Mëngjesorja e vogël në katin përdhes, gjysëm nën tokë, ku dritaret vënë brrylat mbi parvazin rrafsh me rrugën që të shohin kalimtarët – zbres shkallët e pjerrëta, një paqe drithrash është gjithnjë në një mendje me ty, baguette, briosh, muffin, këto ndryshojnë thjesht për hir të zgjedhjes që këtu nuk është torturë, dhe një dopio espresso, që nuk ndryshon kurrë. Dimri është i bekuar, në atë guvë të vogël me emrin Levain Bakery ndihemi si kafshë të stinës. Shoh nga dritarja, i lumtur që bën ftohtë, një burrë kalon me një tufë trendafilësh në duar, tufa është vërtet e madhe, ai e mban me kujdes, duke e larguar nga trupi që të mos e prishë, me një ngërç prej hamalli dhe ngrirje prej halli, habitem se si ato lule të kuqe do bëjnë të lumtur dikë, nëse kjo do të ndodhë, burri është i vendosur t’i çojë ato lule, ecën me hap tejçues, pas pak do kalojë para shkollës fillore ku portieri spanjishtfolës pret çdo mëngjes fëmijët e sjellë nga prindërit duke përshëndetur “Hola! Give me five!” i gatshëm që të bëjë sikur duart e vogla të fëmijëve ia vranë pëllëmbën,ouch, ouch, kjo fëmijve u pëlqen gjithnjë, pa asnjë përjashtim, çdo mëngjes, si ka mundësi që funksionon gjithnjë, pyes veten, i dërrmuar nga suksesi i hispanikut mikpritës, s’ke ç’bën, ja kështu, fillime fjalishë këputen si koka trëndafilash të bardhë të parë s’ka shumë në një film, ja kjo është jeta, them, pa ditur pse dhe si… trëndafilët e tu më mbetën në duar si plagë… pas ketyre vargjeve kujtohem që është shën Valentin… kjo më pikëllon pa masë, sepse për ato lule që parakaluan nuk doja me se s’bën një shkak, e mori dreqi them, me dëshirën e mirë për pak dramë të butë, në megjes dëshira për viktimë vjen më e pastër se çdo orë tjetër të ditës, një arsye pse espressoja është e mirë, është ngaqë përdorim markën Fonte, iu përgjigj banakjerja pyetjes sime gjoja të interesuar. Këtu banakjeret, që jane edhe furrëpjekëse, i ndërrojnë shumë shpesh, nuk bëhesh dot klient i zgjedhur, anëtar platin, e kjo ka raste që më pëlqen, ka raste që jo.
Një plak ulet afër meje, ka marrë një bukë me çokollatë, gjëja më e lire që shitet aty, kjo i shkon pamjes së tij, më saktë padesysë jeshile të tij. Kafe me jeshile, plaku fare mirë mund të jetë një ulli i rimishëruar, pleqtë e këtij qyteti janë ndryshe, kanë një zemërim të fshehtë që e humbën luftën me kohën, të gjithë pa përjashtim, kjo më jep një valë gëzimi të lig, kapitullimi pa kusht ka diçka të përsosur, por plaku shaminë e bardhë e nxjerr prej rrufës, kohë e keqe, kjo borë…
Nuk dua të bie dakord, them i vendosur që bora ngordh mikrobet, ai me këqyr ngultaz, kundërshtimi im është shenjë vëmendje, atij kjo i pëlqen. Ndihem mirë. Kafshoj brioshin i plotësuar, si çdo njeri me një arsye për ekzistencë. Hapet dera dhe një shkulmë gazmore të ftohti hyn bashkë me një tjetër burrë me trëndafila. Ai porosit shpejt, një baguette të çelët, thotë, paguan, ikën.
- A ke çuar edhe ti trëndafila kështu, - e pyes plakun.
- Plot, - ma kthen. - Sa të duash.
- Unë kurrë, - i them me mburrje.
- Aq dini, - vazhdon plaku.
- Dimë plot, - i them. - Bast që kam patur më shumë femra se ty.
- Natyrisht, - thotë plaku. - Unë kam patur vetëm një.
Tjetri ngjan i pathyeshëm.
- Vetëm një? - bëj sikur habitem.
- Natyrisht, - thotë plaku.
- Po sot do shpiesh trendafila?
- Kam vite që nuk shpie më.
Më ze një frikë se mos gruaja e tij ka vdekur ndërkaq. Mungesën e taktit e urrej më shumë edhe se tradhëtinë. Nuk di si të bej, por ai më nxjerr nga situata.
- Do doja, - thotë, - por kam frikë se dukem qesharak.
- Pse?
- Po ja, më duhet të jetoj moshën. Kam nja tridhjetë vjet kështu, po.
Ligësia ime avullon prej të ftohtit të bukur që sjell plaku. Gjithë xhamat e qytetit sot duhet të jenë veshur me ligësi.
- Pa shih, - them duke u munduar që interesimin e vërtetë ta shes për të shtirur.
- Më duhet të jetoj moshën, edhe pse kjo më bezdis pa masë.
Kafet i kemi mbaruar me kohë. Nuk di ç’më mban ende në mëngjesore.
- Unë kam patur vetëm një grua, - vazhdon. - Ndonjëherë më vjen keq për këtë. Më së shumti, jo.
Unë derdh sheqerin e parë të mirëkuptimit mbi syprinë.
- Një ditë pashë një pankartë me lloje të ndryshme vaginash, - thote plaku, - vënë sup më sup… dhe u tranda, dallova atë që njihja mes tyre, por laryshia e të tjerave më kujtoi më qartë se çdo gjë gjithë jetën e kaluar…
Plaku nuk tha “kot”, dhe unë u mundova më kot ta kap atë fjalë si një mizë në ajër.
- Kam dashur vetëm një grua. Prandaj them se nuk mund te flas për dashurinë. Ti ke të drejtë. Mungon benchmark-u.
Doja t’i thosha se kisha bërë shaka qëpari, madje doja t’i thosha edhe që njeriu dashuron vetëm një herë në jetë, e ç’do më pengonte, sot njerëzit shkonin me tufa lulesh në duar! Por nuk fola.
- S’ka benchmark. S’ka konkluzion!
Kërkova shkëndijat e talljes nëpër sytë e tij. Më kot. Fjala u kap më në fund si një mizë vere, ndjeva se si plasi në pëllëmbën time shtrënguese: më kot.
- E vetmja gjë që unë mund të krahasoj lind e vdes me atë grua. Si ishte më parë dhe si më pas. Po ajo. Unë nuk them dot “si ti nuk ka”.
Duhet të kisha ikur ndërkaq, të kisha thënë ditën e mirë. Ky plak i bente nder qytetit të vet, ku njerëzit kane aq shumë dëshirë t’u flasin të panjohurve. Në vend që të beja kampionin e mirëkuptimit.
- Në fillim ishte elektrizuese, - tha plaku.
- Po! - ia bëra unë duke miratuar mbase më me zell nga ç’duhej.
- Jo, jo, e kam fjalën vërtet e elektrizuar… domethënë kur prekeshim, shkrepëtinim.
E pashë me kujdes në fytyrë.
- Shkrepëtinim, sapo afroheshim, lëshonim një shkarkesë të vogël elektrike. Më së shumti hundët, por edhe buzët. U bë e zakonshme kjo.
Plaku kish një fytyrë prej Pol Njumani, por unë kërkova dhe i vendosa me zor një mjekër të bardhë. Pambuku.
- Aq e zakonshme u bë, saqë ne sprapseshim për një çast kur afroheshim, ose kur putheshim. Ishte si një frikë shtëpie.
- Ah, - ia bera këtë radhë sinqerisht.
- Po. Shkrepëtima nuk vononte. E ndjeje pakëz në lëkurë, një miniaturë djegieje. Xic! Kur kalonte shkrepëtimtha, mund të putheshe, ose prekeshe, dukej sikur lumturia kërkonte një haraç, ose na kujtonte që nuk ishte falas, siç thonë. As e dhënë.
- Shih, shih.
- Po. Vazhdoi kështu për s’di sa kohë. Madje filloi e na pëlqente kjo gjë, siç fytit të djaloshit djegia e alkoolit. Më pëlqente të mendoja se para çdo afrimi mes nesh, kishte një të shtënë, një vetëtimë, si para çdo gjëje të madhe.
Buzëqesha.
- Më vonë, me kalimin e kohës, shkreptimat e vockla u shuan ngadalë, - tha plaku.
I dhashë fytyrës një shprehje keqardhjeje.
- Mund të putheshim si vdekatarët e zakonshëm. Asgjë nuk ndodhte më.
Ftohja, mendova. Mërzi e dashurisë si mërzi e luftës. Duhej të ikja, dhe u bëra gati vërtet, me ca gjeste që tregojnë prag-ikjen qartë, rregullim xhakete, marrje dorashkash në dorë… mbase një leksion mbi dialektikën e ndjenjave do ish i duhur, dorëshkrimin e tij të shtypur dhe te kontrolluar për gabime drejtshkrimore duhet ta kisha në ndonjërin nga xhepat e mi me siguri, por më duhej vërtet të ikja, mbase fytyra ime plot me keqardhje “i ka këto jeta, ç’të bësh, e tillë është”, mjaftonte. Plaku ndërkaq nuk kishte ngut. Më pa me sy të qetë, ku trëndafilat kishin vite që qenë rrëzuar, në ata sy kishte vetëm taban të shogët lulesh, shenjat e shkuljes së petaleve ishin firuar edhe ato. Mbase benchmark-u më i qartë në botë.
- Filluam të fitonim më mirë, -tha. - Po blinim rrobe e tekstile cilësore, jo sintetike, që nuk shkaktojnë elektricitet. Prandaj.

3 Komente

smiley

a little gem!

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).