u ngjizur mirë akoma

se megjithëse unë u dogja i lumtur

ajo që mbeti tani nga zjarri

ishin dy trupa gjysëm të djegur në shtrat,

dy cigare të shtrembëruara të fikura,

monedha e hirtë në tryezë si hëna

kur deti ish aq i errët dhe aq i bukur.

 

Delfinët prej argjendi të vathëve të tu

kanë ngrirë në ajër,

nuk hidhen dot nga e diela në të dielë.

 

Janusi u vrenjt me të dy fytyrat.

Mbase nuk donte të dukeshin të dielat që mungonin

kur buzëqeshte.