Nje pasdite e ftohte shkurti

Ishte nje pasdite e ftohte shkurti. Qielli kishte kohe qe ishte dorezuar ndaj sulmit te reve te medha gri dhe tashme i duhej te duronte kapriçot e rrufeve dhe te bubullimave qe mesa dukej nuk frikesoheshin nga asgje. Shi nuk binte, por nje ere e ftohte qe te ngjallte mornica deri thelle ne shpirt, po hidhte nje valle te çmendur mbi qytet me kalimtaret e paket, duke u perplasur here me njerin e here me tjetrin. Me pak fjale ishte nje nga ato pasdite ne te cilat kontrata e heshtur e njerezve per te mos dale jashte shtepise nga njera ane, dhe natyres per te shfryre dufin e saj mbi toke nga ana tjeter, ishte ne fuqi. 

Diku ne pjesen juglindore te ketij qyteti, ne nje nga stolat e shumte te platformes qendrore te nje stacioni hekurodhor, kishte mese tri ore e gjysem qe nje njeri rreth te njezetave qendronte ulur pa levizur. I struktur nen xhaketen e vjeter e plot arne, ai hidhte here pas here shikimin e tij mbi pasagjeret qe zbrisnin prej trenave te shumte. Nje shikim, shpesh i trazuar nga tymi i kalter i cigares qe mbante ne goje. Ishte nje emigrant shqiptar i larguar nga vendi i tij prej frikes se gjakmarrjes... 
* * * 
Befas disa pika loti u derrmuan ne pllakat ku kishte vene kembet. Siç duket nga humnerat e kujteses se tij kish filluar te dilte diçka... 
Rreth nje muaj me pare nje kusheri i tij i grades se trete, ne grindje e siper, kishte vrare fqinjin per kater metra katrore toke. Me pas, menjehere pas krimit, ky kusheri kishte emigruar ilegalisht jashte vendit duke braktisur gjithcka. I vetmi mashkull i gjalle i fisit i mbetur ne Shqiperi, ishte pikerisht ky djale njezetvjeçar i cili nen lutjet pergjeruese te se emes ishte larguar me lot ne sy per te shpetuar nga terbimi i gjakmarresit. Ne kete menyre, e kishte lene ate te vetem me tri vajza, motrat e tij, per te perballuar jeten e veshtire mes maleve te larta... 
* * * 
Ai gjendej ne kete qytet te huaj qofte per te shpetuar, qofte per te gjetur nje pune te ndershme. Por fati nuk i kishte ecur. Ndodhej ne ate stacion per te pritur nje mikun e tij qe mund ta ndihmonte por qe akoma s'kish mberritur. Shpresat po fillonin t'i veniteshin e dalengadale t'i shuheshin. Duke pritur, i kalonin ne mendje lloj-lloj mendimesh. Ishte ne nje vend te huaj, i huaj per te gjithe. Njerezit ishin te çudishem per te. Gjuha aq me keq. Nje gjuhe e padegjuar me pare, e eger, djallezore. Askujt nuk i kujtohej emri i tij. Kudo qe shkonte per te kerkuar pune ia mbyllnin deren para fytyres me nje perplasje te thate. Kushedi perse zhurma e atyre dyerve i kishte ngelur gjate ne kujtese. 
Mezi pati siguruar nje strehez per te futur koken ne ate qytet qe i ngjasonte nje perbindeshi te stermadh. Ndihej si i fundosur ne kaosin qe e rrethonte. 
Por papritur, diçka e pa provuar me pare, nisi t'i ngrohte zemren. Ishte ndjenja qe i shkaktonin mendimet qe po i aviteshin ne koke ne ato caste. Po i kujtohej vendlindja. Krahina ku kishte qare per te here te pare; ku kish mesuar te hidhte hapat e para; ku kishte thene fjalen e pare; ku kish mesuar ne bankat e shkolles germat e gjuhes shqipe, qe tani pas kaq kohesh po i dukej nje gjuhe aq e zjarrte; ku kishin mbire farat e para qe pati mbjelle ne are se bashku me te atin. Vendi ku kish provuar dashurine e pare dhe vendi qe kishte braktisur per here te pare, vetem e vetem sepse mbante te njejtin mbiemer me nje njeri qe nuk e kishte pare ndonjehere ne jeten e tij... 
Befas diçka si nje lemsh iu mblodh ne gryke. Me nje goditje te forte shkelmoi nje kanoçe te konsumuar birre te gjendur ne toke, prane tij, duke e perplasur pas binareve, disa te dhjetat e sekondes para se nje tren ekspres i shpejtesise se larte te kalonte. Pamja i ishte errur. Pa e kuptuar as vete, filloi te vraponte si nje zog qe sapo ka fituar lirine. Ngjiti me te shpejte shkallet qe te nxirrnin nga stacioni dhe doli ne rruge. Donte ta kapercente me te shpejte per te ikur sa me larg prej andej pa e ditur as vete se ku. Por papritur, ne te mijten e sekondes nje kamion me shpejtesi te larte ia nderpreu vrapin ne mes duke e perplasur mbi asfalt… 
* * * 
Nje skene e çuditshme. Kalimtaret qe u mblodhen me te shpejte, pane mbi nje pellg te madh gjaku nje njeri me krahe te hapura drejt qiellit qe te jepte pershtypjen e nje shpendi mali. Nje skene qe kushedi perse i ngjasonte flamurit te nje shteti te huaj. 
Era vazhdonte te frynte nderkohe qe toka filloi te lagej nga nje rrebesh i furishem shiu. 
 

Egid Benussi ©Te gjitha te drejtat jane te rezervuara.